Facet jest dla mnie wszystkim - jak sobie z tym poradzić?

Dziękuję za rady. Od dziś małym krokiem spróbuję tydzień wytrzymac beż żadnej chorej akcji, najważniejsze to zacząć, jak z rzucaniem papierosów Przestanę też brac do siebie żarty i póki mam czas przed nową pracą wyjdę trochę do ludzi.

Wierm saffari, chyba miałam jakieś chwilowe załamanie bo wczoraj postarałam się zachowywać ok i wszystko było super. Sam powiedział że lubi jak jestem taka jak dziś a za wczoraj to powinnam dostać kare hehe.

jeśli jeszcze nie czytałaś to polecam Ci książke Robin Norwood:"Kobiety które kochaja za bardzo" i przezabawny lecz mądry poradnik:"Dlaczego Mężczyżni Kochają Zołzy" i"Dlaczego mężczyżni poślubiają zołzy" Sherry Argov. A tak od Siebie powiem Ci że nie warto jak facet jest Naszym całym światem bo jak konczy się zwiąsek z Nim to okazuje się że nie mamy do czego wracać,nie ma juz przyjaciół,zainteresowań,żadnego życia.Więdz czujemy się jakbyśmy umarli lub chcemy umrzeć.Przerabiałam to kiedyś na własnej skórze i cudem to przeżyłam...

żabcia te książki czytałam ale jak dla mnie jakoś nie pomogły

Popieram, 99% psychologów to osoby, które same pilnie potrzebują pomocy. Jakbym brala pod uwagę tylko własne doświadczenia to 100%.
A co do głównego wątku: czy jest coś co Cię interesuje, fascynuje? Sztuka, jakas dziedzina nauki, jakakolwiek rzecz, która Cię pasjonuje?

Też przeczytałam całość, jak to się skończyło ?

A ja Ci powiem, że fajna z Ciebie dziewczyna i życzę Ci powodzenia :-)

Ci prywatni wcale nie sa lepsi.
O jakich pasjach mówisz?

A nie masz serio żadnych znajomych? Tak sama z siebie się od nich odsuwałaś czy partnerzy wywierali presję by tak było?
Sama widzisz, że to do niczego dobrego nie prowadzi.
Może postaraj się poznać jakąś koleżankę, odbudować kontakty. Nie brakuje Ci takich damskich wypadów? Z facetem jest wspaniale, ale relacja z koleżanką/przyjaciółką jest niezastąpiona, nie możesz liczyć, że partner zastąpi Ci koleżanki, będzie ciągle poświęcał czas, chodził np na zakupy, oglądał damskie filmy itp. Od czasu do czasu tak, ale jak tak ciągle, to zamęczycie się. Jak już z kimś się spotkasz, to nie zerkaj ciągle na telefon, po prostu baw się dobrze, rozmawiaj, to co jest teraz to niezdrowe dla Ciebie, bo powinnaś widzieć sens poza swoim chłopakiem.
Poszukaj jakiegoś hobby, jakiegokolwiek, spróbuj w coś się wkręcić. A jak praca/nauka? Studiujesz, pracujesz? Nie musisz mieć wielkiego hobby- ja też nie mam czegoś takiego, czemu oddałabym się bez reszty, czego w sumie innym zazdroszczę, ale ja, a to posłucham muzyki, a to poczytam czasopisma, pouczę się jakiegoś języka, jak mam wolną chwilę, pogram w grę na komputerze, pogadam z mamą, obejrzę film, pomaluję paznokcie, pójdę do sklepów (nawet tak pooglądać, jak akurat nie ma gotówki w ogóle), poczytam książkę... oj możliwości jest wiele, takie pierdółki niby, ale zajmują czas. Nie jest to żadna pasja u mnie, ale zawsze zapełni się czas miłymi rzeczami

