Mąż zakochał się w innej kobiecie po 16 latach malżeństwa

Witaj pati, no to mnie dobiłaś hehe 3 lata, chyba się wystrzelę w kosmos, dla mnie to jest matriks, dziewczyno jesteś dzielna wiesz, chcę też znaleźć w sobie siłę by iść do przodu, nie oglądając się za siebie, ale na ten moment to jest wielki klops.

Ale o niego nie mam ochoty walczyć.

Lady_AL/F napisał/a:

holubka napisał/a:

Witaj pati, no to mnie dobiłaś hehe 3 lata, chyba się wystrzelę w kosmos, dla mnie to jest matriks, dziewczyno jesteś dzielna wiesz, chcę też znaleźć w sobie siłę by iść do przodu, nie oglądając się za siebie, ale na ten moment to jest wielki klops.

Ale o niego nie mam ochoty walczyć.

To co odczuwasz jest normalna reakcją i wiele z nas to przeżywało. Na początku rozstania z (jeszcze mężem (jm) wszyscy mówili mi, że muszę przejść załobę po związku i to będzie trwać minimum rok, na tamtą chwilę było to dla mnie straszne - tak samo jak dla ciebie teraz Holubko. W październiku będzie już dwa lata jak nie jesteśmy ze sobą i powiem Ci, że w ogóle nie odczuwam tego upływu czasu. Teraz żyję dla siebie i córki a nawet osiągam małe sukcesy zawodowe i co najważniejsze, po rozstaniu z jm zaczęłam czuć się kobietą - atrakcyjną, młodą i z dużymi możliwościami
Będzie dobrze Holubko, tylko daj swojemu czasowi czas
Twoje stany to normalka, także się tym za bardzo nie przejmuj Musisz przejść cztery uzdrawiające Cię emocje: gniew, smutek, strach i żal - jak je przejdziesz będziesz "oczyszczona"

Pozdrawiam

Przeszłam gniew, smutek, strach..... teraz jest żal i to duży żal . No i złość, ponieważ byłam przez ostatnie dni manipulowana przez niego, zresztą jak tak przeanalizuje... to cale życie.

dżo dżo napisał/a:

Lady_AL/F napisał/a:

To co odczuwasz jest normalna reakcją i wiele z nas to przeżywało. Na początku rozstania z (jeszcze mężem (jm) wszyscy mówili mi, że muszę przejść załobę po związku i to będzie trwać minimum rok, na tamtą chwilę było to dla mnie straszne - tak samo jak dla ciebie teraz Holubko. W październiku będzie już dwa lata jak nie jesteśmy ze sobą i powiem Ci, że w ogóle nie odczuwam tego upływu czasu. Teraz żyję dla siebie i córki a nawet osiągam małe sukcesy zawodowe i co najważniejsze, po rozstaniu z jm zaczęłam czuć się kobietą - atrakcyjną, młodą i z dużymi możliwościami
Będzie dobrze Holubko, tylko daj swojemu czasowi czas
Twoje stany to normalka, także się tym za bardzo nie przejmuj Musisz przejść cztery uzdrawiające Cię emocje: gniew, smutek, strach i żal - jak je przejdziesz będziesz "oczyszczona"

Pozdrawiam

Przeszłam gniew, smutek, strach..... teraz jest żal i to duży żal . No i złość, ponieważ byłam przez ostatnie dni manipulowana przez niego, zresztą jak tak przeanalizuje... to cale życie.

Dżo dżo, Holubka wiem, że jest wam teraz bardzo ciężko, bo to najgorszy okres po rozstaniu ale uwierzcie mi, że za jakiś czas ( którego długość zależy od was samych) będzie lepiej a nawet może się okazać, że będziecie dziękować mężom, że "odeszli". Takie doświadczenia, które przeżywamy w związku ze zdradą i odejściem męża są bardzo traumatyczne ale uczą nas innego podejścia do życia, niekiedy pozwalają wyjść z "toksycznego związku" o którym nie miałyśmy pojęcia, bo żyłyśmy w iluzji. Ja dzisiaj jestem wdzięczna mężowi, że podjął za mnie decyzję....bo jestem inną osobą, mam inne spojrzenie na świat a mężczyźni z jednej strony mnie podziwiają a z drugiej boją się, bo jestem twardą zołzą - która potrafiła bez mrugnięcia okiem wystawić niewiernemu kartoniki za drzwi

