MAŁŻEŃSTWO. Czemu tak łatwo odpuszczamy?

Myślę, ze problemy, trudne życie zahartowują ludzi. Nie są mięczakami.
Ja mam wrażenie, ze dziś kobiety są po prostu zguptaczone; chciałyby kochać i byc kochanymi, co jest rzeczą naturalną, ale media im wciskają do mózgów: Masz PRAWO, Jesteś tego warta, itd., i jak to pogodzić? W porównaniu z tym, zycie małżeńskie jawi się jako nuda, jako coś co zniewala.

Catwoman zgadzam się w 100%, zwłaszcza że sprzedaje się taką jedyną słuszna drogę nowoczesnej kobiety, jakby tylko na jeden sposób można było być szczęśliwym i spełnionym. Jesteś z jednym facetem całe życie, pewnie jesteś stłamszona przez społeczeństwo.

Dodatkowo bardzo często nie do końca też wiedzą, kim tak na prawdę jest przyszły mąż czy przyszła żona.
Nie o to tu chodzi, żeby żyć przed ślubem 10 lat, by móc się poznać w różnych sytuacjach. Ważne by mieć czas na poznanie dojrzałej osoby, z która chce się przeżyć resztę życia, a nie poznać młodą bratnią duszę i zakładać, że skoro jest teraz tak sielsko, to będzie też tak w przyszłym dorosłym życiu.

Nie neguję ślubów osób młodych, ale tylko w niektórych przypadkach niestety wizja radosnej przyszłości się sprawdza. No nie da się po prostu nakarmić związku naiwnymi gadkami, że wszystko się ułoży, gdy młodzi zderzą się z prozą życia po ślubie.

Pamiętam siebie sprzed lat, gdy z ówczesnym chłopakiem planowałam przyszłość. Tak się to wszystko potoczyło, że związek zakończył się po 5 latach. Okazuje się, że bardzo dobrze się stało, bo jak teraz się widujemy, dogadując się jak dobrzy znajomi, chyba obydwoje wiemy, że z naszego małżeństwa nic by nie wyszło. Gdybyśmy się pospieszyli i powędrowali do ołtarza, nie byłby to szczęśliwy wybór.
Choć jako młodzi ludzie świata poza sobą nie widzieliśmy, to gdy staliśmy się dojrzalszymi jednostkami, okazało się, że mamy inne priorytety i inne podejście do życia dorosłych ludzi.

moje stwierdzenie dotyczące sexu traktowanego jako towar tyczyło się tego postu proszę o czytanie ze zrozumieniem. Stwierdziłam iż nie prawdą jest zdanie że ludzie nic nie robią by to zmienić a jedynie że partnerzy tego nie dostrzegają bo sex jest towarem

Nie chciałam pisać dwa razy tego samego określenia
Znam wiele kobiet które , próbowały na nowo rozpalić swoich mężów różnymi sposobami a kończyło się na stwierdzeniach ile kosztowała ta haleczka lub  stara zwariowałaś nie masz co robić pranie leży w koszu. Oczywiście i panowie żalili się na młode żony z chroniczną migreną a powód był zupełnie inny.

marena7  pisała tu o wspólnych zobowiązaniach, dzieciach itd.
Ja sądzę, że ludzie wtedy się mniej rozwodzili, bo nie mieli dokąd pójść i rozwodnicy byli bardziej piętnowani społecznie. Dzieci- ludzie po prostu z czasem zauważyli że bez sensu tkwić w bezsensownym związku ze względu na dzieci, któe wcale nie są przez to emocjonalnie zdrowsze.
Natomiast uważam, że ludziom brak wspólnego celu. Jedno, ze są słabi i załamuje ich byle pierdoła (chociaż być może dzsiejsze kredyty na 30 lat będą znów czymś łączącym ) drugie, za bardzo zaczynają się zastanawiać nad kwestiami przyjemności, radości, jakby ktoś im to w małżeństwie zagwarantował.

kiedyś zapytałam mamy co według niej jest najważniejsze w małżeństwie aby było udane. roześmiała się potem nabrała poważnego tonu i powiedziała "córcia, nie wiem. każdy jest inny. ale jedno jest pewne, jeśli dwoje ludzi ze sobą nie rozmawia to będzie koniec." zapytałam więc "no dobra ale jeśli jedna ze stron nie chce rozmawiać albo nie umie albo unika tematów" ona wtedy mi na to "jeśli jedna osoba nie chce rozmawiać to albo jej nie zależy, albo boi się konfrontacji na tematy o których nie ma pojęcia i wyjdzie z niego idiota"
zapytałam więc czy ma na to receptę. mama mi na to "CIERPLIWOŚĆ I DUŻO WÓDKI . nic tak nie rozluźnia języka jak wódka. ale nie taka wypijana na imprezie, ale w domowym zaciszu we dwoje po kolacji wspólnej w łóżku". przetestowałam działa.

wiele się zmieniło od tamtych czasów gdzie 21 latkowie zakładali rodziny i stawali się naprawdę odpowiedzialnymi ludźmi. jedyne co możemy zrobić, to wychować nasze dzieci tak, aby były ludźmi silnymi odpowiedzialnymi, ceniącymi wartości rodzinne partnera oraz dom.

