Zamiast separacji - rozwód, a do tego ciąża jego następnej kobiety

Jeśli mogę coś doradzić: zajmij się teraźniejszością, mimo że boli.
Nie oglądaj się za siebie, nie wracaj do wspomnień.
Nie planuj.
Żyj dniem dzisiejszym. To pomaga.

pe i Wielokropku dziekuję ... potrzebuje takiego przywracania do pionu, teraz mi lepiej
staram się myśleć o terazniejszości. zdaje sobie sprawę, że mam tendencję do zbaczania i rozmyślania o przeszłości i wątpienia w przyszlość, to takie "zboczenie" stygmat dda. podobnie jak próba kontroli rzeczywistości i wprowadzania zasad (nagroda, kara) ... od jakiegoś czasu jestem tego świadoma, ale w tak trudnych sytuacjach znowu się gubię

najgorsze jednak sa te emocje, które odczuwam teraz ... to wszystko o czym tutaj piszę czuję, nie jest tak że mi sie wydaje, czuję to, co skutkuje tym że trwam w zawieszeniu ... tak wiem czas ... ale tu jest potrzebna wiara w przyszłość, że jeszcze może byc dobrze ... a to niestety nie jest mi dane

Wielokropku, to juz wiem że od mojej wiary, oczekiwań nic nie zależy. Mam wpływ na swoje decyzje ... ale też w zakresie swojego mikrokosmosu ... boleśnie doświadczyłam, że "dobre postępowanie" nie gwarantuje nagrody ... nie mam zludzen
trochę to rozczarowuje i odechciewa się dbac o ważne sprawy, pojawiają się watpliwości, gdy spalam się bez wymiernych efektów

Z druga cześcią Tw wypowiedzi trochę się nie zgadzam - uwież za bardzo chciałabym się cieszyć, widzieć sens, nie prosiłam o to co się wydarzyło w moim życiu ... całe życie walczę, po wzglednym spokoju dostaję po tyłku więc naturalnie spodziewam się, że za zakretem czeka kolejny kataklizm, nie mam juz marzen, oczekuję tylko spokoju ... i gdyby to było tylko w mojej głowie to ok leczenie i do przodu,ale tak nie jest. Z listy moich największych lęków (kiedyś terapeutycznie coś takiego sporządziłam) zdarzyło się już wszystko ... została tylko pozycja nr 4. lęk przed własną poważną, śmiertelną chorobą (a i ta sprawa gdzies już zaczyna się pojawiać). Może się skarżę, narzekam ale czuję że jestem w jakieś pułapce i może jest to jakaś forma krzyku ...

Tęsknie za nią. Mam starszne wyrzuty sumienia jak pakuje i rozdaje jej rzeczy ... Znalazłam jej zapiski i myślę, że była zagubiona jak ja tęskniła za miłością, akceptacją, czekała na lepsze ...i nie doczekała
Żałuje, że nigdy o tym nie porozmawiamy ...

Nie mogę wyrzucić z głowy myśli, że życie nie ma sensu ... wątpie że poźniej coś jest, to tylko iluzja naszego mózgu. Nie umiem sobie poradzić z tym, że człowiek tak poprostu znika, wraz ze swoimi pragnieniami, marzeniami, nadziejami. Poprostu przestaje być. Zastanawiam się po co zatem ludzie gromadzą te wszystkie rzeczy, dlaczego spalają się w codzienności? Trywialność codzienności mnie dobija, jednocześnei nie mam popmysłu na dalszą swą egzystencję

Te myśli miałam zawsze w głowie, teraz mam dodatkowe argumenty ...

Podziwiam Cię za siłę.
Sama odważyłam się przeglądać rzeczy rodziców po kilku latach od śmierci każdego z nich.

Gromadzenie rzeczy sensu, rzeczywiście, nie ma. Nikt ze sobą całego tego dobytku do grobu ze sobą nie weźmie, jest on mało przydatny po śmierci. Do życia też niekoniecznie jest niezbędny. Do życia, tak naprawdę, niewiele jest nam potrzeba: powietrze, jedzenie, dach nad głową. Reszta to rozbuchana chęć posiadania.