Dżo dżo czy rozmawiałaś z mężem na temat wspomagania finansowego rodziny? Pytam bo u mnie do momentu jak nic nie chciałam od męża, to było OK - nawet bardzo OK ale kiedy zarządzałam alimentów na córkę ( to było ok.4 miesięcy od rozstania), to zaczął się u mnie horror - z zastraszaniem oraz próbą ograniczenia praw rodzicielskich do 16 letniej córki ( wniosek zawarty w odpowiedzi na mój pozew rozwodowy)

Mam pytanie do Was, jak było z Wami...u nas jest teraz taka sytuacja, ze on nie może się wyprowadzić, bo finanse nam nie pozwalają. Widzi jednak, że to zbyt ciężkie dla mnie i pyta się czy ma się wyprowadzić. Ale ja sama nie wiem czy lepiej będzie jak się wyprowadzi i nie będziemy się widywać czy jednak, żeby jeszcze był jakiś czas. Jak to było u Was dziewczyny? Doradźcie proszę .

End''aluzja pyta oco ja walcze '''''napewno o rodzine \jestesmy razem 27lat  \dzo dzo moj maz tez sie pytal czy ma sie wyprowadzic'''''czulam ze bardzo by mi ulzylo gdybym wrzasnela wypie....j'''ale tego nie zrobilam.Dlatego  bije  BRAWO dziewczyno ktore to zrobily.Ja tez mysle o , finansach bo mam dzieci studiujace,bardzo mnie to zycie boli. Faceci to maja rozumy chyba miedzy nogami'''''Pozdrawiam

Lady_AL/F napisał/a:

Ja na twoim miejscu pogodziła bym się z myślą, że nie będziecie już razem i myślała tylko o sobie i córce. Ja odkąd przyjełam taką postawę jest mi znacznie lepiej, bo moje myśli są skierowane na polepszenie mojej i córki sytuacji. .. Mój mąż to taki typowy psychopatyczny wampir energetyczny.... dzięki mu za to, że znalazł sobie nową ofiarę, równie perfidną i bezwzględną jak on Pasują do siebie - nie ma co

Masz rację Lady_AL/F gdy pogodzimy się z myślę, że nie ma o kogo walczyć, że nie będziemy już razem jest coraz lepiej. Jesteśmy ważne MY i dzieci. Ważne jest zabezpieczenie finansowe i dach nad głową, potem wszystko da się jakoś poukładać. Będzie to na pewno inne życie, ale kto powiedział, że gorsze?
Spodobało mi się stwierdzenie, że ...Pasują do siebie - nie ma co tak to prawda dwa poteflony się dobrały, oboje kłamliwi, bez sumienia (ona wiedziała, że żonaty, on wiedział, że ma żonę). Dziwię się tym suczom, że takim zdrajcom potrafią zaufać, że wierzą,że poteflon ich nie okłamie, że kiedyś też nie zostawi, że kiedyś im się nie znudzi jak kiedyś żona, mnóstwo miałabym obiekcji wiążąc się z takim typem, ale jak kiedyś tu przeczytałam być może ...."kiedy bielmo z oczu opadnie wróci rozum z łechtaczki do czaszki". Wtedy my żony będziemy miały już poukładane swoje życie, a ich ...pal ich sześć.

W moim przypadku nie chodzi o sprawy łóżkowe. On się chyba naprawdę zakochał. Tylko jeśli ją tak kocha, to powiedźcie czemu się do mnie przymilał, chciał przytulać, chciał sexu, mówił, że kocha, że nikt na niego nie działa tak jak ja, że pod tym względem jestem numer jeden... i ja głupia uległam, wbrew swoim zasadom . A na drugi dzień poczułam się jak....nawet nie chce pisać. Powiedział, że jednak to i tak się nie uda, zbyt dużo złego się wydarzyło, że i tak nie wybaczyłabym mu tej zdrady i że on chce być z tamtą kobietą.