Potwierdzam. Nawet to o wódce. W tamtych czasach dużo się gadało. Świat zewnętrzny niewiele miał do zaoferowania, więc prowadziło się "długie nocne rodaków rozmowy". Ileż my się z mężem nagadaliśmy przy jakiejś butelczynie. O wszystkim. O sobie, o swoich marzeniach, o przyszłości dzieci, o polityce, o książkach, o tym co boli i cieszy. Oprócz tego, że byliśmy mężem i żoną, to byliśmy też najlepszymi przyjaciółmi.
I choć minęło 30 lat, dzieci dorosły, czasy się zmieniły, to ten nasz zwyczaj pozostał. Raz na jakiś czas wyłączamy telewizor, odkładamy na bok laptopy, siadamy przy kominku przy butelce francuskiego wina i puszczamy języki w ruch. Jest o czym gadać, tyle wspomnień.

nie chodzi tutaj o problem wazonik czy ramki, tylko o jego zachowanie i podejscie do zyci,a ale jak wiadac nie potrafia niektorzy czytac ze zrozumieniem
ale wytlumacze pokrotce : ze wszystko jest niepotrzebne ,a to czasami przytlacza  czlowieka, kiedy przyjdzie do domu uradowny z zakupow i tylko wypominanie slyszy .... a myslec sobie mozesz rozne rzeczy

Niestety rozmowy przy wódce nie są panaceum na udany związek. Ile ja wieczorów przegadałem i przetańczyłem sam na sam z żonką przy 0,7 wódeczki. Gadaliśmy o wszystkim i bawiliśmy się jak za studenckich czasów. Nie przeszkadzało to żonie znaleźć sobie fagasa na boku po 13 wsólnych latach i z dnia na dzień zostawić mnie z 5 letnim synem.

Myśle ze nie ma recepty na udany zwiazek ,jesli ktos ma z kims byc to bedzie, jesli ktos ma wdac sie w romans to sie wda, jesli ktos jest komus przeznaczony to nawet po paru innych zwiazkach kochankiwe wroca do siebie, do tej pierwszej milosci .......
Los naprawde plata nam figle
Wydaje sie ze jestesmy szczesliwi (w udanych zwiazkach), ze druga polowa czuje to samo a z czasem przychodzi wielkie roczarowanie...
niewiadomo skad i co jest tego przyczyna

Właśnie... Ja jestem z tego starego pokolenia /  małżeński staż 30+ / i stoję przed dylematem... rozwodu. A przyczyna?  Wiele lat krytykowania mnie przez współmałżonka i dodatkowo kompletna różnica zdań na wiele tematów. Między innymi na temat naszej dorosłej pociechy, jej życia i problemów.  Bo ile  można znosić ciągłe uwagi? W końcu człowiek nie wie co robi dobrze, a co źle!  Ile lat znosić można uwagi typu : jest to czy tamto, bo TAK wychowałaś nasze dziecko!  Tak wychowałam, bo nie pozwalałam bić.  I widzicie młodzi ludzie, że ja,  choć z poprzedniego pokolenia, też myślę o rozwodzie..  Nie chcę już nic naprawiać. I pomimo swoich lat,  /na które się zresztą nie czuję /, chcę podjąć życiową decyzję. Może słuszną, może nie.  Ale już za bardzo mam dość..  A moje pokolenie, rzeczywiście miało w porównaniu z wami - super. Była praca, pieniądze, co uważam za podstawę.  A że na półkach bywało pusto..  cóż, ale mając pieniądze, można było "załatwić" wiele spraw. Często "po znajomości". Na telefon czekało się 20 { ! } lat, na mieszkanie i ze 30. A dziś co? Kredyt i to też na 30 lat.. Ogromne zobowiązanie! Bo ile przez te lata może się wydarzyć!

Entropia o własnie, cieszę się, że poruszasz temat PRZED i PO ślubie bo jak się okazuje, różnica potrafi być drastyczna. I z niecierpliwością czekam na odp.

