Myślę o oddaniu dziecka...

Z tą szklanką wody to jest przenośnia oczywiście. Ja tez mam dzieci i wychowuje je nie dla siebie ale dla świata i nie licze niczego w zamian . W życiu na wszystko trzeba sobie zasłużyć nawet na to aby dzieci nie oddały cię do domu starców.Wszystko zależy od wychowania i śmiem twierdzić że gdybys była wychowywana w domu pełnym miłości i wartości to nigdy w życiu twoja rodzina nie dopuściłaby do tego co ty chcesz zrobić.

Ciekawe, że tyle osób negatywnie ocenia Igę, natomiast ojciec, który dziecko porzucił, w ogóle nie jest nazywany nienormalnym, nieodpowiedzialnym itd.

Popczytajcie jeszcze raz bardzo dokladnie jakie autorka ma emocje ,odczucia do dziecka, sama nie ukrywa ze ledwo panuje nad soba aby malemu krzywde nie zrobic.Nienawidzi wlasnego dziecka i wten sposob zywi agresje do niego
Nie rozumiem komentarzy takich co autorce doradzają aby zostawila dziecko przy sobie.
Ludzie wy chyba oprócz "netkobiety" najwyraźniej nie macie wzglądu na inne informacyjne strony,czy tez nie sluchacie wiadomosci ile tragedi sie dzieicom dzieje (fizycznych i psychicznych)przez matki, ktore dziecko traktują jak balast i zywią do nich agresywne,ponizające swoje emocje
Mało to juz obecnie doroslych ludzi co wychowala sie w domu pelnego ponizen,znecania sie fiz,i psychicznego nie moze wybaczyc wlasnym rodzicom jakie pieklo im wyrządzili?
Zupelnie nie rozumiem czemu autorke odwodzicie od jej decyzji.
A jak dziecko wyrzuci przez okno albo jakąś krzywde mu zrobi(czego eweidentnie sama sie obawia) wtedy bedzie  cie tu pisac, co za suka, mogla je oddac a nie wyżywac sie na nim przelewając swoj gniew,nienawisc,i frustracje na dziecko.
Niech lepiej dziekco bedzie w bezpiecznych kochanym rekach,niz rekach rodzcielki,która sama jest świadoma że dziecko nie jest z nią ani bezpieczne ani szczesliwe
Ostatnio była tragedia jak kobieta udusila szalikiem swoje 3 letnie dziecko,a to wszystko przez to że jak chciała je oddac gdy mala miala nie całe 2 lata,kazdy ją linczował i wywierał presje ,że jaka to z niej matka,noi stało sie,dziecko uduszone,a tak by żyło.
Jeszcze chyba za wiele tragedi musi sie stać aby tutaj co niektóre zrozumiały,że nie każda kobieta nadaje sie na wychowywanie swojego dziecka.To tylko rodziicielka a nie matka

igo736282,
rozumiem Twe rozterki. Dlatego, że je rozumiem, zaproponowałam Ci spotkanie z psychiatrą. Chciałam i chcę, byś nie żałowała swej decyzji.

Będąc na Twoim miejscu tak właśnie bym zrobiła. Starannie też wybrałabym tego lekarza; poszukałabym tego, kto ma ustaloną dobrą renomę. Po to właśnie, by nie być narażoną na atak, na nieprzychylne oceny, na wmawianie czegokolwiek i udowadniania, że... .

A opinie, choć często bolesne, są tylko czyimś zdaniem; nie są prawdą objawioną, nie trzeba się z nimi zgadzać; można mieć swoje zdanie.

Trzymam kciuki.

Igo, dlaczego nie słuchasz mnie tylko innych? Bo ich więcej? Ktoś powiedział: jedzmy g... miliony much nie mogą się mylić!

Osoby,które niewiele przeżyły, nie zrozumieją Twojej sytuacji. Nie ma takiej opcji. Ja rozumiem i popieram Twoją decyzję, co więcej - uważam ją za mądrą.

Poczytaj posty, w których dostajesz wsparcie, nie krytykę. Inne omiń.

Gdybym mogła sobie pozwolić na zrezygnowanie z pracy, powiedziałabym: dawaj małą, będzie ze mną, papierów nijakich na razie nie ruszamy, a po kilku miesiącach będzie to kwestia zalegalizowania stanu faktycznego - żaden sędzia nie odmówi mi praw, gdy zobaczy, że dziecko jest ze mną związane.

