MAŁŻEŃSTWO. Czemu tak łatwo odpuszczamy?

Temat zdrady - temat rzeka. Porównam to do rozwodu. Rozwód zazwyczaj jest z winy obu stron. Zazwyczaj.
Chyba, że mamy do czynienia z biciem, alkoholem itd.
Tak samo ze zdradą. Jeżeli kobieta czuje się dowartościowana, kochana, seks jest dobry, mąż się stara, to ona nie musi szukać adrenaliny poza związkiem.
Tak samo facet. Jeżeli my mu ten seks dajemy, czerpiemy z niego przyjemność, nie zrzędzimy, nie jesteśmy jędzami, dbamy o mężczyznę i związek to jest dobrze. Takiemu facetowi nie będzie potrzebna kochanka, bo niby po co? Nie będzie miał dla niej czasu ani ochoty.

Wszystko zależy od nas samych. Jestem za tym, aby ratować małżeństwo, ale nie za wszelką cenę.
Do tanga trzeba dwojga i czasami po prostu rozwód jest nieunikniony.

Uwierz:)  Jeśli jesteś osobą świadomą, jeśli na taką osobe trafisz i razem będziecie wspólnie zabiegać o związek, będzie dobrze:)

A co jak trafisz na osobę, która niby ma to samo podejście, a po latach jej się odwidzi? Miał tak yoghurt, miałem tak ja i wiele innych osób na tym świecie..

ja też tak miałam!:) Ale to był mój ex facet. Mnie się zresztą też odwidziało.
Męża wybierałam skrupulatnie  
Oboje zdajemy sobie sprawę z tego, ze będziemy się zmieniać. Ale chcemy jednocześnie uczestniczyć w tym oboje.

I ja ....

Ba! gdy faceci bez większych (chyba) problemów zgodziliby się na terapię małżeńską w celu naprawy związku. Kiedyś można było o tym tylko pomarzyć .

z autopsji wiem ze nic ,ale to nic nie daje nam gwarancji na udany zwiazek...
Zwlaszcza w tych czasach,gdzie 12 13 latki chodza jak 30 tki , najgorszym wrogiem zwiazku jest tez sporo kasy ,bo na takiego faceta zawsze sie znajdzie chetna ,potem dramaty dzieci ,i nie tylko.
DO MLODYCH KTORZY UWAZAJA ZE WINA LEZY PO OBYDWU STRONACH ,OTOZ nie zawsze nigdy niewiesz w kogo przemieni sie ksiaze z bajki ,lub krolewna .

Hmmm ciezki temat bo ludzie nie rozwodza sie z jednych tylko powodow. Jeden sie rozwiedzie bo jest przemoc w rodzinie, drugi bo alkohol a trzeci nada rozwodowi naglowek "niedopasowanie charakterow" I kazdy bedzie sie upieral ze ma racje
Ludzie nie lubia sie poswiecac, chodzic na kompromisy. Nalezy mi sie szczesliwe zycie, nalezy mi sie lepszy zwiazek...czesto widze taka postawe... Nalezy mi sie caly swiat. CZemu? Bo tak. I wsio

Uwazam ze jest zbyt duze przyzwolenie spoleczne na rozwody a malzenstwa mozna zawierac zbyt wczesnie. 18 chyba lat w prawie polskim. Zaraz mnie tu niektorzy zagryza ale ja naprawde nie widze jak w obecnej polskiej rzeczywistosci mozna zawrzec stabilny zwiazek malzenski w wieku 18 lat i byc samodzielnym. Chyba ze system ksztalcenia juz w ogole zszedl na psy Pomijam juz kwestie ze 18 lat to dopiero poczatek drogi i jeszcze wiele moze sie w sposobie myslenia i postrzegania swiata takiej osoby zmienic. Nie da sie uzbierac w tak krotkim czasie wszystkich doswiadczen swiata

Druga strona medalu jest idiotyczne romantyczne wyobrazenie o malzenstwie Wielu osobom wydaje sie ze z chwila wypowiedzenia slubnej przysiegi otworza sie przed nimi wrota raju i zywcem sie w nim w 5 minut znajda i beda szczesliwi po wieku wiekow amen. Problemy i codziennosc rozbija sie w proch o nieziemska sile naszych obraczek A potem nastepuje clash wyobrazen z rzeczywistoscia i nagle jest olaboga! Ratuj sie jeszcze jestes mloda jeszcze sobie zycia ulozysz. I wlasnie potem mamy takie sytuacje jak niektorzy nasi panowie ze 36 lat i rozwod albo rozstanie po 7 latach zwiazku No pewnie.
Jeszcze innym aspektem calej sprawy jest fakt ze ludzie zmieniaja sie w czasie. Nie mozna oczekiwac ze ktos w wieku 18 lat bedzie myslal tak samo jak w wieku lat 40. Czlowiek sie rozwija i interesuje roznymi rzeczami na przestrzeni swojego zycia i czasem partnerzy rozwijaja sie w kompletnie roznych kierunkach ktore nie zawsze da sie pogodzic. Zdaza sie...