Sadie, teoretycznie to sobie można mówić, wiesz na pewno jak się zachowasz w danej sytuacji dopiero jak coś się wydarzy.

przykład:
mój mąż: chcemy mieć dzieci? - tak! on wie, chce, zdaje sobie sprawę z obowiazków ( miał dużo młodsze rodzeństwo) będzie kopał piłę, jeźdźił z dziećmi na rowerze, chodził na spacery, uczył, pokazywał, wychowywał... itd...itd...

ja: dzieci? buuuu  nie umiem, nie chcę, boję się, nie świruję na widok niemowlaków jak większość mioch koleżanek, och chyba będę złą matką, chęć na macierzyństwo w skali 1-10 tak około 2.

tak było przed ślubem. 5 lat po ślubie jedno potem drugie dziecko. Role się odwróciły, bycie mamuśką to super sprawa a tatuś od czasu do czasu przyniesie dzieciaczkom batonika i to by było na tyle. I ja byłam pewna tego co mówię wcześniej i on.

To jak robienie prawa jazdy: teoria zdana, a jazdę oblewasz raz po raz.

Mam koleżankę psychologa, która już wiele lat temu mi powiedziała że nie rozumie gdzie te kobiety mają oczy. Przecież wszystko widać przed ślubem !!! Tylko trzeba patrzeć, bo jej zdaniem decyzję o ślubie już trzeba podjąć świadomie, a nie z klapkami na oczach. A potem łzy, że okrutnik, psychol, leń, brudas, pijak itp.

Anik, dzieci sie przypadkowo nie produkuje. Zdecydowalas sie na ciaze. Zdecydowalas sie na urodzenie dziecka. Nie win meza za swoje wlasne czyny. Przeciez jakbys kontracepcje stosowala to on Cie do niczego by zmusic nie mogl. Wiem co mowie, ciaze dwa razy usunelam bo dzieci mnie nie interesuja. Chlopacy nic nie mieli do powiedzenia bo macica i cialo moje.

Entropia podpisuję się obiema rękami.

aldernewman czytaj ze zrozumieniem, ja nie winię męża za to, że mamy dzieci, mogę mu ewentulanie podziękować bo sama bym ich nie miała. Pomimo moich obaw to była całkiem świadoma decyzja, obie ciąże były planowane, i nie chodzi mi o posiadanie dzieci, tylko o zmianę jego podejścia do roli ojca jak już przyszło co do czego, mojego podejścia zresztą też choc w moim wypadku na lepsze.

Oczywiscie. Bylabym okropna matka i dobrze o tym wiem, dlatego usunelam jak sie tylko dowiedzialam. Wystarczy mi tylko popatrzec na moja mamusie- wiecej ja kosmetyki interesuja w wieku szescdziesieciu kilku lat niz jej wlasna, jedyna corka. Nie jestem taka narcysystka jak ona ale moj tryb zycia nie jest odpowiedni dla wychowywania dzieci.

To też, ale jeśli już doszło, jest wyjście.
Ale OK, oczywiście również proponuję wrócić do tematu.
Podtrzymuje zgodę z wypowiedzia klarek.

Jak ktoś ma ku.....wski charakter to czy w takich czy w innych czasach niezależnie od wieku i tak z niego wylezie i tyle !

Wydaje mi sie, ze malzenstwo powinno byc zawierane kiedy ludzie sa dojrzali, w wieku 27-30 lat. Z doswiadczenia zauwazylam wczesniejsze zwiazki czesto koncza sie porazka bo obie partie siebie dobrze nie znaja, i niestety czesta dzieci sa ofiarami.

Chce wyjsc za maz. Mam bardzo powazny stosunek do tego bo jest to prawny kontrakt, ktory trzeba szanowac. Nie jest to inne od kupienia mieszkania czy wziecia kredytu. Jest to wiecej niz erotyczna pasja czy romantyczne uniesienia- jest to powazny kontrakt dyktujacy powinnosci moralne i materialny podzial wspolnoty majatkowej. Dla mnie malzenstwo jest jak napisanie konstytucji dla wyspy, ktora nigdy rzadu nie miala, jak budowa panstwa (na mala skale).

Wyjątkowo się z koleżanką zgodzę Dla wyspy - jednej wyspy (jedno terytorium), połączonej z dwóch mniejszych wysepek, gdzie każdy ma swoje małe terytorium.

A tak zupełnie na poważnie, ja chyba jestem zbytnią idealistką (już dzisiaj to chyba drugi raz powtarzam). Mój chłopak też do instytucji małżeństwa podchodzi tak na "sztywno" jak ja to określam, ale jest prawnikiem, wiec zrzucam to na karb zawodowych zboczeń a ja z kolei bardziej "romantycznie" podchodzę na zasadzie, że małżeństwo to miłość, chęć spędzenia życia z drugą osoba, bycie z nią na dobre i złe ...
Chociaż gdzieś ostatnio przeczytałam, że małżeństwo to dożywocie z możliwością warunkowego zwolnienia za "złe" zachowanie ...