Strasznie mi żal, że nie mogę tak zrobić. Ale istnieje wiele kobiet, dla których Twoja córeczka będzie cudem. Po co chcesz trzymać balast? Miałaś dobry pomysł, wróć do niego.

Czy Ty uwazasz, ze piszac tak szczerze o swoich emocjach, Iga liczyla na glaskanie po glowce? Nie sadze.
Jasno przedstawila swoje stanowisko.

Mozna nie rozumiec tego co czuje ba, mozna nawet ja za to potepic... Jest to jednak jej zycie.
Dlatego dajmy juz spokój z moralami, nawracaniem i cala reszta.

No i raczej na to, ze ja ktos za to skrytykuje tez nie liczyla. Napisala, wiec kazdy wyraza swoje zdanie, ma do tego prawo, a autorka tematu zrobi i tak swoje i tez ma do tego prawo.

Iga, nie badz glupia, oddaj dziecko...moja znajoma miala taki problem...dziecka nie oddala i traktowala cale zycie z nienawiscia.
Teraz jej corka uciekla z domu majac 14 lat, nienawidzi jej za to co jej robila cale dziecinstwo, a ona zaluje ze zmarnowala sobie zycie nie oddajac corki.
Jesli dziecko cie nie obchodzi to zrob to dla siebie.
Zaden psycholog nie bedzie ci mowil takich zeczy jak tutaj slyszysz, potraktuje to fachowo i pomoze ci.

I przestan glupio pisac, ze jak nie wytrzymasz to trudno...moze i trudno bedzie, ale dla ciebie i twojego tylka, jak cie wsadza do ciupy i wspollokatorki dowiedza sie co zrobilas.

Iga oddaj dziecko!! Nie bierz do siebie wszystkich komentarzy. My cię nie rozumiemy bo prawie każda z nas to matka, my kochamy swoje dzieci i stąd nasze osądy, ale to nie zmienia faktu, ze podjęłaś jedną z najmądrzejszych decyzji. Decyzji, która nie jedna "matka" (np. matka Madzi) nie umiała podjąć. Przecież chcesz ułożyć sobie życie, co cię obchodzi co inni powiedzą, oni nie muszą żyć zmuszając sie do opieki nad dzieckiem, którego nie chcą. A jeśli tym osobom na prawdę na tobie zależy to będą przy tobie.
Pisałaś, ze masz dzisiaj spotkanie z kimś kto pomoże Ci napisać odpowiednie dokumenty. Spotkałaś się?

Wiesz trzeba było oddać maluszka zara po urodzeniu  do adopcji, a nie truć sobie i przedewszystkim życie dziecku, Boże dziewczyno dziecko na świat się nie prosiło , skoro dziecka nienawidzisz to oddaj go niech się z tobą nie męczy, rozmowa z psychologiem czy nawet psychiatrą  nic tu nie da nie da się kogoś wyleczyć na brak serca, zbiera mi się na mdłości jak to czytam , użalasz się nad sobą a tymczasem twoje dziecko ma piekło z tobą a ojciec ciecka jest ciebie wart. Okropność że też Bóg pozwala żeby tacy ludzie mieli dzieci.

A co autorka postu czuje smutek i wściekłość że mósi opiekowac się  niechcianym dzieckiem,wiem że srodki anty sa zwiodcze  ale się stalo tródno,jest dość dorosła żeby nie przejmować się ''tym co ludzie powiedzą'' i mogła oddać dziecko tuż po urodzeniu,przeciesz oni przeżywają koszmar,co będzie z tym biednym dzieckiem jak ona nie zmieni swojego postepowania, a chce zrezygnować z oddania maluszka, maluch będzie bardziej cierpiał aniżeliby miał być w domu dziecka lub rodzinie zastępczej.,dziewczyna na matkę się nie nadaje i niech przestanie patrzeć na ludzi i znajomych i podejmie decyzje dobra dla siebie i dziecka.

A może twoja mama się nim zajmie porozmawiaj z nią, czy myślałaś o tym jak to dziecko się poczuje jak z dnia na dzień trafi do obcych ludzi, przecież ono cie kocha i twoją mamę też.Naprawdę idź do psychologa zanim skrzywdzisz to maleństwo.Wiecie co popłakałam się jak t czytałam bo mój synek właśnie leży obok mnie i nawet jedną ręką pisze tak mocno się wtulił i nigdy bym go nikomu nie oddała. Strasznie mi żal Igi dziecka.