Kolejno to czynnik czasu...Ludzie spotykaja sie i po miesiacu zareczaja, slub po 6 mcach i czesc. I zaraz znowu sie pewnie na mnie inwektywy posypia ale ja naprawde nie rozumiem jak mozna slubowac cale zycie czlowiekowi ktorego sie zna raptem miesiac, pol roku czy nawet rok. Zaraz pewnie zostana przytoczone przyklady par ktore tak postapily i zyja juz razem 40 lat. No ale to jest wlasnie to poprzednie pokolenie ktore naprawia a nie wymienia No i wyjatki jakos tak lubia potwierdzac reguly

Kiedys podczas luznej pogawedki w mieszanym towarzystwie doszlismy do wniosku ze zeby jakos dokladniej poznac partnera, jego upodobania i zwyczaje to potrzeba okolo 2-3 lat wspolnego dzien w dzien mieszkania (towarzystwo w przedziale wiekowym 24-31 lat).   
Malzenstwa i rozwody to jednym slowem temat rzeka bo nie ma jednej tylko wlasciwej drogi. Jest ich wiele i kazdy musi znalezc swoja. Jak dla mnie grunt to nie po trupach i nie cudzym kosztem wlasnego szczescia sie domagac. Na gruzach cudzego szczescia sie swojego nie zbuduje

Oto jak probowalam ratowac Malzenstwo, moze znajdziecie tu sensowna odpowiedz:

Witam wszystkich zainteresowanych tym tematem.
Jestem zupelnie nowa ,ale sledze forum juz od dluzszego czasu.
Historia Emilki - jak wyjeta z mojego zycia..tyle,ze jestem w zwiazku 8 lat, pobralismy sie w zeszlym roku, ale problem byl od zawsze - Mezczyzna nie potrzebujacy czulosci itp.. Nie tylko nie dajacy od siebie wiele, ale ja wzielam wszystko totalnie na swoje barki.. Rozmawialam kilkanascie razy, i z placzem i smutkiem w oczach , rowniez uniesionym tonem, ale ostatnie 3 rozmowy byly pelne bolu i dlawienia mnie w przelyku..On caly czas nic - ani odpowiedzi ani nic, po prostu siedzial smutny ,ale rozumiejacy co do Niego mowie.
Walczylam o nas na wszystkie mozliwe sposoby..doslownie. Ja jestem bardzo otwarta, pelna radosci, energii Kobieta, ciekawa sprobowania rzeczy w przeroznych dziedzinach, moj Maz jest o wiele bardziej spokojny,ale rowniez nie brakuje Mu hobby.
Spotkalismy sie kiedy wyjechalam za granice i tak wlasciwie jestesmy razem od wtedy - 8 lat temu. Mamy swoja grupke znajomych i wlasciwie na tym koniec, ale organizujemy sobie weekendy i czas wolny raczej bardzo ciekawie..
Przymykalam oko zawsze na wszystkie krytyki Meza przez caly ten okres bycia razem, zarty, ktore zawsze sobie ze mnie stroil potrafilam odeprzec trafna, ale rownie zartobliwa riposta, ale do czasu..Kiedy to bylismy u znajomych i przypieklil mi tak,ze wyszlam do lazienki, bo nie umialam powstrzymac pchajacej sie "kluchy" w gardle.. na zewnatrz wygladamy jak szczesliwi ludzie, ale kazdy zawsze powtarzal nam ,ze jestesmy jak ogien -woda i gdyby nie ja i moje gesty czulosci nikt nigdy nie zorientowalby sie ,ze jestesmy para..myslalam wtedy,ze to troche jak komplement, ze tworzymy partnerski zwiazek, ale kubel wody na glowe otworzyl mi umysl. I nie jest tak,ze On popisuje sie przed kimkolwiek (to nie ten typ) , w domu jest baaaardzo podobnie...ile razy przelykalam bardzo gorzkie zwroty typu "zmien kolor wlosow", "znowu Ci nie poszlo" czy "bezmozg"..dodam ,ze jestem bardzo samodzielna Kobieta, pracujaca w biurze oraz pielegnujaca dom jak gniazdko - cieplo, czysciutko, dekoracyjnie i zarazem z "pieprzem". I naprawde chcialam dac Mezowi wszystko co mam w sobie, co czuje, co potrafie, nieraz slyszelismy od znajomych "ale Tobie sie trafila Zona - marzenie, jest jak kumpel, super atrakcyjna i jeszcze macie tak super poprowadzony dom"..To mile ,ale gdyby Maz odpowiedzial "wiem,ciesze sie" lub cokolwiek, ale nic.....Ile razy pytalalam co robie nie tak skoro nie potzrebuje mojej bliskosci, a On na to,ze nic, On taki po prostu jest. Delikatnie probowlalam go nauczyc jak przyjemnym moze byc zycie beztroskie i z bez przesadnymi czulosciami, ale to tez na nic..mowilam,ze czuje sie jakbym sie wiecznie Mu narzucala i naprawde przykrym jest jak musisz zastanawiac sie 2 razy, czy podejsc i Go przytulic, bo pewnie Cie odepchnie, po czym probujesz po takim ciezkim rachunku sumienia i znowu On mowi "nie teraz" albo w ogole siedzi jak skamienialy....Boze jakie to przykre i jak zalosne jest to,ze majac piekny dom, Meza , ktory nie ma nologow, pomaga i naprawia itp..nie masz najcenniejszego - czyli tylko bliskosci...jakie to cholernie przykre,ze musisz zastanawiac sie przez kilka dni czy w sobote mozesz Go poprosic ,zeby nie wstawal od razu z lozka,ale zeby polezal i poromawial o "glupotach".. Teraz jestm na etapie: wyprowadzilam sie z domu w piatek, wzielam tylko najbardziej potrzebne rzeczy, tlumaczac Mu jak zwykle od A do Z o co mi chodzi (zeby nie zarzucil mi,ze nie wiedzial czemu) , poprosilam o czas na przemyslenie i sprawdzenie czy tesknie, a On tylko,ze wie ,ze nie umie nic okazywac ,ale Kocha mnie taka jak na poczatku i nie wie czy bedzie potrafil beze mnie zyc"..tyle,ze ja nie widze ,ze nie moglby zyc beze mnie, bo wszystko jest ok, do tego nie dostalam nawet 1 sms , z chociazby "tesknie" albo "wroc do domu" lub chociaz "brakuje mi Ciebie"!!!!!!!!!!!!!!!!!!  Moja prosba o czas, nie byla zakazaniem opisywania swoich uczuc badz tesknoty, bo przeciez On zna mnie doskonale (kazdy wie,ze mna mozna o wszystkim rozmawiac ) i wie,ze zawsze mial we mnie przyjaciolke. Do chodzi do tego wszystkiego jeszcze Jego brak cieszenia sie z moich sukcesow..na to,ze awansowalam w pracy usmiechna sie ,ale tylko tyle wlasciwie , a powtarza nieraz kiedy pytam go o pomoc przy komputerze w domu "jak Ty dostalas ta prace w biurze - nie rozumiem" , to pytam "moze trzeba tu kliknac , Maz na to "mozg sobie kliknij.." To jest po prostu zalosne, ze niby na pozor wszystko luz, a jednak slowa bola bardziej niz moznaby sie tego spodziewac.. Wszyscy wtajemniczeni pytaa , to po co ten Slub , a ja tak wlasciwie mysle,ze po to,ze naprawde mieslismy fajne zycie dopoki...ja o nie dbalam..zrobilam tez probe jakies 2 miesiace temu i pomyslalam,ze czynami pokaze (skoro rozmowa nie daje kompletnie nic) , przestalam sie "narzucac", przestalam organizowac nam czas wolny, przestalam uczestniczyc w naszym wspolnym zyciu i wiecie co...nic zaskakujacego..ON NIE ZAUWAZYL NIC, byl mily, ale nie potrzebowla ani bliskosci fizycznej ani mentalnej, po rpsotu dom zrobil sie szary, ciemny i taki smutny..bo ja caly czas chodzilam smutna..teraz tylko mysle czy jest jeszcze szansa zeby to uratowac,ale jak sie troche "obudzilam" z bolu rozstania od piatku to niestety dochodze do wniosku,ze nie mam za czym tesknic , poza naszym domem, rzeczami, czasami usmiechu Meza lub po prostu widzenia Go siedzacego...i to wszystko..i pomyslec,ze dalam Mu rozwiazanie jak na recepcie -WYPISANE SLOWAMI, CZYNAMI ORAZ UCZUCIOWOSCIA. Chyba juz tylko pozostaje mi sie oswoic z faktem,ze nie uszczesliwie Go na sile, raniac ciagle siebie i odpychajac swoje potrzeby na bok..mam racje?

