mieszkanie z chłopakiem

oj tam! za czasów studenckich żyło się w ciasnej kawalerce mając 2 tys na utrzymanie z czego tysiąc szedł na opłaty teraz jest co wspominać i też mieliśmy samochód na utrzymaniu na zrobienie przeglądu oszczędzaliśmy pół roku a jeździliśmy nim tylko raz w tygodniu na ogromne zakupy no i do domu rodzinnego wyjście do kina było super extra wypasioną randką ale jak docenialiśmy takie momenty! Rzadko jadaliśmy na mieście dzięki czemu mogłam nauczyć się gotować Nie mieliśmy pralki, więc wszystko trzeba było prać ręcznie. Nie chodziliśmy na koncerty, bo nie mieliśmy kasy. Nie piliśmy drinków w klubach, bo pieniędzy było szkoda Ale cudownie wspominam ten czas! Wieczory spędzaliśmy bardziej kreatywnie i aktywnie Do tej pory wspominam setki filmów obejrzanych w ramionach Ukochanego  z lampką wina za 10 zł Świetnie było

Autorko oboje z Mężem jesteśmy dowodem na to, że wszystko się da

Dziś jak oboje pracujemy to wygląda to wszystko inaczej Ale wspomnienia z ciasnej kawalerki i makaronu z parówką na obiad zostaną na zawsze

MIESZKANIE RAZEM Z RODZICAMI I DZIELENIE CHOĆBY JEDNEGO POMIESZCZENIA >>>>>>>>>>> porażka !!!

polsza zgadza się:)  Znam z autopsji:)
Toteż nie wiem dlaczego tu tak co poniektórzy najeżdżają na Autorkę wątku; na co ma dokładnie czekać? Aż awansuje i będzie zarabiać 3 tys.zł? Czyli: żyć w luksusie albo wcale?

Było tu wiele podobnych wątków, ale ta dziewczyna wydaje się być całkiem rozsądna. Ja jedynie odradzałabym tak młodej osobie ślub a wspólne mieszkanie..... niejednokrotnie czyni człowieka dojrzałym i odpowiedzialnym, no i mają się okazję z partnerem sprawdzić- lepiej wcześniej niż później. Wspólne zamieszkanie to rzeczywiście rewolucja w związku.

Ja jestem mężatką a absolutnie nie stać mnie na samodzielne mieszkanie- też mieszkamy z rodziną i żyjemy, nikt się nie pozabijał

przeczytałam wszystkie wpisy. Dziękuję za każdą radę.

napisz jak sie potoczy cała sytuacja ...

szakisz a czy ty doświadczyłeś tego o czym piszesz?

Catwoman postaw się na miejcu rodziców, a przyznasz mi rację. Sami wpadli, nie chą by ich córka miała takie życie.

Olena1990 może z tym wspólnym mieszkaniem to dziwne, ale znam dziewczyny, które mieszkały ze swoimi chłopakami. Potem chłopak się zmył, dziewczyna została sama i nie mogła tego znieść, bo każda rzecz przypominała jej o byłym. Jednak  to tylko rada. Jeżeli chcą mieszkać, niech mieszkają, sle na swoim, a nie w takim tłoku

Ty mnie nie rozumiesz Catwoman. Wszyscy wiedzą że jest. Ale jest taka rzecz. Każdy ojciec strzeże swojej córki i nigdy nie pozwoli by w jego domu, za ścianął pukał ją obcy facet, bo nic ich ze sobą nie łączy. Jeżeli robi to gdzieś indziej, jest OK, bo jest dorosła, ale nigdy pod dachem ojca. Nie wiem, który normalny ojciec by na to poszedł.

Uwierz mi, gdybyś była ojcem i miała córkę nie poszłabyś na to, uwierz mi to samo pewno zresztą chcą jej powiedzieć rodzice.

Sądzę, że wolałabym by moje dziecko poznało związek od tej prawdziwej strony czyli wspólną codzienność, zamiast latami chodzić na randki- to ogłupiające i daje niewłaściwy obraz partnera.
A co by z tego wynikło? Czy poważniejsze zobowiązania, typu ślub w przyszłości, czy rozstanie?- nie wiadomo, ważne by dziecko dojrzało, by związek je nauczył odpowiedzialności, budowania wspólnych chwil zarówno dobrych jak i złych.
Ja nie jestem człowiekiem z klapkami na oczach, mam dość nowoczesne podejście do tematu.

