Jak udowodnić przemoc psychiczną - Netkobiety.pl

Ma wyznaczone przez sąd dni i godziny widzeń z dzieckiem ,wtedy prowokuje mnie ,jeździ za mną jak idę na spacer albo jak jadę samochodem to wyrasta jak z pod ziemi na motorze ja się poprostu boję

Natalia Nie wiem czy czytałaś wcześniejsze posty.... Mam wrażenie, że nie. Chodziło Ci pewnie o niebieską kartę. Powinnaś każdy fakt nękania zgłaszać na policję, nawet jeśli oni nic z tym nie zrobią, zawsze zostanie jakiś ślad... możesz mu założyć sprawę w sądzie, możesz poszukać psychologa, nie wiem robić zdjęcia, nagrania.... Poczytaj ten wątek, rozejrzyj się po innych - może i tam znajdziesz coś ciekawego....

A nie możesz mieć włączonego telefonu podczas wizyty?
Czasem te sprawy długo trwają niestety, a dowody zbierać trzeba przez cały czas.

A masz jakiegos prawnika? Sedzina moze byc glupia baba (w rodzinnych niestety takich mnostwo) i na to nie poradzisz, ale pogadanie z dobrym prawnikiem o potencjalnych opcjach nie zaszkodzi. Plus nie wiem czy da sie zmusic takiego do poddania sie badaniu psychologicznemu, moze mu wyjdzie, ze jest walniety, to moglby pomoc...

Witam Was,
Moj problem jest inny a jednak podobny... mam lat 18 i miesiac temu wyprowadzilam sie z domu gdzie oprrocz tego, ze matka z ojcem pili to znecali sie w kazdy mozliwy sposob. Bylam na terapii grupowej, indywidualnej, chodzilam jakis czas do psychiatry, ale zbyt wiele to nie dalo... o 18 lat za dlugo meczylam sie w moim - nie moim domu... wiec sie wyprowadzilam do mojego chlopaka. Tylko, ze jakis tydzien po mojej przeprowdzce do niego zaczelo sie to samo co mialam mieszkajac u matki i ojca. Bije mnie, przez slady na ciele wstydze sie wychodzic gdziekolwiek, on tez pije, wyzywa od  najgorszych, zmusza do seksu goniac mnie po calym domu z nozem.
Nie wiem co mam robic. Nie chce ciagle uciekac. Nawet gdybym miala sile - nie mam do kogo. Co moge zrobic? Pomozcie prosze...

Witam. Mam na imie Ewa,mam 25 lat,coreczke i meza...no wlasnie meza, ktory zneca sie nade mna psychicznie.Tak mi sie przynajmniej wydaje. Jest cos po szostej rano, a ja juz zostalam wyzwana od najgorszych...i dlaczego ?! Bo nie wyciagnelam wedliny z zamrazalnika, a nie zrobilam tego ,poniewaz w lodowce bylo jej wystarczajaco , ale maz widocznie mial inne zdanie...Jak zwykle....ale moze zaczne ,,od poczatku" .Poznalam meza 7 lat temu,po dwoch latach pobralismy sie,zaszlam w ciaze,ktora planowalismy, maz  nawet bardziej chcial poczatkowo dziecka niz ja,balam sie chyba,ale w koncu razem zdecydowalismy.Gdy bylam w ciazy maz opiekowal sie mna,jak nigdy, myslalam sobie..ja to mam szczescie! Po narodzinach dziecka , nie od razu ,ale po kilku m-,c cos sie zmienilo ,zaczely sie klotnie, wtedy myslalam ,ze kazdy sie przeciez kloci i to ,,nozrmalne" tylko,ze te klotnie zdarzaly sie czesciej. Maz zaczol mnie wyzy,wac ,od roznych,wypominac,ze siedze w domu i nic nie robie,dla niego to,ze dom jest wysprzatany,obiad zrobiony ,wybrane i dziecko wuchowuje i praktycznie robie wszystko ,tylko nie pracuje, pon natomiat pracuje i nie robi nic wiecej. Ale ja nie mam z tym problemu,bo wiem ,ze ma ciezka prace,tylko nie rozumiem dlaczego tak mnie traktuje...wyzywa od najgorszych . Oczywiscie nie jest ciagle zle,bywa ,ze jest dobrze,wyedy dostaje kwiaty, przeprasza ,mowi,ze nie mysli o mnie tak jak mowil,ze mowil to w zlosc a za dwa dni to samoe..,tlumaczylam sobie,ze ciezko pracuje , to ma nerwy ,ale to chyba nie upowaznia go do traktowania mnie jak smiecia..Jedno wiem, obojetnie co bym nie zrobila ,bedzie zle. Za kilka dni nasza rocznica slubu,5, pewnie orzyjdzie z kwiatami  i bede udawac,ze jest ok. Nie wiem co mam robic, ktos powie,ze jestem glupia ,ale kocham go i mam nadzieje,ze wroci tamten facet,ktorego poznalam....ale jak to mowia nadzieja ....glupich!

Ale on nie jest normalny. Ty dziewczyno uciekaj, jeśli rodzinie- jak pisałaś zależy na Tobie, to ci pomogą. Nie rozumiem jednego, mieszkasz z rodziną- więc jak to się dzieje że oni pozwalają by on tak Tobą pomiatał, by zabraniał ci kontaktu  z nimi... ?

