Jak byłam mała to myślałam, że..

Jak byłam mała wierzyłam w bajki i historie, którymi zabawiali mnie dorośli i starsze dzieci:
- kiedyś mieszkaliśmy w jaskini, ubieraliśmy się w skóry, piliśmy z tykwy, ogrzewaliśmy się przy ognisku, a jak jeden mamut wsadził do jaskini trąbę, gdy rodziców akurat nie było (polowali), to byłam taka dzielna, że polanem z ogniska mu w tę trąbę przywaliłam i zabrał, i nic nam nie zrobił, i uratowałam braciszka (taty),
- istnieje "czarna łapa" - taka ręka bez ciała, która samotnemu dziecku może kazać różne rzeczy i zrobić mu krzywdę (koleżanki),
- bociany przynoszą dzieci (ciocia Ania),
- mam pieprzyki w miejscu gdzie mnie bociany trzymały (siostra),
- jak padał deszcz, to po kałużach chodziły krasnoludki (kilka razy je widziałam, chowały się za te słupki wody od padających kropli),
- można sobie wyhodować krasnoludki, tylko trzeba wiedzieć jak,
- Księżyc jest żywy, ma oczy i buzię (widziałam wyraźnie te oczy i buzię),
- istnieją duchy i mogę się z nimi porozumieć, mam całą armię przyjaznych duchów, więc mnie obronią jakby co,
- rodzice są wieczni,
- jada się ludzi,
- istnieją dobre wróżki i złe czarownice, istnieją źli czarownicy i dobrzy magowie
- jak kogoś podrapię, to wychowawczyni w przedszkolu mi obetnie palce (wychowawczyni)
- jak nadepnę na pęknięcie w płytce chodnikowej albo złączenie płytek, to wlezą we mnie diabły i nie będę grzeczna (koleżanka)
- jak się pomodlę, to stanie się to, o co się modliłam (ciocia)
- nie wiedziałam czy jestem dobra czy zła
- diabły mogą mnie po prostu zabrać do piekła, gdy będę niegrzeczna (kompilacja historii koleżanek i babcinych).

I pewnie miałam jeszcze wiele innych wyobrażeń, których nie pamiętam.