Ale widzisz, ja cię doskonale rozumiem. Piszę tylko z perspektywy ojciec - córka. Zresztą wyjdź na ulicę i zadaj facetom pytanie: Proszę Pana, czy pozwoliłby Pan swojej córce mieszkać z jej chłopakiem pod swoim dachem przed ślubem. Zobaczysz jakie otrzymasz odpowiedzi i wiem dlaczego. Ponieważ wspólne mieszkanie= sex. Z tego powodu jeżeli chcą mieszkać razem, niech idą na swoje, będą mieli spokuj

"To przez analogie matka powinna stosowac podobna zasade w stosunku do doroslego syna?" Niekoniecznie, bo widzisz,  matki prędzej czy później zdają sobie sprawę że syn dorósł, a dla ojca córeczka zawsze będzie okiem w głowie.

Stereotyp...

szakisz napisałam, że prawię ze wszystkim się z Tobą zgadzam za jednym małym wyjątkiem Mieszkanie przed ślubem jest ważne, sam piszesz, że znasz dziewczynę, która mieszkała z facetem, który potem się zmył. Dobrze, że zmył się przed ślubem, a nie po ślubie. Dziewczyna (którą znasz) pocierpiała, pocierpiała, ale patrząc przyszłościowo wyszła na tym na plus.

Jednak muszę się zgodzić z :

Nie każdy ma super tolerancyjnych rodziców, a jak się mieszka tylko we dwoje to w gaciach można chodzić po mieszkaniu ( czasem bez ) i zaglądać do lodówki o 3 nad ranem. Jakoś tak więcej swobody i mniej zgrzytów, bo przyszli teściowie nie wtykają nosa w nie swoje sprawy. Mieszkałam przez 3 miesiące ze swoją (przyszła, niedoszłą) teściową i nie wspominam tego miło, choć kobitka była naprawdę bardzo fajną i mądrą osobą.

Seks seks seks..! Jakby młodzież nie miała nic lepszego do roboty..
Już kiedyś powiedziałam mamie.. że jeśli bym tego bardzo chciała zrobiłabym to nawet w szkole w kiblu!! I robiłabym to na każdej przerwie ooOO!! Nie rozumiem rozumowania, że mieszka się razem by się kochać

jejuu.. Ja jestem z chłopakiem 14 miesięcy, mieszkamy razem od maja. ( z przyczyn - ma remont w domu i nie miał gdzie mieszkać )
Mam osiemnastkę na karku, on dziewiętnastkę. Rodzice go wielbią, nie mają nic przeciwko temu, że zamieszkał. W dodatku, na dobre nam tylko to wychodzi. Jasne, rodzice biorą pod uwagę to, że może coś nam nie "pyknąć".. ale lepiej teraz niż przed ślubem, jak to już ktoś napisał..
Takie wspólne mieszkanie, to przyjemna sprawa. I nie mówię tu i seksie 24h na dobę. A tatuś? Tatuś przyszłego zięcia bardzo lubi i nie ma syndormu nadopiekuńczości nad córeczką..
do autorki -  rozmowa rozmowa i jeszcze raz rozmowa z rodzicami. i bez nerwów. czekam na odzew o sytuacji !!

w sumie zgodzę się, bo mojego poprzedniego chłopaka rodzice nieznosili nawet na godzinę u nas w domu..
Takie mieszkanie razem jak najbardziej - ale jeśli patrzeć pod kątem innych rzeczy niż tylko "przyjemnych" to się zgodzę co do pójścia na swoje. Bo po 3 miesiącach mieszkania z rodzicami we dwójkę, można trochę oszaleć. Ja mam inne zwyczaje niż mama, mój chłopak też. Więc kłótnia o to, że talerz jest w zlewie a nie powinien tam być, jest po 348 razie męcząca. U siebie nikt bymi nie powiedział, że ten jeden talerz mam umyć od razu, bo to i tamto. Więc cięzko jest to wszystko ogarnąć w pewnym momencie.
Ale dobre strony też są, choć nie chce, żeby ktoś powiedział, że żerujemy na rodzicach oni sami nie chcieli nigdy złotówki od mojego chłopaka, a raczej od Nas. Kazali raz na jakiś czas zrobić zakupy na weekend i tyle. A z racji, że mój chłopak teraz zarabia ( wakacyjnie ), to możemy to zrobić.
Ale wszystko zależy od rodziców,od tego jacy są, jakie mają podejście do przyszłego zięcia i od niego samego.