Dołączam do grupy. Dodam, że ja już nie mieszkasz ze swoim, bo wyprowadziłam się do swojego rodzinnego domu. No, ale wciąż ma nade mną kontrole psychiczną. 6 lat razem, a teraz nie wiem które myśli są moje a które jego. Byłam oczarowana, że poznałam wykształconego samodzielnego mężczyznę. Wygląd, lekka nieśmiałość pomyślałam, że warto będzie się nim zainteresować. Pamiętam pierwsze sygnały, ale byłam zakochana i bałam się go stracić. Nie wiedziałam, że zaczynając spotykać się ze mną miał inną wieloletnią partnerkę z którą mieszkał. O tym dowiedziałam się od innej osoby po pół roku bycia i mieszkania razem. Nie odbierał telefonów od byłej przy mnie dobre pół roku. Wracał późno i nie mogłam się do niego dodzwonić. Przegrywał pieniądze na grach hazardowych, był szalenie zazdrosny i krok o kroku mnie zmieniał. Mówił, że wie jaka jestem, a ja wierzyłam, że najwyraźniej jestem zła, każda pretensja przeszywała mnie powoli, powoli, aż przestałam wyciągać własne wnioski. Wierzyłam, że go zmienię i udało mi się po części. Od Kliku lat nie tracił pieniędzy na hazard. Rozchorowałam się nerwowo po tym jak odkryłam dziwne wymiany zdań między nim, a jego koleżanką i do dziś nie zostało mi nic udowodnione odnośnie tego co wtedy zaszło, bo podobno nic. Ah... i zaczęła się nerwica, a on wciąż żył swoim życiem. Zabawa, hobby i brak wsparcia, a ja umierałam ze strachu. No i stało się. Zebrałam w sobie siły i odeszłam. Nie tak zwyczajnie, ale zmotywował mnie inny mężczyzna.  Z dzisiejszej perspektywy potwierdzam, że nie warto wchodzić w inne relacje od razu po ostatniej, ale tak się stało. Wtedy mój ex głowił się i troił by mnie odzyskać, dalej mącił w głowie i przekonywał. "On już wiedział co było nie tak", "On już się zmienił", wszystko on już zrozumiał. No i zrobiłam to raz drugi, wróciłam. Pisząc tą historię w głębi duszy sama się śmieje ze swoich decyzji. No, ale wróciłam i nagle scenariusz był już inny. Teraz ja byłam winna, że od niego odeszłam (wdg niego zdradziłam, zawiodłam). On dobry czekał i walczył o mnie, więc teraz powinnam mu to wynagrodzić. Zadziwiające jest to że w pewnym momencie przestaje się już wierzyć sobie i słucha się tego całą sobą.

Witam wszystkich.
Czy ktoś z Państwa mógłby mi podpowiedzieć jak pomóc osobie chodzi o moją siostrę, która jest już wtakim stanie psychicznym, że sama nic nie zrobi, tak jest zastraszona i niezdolna do podejmowania jakichkolwiek decyzji.
Z góry dziękuję z pomoc Edyta

witam drogie kobiety

Dołączam do grupy,długo nie chciałam dopuszczać do siebie myśli,że mam w domu dręczyciela,ale jednak.Znamy się 20 lat,ale to co wyprawia ze mną przez ostatni rok,to zakrawa o pomstę do nieba.
w tej chwili siedzę w domu,dzieci w szkole,mąż w pracy,ja nie mam ani grosza.Nie pracuję od 4 miesięcy,nie zliczę ile wysyłałam CV,ile szukałam pracy i nic,pewnie,kto by chciał 40-letnią kobietę do pracy.Obiad muszę dzieciom zrobić,nie ma z czego,powinnam poprosić o kasę,ale ile można ciągle się prosić o oczywiste rzeczy.Przecież mamy dzieci,obowiązki wobec nich.Za wszystko obwinia mnie,za to,że się rozchorowałam i nie pracuję,że nie umiem sobie znaleźć pracy.A ja naprawdę nie wiem już gdzie iść,mam możliwość wyjechać,ale zostawiać dzieciaki same na 3,4 miesiące? No jak?Pisze dość chaotycznie,ale jestem już w złym stanie,nie wiem co mam robić,od 3 dni śpię osobno,powiedziałam,ze to koniec jak mnie ochrzanił,że się przypierd...do niego.Powiedział mi,żeby robiła co chcę i nie odzywamy się do siebie.On chodzi do pracy,uważa,że jest wspaniały,dba o dzieci,o żonę a ja się czepiam i jestem jak zwykle niezadowolona.
Nie wiem co będzie dalej,widzę tylko wszystko  na czarno,miałam zapisać się na kurs kosmetyczny,siostra sama mi zaproponowała,że mi pożyczy środki.Ale  z czego jej oddam?Nie mam już sił do niczego,nawet do psychologa nie mam jak pojechać, bo nie mam na bilet.Zawsze sobie umiałam poradzić,teraz czuje ogromną bezradność,siedzę w domu i ryczę.To głupie ,wiem,ale nie daję już rady z tym wszystkim.

