Facet jest dla mnie wszystkim - jak sobie z tym poradzić?

Po pierwsze nie użalaj się nad sobą, bo skoro Twój facet z Tobą jest to jednak aż tak nudna nie jesteś
Po drugie nie musisz mieć takich samych zainteresowań jak on. Nie lubisz sportu - nic na siłę. Bez sensu by było gdybyś zaczęła dostosowywac swoje zajecia do jego zajęc. Ale rzeczywiscie, powinnas mieć jakieś inne hobby oprócz niego. To naturalne że chcesz z nim spędzać dużo czasu, w końcu jesteście parą. Ale na pewno masz cos co jeszcze lubisz robic - np oglądanie filmów czy cokolwiek innego. Gdy on  nie ma czasu to zajmij się czymś co lubisz.. Np. ugotuj coś smacznego, wyjdź gdzies ze znajomymi, przeczytaj książke. A jezeli Twój facet za malo czasu poświęca Tobie to także mu o tym powiedz

Jedno jest pewne odbija się to na związku, fajnie jeśli sobie coś najdziesz nawet nie dla swojego faceta ale dla siebie może tez zaintereujesz go czymś,albo on ciebie swoimi pasjami i będziecie robić coś razem

to jest tak żałosne że nawet czasem chowam się specjalnie z gg żeby myślał że gdzieś wyszłam a na serio to siedze i gapie się w komp. ;/

"Skoro spędzasz tyle czasu przy kompie to czy nie myślałaś żeby rozwinąć jakąś działalność?
Choćby prowadzenie forum, założenie bloga (moda, make-up, etc etc?)."

To juz przerabiałam, sprzedawałam na allegro oraz prowadziłam 4 lata bloga, ale znudziło mi się to już. Prowadzę jedno forum ale to zajmuje chwilkę dziennie żeby tam zajrzeć więc nie traktuję tego jako hobby. Moda, make-up? Szczerze to jestem trochę chłopczycą i nie bardzo interesują mnie takie "pierdółki".

"Możesz przecież zapisać się np. na kurs tańca brzucha
Nie jest to męczące, nie wymaga wysortowania a kształtuje sylwetkę, oj kształtuje
Przy okazji możesz zyskać nowe znajome, rozwijać znajomość poza zajęciami."

Odpada bo nie lubię tańczyć. Unikam imprez tanecznych a bollywoodzka muzyka doprowadza mnie do szału

"Słuchaj, wszystko zależy od Ciebie.
Możesz zapisać się do jakiejś grupy zainteresowań, na kurs wizażu, zaangażować się w jakąś działalność (zajęcia z dziećmi, jakiś wolontariat, akcje społeczne), kurs gotowania - istnieją nieograniczone źródła rozrywek."

Właśnie w tym problem że nie wiem do jakiej grupy i w sumie nawet jakbym się gdzieś zapisała to założę się że poszłabym góra 2 razy i byłby koniec. Wizaż odpada, bo mnie to nie interesuje, wolontariat też bo nie lubię patrzeć na czyjąś krzywdę, a z dziećmi nigdy nie miałam dobrego kontaktu i w sumie sama nie wiem czy chcę mieć dzieci i nie mam do nich podejścia. Gotowanie to coś co mi wychodzi, dobrze gotuję, więc kurs mi niepotrzebny Zapisałam się na casting do nowego programu kulinarnego na TVN i na razie czekam na informacje. Nie wiem jakie inne źródło rozrywki mogłoby dla mnie być, abym się tym na trwałe zainteresowała ;/

"Możesz robić co chcesz.

Kiedyś dla zabicia czasu zamówiłam sobie głupi zestaw do stylizacji paznokci. Głupota, a tak mnie wciągnęło, że w końcu zaczęłam w ten sposób dorabiać.

Zadbaj o siebie a zobaczysz, że kiedy to Ty nie będziesz miała tylko czasu dla niego, jeszcze bardziej wzbudzisz jego zainteresowanie i podziw " - oj chciałabym ale problem w tym że wiecznie mam czas, dodam że pracuję na pół atatu - o 13 jestem w domu i kompletnie nie wiem co mam robić jak juz ugotuję obiad czy posprzątam ;/ szukam drugiej pracy jakiejś dorywczej ale nie  jest łatwo

"O, albo fotografia. Bierz aparat i ruszaj w plener Nie potrzeba do tego znajomych a może okazać się, że masz w tym kierunku zdolności."  - to mogłoby być dobre ale przy moich zarobkach nie stać mnie na dobry aparat a nie chcę byle czego, więc z tym na razie musze poczekać, tak jak z własną gitarą, po prostu na nic w chwili obecnej mnie nie stać...