Przeczytałam Twoje dalsze posty i nie masz racji. Psycholog, psychiatra są po to, by pomagać. wiem, bo sama parę razy byłam, gdy sobie nie radziłam. Tabletki uspokajające też pomagają, ale wiadomo, trzeba brać jak zalecił lekarz i nie za długo. Coraz więcej osób ma problemy, bo szybkie tempo życia, często stres w pracy, na studiach- to nic dziwnego. A Ty na starcie odrzucasz pracę nad sobą, ćwiczenia relaksacyjne.. nawet nie próbując. Skąd wiesz, że Ci nie pomoże, skoro nie próbowałaś? Ja do tej pory w sumie raz próbowałam sama takiej relaksacji z you tube, że jest taka spokojna muzyka, a facet mówi takie afirmacje, niby pierdoły, że jesteś wspaniała i takie tam. Na początku to może wydawać się śmieszne, sztuczne, ale mi pomogło, czułam się sto razy lżejsza i wyluzowana, mniej rzeczy zaprzątało mi głowę. A samemu powtarzanie codziennie pozytywnych rzeczy też pomaga np ludzie często myślą sobie, nawet codziennie "Nie uda mi się", a warto to zmienić na codzienne myślenie "Uda mi się". Psychiatra też nie jest od nienormalnych ludzi, tym bardziej, że moralność jest pojęciem względnym. Nie wiem czemu masz w sobie tyle stereotypów na ten temat.

Tabletki uspakajające i antydepresanty mają 100 tysięcy efektów ubocznych (przejrzyj losową ulotkę), niektóre mogą nawet powodować gorsze problemy psychiczne niż mają leczyć. Nie mówię tu taj o jakiś ziołowych preparacikach, ale o hardcore lekach przypisywanych od psychiatry na receptę. Wiele z nich jest też uzależniających co nie każdy psychiatra Ci powie (uważaj na beznzodiazepiny np.). Poza tym wiele z nich jest przypisywanych off label - zostały testowane na jedną rzecz,a lekarz przepisuje je na inną, bo mu sie wydaje, że pomagaja na to, bo jest taka praktyka etc. Moje osobiste doświadczenia są bardzo złe, żaden z lekarzy mi nie pomógł, a mówiąc szczerze pogorszyli sprawe bardzo (nie chce wchodzic w szczegóły, ale doszłam do siebie bez "pomocy" tych konowałów, dopiero jak odstawiłam wszystkie "leki"). Ostatnio w prasie naukowej pojawiły się nawet doniesienia (za pomoca metanalizy), że tak naprawdę antydepresanty pomagają tylko nieznacznie i tylko ludziom z bardzo ciężką postacią depresji, a reszta to efekt placebo.
Ćwiczonka relaksacyjne ok, ale nie każdemu to pomaga. Ja np. jestem zirytowana na samą myśl o nich. Cwiczenia fizyczne na złe samopoczucie owszem pomagają, ale to musi być po prostu cos co sprawia przyjemność i jednocześnie męczy. Niektórzy wiedzą co im na pewno nie pomoże nawet nie próbując - psycholog Ci najpierw powie, że "nie wiesz bo nie próbowałas", a potem jak się zmusisz i spróbujesz "nie działa, bo w to nie wierzysz". Wszystkie cudowne rady jakie usłyszałam od psychologa albo na mnie nie działają, bo a) w nie nie wierzę/sa nie do pogodzenia z moim charakterem/osobowością etc. b) działają do pewnego stopnia i wiem o tym, bo stosuję je od wielu lat i psycholog mi do tego odkrycia potzrebny nie byl. Wiem, że ponoć są ludzie, którym terapia pomaga, ale zapewniam, że są tacy, którym to zupełnie nie robi. I to pomijając kwestię, że większość psychologów z którymi miałam nieprzyjemność zarówno jak szukałam pomocy jak i w innych okolicznościach to sooby łagodnie mówiąc niezbyt bystre i niektóre same potrzebuja pomocy. Zdarzają się chwalebe wyjątki, ale to naprawdę wyjątki.
Poza tym większość tych tzw. problemów psychicznych bierze się z tego, że w danym momencie Twoje życie jest paskudne i mijają kiedy życie przestanie być aż tak wredne. Owszem istnieją osoby, które mogłyby byc w raju i dalej miałyby depresję itp., ale to jest bardzo mala grupa.