Witaj djtomi2
Nie pocieszaj się tym, że Twoja sytuacja nie jest tragiczna na tle innych użytkowniczek forum. To postępuje, więc wkrótce spodziewaj się czegoś więcej. Nie prawda jest też Tomek, że sądy przyznają opiekę matką. To nie jest reguła. Pomimo iż masz bratową w sądzie, to pamiętaj, że sąd sądowi nie równy. Nie równy sędzia sędziemu. Do tego dochodzi jeszcze sytuacja, którą akurat nogą Wysoki Sąd wstanie w dniu rozprawy.
Doświadczałem podobnych incydentów przemocy. Odpowiedzialność za wychowanie mojego syna biorę głównie na siebie, bo akurat na drodze rozwodu była małżonka pozostała z ograniczonymi prawami i to ja sprawuję opiekę. Dziś chłopak jest już piętnastolatkiem. Dostał się do prestiżowej szkoły w Anglii, a ja jestem szczęśliwym ojcem, któremu CHCIAŁO SIĘ wychowywać i opiekować. Pozdrawiam Cię. Nie słuchaj tandetnych rad na forum w stylu "zgłoście się na terapie", "porozmawiaj z żoną". Rozwiedź się z nią jak najszybciej i uciekaj od niej jak najdalej, bo za kilka lat pozostanie wrak Tomka.

Witam

A jeśli mu zależy na kobiecie? Nie wierzysz w terapię? W rozmowę? Chęć "uzdrowienia" związku? Uważasz, że rozwód i ucieczka to najlepsze rozwiązanie? A dzieci? One najbardziej na tym cierpią.
A co jeśli ktoś nie ma gdzie uciec? Jest całkiem sam. A może kocha drugą osobę i nie chce odejść? Pomimo bólu i cierpienia liczy na powrót tej osoby, którą była przed narodzeniem dziecka. Może czeka?

Hej
Każda forma kontroli jest irytująca, to fakt. Ale oczernianie, sztuczne konflikty - to chyba najgorsze, szczególnie jeśli wiemy, że to nieprawda. Jeszcze ja do tego dojdzie przemoc fizyczna . Ech, szkoda gadać...

Wiesz, to nie do końca tak jest, że sądy najczęściej zostawiają dzieci przy matce. Te czasy chyba minęły, a mężczyźni potrafią być niezłymi manipulantami. I bardziej z przekory i złości odbierają dzieci matkom, bo w ten sposób pieszczą swoje ego. Sądy nie znają do końca sytuacji, tej prawdziwej. Najczęściej wygrywa strona, która potrafi więcej nakłamć, przekupić świadków, ta która ma więcej znajomości.

Dobrze napisałeś - partnerzy próbują nas zagonić w depresję, wykorzystując właśnie moment, kiedy jesteśmy ciężarne, albo mamy już maluszka. Czy to nie jest okrutne? Wtedy naprawdę ciężko dostrzec jakiekolwiek pozytywy.

koka21 - czytając Twój post, to tak jakbym widziała siebie. Nie wiem, czy facetom odbija po alkoholu, czy są inne powody, czy to fakt że stają się ojcami - przerasta ich odpowiedzialność. Nie mam pojęcia. Tylko dlaczego znęcają się nad kobietą fizycznie i psychicznie??? Całą ciążę przeszłam sama, nie chodził na badania, nie wspierał, nie raz podnosił na nas rękę. Teraz jest jeszcze gorzej. Kiedy nasze dziecko się urodziło zaczął pić, nie ma dnia bez picia . Mówi, że to przeze mnie. Zresztą - za każdym razem jest inny powód. Fakt pozostaje faktem - zrobił się niemiły, agresywny, ciągłe wyzwiska. Najgorsze, że dzieci słuchają.
Dlaczego to kobiety tak wiele potrafią się wyrzec - najpierw ciąża - nie wszystko wolno jeść, robić. Potem - najczęściej karmią piersią - wtedy też muszą uważać, co jedzą, co piją. Nie mogą sobie pozwolić na dłuższe wyjścia, na przyjemności. A panowie - dla nich niewiele się zmienia, najczęściej wtedy odrywają uroki życia - koledzy, towarzystwo, alkohol, imprezy . I jeszcze wymagają od nas uległości, zrozumienia, wyrozumiałości. I gdzie tu sprawiedliwość??? A potem jeszcze mamy nic nie mówić i być im uległe. Im się to należy.

The_devil
Dla Ciebie widzę wszystko jest proste. Nie rozumiem co znaczy "korba" wg Ciebie. Chyba, że zdrada, nowy partner czy partnerka, no to jest niezdrowa sytuacja, albo choroba psychiczna. W sytuacji kiedy dochodzi do przemocy psychicznej o taką nie trudno. Może w Twoim wypadku terapia się nie powiodła, albo nie było wcale. Ale to bez znaczenia. W Każdy ma prawo do swojego zdania. Uwierz mi, że czasem szukanie, pytanie mało skutkuje szczególnie jak jesteś sam. No chyba, że założysz wątek o wzajemnej pomocy w sytuacji bez wyjścia.
A możesz rozwinąć myśl że wątek nie zupełnie "publiczny "?

Thepass, napisałeś wszystko co ja bym napisała. Ekstra post.