Witaj Osemka.  Widać, że super babka z Ciebie. I jak to w życiu ... takie trafiają zazwyczaj beznadziejnie. Może to kwestia skłonności własnej - jak moja siora wszyscy jej faceci mieli problemy z alkoholem - po prostu taka matka nomen omen Teresa. Pewnie, że praktyczność, umiejętności techniczne, brak nałogów to nieocenione cechy faceta ale niestety nie bezcenne. Są niczym w porównaniu z tym co uważasz za najważniejsze - potrzeba bliskości, intymność, ciepła szczerość. Ja bym dodała dystans wobec siebie i zdolność do żartobliwej samokrytyki. Hmmm nie lubię się wymądrzać i radzić radykalnie ale mam nieodparte wrażenie, że Twoje ostatnie posunięcia są  - jak to kiedyś mawiano w PRL "jedynie słuszne". Mam za sobą "trochę" doświadczeń i powiem szczerze, że najwięcej się nauczyłam po rocznym byciu samą. Postrzeganie otoczenia ale przede wszystkim siebie wspaniale się wyostrza i obiektywizuje. Pozdrawiam.

Jestem zaręczona wkrótce ślub i sama nieraz się zastanawiam. Moi rodzice, przeżyli razem ponad 30 lat, dziadkowie ponad 50 .. czy to już odejdzie do lamusa. ? Zdrady były, są i będą. Ale ja myślę że problem tkwi w wygodnictwie, o jest ten zaraz może być inny, potem rozwód ktoś wytłumaczy że to nic złego( czasem jest konieczny, przyznaję). Łatwo się zakochujemy, łatwo odpuszczamy. Pragniemy aby życie było usłane różami. Niektóre babki "wyżej s*****ają niż D***ę mają. Wymagają tego tamtego gwiazdki z nieba, nie potrafią docenić faceta z "dobrym serduchem" który nie pije i się nie szwęda. Faceci też nie są lepsi. Nie ma wybaczania, jest tylko oko za oko ..... taka prawda. Zatruwamy się w tym życiu, zapominamy goniąc za własnym ogonem że i tak przyjdzie śmierć ... i wszystko wyrówna. Dlatego trzeba umieć sobie przebaczać. Bo wiele związkó mżna by uratować gdyby nie zwykłą zawziętość ludzka.

Dokladnie zyjemy w czasach gdzie pojscie na latwizne jest oznaka nowoczesnosci.
Midi
Uwazam ze w dzisiejszych czasach licza sie inne rzeczy jak rodzina .
Absolutnie zostana stara panna choc z dwojka synow.
heheh Pozdrowienia dla wytrwalych

Żeby nie było: nie gloryfikuję instytucji małżeństwa jako jedynej słusznej i właściwej, chcoiaż sama jestem mężatką , uważam że tak samo ważny, wartościowy jest związek nie potwierdzony papierkowo- i jego TEŻ dotyczy ten wątek. Po prostu małżeństwo to ze strony formalnej więcej komplikacji, zarówno zawieranie małżeństwa jak i rozwód.

Z uwagi na wielokrotne w tym wątku złamanie 12 punktu naszego regulaminu, który mówi, aby nie pisać postów pod postem, proszę, żebyście używali opcji ,,edytuj". W ten sposób my unikniemy pracy, a Wy ostrzeżenia. Dziękuję za dostosowanie się do prośby i pozdrawiam. Moderatorka Olinka

Zupelnie nie rozumiem dlaczego... Na swiecie jest tyle szczesliwych rodzin i nie warto walczyc o to, by miec taka? Bo wiesz.. cyferki na koncie nie beda Cie trzymac za reke jak bedziesz umierac...

Tyle, ze kazdy z nas sie rozczarowuje... Ja mam za soba kilkuletni zwiazek (choc jestem mlody), w ktorym bylem regularnie oklamywany i teraz mam stwierdzic, ze wszyscy ludzie sa zli, bo wazna dla mnie kobieta okazala sie byc egoistyczna suka? Wrecz przeciwnie -  mimo, ze jedna z Was tak bardzo mnie zranila, jestem tutaj, na forum KOBIET.

To pieniadze, kariera są złe. Tam nie liczysz się Ty jako TY, tylko czysty zysk. Liczą się profity korporacji, a same pieniądze są kłopotem nie tylko dla tych, którzy ich nie mają, ale również dla tych, którzy mają ich aż nadto.