No taaak Ale wiesz Catwoman, nie kalkuluję tego tak na chłodno. Być może to błąd. A może to dobrze, że mam partnera, który na chłodno do życia podchodzi. Dla mnie małżeństwo to przede wszystkim zobowiązanie wobec partnera, państwo szczerze powiedziawszy mam w poważaniu. Deklaracje, że na dobre i złe chcę składać mężczyźnie, którego kocham, z którym chcę mieć dzieci, stworzyć rodzinę, dom pełen ciepła.

Chyba jestem niereformowalna

JednaK tylko w naszych czasach tak latwo o zdrady ,rozwody .Zona z nudow zalozy sobie sex fotke czy cos innego .
Zawsze byly ale teraz za kilkanascie lat beda sie p.......c na ulicy .    Jak za kamienia lupanego)))..Dawniej ludzie jesli robili co robili to sie ukrywali ,walczyli o rodzine itd .itd.
Taka prawda

Sadie, nie wiem czy zrozumiałaś sens mojej wypowiedzi.

Nie ponoszę konsekwencji tego, że zrobiłam coś wbrew sobie, raczej zrobiłam coś pomimo moich obaw, że się nie sprawdzę.
Sprawdziłam się i z mojej strony jest OK. Nie narzekam, że mam dzieci, jeżeli o to ci chodzi.

Cały problem z tego,że mój mąż wbrew deklaracji jakim będzie super tatusiem ( a wiem,że był szczery) zupełnie się w tej roli nie sprawdza.

I wracamy do początku: teoria to jedno a praktyka to co innego.

No to widocznie maz zlozyl obietnice ktorej nie powinien. Wbrew pozorom ludziom sie to czesto zdarza
Obiecuja zlote gory a potem d..a
Normalka.
Albo po prostu rozmija sie on z twoimi wyobrazeniami dobrego ojca

Po 30tce punkt patrzenia i widzenia zmienia się o jakieś 180 st.

Poświęcanie się jest głupotą!!!! Oznacza oddanie większego dobra za mniejsze. Bez sensu. Co jest złego w rozwodach z powodu niedopasowania charakterów? Ja miałam zamiar być z exem całe życie. On był po prostu głupi, nie rozumiał i nie chciał zrozumieć, że ja wiem lepiej czego potrzebuję, ale nie mam siły ani ochoty walczyć o to codziennie. Chciał, żebym doceniała postępy. A w cholerę z postępami!

Teraz mam mężczyznę, którego nie muszę wychowywać, nie muszę mu tłumaczyć i błagać, żeby zauważył mnie.  Gdybym pracowała nad tamtym związkiem, już bym nie żyła, albo bym cierpiała jak poprzednio. Po co? Jak jestem w bagnie po uszy, to czy nie lepiej z niego wyjść niż brnąć dalej?

Rozwód jest strasznym przejściem, ale życie z wrogiem jest jeszcze gorsze. Teraz radzę - nie brać ślubu zbyt szybko. Przyjrzeć się wybrankowi i jego rodzinie. Pilnie obserwować jaki jest. Nie zamykać oczu. Nie odpuszczać. I CENIĆ SIĘ WYSOKO. A w razie, gdyby się pogorszyło, nic nie naprawiać! Uciekać jak najdalej. Nie marnować czasu.

DOBRY ZWIĄZEK JEST ŁATWY. Nie wymaga męczenia się, rezygnacji z siebie. Jeśli on lgnie do mnie a ja do niego, nie musimy sobie wypominać, że nie wysłaliśmy smsów, bo wysyłamy nie zmuszając się do pamiętania. Tak, jak nie musimy pamiętać o oddychaniu. Nikt nie ma pretensji - nie przytuliłeś/aś się, bo przytulamy się często i chętnie.

ALE MĘŻCZYZNA MUSI BYĆ MĘŻCZYZNĄ A NIE PIOTRUSIEM PANEM. Bo inaczej nie uniesie zmienności nastrojów kobiety, będzie wszystko brał do siebie, niepotrzebnie. Będzie się nabzdyczał, stroił fochy... Nie, to nie dla mnie. I nie spotkałam Kobiety, która by tego chciała.

Amen.
To dokladnie tak jak sie czuje bedac z moim mezem.
Poswiecenie przestaje byc poswieceniem jesli sprawia nam obojgu przyjemnosc. i wynika z checi a nie przymusu.

beata19959 dziękuję.
Oczywiście w wieku 18 lat trudno jest poznać partnera dobrze-jako kandydata na męża, ale jednocześnie kamikaze zdecydowałby się na coś trwałego w tym wieku.

Entropia a dlaczego Ty byś odpuściła ?

albo maminsynkiem?