W jakimś sensie mogę się z Tobą zgodzić. Jesteś z kimś powiedzmy jakieś 10 lat, wspólne wyjścia, wspólne plany... Jest fajnie. Plany o dziecku, długie starania - i w końcu udaje się . A po miesiącu - zostaję z tym sama? Wtedy dopiero zauważam to, czy on wtedy się zmienia? Nagle odkrywa, że brakowało mu samotnych wyjść, spotkań z kolegami, picia? Przez te wszystkie lata zdarzało mu się czasem wypić, nie było wyjść z kumplami. Problemy wspólnie rozwiązywaliśmy. I nagle - codziennie koledzy, picie, poniżanie mnie. Takie beztroskie życie. A cała reszta na mojej głowie. Tego nie potrafię zrozumieć.

Niekochana251, ano tak to jest! Dopóki nie było dziecka, on był kochający i grzeczniutki. A dlaczego? Bo i Ty byłaś od niego niezależna! Gdy pojawił się dzieciaczek, Twoja niezależność właściwie się skończyła. On pan i władca mógł robić co chciał, bo wiedział że nigdzie nie pójdziesz! Ten typ tak ma! Oczywiście nie uogólniam, ale gdy w związku zaczyna TAK się dziać, to znaczy że źle trafiłaś. Że to prostak nie nadający się na męża, lub partnera!

O kontakty z dziećmi on powinien się ubiegać i tym samy wnieść do sądu w tej sprawie. Kontakty - na wniosek sądu - mogą odbywać się bez Twojego udziału, w obecności psychologa lub pedagoga. W praktyce wygląda to tak, że dowodzisz dzieci do PCPR-u, a szanowne panie zadbają o resztę. Taki rodzaj kontaktów jest płatny, ale dzięki temu unikniesz "inteligentnych" form przemocy.

Dobrze zrobiłaś. Trzymam kciuki, żebyś wytrwała w swoim postanowieniu. Zdaję sobie sprawę, że czeka Cię długa i ciężka droga, ale będziesz miała spokój. Trzymaj się

To prawda. Właśnie o tym pisałam, o tej niezależności. Dla faceta poza faktem, że jest ojcem nic się nie zmienia, bo wie, że on nie musi zajmować się dzieckiem, bo jest mama. A on może sobie dalej pozwalać.... Właśnie o tę niezależność chodzi .
Szkoda, że są tacy faceci na świecie. A znam takich, którzy w pewien sposób "tracą" swoją niezależność, szkoda, że na takiego nie trafiłam

Niestety tak jest thepass - zero empatii .
Może nie jest idealny, ale tu chodzi chyba bardziej o to, że w momencie kiedy pojawia się dziecko inaczej zaczynamy patrzeć na różne sprawy. Kobieta nie zajmuje się tylko facetem i sobą, ale swój czas poświęca również dziecku - i to w pierwszej kolejności. Na mniej może sobie pozwolić, a facet potrafi to wykorzystać. Wtedy, kiedy ona zajmuje się dzieckiem, on ma czas na spotkania "towarzyskie". Wtedy koledzy są super - można pogadać o jakiś bzdurach, a nie słuchać na temat mleka i pieluch. Nagle po kilku latach facetowi potrzebny jest kontakt z kolegami, których zna od lat. Tylko kiedyś spotykał się z nimi tylko w pracy a teraz i po pracy , a i czasem w weekendy jakieś wypady. Nie rozmawia już wogóle, tylko się wyżywa.

Nazywasz rzeczy po imieniu - to dobrze

Niekochana 251

Dzieki za słowa otuchy, tym razem nie dam sie złamac, a dzis znowu sie dzialo, telefon to az sie gotowal, ale mnie to juz nie rusza. Jak nie prosba, to grozba probowal, to wyzwiskami. Do mnie mial pretensje, ze mu dziecko zabralam, ale poltora tyg siedzi na tylku w domu, bo przestoj w robocie to mogl wsadzic tylek na rower i dziecko odwiedzic. Do tego dowiedzialam sie, ze jego poprzednia dziewczyna, z ktora byl jeszcze dluzej odeszla od niego bo ja uderzyl. Szkoda, ze nikt mi tego na poczatku nie powiedzial, bo w zyciu bym sie nie pakowala w zwiazek z takim czlowiekiem. Jest ciezko, ale jakos z pomocą bliskich sobie radze, poszukuje jakiegos zajecia i powoli moze sie ulozy.   Zostalo mi pozbierac tylko jeszcze swoje rzeczy (bo wiekszosc sprzetow typu lodowka itp nalezy do mnie, on nie dolozyl nawet zlotowki) i zaczac zyc na nowo.

Klementynkowa

Też doszłam do takiego wniosku, dlatego zrobilam to co dla nas najlepsze.