Dziś mamy takie czasy... Że tak to porównam. Kiedyś, kiedy nie było w sklepach niczego itp. Człowiek naprawiał co się zepsuło... Teraz człowiek ma na wyciągnięcie ręki wszystko to woli stare wyrzucić a kupić sobie nowe... Tak samo ze związkami... Kiedyś ślub był na zawsze, ludzie naprawiali swoje związki, dbali o nie. A dziś kiedy tak łatwo znaleźć jakiegoś pustaka na zastępstwo, keidy miłość przestaje mieć znaczenie to... cóż widać co się dzieje. Ja tam nadziei jeszcze nie tracę i wierzę, że i ja i mój partner jesteśmy jeszcze resztkami z tych co wolą naprawić zamiast wyrzucić...

Witajcie,
Tak, czasy się zmieniły, przez ostatnie 20 lat wszyscy się pogubili, a przynajmniej większość, skupiliśmy się na doczesności, na "mieć", kompletnie w kąt odstawiając "być". I nawet kiedy jest to już "mieć" to nagle okazuje się że coś w środku wyje...
Pojawiło się równouprawnienie, wiele wolności, w podejmowaniu decyzji, dużo większa swoboda wyboru, bez znanych z poprzedniej epoki elementów ostracyzmu społecznego. A my tak naprawdę nie jesteśmy do tego mentalnie przygotowani... Zgadzam sie z przedmówcami, że czasy naszych dziadków i rodziców, są niepotrzebnie gloryfikowane. Wówczas istniało znaczące przegięcie w stronę "patriarchatu", gdzie facet, "jak pije i bije, to kocha", teraz natomiast moim zdaniem nastąpiło przegięcie w drugą stronę. Kobiety są dużo bardziej świadome, ale też dużo bardziej roszczeniowe w skrajnych wypadkach, zaś faceci?? Kompletnie się pogubili, kiedyś był jeden mniej, więcej spójny, funkcjonujący społecznie wzorzec i był on powielany, teraz zaś jest taka mnogość możliwości, że tak naprawdę nie wiadomo "KIM JA JESTEM". Zachłystujemy się tymi możliwościami, nagle spostrzegając że nasz partner/ka nas "ogranicza", ale to się sprowadza do tego "mieć" i "ja".
Słyszymy tylko "ja, ja, ja". Zewsząd wokół...
Do tego jeszcze dochodzi, w pokoleniach 30-40 latków wychowanie alkoholowo-katolickie, czyli "cierpienie uszlachetnia", pije cały tydzień w Nd w pierwszej ławce w kościele, etc, etc....
Zapomnieliśmy jak sie rozmawia, nie słyszymy drugiej strony, nie widzimy, nie czujemy...
Od siebie mogę powiedzieć, że w zdecydowanej większości ja jestem winien rozpadowi swojego małżeństwa, w innych wątkach co nieco opisałem co było powodem. Nie miałem klapek na oczach, wręcz przeciwnie, przyszło mi się zmierzyć z bardzo trudną i kontrowersyjną przeszłością mojej żony. Nie udźwignąłem tego, m.in. dlatego że sam do końca nie byłem sam ze sobą poukładany.
Zbyt szybko rezygnujemy, to prawda, sądzę że rzeczą pozytywną w czasach naszych rodziców, czy dziadków było to, że nauczeni byli oni walki o każdy dzień, o każde dobro doczesne, co za tym idzie, potrafili walczyć o własne związki. Dziś też musimy walczyć i pewnie jest jeszcze trudniej, ale jakoś zapomnieliśmy o tym, że o nasze związki też trzeba nie tyle walczyć, co cały czas nad nimi pracować... I uczyć się rozwijać...