Lady_AL/F napisał/a:

pietka64 napisał/a:

End''aluzja pyta oco ja walcze '''''napewno o rodzine \jestesmy razem 27lat  \dzo dzo moj maz tez sie pytal czy ma sie wyprowadzic'''''czulam ze bardzo by mi ulzylo gdybym wrzasnela wypie....j'''ale tego nie zrobilam.Dlatego  bije  BRAWO dziewczyno ktore to zrobily.Ja tez mysle o , finansach bo mam dzieci studiujace,bardzo mnie to zycie boli. Faceci to maja rozumy chyba miedzy nogami'''''Pozdrawiam

Ja dzisiaj jestem bardzo dumna z tego, że wystawiłam mu rzeczy za drzwi ale niestety jest to wykorzystywane na sprawie rozwodowej. Mam jednak nadzieję, że moja sędzina zrozumie dlaczego tak zrobiłam

Tak to prawdza Dżo dżo, że powinnaś wykorzystać czas na uregulowanie różnych spraw, bo potem będziesz miała problemy. Ja dochodziłam do siebie po rozstaniu z mężem prawie 4 miesiące, bo miałam nadzieję, że się opamięta, po za tym mój stan psychiczny - depresja oraz pogorszenie stanu zdrowia dziecka nie pozwalał mi racjonalnie myśleć, po za tym nie byłam tutaj na forum, które bardzo pomogło mi w najgorszych momentach i uświadomiło wiele rzeczy czy zachowań.
Dżo dżo twój mąż jest bardzo perfidnym typem - sama pisałaś, że tobą manipuluje a takie osobniki są bezwzględne i jeszcze niejednokrotnie się o tym przekonasz.
Ja na twoim miejscu pogodziła bym się z myślą, że nie będziecie już razem i myślała tylko o sobie i córce. Ja odkąd przyjełam taką postawę jest mi znacznie lepiej, bo moje myśli są skierowane na polepszenie mojej i córki sytuacji. Tak naprawdę teraz mi jest lepiej niż w małżeństwie, bo nie muszę utrzymywać pasożyta, który całe małżeństwo wysysał ze mnie krew i... Mój mąż to taki typowy psychopatyczny wampir energetyczny.... dzięki mu za to, że znalazł sobie nową ofiarę, równie perfidną i bezwzględną jak on Pasują do siebie - nie ma co

Czyli przy sprawie rozwodowej jest lepiej jak on podejmie decyzje o wyprowadzce? Chociaż z drugiej strony ja już mam dowody, bo on juz się raz wyprowadził, ja chciałam żeby wrócił, żebyśmy zaczęli od nowa, ja walczyłam o to małżeństwo. Prawda?

Niestety tutaj gdzie mieszkam teraz zostałam sama . Rodzina i przyjaciele w innym mieście. Ja byłam skupiona na rodzinie, na nim i nie mam tu dużo znajomych.

holubka napisał/a:

Wiecie dziewczyny kochane, mimo tego, co nas spotkało, widzę że jesteśmy silne, chociaż trudno nam w to uwierzyć, my kobiety potrafimy podnieść się po takich jazdach, że wierzę iż co nas nie zabije, to nas wzmocni, a nasi "kochani" mężusiowie niech idą w dupu.........
Wiem jedno dziewczyny nie będę mogła mu wybaczyć, tego wszystkiego co zrobił, co zniszczył, ile cierpienia mi zadał.
Nie wiem co by się musiało wydarzyć, aby zmieniła zdanie, bym dała kolejna szansę.

Mną też manipulował i próbuje manipulować, ale nie dam się, też próbuje grać na moich emocjach, też mówił, że nie ma gdzie iść, ale byłam twarda, bo mieszkając pod jednym dachem z wielokrotnym, a powiem lepiej recydywista zdrajca!!!!!!!!!!!!!!!, było dla mnie już nie do wytrzymania.
Jakoś dał sobie radę, chociaż nie wiem gdzie znalazł swoją przystań, i nie chcę wiedzieć,  która flama go przyjęła i pierze jego śmierdzące gacie hehe

Jeżeli dżdżo znajdziesz siłę na to by z nim mieszkać, ja niestety tej siły nie znalazłam.

Ja też już nie chce żeby wracał.Dość!!! Mój nigdy nic nie robil, bo wszystko ja robilam (no moze czasami gotowal), a teraz sam sobie pierze, prasuje, gotuje.

holubka napisał/a:

Wiecie dziewczyny kochane, mimo tego, co nas spotkało, widzę że jesteśmy silne, chociaż trudno nam w to uwierzyć, my kobiety potrafimy podnieść się po takich jazdach, że wierzę iż co nas nie zabije, to nas wzmocni, a nasi "kochani" mężusiowie niech idą w dupu.........