Witam!
Mam 33 lata i 3 dzieci, mój mąż gnębi mnie i poniża odkąd skończyłam studia(2004) i zaczęłam pracę. Zaczął mi wmawiać zdradę z kolegą z pracy, z uczniami i wszystkimi dookoła. Na początku mi to nawet imponowało, gdyż myślałam, że jest zazdrosny bo kocha. Po urodzeniu 2 dziecka zauważyłam, ze jednak jest to chorobliwa zazdrość, bo był zazdrosny nawet o sąsiadów czy osoby obce napotkane przypadkowo na ulicy. Jak byłam w ciąży z 3 dzieckiem i prawie przez całą ciążę musiałam leżeć w szpitalu to wykorzystał moją nieobecność aby wziąć wolne na opiekę nad dziećmi, choć zawoził je do swojej mamy a do mnie przyjeżdżał np co 2 dzień na 10 min a później jechał do kolegów a po dzieci przyjeżdżał po kilku godzinach, dlatego też zwolnili go z pracy.Przez 2 lata z przerwami, na jakąś dorywczą pracę, nie pracował ani nie szukał pracy-został 2 razy skreślony z lisy bezrobotnych w Urzędzie Pracy.
W zeszłym roku (2013) mąż trafił do szpitala psychiatrycznego i stwierdzono u niego psychozę, bo miał urojenia (np. że do niego strzelają lub wszędzie widział narkotyki)
Ja jestem nauczycielem - musiałam podjąć dodatkową pracę na zastępstwo w innej szkole aby utrzymać 3 dzieci i spłacać rachunki i kredyty wspólnie zaciągnięte z mężem na dom(hipoteka). Od 2011 roku mój mąż znęcał się nade mną fizycznie i psychicznie (jako dowód mam 3 obdukcje od lekarzy oraz interwencje policyjne). Miałam założoną niebieską kartę od zeszłego roku oraz sprawę karną przeciwko mężowi o separację. Sprawa karna została umorzona ze względu na chorobę męża, a sprawę o separację przegrałam ponieważ mąż tak umiejętnie mną pokierował, że wyciszył moją czujność, ponieważ zaczął się starać, był tak dla mnie miły, że nastawił mnie przeciw wszystkim moim znajomym i mu uległam, a On  wykorzystał to w sądzie przeciwko mnie(rozprawa była miesiąc temu). Oprócz tego powiedział, ze będzie się leczył, ze bardzo mocno nas kocha i będzie się starał wszystko naprawić, znalazł pracę, więc mu uwierzyłam. Byliśmy raz u psychiatry od której dostał leki, zresztą których nie bierze, a o wszystko obwinia mnie. Ponieważ mam teraz wakacje to znów wróciło u mnie poczucie, że nie wolno mi nigdzie wychodzić, aby nie prowokować męża (tzn. nie na jakieś imprezy, ale do rodziny czy znajomych). Chcę mieć tylko spokój w domu i tego dostarczyć dzieciom.
Od tygodnia znowu zauważyłam u męża dziwne zachowanie, przestał przyjeżdżać po pracy do domu (pracuje od 6.00- 18.00, a do domu wraca np o 20.00) tłumacząc, ze samochód się zepsuł, brakło mu benzyny itp.
Wczoraj przyjechał ok 23.00, wcześniej mówiąc mi przez telefon ok 18.00, ze jest po pracy, jedzie kolegę odwieźć i przyjedzie do domu, ale przyjechał przed północą, nie odbierał ode mnie telefonów, i jak przyjechał wydawało mi się (po oczach), ze jest pod wpływem jakiś środków odurzających (mam takie podejrzenia, że wcześniej brał jakieś dopalacze lub narkotyki, choć go nigdy nie przyłapałam ale jego znajomi mi to sygnalizowali). Po cichu wszedł do domu i na pytanie gdzie był zaczął robić mi wymówki, że to przeze mnie nie przyjechał. Dzień wcześniej znalazłam u niego w szafce pod głośnikiem rurkę przypominającą lufkę z białym nalotem w środku oraz 2 tabletki w kształcie trójkątów z napisem S23- mąż tłumaczył, ze "to nie jest to o czym myślę" a tabletki załatwił od kolegi, żebym była łatwiejsza, bo nie chciałam mu się oddać i chciał mi pomóc.
Dzisiaj rano o 5.00 zrobił mi znowu awanturę, że jakim prawem napisałam do jego mamy sms, cytuję: "Łukasz znowu nie wrócił z pracy, jeśli jest u Was to niech da znać", stwierdził, ze ja w ten sposób dręczę jego mamę, że On ma prawo sobie jeździć po pracy do kolegów i nie przyjeżdża do domu, bo ja mu cały czas truję głowę jaki to on jest beznadziejny- choć tak nie czynię, a to ja jestem puszczalska i napisze mi na portalu internetowym Facebook, że za pieniądze oddam się każdemu. I choć to On był bardzo wulgarny, krzyczał, ze to ja go obrażam. Oprócz tego wspominał, że teraz to On będzie jeździł sobie na panienki i zrobi wszystko aby mnie wykończyć.
To ja go nadal utrzymuję bo mi pensji jeszcze żadnej nie przyniósł, alimentów nie płaci,( a miał od kwietnia zasądzone jako zabezpieczenie) oraz na rachunki, ani na raty nie daje grosza. Z lodówki bierze wszystko bo twierdzi, że mu się należy. Na benzynę też mu muszę dać, bo jakby miał dojechać do pracy, a On sobie później po kolegach jeździ, a jak mu nie dam na benzynę to mi z mojego samochodu paliwo spuszcza - tak też było dzisiaj rano. Nie płacąc nawet za telefon robi mi długi, które na dzień dzisiejszy wynoszą 3000zł za sam telefon, a nie wiem czy innych nie ma, a ja nie mam już nawet z czego tego spłacać. 
Proszę o pomoc i radę co ja mam w takiej sytuacji zrobić, bo już nie wytrzymuję i nie mam już sama siły do życia.