Ale dziękuję Ci serdecznie za wszystkie sugestie

Jeśli chcesz zacytować czyjąś wypowiedź bądź jej fragment, użyj przycisku "Cytuj post" przy poście, który do którego chcesz się odnieść. Moderatorka Anemonne

do knajpy czasem się zdarzy, ale częściej koncert lub kino albo zwykłe lody znam jego najlepszego kumpla bo w sumie on tylko jego ma, kumpel ma dziewczyne ale ona mieszka w innym mieście i częściej on do niej jeździ niz ona tutaj więc nawet jeszcze jej nie widziałam na oczy, poza tym ona ma 19 lat a ja 25 więc nie wiem czy byśmy się skumplowały. Mój facet jest młodszy ode mnie i ma raczej młodszych znajomych, trochę się czuję staro przy nich:P Jak gadają o maturze a ja już po studiach

Wiesz co.. Ja tak sobie myslę, że Ty chcesz coś zacząć robić, żeby on nie myślał ze Ty siedzisz przy kompie. I dlatego Ci to nie wychodzi! Bo Ty NIE CHCESZ robić czegos innego. I po co się zmuszać? Rob to co sprawia Ci przejmność i po to, aby się nie nudzić, a nie po to aby Twój facet myślal że jesteś taka zabiegana
Niektorzy lubią chodzić na silownie, jakieś aktywności fizyczne, są w ciągłym ruchu. A inni wolą siedzieć w domu przy filmie, komputerze, książce... I wlaściwie nie widze w tym nic złego ważne aby dobrze wykorzystać swój czas.
Wiem, że teraz jest taka duża presja otoczenia, zeby robić wszystko na raz, najlepiej praca, studia, aktywnosc fizyczna i jeszcze jakies dodatkowe zajęcia... I w sumie jeżeli ktoś potrafi to wszystko godzić i dobrze mu z tym - spoko. Ale niektórzy wolą mniej aktywne życie i wolą skupić się bardziej na jednej rzeczy, której poświęca się całkowicie, a nie 10 rzeczy po trochu. I naprawdę nie masz po co się zmieniać na siłę, myślę że jeżeli Twoj facet z Tobą jest to widocznie podoba mu się Twoja spokojna natura. Gdyby chcial zabieganą dziewczynę to nie związal by się z Tobą.
Aha, dodam jeszcze, że dobrze jest jednak mieć jakieś zajęcia poza komputerem. Ale to Ty musisz odkryć co sprawia Ci przyjemność i co Cie interesuje.

Faktycznie chciałabyś zawisnąć na swym partnerze.
Innego sposobu życia w związku nie znasz. Przeczytanie różnych lektur też nie wpłynęło na zmianę Twego zachowania.

Moim zdaniem pozostaje Ci jedno: własna terapia, podczas której dotrzesz do przyczyn takiej swej postawy i do siebie, i do partnera, i do związku.
Namawiam Cię także do przeczytania tutaj na forum wątku o kobietach kochających za bardzo (czyli uzależnionych od partnera): http://www.netkobiety.pl/t17705.html

Idź na terapię.

"Wyciągała", bo najczęściej w naszej przeszłości, w naszym domu rodzinnym i przeżyciach dotyczących tego czasu tkwi źródło problemu. To w czasie dzieciństwa tworzy się nasze myślenie o sobie. Żaden psycholog nie "wyciąga" takich informacji od klienta, by zaspokoić swoją ciekawość.
Możesz też sama pracować nad zmianą swej postawy, po przeczytaniu cytowanego wyżej wątku wiesz, że jest to możliwe. Potrzeba tylko być osobą zdeterminowaną.
Powodzenia.

***
Ponieważ edytowałaś swój post, dodaję.
Psychiatra jest lekarzem i nie zajmuje się ludźmi nienormalnymi (poza tym, kogo masz na myśli używając takiego pejoratywnego sformułowania?), lecz takimi, którzy z różnych względów nie radzą sobie z problemami. Nie zawsze też ordynuje leczenie farmakologiczne.