Nie mogę tego dłużej czytać.

Mnie też się zbiera na wymioty kiedy czytam wypowiedzi ludzi, którzy mają takie klapki na oczach.

Pierwsza część jest prawdą- nie każda kobieta nadaje się na matkę. Uważam wręcz, że większość ludzi jest nijaka, wychowuje nijakie dzieci, i znaczna większość nie jest dobrymi rodzicami, nawet jeśli im się tak wydaje. Ale nie zgodzę się ze stwierdzeniem "kobiety ogólnie lubią dzieci". Może starsze kobiety, lub te posiadające swoje własne potomstwo- ale zauważyłam, szczególnie wśród młodych dziewczyn, wyraźną niechęć do dzieci.

Pogrubiona część jest kompletną bzdurą. Ja swojej matki szczerze nie cierpię, i choć staram się kontrolować, to życzę jej jak najgorzej. Żaden rodzic nie zasługuje odgórnie na szacunek i miłość, na to trzeba sobie zasłużyć w oczach dziecka.

Po przeczytaniu całego wątku, mam ochotę napisać tylko jedno...
ODDAJ wreszcie to dziecko, Autorko, oddaj. Może będzie miało szczęście i trafi do normalnej rodziny... Bo przy Tobie szczęścia i miłości na pewno nie zazna.

Swoją drogą, ciężką będziesz miała starość ;-).

Pozdrawiam.

Dodam tylko jedna Iga jest straszną egoistką, ciągle tylko myśli o sobie, o tym co pomyślą inni na jej temat, a prawda jest taka,że co by nie zrobiła będą jakieś komentarze właśnie przez ten jej egoizm i brak uczuć do kogokolwiek innego oprócz siebie.Traktuje siebie jak ofiarę a prawda jest taka, że jedyną ofiara jest to biedne dziecko, które nie przyszło na świat bo miało taki kaprys, tylko dwoje egoistów dało mu życie, a teraz żadne go nie chce,  ci ludzie nie powinni mieć dzieci.

Czy wy naprawdę sądzicie, że po takim najeździe na autorkę odda dziecko? Wręcz przeciwnie, specjalnie je zatrzyma aby takich głupot nie wysłuchiwać. Dlatego naprawdę się zastanawiam czy wam zależy na dobru dziecka czy tylko po prostu nie macie się na kim wyżyć a autorka i jej temat jest pod ręką? Jeśli dziecku się coś stanie to będzie w tym wasza wina bo to wy skutecznie zniechęciłyście autorkę do rozsądnej decyzji . Dopóki wypowiadały się tu w miarę normalne osoby autorka już była gotowa oddać dziecko, miała iść do lekarza, spotkać się z prawnikiem, przyleciało jednak stado nadgorliwych mamusiek i zaczęło ją wyzywać od egoistek itd. W tej chwili to wy jesteście całkowicie odpowiedzialne za to, że dziecko jest z autorką choc mogło by być już w rodzinie zastępczej u której było by mu o stokroć lepiej. Szczere gratulacje! Jak widać w dalszym ciągu wam za mało trupów, potrzeba więcej.  No ale tak,  o czym byście plotkowały jakby zabrakło mordowanych dzieci?

dlatego ja napisałam aby oddać to dziecko aby nie podzieliło losu np.Madzi lub Szymka
a co szklanki wody podanej na starość moje zdanie jest takie:nie po to urodziłam dzieci aby musiał się mną opiekować na starość,za duzo się naoglądałam jak wygląda opieka nad starszym chorym człowiekiem,nie oczekuje jej od dzieci

Zanim zaczniesz pisac takie dyrdymały wyssane z palca, na drugi raz porządnie sie zastanów,to jakie bzdury masz zamiar tu wypisywać.Wiekowo twoje małostkowe poznanie osób z róznymi relacjami i emocjami do wlasnych rodziców moze jest jeszce ograniczone i wybaczalne.
Prosze nie pisz takich kompletnych wypocin nie mających odniesienia w relanym zyciu.
Sama osobiscie znam osoby,(i nie tylko ja) ktore wrecz nienawidzily i do tej pory nienawidzą swoich rodzicielek co im wyrzadzali, i jak ich traktowali w dziecinstwie i przez cale dorastanie.(niestety w domu mam takie dziecko,co wrogosc i nienawisc ma do matki,o milosci nie ma mowy bo nigdy tego  nie bylo)