"przestań,w każdej rodzinie jest raz lepiej raz gorzej,przecież nic nie będziesz zmieniać na stare lata" - za takie słowa (brak wsparcia, zrozumienia, olanie czyjegoś probolemu, no i jeszcze te stare lata...zerwałabym taką przyjaźń
"Popycha, szturcha,Nie mam pojęcia co robić..." Boższ, dziewczyno jak to nie wiesz co robisz?!

czesc Wam wszystkim. Niesamowite, ze tyle ma takie problemy...jak się rozmawia ze znajomymi, to u nikogo tego nie ma...a może nie mówią?
A czy u Was występuje też potwornie uzalezniajacy tzw."miesiąc miodowy"? To sprawia, ze nawet jak się już podejmie decyzję o odejsciu, o zrezygnowaniu rodziny, to pojawia się dobry okres, nagle wszystko jest ok i w zasadzie pojawia się nadzieja, ze teraz już będzie dobrze, wsyzstko się ułoży, ze przeciez nie jest tak dramatycznie, on potrafi być cudowny...Tymczasem wracasz z pracy i nie wiesz czego sie spodziewać, nie daj boże zapomnisz kluczy i musisz zadzwonic zeby ktos otworzył i juz zaczyna się stres, zoładek w gardle, potworny bol glowy,nawet biegunka...
Dziewczyny, podajcie jakies konkretne adresy, kontakty, gdzie szukac pomocy psychologicznej dla siebie samej. Zeby miec na tyle odwagi, zeby się uwolnic z tego uzaleznienia, podjac jakies kroki do zmiany swojego zycia.
Niestety u mnie sprawa wyglada o tyle zle, ze jest ogromna namiętnosc- mimo wszystko bardzogo kocham i samo wyobrazenie tęsknoty (oczywiscie za tym jak jest gdy jest dobrze) wrecz mnie paralizuje, czuję, ze sie rozsypuję w srodku. szczerze mówiac, gdyby nie córeczka, to chyba bym się rzuciła pod samochód, bo to zycie zwyczajnie mnie przerasta...

ten post mnie zdołował....
jak przeczytałem te kilka tragicznych przypadków to aż zarejestrowałem się na Waszym forum... moja partnerka, przyszła żona przeszła to wszystko plus jeszcze gorsze sytuacje... np. gwałty, zmuszanie do robienia sobie nagich zdjęć.... i nie możemy tego bandyty odizolować od naszej rodziny (wychowujemy 2 dzieci mojej partnerki) bo on jest "ojciec biologiczny" ... aż odechciało mi się pisać... obecnie mam 2 sprawy karne w jednym czasie o znęcanie się nad jednym dzieckiem... mówię Wam szkoda słów... nawet nie możemy nigdzie uciec, bo nie mamy gdzie ... myśleliśmy o ucieczce za granicę, ale dzieci nie mają już paszportów ważnych ... pozdrawiam Was i trzymam kciuki...
PS. te poradnie od przemocy itp to jedna wielka lipa z funduszów europejskich

edit: chyba zostane płatnym zabójcą takich [wulgaryzm].... do nie dawna myślałem, że na podstawie przezyc mojej kochanej i teraz od 5 lat wspólnych możnaby napisać nie złą książkę to teraz myslę, że tu na tym forum jest cała biblioteka... jest szok

Witam, chciałam się podzielić swoim problem jaki mam w domu. Chodzi generalnie o moich rodziców. Mój ojciec jest kompletnym tyranem psychicznym, wykańcza moją matkę i mnie przy okazji jak przyjeżdżam czasem do domu. Potrafi przyjść i bez powodu zwyzywać nas od nierobów, powiedzieć, że wszyscy się z nas śmieją, a to są i tak najlżejsze teksty jakie padają w domu. Nie dokłada się do niczego. Moja mama pracuje, sama opłaca wszystko (z łaską się ojciec dorzuci do połowy mieszkania), sprząta, zajmuje się moim młodszym bratem, po czym słyszy W DOMU CIĄGLE GNÓJ, WIECZNIE NIE MA NIC UGOTOWANEGO itp. Wogóle sam nie sprząta za sobą, syfi, leży, je i śpi, chodzi niby do pracy, ale co z tego jak nie wspomoże finansowo. Czasem żyć się odechciewa jak człowiek za nic usłyszy wieczorem godzinny wywód niemiłych zdań...
Moja mama ma tego dość, jest w depresji, widzę to, płacze wieczorami...nie wiem jak jej mogę pomóc? chciałabym pozbyć się go, ale to nie jest takie proste...już próbowałyśmy obojętności i dystansu do tego nabrać ale to już trwa kilka lat...NIE DA SIĘ, po prostu się nie da tego słuchać dłużej...to nie jest ŻYCIE kiedy człowiek się modli, żeby go w domu nie było, żeby zasnąć spokojnie...
PORADŹCIE COŚ!!!