Supermenko - dzieki za poswiecenie uwagi mojej historii Wiesz, ze mna naprawde jest bardzo latwo - dostosuje sie do kazdej sytuacji i nie jest to jak widac zawsze dobre Ale odbieram to teraz jako lekcje mna przyszlosc Nic nie dzieje sie bez przyczyny! Wczoraj zaraz po poscie, ktory umiescilam odczytalam wiadomosc od Meza "Kiedy wrocisz do domu, ja juz tu sam nie wytrzymuje. Ciagle mysle i tesknie za Toba" Odpisalam Mu,ze ja odbieram to jako Jego samotnosc w domu, a nie moj brak w nim i,ze nie pisze tego zlosliwie, ale tak naprawde nie teskni za mna a za kims po prostu bedacym w domu. Napisalam tez ,ze sama nie czuje sie swietnie i potrzebuje jeszcze wiecej czasu, ze mysle o wszystkim w kazda mozliwa strone i rozbieram na najmniejsze czastki, zeby zastanowil sie za czym tak naprawde teskni skoro niemalze kazde moje zachowanie Go irytuje..i ze podjade do domu w weekend to pogadamy,ale narazie odpoczywam i jest mi dobrze. Na co On mi,ze skad mi sie to wszystko bierze, poniewaz On pisze ,ze Mu smutno bo za mna teskni. Ja na to tylko,ze "widzisz sam do czego doprowadzily Twoje wieczne pretensje, jesli ja tak to wszystko odbieram..teraz wiem,ze mam racje, tak dobrze to wiem" i na tym zakonczyla sie tesknota Meza, nic nie odpisal, pewnie wie,ze nie mowie tego z przekasem , tylko czuje tak naprawde.  A ja po prostu znowu "oddycham"! Nikt mnie wiecznie nie karci jak male Dziecko, nie ucisza mojego smiechu, badz nie galopuje mojej pozytywnej energii! Naprawde odzylam znowu ) Chcialabym miec tyle sily,zeby pojechac w weekend do domu i powiedziec Mezowi,ze chce wyjechac do wiekszego miasta (od zawsze tego chcialam, a mieszkamy w bardzo malej wsi na wyspach, dlatego,ze Maz bardzo lubi takie spokojne miejsca i domek z ogrodkiem, a ja zylam tak dla Niego , wiedzac ,ze jest szczesliwy i kiedy tylko wspominalm,ze moze wreszcie zrobmy cos dla mnie teraz i przeprowadzmy sie, On biedny pochmurnieje i mowi,ze zrobi to,ale na przekor sobie, bo nie bedzie szczesliwy , na co ja,ze nie mam zamiaru unieszczesliwiac nas dwoje, jedna nieszczesliwa osoba juz wystarczy..).Bardzo potrzebuje takiej zmiany i naprawde "rosne w sile" do takiej decyzji, jedyne co mnie martwi,ze jak zobacze Go z taka smutna mina, bedzie mi zbyt przykro,zeby Go zostawic, ale zaraz przypominam sobie jak po cichutku plakalam w lozku, kiedy nie mial checi mnie przytulic, jak mowilam Mu,ze placze, bo znowu przypomina mi sie Mama ,a ja tak bardzo za Nia tesknie (Mamusia odeszla5 lat temu, byla jak moja najlepsza przyjaciolka). I wtedy mysle sobie troche egoistycznie moze i sama sie karce za to, ale mysle,ze przeciez ja nieraz tak sie czulam jak On teraz i jakos Mu to zbytnio nie przeszkadzalo, wiec moze czas nareszcie pomyslec od A do Z tylko o sobie? Juz nie moge sie tego doczekac!! )

Sluchajcie nie jestem zgorzkaniala,pracuje dla siebie Midi nie dla korporacji.
Gdybym opowiedziala swoja historie nikt by mi nie uwierzyl.
Mężczyzna tak ,ale na weekend co drugi najlepiej lub raz w miesiacu.W wiadomym celu.
ZOstalam bardzo zraniona ,fakt.
Przekonalo mnie to, ze trzeba zyc tylko dla siebie,i nie bedzie mnie juz obchodzil zaden facet.Nie uslyszy ode mnie kocham.Przestalam   
wierzyc w milosc.Nie wszyscy ludzie sa zli  Midi jednak wiekszosc facetow leci na tylek. Narazie ogrodzilam sie duzym murem .Nie ufam nikomu oprocz siebie i siostry.

Malea - tez mi sie tak wydaje, tyle,ze ja martwie sie,ze zabierajac Go ze soba znowu bede narazona na ciagle dasy, niezadowolenie itp.., rozmawialismy o zyciu w duzym miescie juz od lat, niestety Maz nie chce sie do tego pomyslu przekonac, mimo,ze zrobilby to dla mnie na przekor sobie,ale wiem,ze za kazde nasze niepowodzenie beda slyszala "no i widzisz co narobilas??tak tu ciagnelas i zobacz co sie stalo!!" - jestem pewna tych slow, bo znam Go juz teraz tak dobrze! Poza tym az strach pomyslec, skoro jest taki teraz, w miejscu gdzie ma wszystko i mieszka w swoim raju, co bedzie kiedy przeprowadzimy sie gdzies, gdzie bedzie wiecznie wkurzony na zgielk, ruch itp..., kurcze, wtedy dopiero by mi sie obrywalo codziennie - mysle,ze jestem juz na etapie eliminacji myslenia,ze wyjedziemy tam razem.

Bo za każdym wielkim mężczyzną, stoi bardzo mądra kobieta, będąca dla niego oparciem, doradcą, sumieniem, doradcą... Dlatego też Ci wielcy na zewnątrz mężczyźni, nadskakiwali tym naszym babciom...