Wiem, że psycholog nie wyciąga tych informacji dla siebie, ale nie chcę o tym gadać z uwagi na to, że dla mnie ejst oczywiste że moje problemy wynikają z domu rodzinnego, ta wiedza nic mi nie daje, nie rozwiązuje problemu który jest, taką diagnozę to ja sama sobie potrafię postawić i nie muszę nikomu o tym mówić. Dlatego denerwują mnie te wizyty, bo traci się czas a to na nic nie pomaga. A już propozycja wizyty u psychiatry całkiem mnie rozwaliła, nie chciałam obrazić chorych osób, ale ja uważam że u mnie leczenie psychiatryczne byłoby grubą przesadą. Staram się jakoś sama sobie z tym poradzić, ale ten wątek najlepiej świadczy o tym, jak to nie wychodzi, nie mam co z sobą zrobić poza pracą. Dziś to już całkiem mam doła bo mój facet chory i pewnie cały weekend się nie zobaczymy, mam już najgorsze myśli i w ogóle nic już dziś mi się nie chce. Ciekawe co ja mam robić w weekend bez niego ;/

Przejrzyjcie na oczy. Psycholodzy w większości są niedouczeni, bo na profesjonalne kursy i szkolenia ich nie stać, bo to są koszty liczone w dziesiątkach tysięcy. Zdecydowana większość reprezentuje sobą poziom pedagoga szkolnego. Musiałem zatrudnić psychologa i przejrzałem dziesiątki cv. Dorobek większości - mizerny. Doświadczenie - przeciętne (przedszkola, szkoły). Kwalifikacje - podstawowe.

Psycholog z prawdziwego zdarzenia to bierze od 200zł za godzinę.

Tegan
mam podobnie jak Ty, zacznę od tego że bardzo cięzko jest mi się zakochać ale jak już to nastąpi to KOCHAM CAŁYM SERCEM całą sobą i zrobiłabym wszystko dla ukochanej osoby. Podobnie jak Ty praktycznie izoluję sie od znajomych bo jak najwięcej czasu chciałabym spedzać własnie z ukochanym. To nie jest dobre ale mnie jest dobrze i niczego innego nie potrzebuję

podstawowym Twoim problemem (jak i moim) jest kochanie za bardzo.. zanim się związałam ze swoim partnerem na serio miałam wielu znajomych, wychodziliśmy na imprezy ze znajomymi, raz z nim, raz sama i to mi wcale nie przeszkadzało... raz poraz jakis sms, telefon i tyle.. ale gdy juz zaczelam sie angazowac i wiązać jakoś z nim przyszłość i chyba on też, to ON chciał tylko ze mna spedzać czas.. i ja mu na to pozwoliłam.. a potem kwestią czasu było jak ja też zaczełam nasz związek tak postrzegać.. uzależniłam swój dzień od jego dnia, swoje zajęcia od jego.. i tylko wyczekiwalam aż sie spotkamy.. i głównie chodzi o to WYCZEKIWANIE.. z tym mamy problem.. i trzeba to nazwać po imieniu, bo jest to zachowanie które należy zmienić.. musisz zacząć mieć własne zycie.. i oddzielić je od życia partnera, bo to i Ciebie męczy i jego.. wiadomo co lezy w podłożu tego zachowania... tak, tak.. przeszłość.. dzieciństwo.. wcześniejsi partnerzy..
ja mam o tyle poważniejszy problem, że nie mam już zaufania do partnera.. a nie chce Cie straszyć, ale jak tak dalej pójdzie to on nie bedzie chcial byc z Tobą mimo że Cie kocha, ale poprostu zatruwasz mu życie.. i widze że masz tego świadomość(trucia).. i wcale nie chcesz zająć się czymś hobbistycznie, tylko zabić czas jak sama przyznałaś.. więc nie szukaj na siłe jakiegoś hobby, bo to nie bedzie działać.. i musisz zmienic swoje nastawienie, bo wiedz że gdy się z nim rozstaniesz to nic Ci nie zostanie.. żadnych znajomych, zadnych zajęć.. a wtedy mozesz wpaść w poważniejsze tarapaty niż obecnie.. i dobra radą jest życie własnym życiem, nie partnera..

ja mam podobnie, siedze w UK i nie moge sobie tu zajecia znalezc, to juz dobija, moja pasja sa konie, mam instruktora, ale tutaj to i tak bez znaczenia