WITAM ,GDY CZYTAM TWOJEGO POSTA TO MAM WRAŻENIE ,ŻE NAPISAŁO GO KTÓREŚ Z MOICH DZIECI .TERAZ NIE MOGĘ DALEJ PISAĆ ALE JUTRO CI NAPISZĘ ,CO CHCIAŁABYM ABY MOJE DZIECI ZROBIŁY ABY MI I SOBIE POMÓC

Gdy czytam te wasze posty, ogarnia mnie rozpacz, a tym bardziej, że ja sama siebie wyobrażam w takiej sytuacji. Ba, nawet byłam w toksycznym związków, ale gdyby ten łajdak nie popełnił o jeden błąd za dużo, być może nadal bym w tym tkwiła. Teraz jestem na takim etapie, że boję się mężczyzn w ogóle, nienawidzę seksu, mam problemy emocjonalne i nie chodzę na terapię, a przydałaby się. Podejrzewam u siebie stres pourazowy i nie jestem asertywną osobą, więc nie pcham się w żaden związek. Czuję się lepiej, gdy jestem sama. Wiem, że to trochę nie na ten temat, ale odniosłam wrażenie, że nawet osoba, której rzekomo byłam przyjaciółką, również deprecjonowała moje pasje, zainteresowania. Nie jest to chłopak, ale ktoś z rodziny osoby, która mnie krzywdziła przez 10 lat, może więcej. Nie chcę opisywać tutaj szczegółów, ale wiem jedno, nie udało się tej drugiej osobie zrobić tego, co zamierzała. Nie będę już patrzeć, czy komuś z mojego otoczenia podobają się moje pasje, czy nie, bo nie wyrządzam nikomu jakiejkolwiek krzywdy tym co robię. Jest tyle rzeczy, że każdy znalazłby coś dla siebie, nawet ci partnerzy w związku małżeńskim/lub nie, ale nie, po co? Najlepiej zgnoić swoją partnera życiowego , bo oni/one sami nie potrafią. Nie wszyscy. Staram się zamienić słowo `wszyscy` na `większość`, żeby nie generalizować, z czym też mam problem. Tak naprawdę, jak czytam te posty, łapię wielkiego doła, i łzy cisną mi się do oczu bo widzę siebie w takim związku, może kiedyś w przyszłości, ale mam nadzieję, że będę sama niż w kiepskim towarzystwie. Życzę wam, aby wasze sprawy się ułożyły jak najszybciej, wiary w siebie, w wasze poczynania, zdrowia (zwłaszcza tego psychicznego), sił do walki, bo tego nam wszystkim potrzeba. Wiem, jak to jest kiedy ktoś próbuje manipulować drugą osobą, żeby mieć jak najwięcej korzyści, wiem to z własnego doświadczenia.

Witam. U mnie tez ma miejsce znecanie sie psychiczne. Co zrobic zeby przekonac meza ze robi zle? Co musi sie stac zeby zrozumial ze musi isc na jakas terapie ?
Mam dosc wyzwisk, popychania, krzykow, szantazu to wszystko mnie przerasta! Dzisiaj zabronil mi napic sie wody bo to za jego pieniadze... i tak w kolko ciagle cos. Wczoraj zrobil awanture o bulki ze nie bylo a on byl glodny. Zaczal rzucac rzeczami, dziecko patrzylo i plakalo wiec wzielam go i pobieglam na podworko. Siedzialam na lawce i mialam wizje ze ide sobie ciac zyly na jego oczach... nie wytrzymuje ( Od 2 dni nie moge sie doprosic zeby pojechal po gaz bo sie skonczyl... przychodzi weekend to potulny jak baranek, bo z kolegami sie szlaja.. nie wraca na noc. Mowi ze go nie wspieram i mam sis nie dziwic ze nie chce w domu siedziec ze mna siedziec bo jestem k**** jeba****...

Jak udowodnić przemoc psychiczną??
Już każdy foch, ciche dni itp. to niewerbalna przemoc psychiczna, nie ma tu czego udowadniać, trzeba być dla siebie życzliwym nawet w złości w koncu gdy kogos kochach nie chcesz go krzywdzic

Drogie panie,
co powiecie na taka historie.

Mam 25 lat. Poznalismy sie jakies 3,5 roku temu za granica, zaliczylismy wpadke i mamy juz 2 letnia córeczkę (wiec stosunkowo dziecko bylo dosc wczesnie).

