Kłamstwo ze strachu... w imię miłości

Poznałam go 5 lat temu, w nowej pracy. Przez rok starał się o mnie, powiedziałam, że z żonatym mogą mnie łączyć tylko relacje koleżeńskie,  rozwiódł się, zakochany do szaleństwa. W wieku 38 lat byłam w jego życiu drugą kobietą, nie mogłam uwierzyć, że spotyka mnie takie szczęście... 3 lata przed poznaniem Go zostawił mnie mąż. Miałam obawy jak przejdzie rozwód ale zdecydowaliśmy się mieszkać razem ... po 3 miesiącach od momentu gdy powiedział swojej byłej żonie, że odchodzi. 3 ciężkich miesiącach, o które prosiła go aby ratować małżeństwo. 3 miesiącach spędzanych razem w pracy, 3 miesiącach samotnych nocy gdy On był w domu. Pewnie błąd pierwszy, że pozwoliłam mu na to ale faktycznie rozwód przebiegł potem jakby spokojniej , pomimo tego co działo się w MOJEJ głowie. Potem było wspaniale, zakochani cieszący się tymi samymi rzeczami; niewiarygodne jak można jednakowo myśleć, analizować, cieszyć się dniem i nocą... to było jak przeznaczenie... tylko ten ogon w postaci byłej rodziny. Byłam drugą kobietą w jego życiu i nie mogłam zostać pierwszą nie tylko fizycznie ale i emocjonalnie bo czuł zobowiązanie do pomocy swojej byłej, która nigdy nie pracowała i nie mogła znaleźć pracy, kochał dzieci i w mojej ocenie pod pretekstem pomocy im pomagał jej. To bardzo bolało, szczególnie po moich doświadczeniach w relacjach z mężczyznami pomiędzy porzuceniem przez męża a związkiem z Nim. Zaczynało być ciężko, miałam świadomość, że stawiam go w trudnej sytuacji ale to było poza moją kontrolą. Widziałam jak zamyka się w sobie, nie radzi z sytuacją i nie mogłam mu pomóc. On kochał i cierpiał a ja powoli budowałam w sobie uczucie do Niego bo w większości pozostałych ważnych i drobnych aspektów życia był właśnie Tym wymarzonym. Po 2,5 roku wyprowadził się do wynajętego mieszkania nie mogąc jak twierdził zrozumieć tego, że Go kocham jednocześnie raniąc tak jego uczucia i "bezwzględnie" walcząc o swoje. Nie mogłam uwierzyć, to rozstanie bolało i jego chyba też bo nadal się spotykaliśmy, potem ponownie zamieszkaliśmy razem, a on wykańczał  nowe mieszkanie. Zakochaliśmy się ponownie.
Wtedy, po trzech latach bycia razem stało się coś, co nie powinno było się stać ... dowiedział się, że w pracy w której się poznaliśmy znalazłam się nieprzypadkowo. Byłam wówczas w relacji z Jego przełożonym, który polecił mnie Jemu w procesie rekrutacji. On mnie zatrudnił... jak potem zawsze się cieszył i przypominał, wybrał mnie dla siebie. To było rok temu. Ciężki rok, w którym wszystko się zmieniło, nie diametralnie ale wyraźnie pod pozorami wspólnego życia i rozwiązywania codziennych problemów, znikała jego pewność siebie i szczere, młodzieńcze zafascynowanie, błysk w spojrzeniu.
Uważam, że o przeszłość, tę nie wspólną, nie  miał prawa pytać i drążyć, więc powiedziałam tylko że to nie jest temat do dyskusji, jesteśmy dorośli i nie zaglądamy sobie wzajemnie do przeszłości i związków. Nie przyjął tego do wiadomości. Faktycznie, musiał coś przeczuwać na początku bycia razem, bo zapytał wtedy czy coś mnie łączy z naszym wspólnym szefem ale ponieważ to nie była jego historia i  ze strachu przed tym, że może się wycofać, zaprzeczyłam na tyle wiarygodnie, że do tematu nie wracał i nawet po zmianie pracy z byłym szefem spotykał się towarzysko. Wydawało się, że będzie dobrze... do czasu.
Teraz po roku walki ze świadomością prawdziwego stanu rzeczy poddał się i wyprowadził a ja nadal Go kocham i chcę żeby zrozumiał, że tamto minęło i nie ma znaczenia dla Naszego obecnego życia, dla Nas.
Jakich słów mam użyć aby Go przekonać, że wtedy nie byłam gotowa aby podjąć inną decyzję i zaryzykować powiedzenie prawdy... zaryzykować stratę tego co widziałam nadchodzącego.
Nie chcę pozwolić mu odejść ze względu na te wszystkie wielkie i małe, ważne i mniej ważne sprawy ale budujące dobrą codzienność.
Jak myślą mężczyźni w takich sytuacjach, JAK do Niego dotrzeć??!!!!