Truskaweczka z cala sympatia dla Ciebie bo wydajesz sie fajna dziewczyna ale z psychologami i psychiatrami mam stycznosc od ok. 10 lat, wczesniej z innych powodow niz wymieniony tutaj, ale to nieostotne, nitk z nich mi nie pomogl i tak jak pisze krokodyl666 juz sama mysl o wizycie czy jakichs cwiczeniach tak mnie wkurza ze wiadomo ze nic z tego nie bedzie. Nie jestem alkoholiczka ale na serio lepiej mi podziala wypicie lampki wina niz gadanie z kim obcym o intymnych sprawach, nie umiem tak po prostu, nie owteiram sie i te wizyty sa bezcelowe.

Pytalas o spotkania z kolezankami czy nie brakuje mi babskich wypadow, otoz powiem ze nie brakuje bo nigdy tego nie mialam i nie wiem nawet jak to jest, mam znajomych na piwko, ale takiej przyjaciolki do serca to nie i jakos nie bawi mnie latanie po sklepach za ciuszkami czy ogladanie ckliwych filmow, po prostu mam inny charakter niz wiekszosc kobiet i standardowe kobiece zainteresowania mnie nie rajcuja jak malowanie sie, stroje itp. Dzieki Ci za rady:) U mnie jak na razie wszystko ok co to glownego tematu watku to tak jak pisalam ogarnelam sie i uspokoilam, wiem ze to moj partner na cale zycie, 7 wrzesnia slub

hehehe Wielki Kocie jakos tak tez od poczatku czulam ze mamy cos wspolengo jak czytalam rozne watki i nasze w nich wypowiedzi sa do siebie bardzo podobne

e no taka co sie z nia widuje jakos raz w miesiacu to tez mam takze chyba nie jest ze mna tak zle. zaczynam za to odczuwac stresa przedslubnego i ostatnio tez troche mi bylo przykro bo nie mialam z kim isc na rpzymiarke sukni i bylam sama strasznie to dziwnie wygladalo jak inne dzioewczyny byly otoczone wianuszkiem kolezanek i rodzinki

heheh chyba bym sie z twoja zona dogadala

no to umnie podobnie jest raz rzadziej raz czesciej od wielu rzeczy to zalezy, ale np. kontakt gg/fb czesto

chcialam odswiezyc temat zeby apisac co u nas a wiec:
- ja zrzucilam wszystkie nadprogramowe kilogramy, skonczylam studia a teraz robie kurs na instruktora fitness dostalam super prace a w niej awans - duzo pracuje i nie mam teraz czasu na myslenie o takich glupotach jak te 2 lata teamu oraz na nude
- jestesmy ponad rok po slubie i...

zaczynaja sie problemy - tzn. ja sie ciagle rozwijam a maz stoi w miejscu, obecnie zarabiam prawie 2 razy wiecej niz on, zaczynaja sie zgrzyty o kase bo ja nie mam ochoty wszystkiego sponsorowac, do tego mamy problemu komunikacyjne oraz on bardzo malo rzeczy robi jesli chodzi o obowiazki domowe, jesli chodzi o seks to tez jest slabo - on nie lubi rzeczy ktore mi sprawiaja przyjemnosc. Rzucil szkole a nie ma nawet matury - ja jestem po 3 kierunkach. Nie wywyzszam sie, nie prawie mu morałów - staram się go motywowac ale jedyne co on teraz rpbi popracy to siłownia albo zaleganie przed kompem, wygląda to jakbysmy zamienili się miejscami sprzed 3 lat....

- srednio raz na tydzien mam kryzys ze mysle o rozstaniu....

wiem jak to wyglada ale kompletnie nie wiem co orbic

edit:
np dzisiaj wiedzial ze ide rano do lekarza bo od prau dni zle sie czuje i do teraz nawet nie zadzwonil ani nie napisal jak tam wizyta a ja juz dawno siedze z l4 w domu....