Tylko naszym babciom, to "kierowanie z tylnego fotela" wystarczało, one się w tym świetnie odnajdywały, zaś dziś jest tak że wiele kobiet i taki jest trend medialny, idzie do przodu, często dystansując facetów, partnerów, którym bardzo trudno się odnaleźć w nowej rzeczywistości, dodatkowo jeszcze mając (jak w przypadku 30-kilku, 40-kilu latków) zinternacjolizowane te nazwijmy to "klasyczne" wzorce wychowania i związku.
Słowem, to my faceci powinniśmy dużo w siebie zainwestować i zmienić swoje postrzeganie świata, jesteśmy jak ci absolwenci, którzy wypluwani na świat przez archaiczny system kształcenia, kompletnie nie przystający do rzeczywistości, stają się zgnuśniałymi i zagubionymi bezrobotnymi.

Z drugiej strony sądzę, że kobiety też mogłyby nieco odpuścić to "parcie na szkło" i poszukać siebie w tym wszystkim, bo tak naprawdę czy to wszystko czym jesteśmy zasypywani z mediów, jest dla nas dobre?? I też trzeba wypośrodkować pomiędzy wychowaniem, tym co przeżyliśmy jako dzieci, czy nastolatkowie, przeżyć te niejednokrotnie traumy i odnaleźć się w tym wszystkim.

Słowem, jeśli każda ze stron poświęci nieco czasu, energii na poszukanie w tym wszystkim siebie, to sądzę że można będzie coś fajnego stworzyć, czasem uratować, czy odbudować. Wiem że to nie jest łatwe, bo najtrudniej zacząć od siebie, ale chyba możliwe...

Ku.....chnia, żebym ja był wcześniej taki "móndry".... ehhhh

Są rozwody bo ludzie nie umieją rozmawiać, nie umieją rozwiązywać problemów. Komunikacaj jest zaburzona. Kiedyś rodziny były duże, wszyscy siadali do obiadu, starsi byli szanowani, ROZMAWIAŁO się ze wszystkimi i o wszystkim. Teraz? Każdy do swojego pokoju, przed komp, a jak się pojawiają trudności i problemy to do swojego pokoju i przed komp. Taka prawda. Nikt nie rozwiązuje problemów bo nie umie.

Nie zgodzę się z tym idealizowaniem rodziny "kiedyś". Bo to też różnie bywało, moja jedna babcia i dziadek faktycznie byli wzorowym małżeństwem, ale druga... Wątpię czy ze sobą rozmawiali, oprócz tego co należy zrobić w polu. I raczej nie przynosił jej kwiatów. I to akurat na wsi była norma, wychodziło się za kogoś, "bo się pola połączy". Małżeństwa z miłości były tam rzadkością. To był interes. A z dziećmi nie rozmawiało się wcale, nie miały głosu, za to za nieposłuszeństwo mogły dostać pasem.

Nie oszukujmy się, że kiedyś pan dziedzic jak miał ochotę przelecieć chłopkę, to się pani dziedzicowej nie tłumaczył.

Kiedyś czytałam taki wywiad z antropologiem na temat rodziny dawniej. Twierdził, że to iż rodzina ma być oparta na miłości to nowoczesny pomysł, zaczęto tak powszechnie uważać ledwo kilkaset lat temu. Od wieków rodzina pozwalała przetrwać, ale czy trzeba było się kochać?

A rodzina faktycznie miała duży wpływ na to, co się dzieje w małżeństwie, często nawet wybierała małżonka.

Dla mnie to nie jest ideał.

Moja historia jest podobna.......zycie na najwyzszych obrotach ale.......za jaka cene.U mnie nie bylo bicia ,ale ostra maska ,i wizytowka zona jako wizytowka. eh

Chyba na tym polega przemoc psychiczna, ja myślę że tacy oprawcy, no bo tak ich trzeba nazwać, wiedzą jak wybrać osobę, na którą to zadziała. Słabą psychicznie, o zaniżonym poczuciu własnej wartości. Widzą, jak wybrać osoby, które jeśli będą obrażać w to uwierzą, zamiast dać im po gębie. Moja przyjaciółka była w takim związku. Mówi, ze jest głupia? Pewnie ma rację... 90 kobiet na 100 dałoby mu po gębie, a on jakoś znalazł tę jedną, nad którą mógł się znęcać.

Pewnie, że tysiąc razy powinnaś go zostawić, najpóźniej kiedy uderzył, ale wiem też jak to działa. Nawet jakbyś nie była sama, to by nic nie dało. Cała rodzina i wszyscy przyjaciele mogą takiej dziewczynie mówić, że on robi jej krzywdę, a ona pokiwa głową i z nim zostanie.

Osemko, twój mąż jest przemocowcem. Już w pierwszym poście opisujesz jak Ciebie i Twoje potrzeby lekceważy, jak Cię poniża, drwi z Ciebie, umniejsza Twoje sukcesy. A teraz napisałaś o przemocy fizycznej....