Ja swoją siłę odnalazłam w Córce - taka ze mnie matka kwoka, która wszystko przetrwa dla swojego dziecka

holubka napisał/a:

Lady_AL/F napisał/a:

Ja swoją siłę odnalazłam w Córce - taka ze mnie matka kwoka, która wszystko przetrwa dla swojego dziecka

Ja również kocham syna ponad życie, jest dla mnie wszystkim, jestem dla niego mama i tatą, bo mąż sprowadza wychowanie syna do dawania kasy, dlatego jest mi tak przykro, bo widzę, że on też go tj. porzucił, swoje dziecko, a mój syn ma już 16 lat i wszystko kuma, nie mogę mu opowiadać bajek typu tatuś ma problemy, tatuś cię kocha itp. bla bla bla,
A mój mąż nie podołał roli męża, ojca, i to on będzie musiał z tym żyć, a z tego co widzę, to bardzo słaby człowiek jest.

Czasem nasze "kochane" żony niech idą w cholerę............ (czasem ale rzadko zdarza się porzucony facet z dzieckiem) . Mój syn niecałe 6 lat i też kuma więcej niż komukolwiek się zdaje. Potrafi powiedzieć że mama już z nami nie mieszka bo się zakochała w "tu miejsce na imię".

Niestety tak to jest, że dzieci najbardziej cierpią na rozstniu rodziców. My dorośli często nie zastanawiamy się co przeżywają nasze pociechy, w takich chwilach a one cierpią bardziej niż nam się wydaje. Dlatego zamiast się rozczulać nad sobą i analizować co robiliśmy nie tak, że "odeszli" od nas partnerzy, musimy zająć się wychowaniem i opieką naszych dzieci. Otaczać je miłością a przede wszystkim musimy dawać im poczucie bezpieczeństwa, bo to najbardziej zostało u nich nadszarpnięte.
Długo nie mogłam zrozumieć i pogodzić się z dziwnymi zachowanimi jeszcze męża, np. zarzutu, że ograniczam mu kontakt z dzieckiem, 16 letnią córką? Mieszał i miesza nadal córce w głowie ale ja wychodzę z założenia, że pewnych rzeczy nieprzeskoczę i co będzie to będzie, tylko szkoda mi w tym wszystkim mojego dziecka...

Pozdrawiam

Twoja córka jest już nastolatką, tak jak mój syn, oni naprawdę już wiedzą i widzą wszystko dokładnie, nie musimy im tłumaczyć, ani bajek opowiadać, a ona jest mądrą dziewczyną, i wie, że oparcie i miłość, akceptację zawsze u Ciebie znajdzie.

dżo dżo napisał/a:

dużo ostatnio rozmawiamy [...] nie dogadywaliśmy się tak jak teraz. To nas do siebie zbliżyło. Zaczęliśmy się "przyjaźnić". Chciałabym go znienawidzieć ale nie potrafię.

Czy koniecznie musisz go znienawidzieć? To jakaś forma zemsty? Czy nie mozesz po prostu zacząć żyć niezależnie, ani bez poświęcania się mężowi ani bez walczenia z nim? Zupełnie niezależnie od przeszłości... O nie! Nie chodzi o to aby zapomnieć, ale chodzi o przyszłość.

Chcesz go zostawić, chcesz żeby się wyprowadził -- ok, niech będzie, niech się wyprowadzi, możesz myśleć, że nic Was nie łączy. Od tej pory idziesz przez życie swoją drogą, gdzie Ty decydujesz co robić. Jeśli masz ochotę to spotykasz się z Nim, a jeśli nie masz ochoty to nie spotykasz się. Jeśli masz ochotę iść z innym facetem do kina to idziesz, a jeśli masz ochotę iść z Nim do kina to idziesz z nim.

Wiem, że czujesz się pokrzywdzona, bo się poświęciłaś, a on to zaniedbał, nie wykazał poświęcenia. Może czas przestać się poświęcać i iść przez życie swoją drogą, wolną.

Sam22 tak właśnie chciałabym żyć niezależnie, ale to silniejsze ode mnie. Myśli mnie wykańczają, nie dają siły, wychodzę z domu, żeby z kimś spotkać ale robię to dlatego, żeby jemu pokazać, że nie siedzę w domu i płaczę...a najchętniej to bym nigdzie nie wychodziła . To jest problem "Kobiet kochających za bardzo", tak przestawić się...Właśnie sobie coś uświadomiłam ja wcześniej taka byłam, lubiłam spotykać się z koleżankami, wyskoczyć gdzieś na imprezę. Z roku na rok to się zmieniło, a w ostatnich latach całkowicie zawładnął mną i moim życiem. Z drugiej strony nie przeszkadzało mi to, bo lubiłam spędzać czas z mężem i córką. Wiem, że robiłam błąd oddalając się od znajomych. U mnie problem jest też taki, że przyjaciele zostali w mieście rodzinnym .