Nie chce Cie martwic ale mialam tak samo i chlopakowi nie specjalnie zalezalo... Gdyby mu zalezalo to by chcial sie z Toba spotykac czesciej, a nie siedziec na gg i udawac ze go nie ma. Wiem, co czujesz bo mialam tak samo, czekalam na tel chcialam sie spotykac jak najczesciej a chlopak wtedy wiedzial, ze ma mnie na wyciagniecie reki i wtedy przestaje sie starac..
Znajdz sobie znajomych z ktorymi bedziesz sie spotykala, i jakies zajecie. Wymysl cos

Bo mu zależy ale dla niektórych osób nie jest normalnym bycie w związku i widzenie się 12/24 (przy założeniu, że nie mieszkacie razem) szczególnie dla osoby która ma WŁASNE PASJE I ZAINTERESOWANIA ORAZ INNYCH ZNAJOMYCH  których Tobie ewidentnie brakuje.

Ja jak się widzę z kims trzy wieczory w tygodniu to dla mnie to jest full i ok, zależy mi na facecie ale zależy mi także na posiadaniu własnego życie, własnej przestrzeni ponieważ potrzebuje tego.

Nie wymagaj od człowieka, że będziecie się widywali codziennie, plus wielkogodzinne pisanie na gg, plus rozmowy telefoniczne i smsy bo zwyczajnie na swiecie go zamęczysz. Kota też nie można głaskać wiele godzin, bo obrazi się a potem ucieknie.

Albo znajdź sobie takiego któremu będzie to odpowiadało, bo są faceci którzy też lubią taki całodzienny i całonocny kontakt ale Twój do takich chyba nie należy.

Wiesz co, ja myslalam, ze to my "emeryci" tak tetryczejemy z wiekiem ale Ty bijesz wszystkie domy starcow na glowe. Nie tylko ze jestes nudna i bez pomyslu na zycie (otworz moze oczy i rozejrzyj sie troche dookola po swiecie, jest wiele wazniejszych spraw niz TY, Twoja opona na brzuchu i sledzenie trajektorii ruchu Twojego - JESZCZE - faceta). Tylko trzeba ten swiat widziec i chciec w nim uczestniczyc a nie bezwolnie na nim dyndac, trzeba chciec dostrzec miliony interesujacych rzeczy wokol nas a nie krecic sie wokol wlasnej osi. Poza ta Twoja nuda i bewladem calkowitym, jestes idealnym przykladem malkontenta - narzekasz na WSZYSTKO dookola, od siebie poczawszy na psychologach, komputerach, nudnych pasjach skonczywszy.

Ja mam jedna rade i to konkretna dla Ciebie: wylacz Ty ten komp na tydzien, rusz opone i 4 litery z domu (w czym Ci przepraszam towarzystwo do plywania potrzebne?) albo poloz sie na kanapie i czekaj na trzesienie ziemii.

Dla Twojej wiadomosci, panno podstarzala duchem - moj partner jest o 11 lat mlodszy a ani chwili od ponad 2 lat nie nudzimy sie ze soba i bez siebie. A, i dziecinstwo tez mialam do dupy. W zwiazku z czym postanowilam, ze reszte zycia sobie urzadze po swojemu i tak by je przezyc a nie przelezec jak koala na duzej dawce eukaliptusa.

Przy Twoim obecnym nastawieniu do zycia, nie wroze Ci dlugiego szczesliwego pozycia, kazdego wykonczylaby ta nieustajaca litania zalow i jekow.

Kochana, bo jakby moje dziecko, nawet mi najdrozsze, przejawialo taka "chec do zycia" jak Ty to tez bym za fraki wziela i w koncu potrzasnela. Kiedy bedziesz sie zyciem cieszyc, jak 60-tka Ci stuknie i reumatyzm chwyci? Chociaz znam sama bardzo energicznych 60-cio latkow.
Ja na basen chodze sama nawet 2 razy w tygodniu jesli moj pratner nie moze albo nie chce mu sie. I co z tego? Przeciez ide tam plywac a nie konwersowac. To samo wszystkie zumby, samby czy inne silowe cwiczenia - po cholere mi towarzystwo?, muzyka, ruch i dobre samopoczucie po (minus opona) wystarcza do pelni szczescia. Polub najpierw sama siebie a wszedzie i z kazdym bedzie Ci dobrze. A im z Toba.

Wiem co jest z Tobą nie tak. Jesteś zbyt leniwa i za mało pomysłowa, by sama coś wymyślić. Nudzi Ci się, a dostarczać rozrywki ma Ci Twój chłopak. Jak go nie ma to samej nic nie wymyślisz.