Jesteś taką wrażliwą i myślącą kobietą. Zasługujesz na coś lepszego, naprawdę.

Ależ zgadza się. Za miłość romantyczną i małżeństwa z miłości możemy prawdopodobnie "winić" romantyzm. Potem to się uspokoiło i znów małżeństwo było czystym biznesem, a potem pojawił się Disney
Czy to  było takie do szpiku złe? Nie wiem. Czy teraźniejsze małżeństwa tylko z miłości sa tak strasznie do szpiku dobre? Też nie wiem. Czasem lepiej być w małżeństwei z rozsądku i spać spokojnie, niż szaleńczą miłość pod mostem, a czasem lepiej pod mostem z miłości niż z tyranem w jedwabiach. Każdy medal ma dwie strony. Wiem, że kobiedy mocno doświadczone prze tą wielką miłość dużo bardziej cenią sobie stabilność i rozsądek niż to wzniosłe uczucie.
Dla mnie małżeństwo tylko z czystej miłości zawsze było bez sensu, bo jakże można podejmować tak ważną decyzję w życiu opierając się jedynie na odużających związkach chemicznych mózgu. To jak branie kredytu pod wpływem alkoholu.

Teo no to mnie zabiłaś :0

Stabilizacja dwóch niekochających się osób to musi być bardzo miłe... Jak ze współlokatorem z którym trzeba sypiać. Wytrzymałabym może kilka tygodni, zanim zaczęłabym go nienawidzić. I to średnia stabilizacja. Interes zakłada pozostanie w nim dopóki ma się korzyści, można zatem wymienić partnera w spółce na bardziej korzystny układ. Układ ma oczywiście swoje plusy, jest się na kim wyżyć po ciężkim dniu w pracy, wiadomo nie zależy nam na tej osobie, to co sobie żałować.

Oczywiście można w siebie inwestować, zrobić jakiś lifting i powiększenie biustu, żeby nasze źródło utrzymania nie odeszło.

Z resztą może i zostanie, jak nikt inny nie będzie go chciał.

Ale ja chyba wolę jednak, żeby ktoś był ze mną bezinteresownie. I został jak już będę stara brzydka, pomarszczona i chora, a i jeszcze był dla mnie miły, tylko dlatego że chce dla mnie dobrze.

Jak czytam takie wypowiedzi, jak Twoja to się nie dziwie, jak to się dzieje czemu ludzie serwują sobie takie domowe piekiełka.

P.S. Rozumiem, że kochają się tylko bezdomni i bez pracy, skoro to tak wprost oznacza mieszkanie pod mostem.

P.S.2 Myślisz, że mąż Osemki jest dla niej taki niedobry i przezywa dramat z miłości? Robi to bo ją kocha, czy bo mu wygodnie?

Osemka powiem Ci szczerze co myślę, nigdy ale to nigdy nie odezwałabym się tak do męża jak Twój mąż do Ciebie, choćbym nie wiem jak zły miała humor, a też jestem porywcza, często niemiła dla ludzi i walę prosto z mostu. I on też by tego nie zrobił. Jak się kogoś kocha to chce się dla niego dobrze, nawet bardziej niż dla siebie. Po tym co piszesz myślę, że on Cię nie kocha po prostu, wygodnie mu może że ma żonę w domu, ale nie zachowuje się tak, jak ktoś komu zależy.

To Twoje życie, chcesz tak żyć to żyj, ale ja bym taką stabilizację w du...pę kopnęła.

Entropia nie będę teraz wypisywać elaboratu i porównywać związek z miłości i bez, plusy i minusy, powody i zawody. Ty, nie wyobrażasz sobie związku bez miłości. Ja tak. To nas różni. Ja uważam, że miłością dzieci nie nakarmisz, zakochanie nie zapłacisz rachunków. Ty, że jak jest miłość to wszystko inne jakoś się uda.
Idąc Twoim tropem mojej teorii "bezdomnej miłości", to czy uważasz, że wszystkie ziwązki z rozsądku powoduja domowe piekło? A ja właśnie uważam, ze to piekło powoduje zawiedziona miłość, która po czasie się kończy, a wkracza rzeczywistość. Tyle na ten temat.

Osemka Zapraszam do Netkafekji "Nasza Społeczność" do tematu "Kobiety na zakręcie" jesli będziesz miała ochotę

Prawda. Wszystko ma swoje potrzeby, ale duszę, jak i ciało, można karmić różnymi pokarmami

nocnalampka rozumiem to identycznie. Zakochanie to najwcześniejsza faza związku i naturalnym jest, ze mija, dojrzewa, w jej miejsce wchodzi miłość.