Równiez jako dziecko takze wysłuchiwalam od rówiesnic jaką pałają pogarde i nienawiść do wlasnej matki,czy ojca za ponizanie,agresje,i to co w domu u nich sie dzieje w 4 scianach
To były zwierzenia  dzieci w roznym wieku, w wieku nastoletnim, jak i teraz w pracy czy w zyciu prywatnym gdy rozmawiamy ze znajomymi bliozszymi,gdzie nie zawsze relacje rodziny byly i sa w superlatywach,otoczone miloscią ,niestety emocje i stosunek do roziców jak był straszny pelen żalu i gniewu,tak do tej pory jest i o żadnej milosci nie ma mowy

Autorko,ja juz swoje napsialam, i bedziesz egositką i to do kwadratu,gdy zostawisz przy sobie dziecko, wedlug mnie to jest tchórzostwo i robienie najgorszej krzywdy maluchowi,jesli on ma tkwic przy twoim boku, nie majac zapewnionego poczucia bezpieczenstwa ani obdarzony miloscią

A czy ktoś wie co z tym biednym dzieckiem,  już się biłam, odda je  do adopcji czy nie ?

jak ty mozesz wogole tak mowic ze nie lubisz swojego dziecka . kobieto istnieja zabezpieczenia . kiedys bedziesz zalowac ze to zrobilas. ja mam 2 maluszkow brata niepelnosprawnego i jakos musze sobie radzic. nie jestes matka po prostu marnujesz zycie dziecku. dziecka miejsce jest przy matce ja sobie nie wyobrazam zycia bez swoich dzieci i wogole dziecka nie da sie nie kochac. zastanow sie nad tA DECYZJA

Nic się nie stało ;-).

Wiem, że jest partner, są przyjaciele... ale wydaje mi się, że człowiek żyje głównie dla swoich pociech...Taki jest cel.

Wątpię, że jeszcze napisze...

Nie każda kobieta nadaje się na matkę.

Iga, jeśli to przeczytasz, ... ja chętnie wzięłabym pod opiekę - do adopcji - Twoje Dziecko. Myślę że wspólnie załatwiłybyśmy sprawy formalne i wspólnie mogłybyśmy sobie pomóc przy tym wszystkim. Mam 34 lata i własne dzieci.   Twoje dzieciątko przyjęłabym z miłością, moja rodzina też, i też ze zrozumieniem dla Ciebie. Skontaktuj się ze mną.

Skończ z tymi stereotypami.
Słodkie istotki zaludniają w dużych ilościach domy dziecka... Życie to nie bajka z happy endem. Jeśli się nie MOŻE z jakichkolwiek względów (bariery psychicznej też) osobiście zajmować dzieckiem, lepiej je oddać pod dobrą opiekę niż krzywdzić. Mało to w TV mówią o katowaniu dzieci? Bo taki jeden z drugim rodzic nie potrafił wytrzymać np. nieustającego płaczu... NIE wszyscy muszą wszystko UMIEĆ. Bycie rodzicem to też nie bajka... Nawet zwierzaki, zdarza się porzucają młode (to tak a propos INSTYNKTU)

Igo chciałam Ci napisać że depresja poporodowa może zacząć się jeszcze w czasie ciąży, bynajmniej tak usłyszałam od swojej Pani psycholog. Sama się z nią borykałam ale dość szybko poszłam do specjalisty. Oczywiście nie mówię że Ty ją masz. Choć uważam że rozmowa ze specjalistą na pewno nie zaszkodziłaby.
Natomiast czytając to co czujesz również uważam że rozsądne jest z Twojej strony dać dziecku szansę na życie wśród rodziny.
Mam nadzieję że jednak się odezwiesz i napiszesz jak dalej potoczyły się Twoje losy