Przeczytaj mój ostatni post, zobaczysz, co miałem na myśli

Chciałbym ci przypomnieć, że autorka tematu ma 19 lat, a decydując się na wspólne mieszkanie z rodzicami i z chłopakiem w tym wieku, nie wierzę że pod presją rodzicow nie będzie.

I to jest najbardziej dyplomatyczna odpowiedź, brawo!!! Myślę, że to autorce powinno wystarczyć, choć w gruncie rzeczy nie o to nas prosiła

"Moje zdanie jest takie. Chcesz spróbować dorosłego życia, to wyprowadź się z dziecięcego pokoju w domu rodziców."- bardzo fajnie, psychologicznie wręcz ujęte

natomiast własnie: pod jego dachem.... Tu tkwi cała moc zakazów, bo co to włąściwie znaczy że pod czyimś dachem? Że jeśli to akceptujesz, to stawiasz siebie, jako osobę bez zasad? Nieszanującą swego rewiru? Niemającą władzy nad dzieckiem? trudno mi to zrozumieć, zważywszy, że jeśli tworzy się rodzinę, to dach jest wspólny.

Ja jestem za tym by zamieszkali ze sobą; szybko można się przekonać, że to jeszzce nie to, ze życie jest bardziej przyziemne niż by się wydawało.

Co do twojej córki, marena7 : że nic z tego nie wynikło: widocznie to nie było to. Po prostu.

Powiem co moj maz powiedzial na sytuacje gdzie jego pelnoletnia corka mieszka pod jego dachem ze swoim chlopakiem

"Coz jesli facet ja dobrze traktuje to lepiej zeby uprawiali seks w domu niz na byle jakiej lawce w parku" 

wiecie co? nie jest tak prosto znaleźć dobrą pracę. ja nie chce sie "bawić w dom". mimo swojego młodego wieku przeżyłam wiele wiec nie traktujcie mnie jako dziewczynkę, a poza tym nie pytałam o wasze zdania lecz o argumenty. moze zamiast mnie oceniać i pisać o mnie jak o gówniarze poprostu poznamy się w realnym świecie i od podszewki? moze wtedy coś zrozumiecie...

Wiekszość tutaj obecnych to młode kobiety, które nie mają dzieci, albo mają jeszcze małe. Można mieć bardzo zdecydowane zdanie na jakiś temat, gdy on człowieka nie dotyczy, ale gdy zacznie dotyczyć to i zdanie się zmienia.

Mój mąż mówił o SWOIM DACHU, ale rzecz dotyczy czegoś innego. Nie podejmuję się tłumaczenia czego, bo nie jestem psychologiem.

W każdym bądź razie, gdy ta sytuacja miała miejsce, nie czułam się komfortowo. Czułam się zażenowana. Moje dziecko nie było jeszcze wtedy zupełnie dojrzałe, pomijając dojrzałość fizyczną. Wiedziałam (a ona nie), że jeszcze wiele prób przed nią, zanim trafi na tego jedynego. Czułam, że nie chcę być świadkiem jej poszukiwań, że to musi być jej całkowicie prywatna sprawa. A jaka to prywatność, gdy dzieje się na naszych oczach? Nasza zgoda, by to robiła w swoim dziecinnym pokoju byłaby niestosowna, byłaby niestosownym ułatwieniem. A w tych sprawach nie może być łatwo, bo to zwalnia od myślenia.
To takie z grubsza moje wyjaśnienie.
Choć znam też matkę, która godziła się z tym, bo dorosła (17 l!) córka ma potrzeby. No, nie powiem, ze tej córce na dobre to wyszło. Matka akceptowała zmieniających się kolejnych narzeczonych w swoim domu i dziś dziewczyna ma czwórkę dzieci z dwoma z nich. Znam dziewczynę ( ma teraz 28 lat). Dzisiaj mówi, że pobłażliwość matki skomplikowała jej życie, że ona sama była wtedy głupia, ale matka powinna być mądrzejsza.