Tegan,uwazam,ze bardzo dobre wnioski wyciagasz.Potrafiszrozpatrzec sprawe czysto teoretycznie,a to juz pierwszy krok do sukcesu.Musisz nauczyc sie dbac o siebie i wymagac w zwiazku.Kazdy z osobna porrzebuje innego bodzcca do takiej nauki.Moze ptrzebny Ci jakis przelom?

juz pisalam - trzesienie ziemii albo tsunami jakies. Ew. szczera do bolu prawda z ust Twojego jeszcze chlopaka.

Tak, mam dzieci i powiem Ci, ze moj synus troszke Ciebie przypomina (komputerek i  bezwlad) w zwiazku z czym nie raz mu sie oberwie po uszach.

Bo jak dla mnie komputer to nie jest rzecz zakazana, sama teraz klikam:) ale tak jak z alkoholem - trzeba znac umiar. Jemu zreszta tez dupsko uroslo, wlasnie od tego bezwladu.

Lubisz plywac-plywaj, lubisz szczury (brrr) - wydziergaj im sweterki na nastepna sesje, bajke dla dzieci o szczurkach napisz, zaproponuj w jakims Domu Dziecka, ze je pkazesz dzieciakom, kreskowki o nich na komputerze rob - matko jedyna, mozliwosci nawet z tymi gryzoniami masz bez konca. Uruchom wyobraznie. I wyznacz sobie jakis konkretny, osiagalny cel i z ta opona i w innych dziedzinach. Bo Ty masz taki slomiany zapal - zaczniesz a nie skonczysz. A niedokonczone dzielo nikogo nie cieszy. Jak cos wreszcie skonczysz i poczujesz z tego satysfakcje to i zapalu do nastepnych wyzwan dostaniesz.

Ja przykladowo postanowilam rowniez unicestwic swoja opone na lato i przesiadlam sie na rower zamiast auta (do pracy i z powrotem mam 16km). Jakbym pojezdzila tydzien i znow klapnela za kierownica to guzik bym uzyskala. Wiec jezdze codziennie od poczatku maja (z wyjatkiem dni ulewnych) i efekt jest widoczny i wyczuwalny. To taki glupi przyklad ale sprobuj i Ty cos doprowadzic do wyznaczonego przez Ciebie celu. Naucz chocby swoje szczury tanczyc:)

Witaj Tegan, i jak Twoje sprawy?? Jestem w bardzo podobnej sytuacji. Nie mam teraz siły opisywać całej mojej historii, bo siedze i rycze. Muszę to zmienić. Muszę i chcę przede wszystkkim dla siebie, ale też dla nas. Bo szybkimi krokami zmierzam do nikąd. A jak U Ciebie? Pozdrawiam serdecznie.

Mi się udało. Ponad rok temu byłam identyczna gdy chłopak się nie odzywał albo robił coś innego byłam zła,oburzano jak to ja mam dla Ciebie zawsze czas a Ty dla mnie nie więc pewnie nie kochasz. Byłam dla chłopaka balastem. W końcu mnie zostawił jak można się domyśleć. Wtedy postanowiłam się zmienić gdy pojawił się mój obecny chłopak trzymałam go długo na dystans aż się zaczęłam angażować ale nie "uwiesiłam się" na nim. Gdy się nie odzywał dzień nie panikowałam, zazwyczaj czekałam na jego ruch,chciał iść z kolegami nie obrażałam się ja w tym czasie widywałam się z koleżankami. Zaczęłam chodzić na basen,do sauny,czytać dużo nie narzucałam się a mój chłopak widziałam sam stęskniony po spotkaniach z kolegami wracał do mnie i nie musiałam prosić o chwilę uwagi

Teraz jest w Holandii. Ma problemy z netem rozmawiamy co 2-3 dni jak mu się uda złapać zasięg. Wczoraj był dosłownie na minutę napisał tylko ,że leci bo mam znowu problem z netem i,że kocha A ostatnia dłuższa rozmowa była w piątek. Powiem Ci nawet więcej gdy w maju był na wakacjach w Turcji odzywał się co 4-5 dni i sama się sobie dziwiłam ale nie miałam żadnych czarnych myśli tylko zajęłam się sobą a gdy się odzywał widziałam jaki był stęskniony i gdy wrócił od razu przyjechał do mnie

czekoladka to na prawdę Cię podziwiam. Inny problem - moj mi nie pisze że kocha, powiedział to tylko kilka razy ale to było po alkoholu, no i odpowiadał jak ja to mówiłam ale ostatnio przestałam, żeby sprawdzić kiedy sam będzie miał taką potrzebę.