Wiecie co zrozumiałam, że on na prawdę mnie nie kocha, że uczucie wypalało się przez jakiś czas. Że oboje mieliśmy na to wpływ. Momentami czuję, że to jest już dla mnie obcy facet. Poddaję się, nie walczę (zresztą to już odpuściłam wcześniej) ale i nie czekam bo nie mam już na kogo. Nadal łapie doły ale są też takie chwile, jak ta, gdzie jestem silna.

Jeśli mąż i żona mogą pracować, to oboje muszą pracować. Co innego jeśli byłby małe dzieci -- wtedy jedno pracuje, drugie opiekuje się, albo oboje pracują, a zatrudniają opiekunkę.

Ostatnio coś takiego na forum się pojawiło. Powinno pomóc w zachowaniu twojej równowagi psychicznej.

1. Nie śledź, nie przekonuj, nie proś i nie błagaj.
2. Nie dzwoń często.
3. Nie podkreślaj pozytywnych elementów małżeństwa.
4. Nie narzucaj się ze swoją obecnością w domu.
5. Nie prowokuj rozmów o przyszłości.
6. Nie proś o pomoc członków rodziny.
7. Nie proś o wsparcie duchowe.
8. Nie kupuj prezentów.
9. Nie planuj wspólnych spotkań.
10. Nie szpieguj żony. To cię zniszczy. Jeżeli chcesz to zrobić dla spokoju umysłu, wynajmij profesjonalistę.
11. Nie mów ?Kocham Cię?.
12. Zachowuj się tak, jakby w twoim życiu wszystko było w porządku.
13. Bądź wesoły, silny, otwarty i atrakcyjny.
14. Nie siedź i nie czekaj na żonę ? bądź aktywny, rób coś, idź do kościoła, wyjdź z przyjaciółmi, itp.
15. Będąc w domu z żoną (jeżeli to ty zazwyczaj rozpoczynasz rozmowę) postaraj się mówić jak najmniej.
16. Jeżeli zawsze pytasz, co robiła w ciągu dnia twoja żona, PRZESTAŃ PYTAĆ.
17. Musisz sprawić, że twój partner zauważy w tobie zmianę i zda sobie sprawę, że jesteś gotowy żyć dalej, z nim lub bez niego.
18. Nie bądź opryskliwy czy oziębły ? po prostu zachowuj dystans i obserwuj, czy twój partner zauważy i, co ważniejsze, zda sobie sprawę, co traci.
19. Bez względu na to jak się DZIŚ czujesz, pokazuj żonie jedynie zadowolenie i szczęście. Niech widzi osobę, z którą chciałby być.
20. Unikaj wszelkich pytań dotyczących małżeństwa do chwili, gdy żona zechce o tym rozmawiać (co może potrwać jakiś czas).
21. Nigdy nie trać kontroli nad sobą.
22. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
23. Nie rozmawiaj o uczuciach (to tylko wzmacnia te uczucia).
24. Bądź cierpliwy.
25. Słuchaj tego, co naprawdę mówi do ciebie żona.
26. Naucz się wycofać w chwili, kiedy chcesz zacząć mówić.
27. Dbaj o siebie (ćwicz, śpij, śmiej się i skoncentruj się na pozostałych elementach swojego życia).
28. Bądź silny i pewny siebie; naucz się mówić cicho i spokojnie.
29. Pamiętaj, że jeżeli zdołasz się zmienić to twoje wszystkie KONSEKWENTNE działania będą mówiły więcej, niż jakiekolwiek słowa.
30. Nie pokazuj rozpaczy i zagubienia nawet w sytuacji, gdy cierpisz najbardziej i jesteś zagubiony.
31. Rozmawiając z żoną, nie koncentruj się na sobie.
32. Nie wierz w nic, co słyszysz i w mniej niż 50% tego, co widzisz. żona będzie wszystko negowała, ponieważ jest zraniona i przestraszona.
33. Nie poddawaj się bez względu na to, jak jest ciężko i jak źle się czujesz.
34. Nie schodź z raz obranej drogi.

To znalazł kolega Bags z innego tematu na tym forum,
Tłumaczenie z angielskiego, opinia psychologa zajmującego się kryzysami małżeńskimi. tzw metoda 180 stopni.