Co do syna to moje myślenie było takie. Jeśli chcesz być dorosłym facetem i prowadzić swobodne życie seksualne, to wyjdź z domu. I weź za to odpowiedzialność. Nie możesz być jednocześnie synusiem mamusi i tatusia i samodzielnym, odpowiedzialnym mężczyzną. Więc sprowadzanie panienek na seks do rodzinnego domu nie wchodzi w grę. Wybieraj, wygoda, bo nie musisz się martwić o wikt i opierunek, albo wolność w erotycznych eksperymentach, ale na własny koszt. Wybrał właściwie, usamodzielnił się.

Catwomen, pięcioletni związek mojej córki to nie było to, zgadzam się. I dobrze, że nie rozgrywało się "to" w jej "dziecinnym pokoju", tylko na ich wspólnym prywatnym terytorium. Dorosły metrykalnie człowiek w "dziecinnym pokoju" pod rodzicielskim dachem, nie jest do końca dorosły. Tak uważam.

Obserwuję ten wątek i zaskoczona nie jestem, staroświecka tym bardziej. Najchętniej widziałabym mieszkanie od początku na swoim. Na pewien czas pewnie też byśmy przystali, ale pod warunkiem urządzenia sobie całkowicie oddzielnego lokum na poddaszu.

Mieszkanie z partnerem w domu jednorodzinnym - tak, ale pod warunkiem:
- osobne piętro
- samodzielnośc finansowa
- niezależne liczniki lub pod-liczniki mediów
- nieutrudnianie innym korzystania z posesji
- poszanowanie własności ( nie będąc właścicielem pytamy o zgodę czy to na huczniejsze party czy przeróbkę)
- poszanowanie innych mieszkańców domu

Gościmy często kolegów i koleżanki synów. Nie wszyscy umieją się znaleźc. Nawet trudno mi sobie wyobrazic takie osoby mieszkające u kogoś.

W rodzinie są zarówno pozytywne jak i negatywne przykłady wspólnego mieszkania. Bywa, że młodzi początkowo deklarują samodzielnośc finansową. Często jednak kończy się na dokładaniu, bo cytuję " wiesz mamuś, laptop nam padł i musieliśmy kupic nowy i dołożymy się w przyszły miesiącu". Takich i podobnych wymówek można usłyszec całe mnóstwo. Po co zaciskac pasa skoro liczniki stoją na rodziców.
Bratanica męża też ma ciekawe podejście do mieszkania razem. Nie tylko zaczynają zarządzac rodzicami, ale są święcie oburzeni tym, że muszą o cokolwiek pytac czy konsultowac. Pojawienie się dziecka na świecie jeszcze bardziej skomplikowało sytuację. To "dziadkowie" bywają upominani we własnym domu.

Pozytywny przykład to druga bratanica z mężem. Pracowitośc i gospodarnośc połączona z niekonfliktowym charakterem obydwojga. Dobudówka pnie się w górę. Rodzice zadowoleni, pomagają jak mogą.

Lollla93 Twoja matka jest pełna obaw i ten fakt nie dziwi. Jak dla mnie za dużo Was tam będzie mieszkac. Ryzyko konfliktu spore. Wy się chcecie uczyc (chłopak studiuje), a tu małe dzieci, w tym niemowlę lada chwila. Czy możesz zagwarantowac, że na poprawkach nie pojedziecie? Antykoncepcja to też ważny element w Waszych negocjacjach. Myślę, że Twoja matka widzi coś czego Ty nie dostrzegasz albo dostrzec nie chcesz.
To, czy czegoś nie pominęłaś pisząc na forum, to już inna sprawa.

Autorko, daj znać jak poszła rozmowa z rodzicami

Witam Cię cisowianko i jak samopoczucie?

karla90, cisowianka może wymienicie się numerami GG? To nie Netkafejka a bardzo poważny wątek

44050376 moje GG.

tylko trza miec pierwszo numera