saffari, boję się najbardziej tego że już go do siebie zraziłam i dlatego się wycofuje...boje sie że może być juz za późno, ale mam nadzieję że jeszcze nie

Na początku każde chce spędzać jak najwięcej czasu ze sobą ale z biegiem czasu ludzie już nie potrzebują tak intensywnych spotkań. Niestety dziewczyny często dla chłopaka zostawiają znajomych,swoje pasje,hobby. Zauważ,że chłopacy nie rezygnują z kolegów,swoich zainteresowań. Potem taka dziewczyna siedzi w domu i czeka żeby ten chłopak się odezwał a nawet jak jest umówiona z kimś a chłopak napisze czy się spotkają to ona wszystko rzuca i leci na spotkanie. A tak nie powinno być Ja potrafię swojemu chłopakowi odmówić spotkania i on mi także i nie obrażamy się za to na siebie i nie odczuwamy tego jako olewania drugiej osoby Dla chłopaka atrakcyjna jest dziewczyna,która ma swoje życie. Kiedy nie podaje się na tacy,bo co to za frajda dostać deser na tacy bez kszty starania się o niego I potem takim chłopakom taka dziewczyna zaczyna się nudzić. A gdy chłopak widzi,że ta dziewczyna nie ma zawsze czasu,czymś się interesuje to dla nich jest to pociągające gdy muszą się ciągle starać. Gdy nie mam dziennego kontaktu z swoim on sam wypytywał co robiłam w tym czasie itp

Gdybys miala prace na caly etat to inaczej by to bylo. Wlasnie tak to jest z braku zajecia czlowiek wymysla i glupoty po glowie chodza. Zapisz sie na cos, cos co Cie interesuje, chodz na spacery teraz taka piekna pogoda, co z tym basenem? masz tyle mozliwosci

Ja uwielbiam dużo czytać jak wezmę książkę to 2-3 godziny nie moje :)czasami nawet głupia jazda na rowerze pomaga zabić czas no i kondycyjnie dobrze wpływa A chłopak czasami może być po prostu zajęty i dlatego nie piszę a większość od razu czarne myśli

Moze wkoncu dostaniesz caly etat i bedziesz miec mniej czasu na myslenie
W domu tez mozna porobic ciekawe rzeczy tj poczytac ksiazke, pogotowac cos, pouczyc sie jezykow, zaprosic kolezanke itd ...

To juz nie wiem co Ci poradzic

A mi się wydaję,że Tobie się po prostu nie chcę nic wymyślić i SAMEJ gdzieś ruszyć jest basen,siłownia,sauna,kino kto powiedział,że w takie miejsca trzeba chodzić z kimś ;>? W domu można sobie małe spa urządzić i zrobić coś tylko dla siebie żeby poczuć się lepiej. Można dziennie biegać,jeździć na rowerze,obejrzeć film,wyjść na spacer,lody,kawę do kawiarni,upiec ciasto,przyrządzić jakąś nową potrawę,posprzątać ufff ale się rozpisałam

wczoraj zaprosił mnie do siebie i w pewnym momencie wyszła między nami rozmowa:
On: Boże jak mnie juz wkurza mieszkanie z matką, ciągle się o coś czepia, nie mam żadnej prywatności, nic.
Ja: A mi troche źle mieszkać samej, przez pierwsze pół roku było super, ale teraz czuję się źle jak wracam z pracy i nawet nie ma do kogo się odezwać.
On: No ja bym chciał żebyśmy mieszkali razem, po pracy nawet jakbyśmy robili coś osobno, to sama ta obecność i możliwość rozmowy byłaby super.
Ja: Mam rozumieć że chcesz zamieszkać razem?
On: Raczej tak, ale chyba jeszcze za wcześnie. Mówiliśmy że po roku związku. To jeszcze z pół zostało.
Ja: Czegoś się boisz?
On: Tak, że jakbyśmy się pokłocili to wywalisz mnie za drzwi.
Po tym wyjaśniłam mu że z błahego powodu na pewno nie wyrzuciłabym go od siebie i zmieniliśmy temat.
Nie wiem teraz co zrobić. Czy za jakiś czas ponowić temat wspólnego mieszkania, czy dać spokój? On niby chce, ale widać że się boi.