Pewnie jest samolubna ale zatrzymała dziecko bo bała się  reakcji "ludzi" bo matka namawiała ją na pozostawienie dziecka. Nawet tutaj na forum niektóre z Was, naskoczyły na nią "bo jak można nie kochać własnego dziecka". To jest właśnie powód,dla którego tak wiele kobiet porzuca dzieci "gdzieś" - znajdujemy je później w śmietnikach martwe.
Nie oceniajmy, postarajmy się przyjąć do wiadomości jej decyzję i zrobić WSZYSTKO żeby pomóc dziecku. Gdyby w szpitalu matka, która po urodzeniu dziecka chce je zostawić była traktowana z szacunkiem, została otoczona odpowiednią opieką psychologa to być może więcej dzieci trafiałoby od razu do kochających rodziców.
Niestety mamy skłonność do osądzania i potępiania,nie staramy się zrozumieć albo przynajmniej nie oceniać. Taka kobieta, która pewnie ma prywatnie jakąś trudną sytuację, nie chce lub nie może zająć się dzieckiem stawiana jest od razu pod pręgierzem, przecież wszyscy jesteśmy lepsi, dajemy sobie prawo do oceny!
Dajmy jej spokój, nie oceniajmy, nie mówmy co "powinna" a czego "nie powinna" pomóżmy jej dziecku odnaleźć prawdziwy dom i miłość rodziców, którzy  na to właśnie dziecko czekają!
Iga odezwij się!

Wiesz autorko, ja przed laty popełniłam ten sam błąd co ty i pod wpływem presji otoczenia zostawiłam dziecko zamiast je oddać. Wszyscy byli zachwyceni moją decyzją, podkreślali, że byłabym głupia jakbym dziecko oddała, że na starość byłabym samotna a tak mam dziecko i zapewnione wsparcie na stare lata. Niestety nikt nie widział prawdziwego dramatu naszej rodziny i relacji w niej panujących. Byłam w tym czasie u nie jednego psychologa, psychiatry, nawet na terapie się zapisałam. Ale wiesz w czym jest problem? Nie ma leku na brak miłości! Syn ma dziś 20 lat a ja go szczerze nienawidzę. Kołem ratunkowym była teściowa która się wprowadziła do nas jak syn miał 2 lata. To do niej mówił mamo, ode mnie uciekał bo nie raz go uderzyłam za to, że beczał, za to, że nie dawał mi w nocy spać, za to, że chciał jeść itd. Ludzie udawali, że tego nie widzą, opadały im klapki na oczy. Nieważne były relacje łączące matkę i dziecko, najważniejsze było to, że dziecko jest z matką. Mąż w tym wszystkim zawsze był z boku, umywał ręce, twierdził, że lepiej jest jak jest bo inaczej ludzie znów zaczną gadać i nas pouczać. Chciałam aby teściowa się wyprowadziła z synem bo nie chce jego utrzymywać. Niestety ona miała marne grosze z tej rolniczej emerytury i nie stac jej na samodzielne życie i utrzymanie siebie i jeszcze kogoś. Nie mogąc się go pozbyć ? mściłam się na nim. Wyśmiewałam, wytykałam najmniejszy błąd, podkreślałam, że jest nikim. I cierpiałam dalej. Odliczam dni kiedy to syn skończy 18 lat, aby kazać mu się wyprowadzić. I tak też zrobiłam, w dniu urodzin pokazałam mu drzwi. Protestował ale ja byłam nieugięta. Od tego czasu go nie widziałam, nie mam z nim kontaktu?i czuję się świetnie! I mam nadzieję, że już nigdy go nie zobaczę. Po tylu latach męki i przymusu życia pod jednym dachem z tym dzieciakiem, wreszcie odzyskałam swoje życie. Po wyprowadzce syna nasze relacje z mężem także się poprawiły. Trochę podróżujemy, trochę odkładamy na wspólny mały domek. Teściowa dopiero teraz po tych wszystkich latach przyznała, że popełniła olbrzymi błąd naciskając na mnie aby dziecko zatrzymać. Przyznała, że chciała tym uderzyć we mnie, abym to ja najbardziej cierpiała, rykoszetem dostał syn a jej wnuk czego sobie podobno do dziś wybaczyć nie może. I dlatego autorko miej gdzieś opinie rodziny, znajomych i tych kobiet z forum także. Im nie zależy na dobru dziecka, im zależy jedynie na tym aby ukarać ciebie za brak miłości do dziecka bo wiedzą, że najgorszą karą dla ciebie właśnie jest to dziecko. I dlatego tak namawiają cię i zastraszają abyś dziecka nie oddawała. Nie ma co kłamać, przy tobie dziecko nie ma ani miłości ani czułości więc po co ma być z tobą? Kochana, dla zasady, wyłącznie dla zasady! Wiesz to tak jak z aborcją ? wszyscy bronią dzieci tylko w macicy, kościół broni, politycy bronią, matki polki bronią a gdy dziecko się urodzi ? to już nie ich sprawa, nie ich problem. Teraz ta kobieta z Podlasia wyszło, że zabiła 6 dzieci. I co, sądzisz, że to zmieni ludzi? Absolutnie nie! Nadal wszyscy będą twierdzić, że aborcja to zło, że adopcja to zło, że kobietę trzeba piętnować, naciskać na nią i szkalować. Dla ludzi lepsze jest 10 martwych dzieci ale z matką niż chociażby 1 szczęśliwe bez matki w rodzinie zastępczej. Przeszłam to samo co ty, nie było dnia bym nie słyszała, że jestem samolubna, egoistyczna, durna, głupia, że zdechnę w samotności, że należy mnie zabić. I tylko dlatego, że chciałam dla siebie i syna czegoś lepszego. Zaszczuli mnie. Wywołali u mnie strach przed odrzuceniem, poczucie winy tak wielkie, że zostawiłam dziecko. I tym sposobem zmarnowali życie mi i dziecku. Dziś ci ludzie nie potrafią spojrzeć mi w oczy bo wiedzą, że zniszczyli 2 życia a wystarczyłoby nie terroryzować, nie oceniać, nie straszyć. Nie zniszcz sobie życia przez tych idiotów!