Zanim jednak zaszlam w ciaze, wszystko ukladalo sie super. Spontaniczne wycieczki, spotkania ze znajomymi. i bęc, ciąża. dla mnie koniec swiata, ale on zapenial ze wszystko sie ulozy, ze pogodzi sie ze swoja rodzina (z ktora sie poklocil i nie odzywal rok czasu! bez zanych sms-ow i dzwonienia). I tak bylo, do czasu az nie przyszlo do rozwiazania. Kiedy juz corka przyszla na swiat, to JEGO swiat(dodam ze rodzilam w Polsce i mieszkamy z moimi rodzicami) i postrzeganie mnie jako kobiety zmienilo sie o 180stopni. W nocy do dziecka wstawalam tylko ja (byłam po cesarce i cierpialam 2 miesiace), kazde mleko musialam sama zrobic z dzieckiem na reku albo w nocy latajac z kuchni do łózeczka i ją uspokajać. Kiedy prosilam go, zeby chwile zajal sie mala, to slyszalam tekst, ze matka jest od wychowywania a ojciec od zarabiania pieniedzy. Oczywiscie pieniedzy tych prawie wcale nie widzialam, bo moj partner nie kwapił sie ani do wychowywania ani do zarabiania. Ogladal TV do polnocy, spał do poludnia, a jak przyszlam go wczesniej budzic to slyszalam tekst ze "jak bede sie tak zachowywac to sama sobie bede dziecko wychowywala". Kiedy juz poznal kolegów(jestesmy z innych regionow)to wracal do domu tylko spac, wstawal, jadl, kapal sie i tyle go widzialam. jesli probowalam go do domu sciagnac to slyszalam ze po co  skoro dziecko i tak sie go boi. Nie zalezalo mu w ogole na nas. To trwalo jakies 1,5 roku. Psychicznie byłam WYKONCZONA! Do czasu az nie wyjechal znowu (po raz 4 albo 5) za granice. Tym razem na pol roku, bez zjezdzania do Polski i widzenia sie nawet na glupim skype, tylko telefony. On zrozumial ze ma rodzine i zaczal sie interesowac. ja glupia mu wybaczylam wczesniejsze krzywdy, a on przyznal ze nie chcialo mu sie byc wczesniej tatusiem i zapewnial ze juz taki nie bedzie. CHYBA ZART! zmienila sie tylko nasza sytuacja finansowa, wreszcie odbilismy troche od dna i zaczal cos przynosic do domu, kiedy poprosze to zajmie sie corka, potrafi nawet wczesniej wstac. A koledzy? sa nadal, tyle ze nauczylam sie miec to gdzies, ze po pracy jeszcze gdzies jezdzi. a awantury? sa nadal.

I tu dogie panie moje pytanie. Jak saadzicie, to tylko chwilowa zmiana na "lepsze"? Kazda kłotnia konczy sie albo moim placzem albo jego ucieczka z domu. Jak dlugo mozna to ciagnac? Myslalam o terapii, ale ja jestem w troche lepszej sytuacji niz niektore z was. I czy sms-y, w ktorych pisal mi jaka to nie jestem zla, ze glupia, poje****, ze jak jestem taka mądra to zeby mi rodzice pomogli utrzymac dziecko, mogą być dowodem w sadzie? Bardzo jestem zwiazana z corka i nie wyobrazam sobie ze ON moglby mi ja zabrac.

tenniedobry2 co robisz na portalu dla kobiet? ale dzięki za komentarz ze strony faceta.

Nie rozumiem tylko jednego "zderzenie z obowiązkami, konsekwencjami decyzji, brak akceptacji nowej sytuacji, albo po prostu bezradność wywołana np wychowaniem,"- ja musiałam się przyzwyczaić od razu po urodzeniu, nie spać po nocach (córka karmiona od początku sztucznie) chociaż mąż nie pracował więc mogliśmy sie dzielić obowiązkami 50/50, nie mogłam nie zaakceptować nowej sytuacji. Fakt, ze faceci mają "sztywne łapy" i pewne rzeczy my-kobiety robimy lepiej, ale odrazu uciekać od wszystkiego?

"brak współpracy, pewnie normalnej rozmowy, czyli tak zwany kierunek w "dół w związku"- mój mąż jest takim typem faceta, że nawet sam św.Antoni nie dogadałby się z nim. Kiedy zaczyna się kłótnia to on krzyczy, krzyczy, krzyczy, wychodzi, przychodzi i żąda żebym teraz ja mówila, ale najlepiej tak żeby go nie urazić. A kiedy zaczne mówić to i tak zawsze ma więcej do powiedzenia. Może to po prostu brak kultury w rozmowie?

"użyję też słowa "komfort" dałaś partnerowi komfort, robienia co chce, ucieczki od domu, obowiązków, Ty dałaś komfort a on to wykorzystał, może nie świadomie może częściowo świadomie nie potrafił się z tym co jest pogodzić, zrozumieć, "- tu się niestety zgodzę. Piszę niestety, bo od początku nie ustaliliśmy pewnych reguł i zakresu obowiązków.

Na terapię też próbowałam zaciągnąć- usłyszałam, że skoro jestem chora umysłowo to mam się sama leczyć, a od zdrowych ludzi się odpatyczkować.

Tenniedobry2 z całej mojej wypowiedzi wysnułeś wniosek, że mi na kasie zależy. Bardziej niż na tym zależy mi na normalności, (a piszę w wątku o przemocy psychicznej bo,w mniejszym bądź większym stopniu, utożsamiam się z tymi wszystkimi kobietami.) Ale z drugiej strony jak można się nie cieszyć że odbiło się od dna, skoro z jego nieróbstwa nie miałam na pampesry i inne podstawowe rzeczy dla dzieci?

i wreszcie "do rozwodu, i później to powielać z kimś innym, powielanie historii"- z normalnym człowiekiem, który wie co to rodzina i obowiązki, nie da sie tego powielać.

"pozdro pogodnie"