Niech mój post tak po prostu będzie nauczką dla tych którym z łatwością właśnie przychodzi ocenianie, wyzywanie, szczucie. Jestem przekonana, że efekt osiągną i matka zostawi dziecko przy sobie. Ale niech się zastanowią czy te życie tego dziecka i matki będzie takie jakie sobie wyobrażają bo te dwie osoby przejdą niewyobrażalne piekło tylko dlatego, że ktoś ma ograniczone pole widzenia. Kto wie, może gdyby zamiast szczekania autorka znalazła tu wsparcie, uniknęła by mojego losu, losu mojego syna. Może ich los został już przypięczętowany, może tak bardzo przejęła się tym co tu przeczytała, że faktycznie będzie żyła jak ja albo pewnego dnia zabije siebie lub dziecko. Może znajdą się gdzieś trochę inteligentniejsi ludzie od tych stąd i powiedzą, że będzie dobrą osobą gdy zdecyduję się oddać dziecko a nie potworem bez uczuć...

A ja powiem tyle kobiety które nie chcą i nie kochają dzieci powinny podwiązać sobie jajniki i nie unieszczęśliwiać ludzi którym dają życie. Nie potrafię nie potępiać takich kobiet przecież wiedziały z kąd się biorą dzieci a mimo to dopuściły do zajścia w ciążę. A swoją drogą co z Ciebie za człowiek poiuytrewq mieszkałaś z dzieckiem 18 lat i nie zastawiasz się co u niego czy jest zdrowy ma co jeść, o obcych się martwią ludzie po tak długiej znajomości a ty się cieszysz że zniknął z twojego życia.

Pati bo dla mnie ten człowiek to całkowicie obcy człowiek (taki jak ty), do tego taki którego nienawidzę. Nie potrafię lubić, interesować się kimś kto w moim przekonaniu zniszczył mi życie i zamienił je w piekło swoją osobą. Jak dla mnie on może nawet nie żyć. I płakać za nim nie będę. Taka jest brutalna prawda. I powie ci to samo każda kobieta która dziecka swojego nie kochała, które oddała lub zabiła. I powiem ci coś wiecej - takich kobiet jak ja udających miłość do dziecka aby nie zostać potępionym jest znacznie więcej. I będzie coraz więcej kobiet mówiących otwarcie, że dzieci to przekleństwo. A może wtedy gdy to przestanie być tematem tabu to może ludziom oczy się otworzą i zmieni się ich świadomość.

Nigdzie nie napisałam, że obcych nienawidzę, nienawidzę osób które w jakiś sposób mi coś złego zrobiły. Obce osoby sa mi po prostu obojętne, nie obchodzi mnie ich los. A syn jest dla mnie obcą osobą.