Nie wiem co dzieje się po naszej śmierci. Mam nadzieję, że coś jednak jest.

Pomysły na dalszą egzystencję? Przyjdą Tobie do głowy w stosownym czasie. Rozumiem jednak, że musisz mieć wszystko zaplanowane, bo inaczej trochę nerwową się robisz.

Może jednak potrzebna jest Tobie profesjonalna pomoc lekarska i psychologiczna? Bo zapachniało mi po tym, co napisałaś po północy, depresją (być może tylko sytuacyjną).

Ściskam Cię serdecznie.

Widocznie niezbyt dobrze trafiłaś. Z psychologiem jest tak, jak z butami. Trzeba przymierzyć się do danego, nie każdy (mimo, że dobry) musi pasować.

Powodzenia

CZAS... niestety  ...wszyscy chcielibysmy w takich sytuacjach teraz, natychmiast znaleść się w lepszej rzeczywistości, nie czuć tego co czujemy... niestety.. nie da się....  i kiedys kiedy byłam na totalnym zakręcie wkurzałam się jak inni mi mówili ..CZAS... myślałam sobie " w buty sobie wsadźcie te rady"  ale z perspektywy tego CZASU właśnie okazuje się ,że warto było ten ból przetrwać....     życzę  Ci żeby to trwało jak najkrócej...   żeby ten CZAS leczący rany minął szybko... jak najszybciej.......

wiem ,że nie proste...rozumiem Cię
szkoda ,że w takich momentach przyjaciele nawalają...ale cóż jak to mówią "syty głodnego nie zrozumie"

po takich przeżyciach już nic nigdy nie będzie takie samo...
zasługujesz na szczęście i wiem ,że je otrzymasz od życia..może nie teraz ,nie od razu ale nadejdzie

szkoda ... ale to tylko runął moj mały świat, a ten duży nie musi tego zobaczyć. nawet to rozumiem, choc boli ...

Szczerze to zaczynam watpić w sens pisania tutaj, bo może i wylewam troche swój ból, ale otrzymuję komunikat "przejdzie ci", albo "to kwestai czasu", a to nie jest w kategoriach tymczasowego smutku, to jest najboleśniejsze doświadczenie egzystencjalne, które podważa sens bytu. Te wątpliwości od zawsze mam w sobie, ale próbowałam je pokonać skupiając uwagę na róznych formach rozwoju, aktywnosci, uzdrawiania świata. Teraz widzę, że to jednak bezsensu. To jest tak że bardzo mocno uruchomilam w sobie swoje lęki (choroba, śmierć), obudziłam na nowo wątpliwości, zburzyłam jedyną stabilną przystań (mój związek) ... ale trudno to ubrać w słowa a jeszcze trudniej przekazać komuś kto nie był po tej stronie.

Zgadzam się. Wiem, że obiektywnie ludzie przechodzą jeszcze większe tragedie. Zgadzam się też, że to jest we mnie. Wiem jednak, że ja ten smutek tzw. "bol istnienia" mam w sobie od zawsze. Zrozumienie znajduję tylko w pewnych traktatach filozoficznych, co tlumaczę sobie tym że oni byli po tej drugiej stronie. Nie wiem, czy jest tak że niektorzy ludzie tak mają, są uwrażliwieni na te doświadczenia? Ja tak mam. Nie wiem (to probuje sobie wytłumaczyć) i tylko dlatego ide do psychologa, aby rozwinąć swoją samoświadomość. Wiem, że to mi nie minie bo doświadczam to od zawsze. Dużo, dużo już zrobiłam aby inaczej spojrzeć na siebie i świat, niestety ciagle wracam do pkt wyjścia. Zmienia się tylko to, że potrafię intelektualnie wytłumaczyć powyższe (przestudiowałam dokładnie ten temat).

Oczywiście teraz znajduję się w specyficznej sytuacji i to faktycznie musi potrawać, aby dojść do normalności. Tyle, że moja normalność to jest to co opisalam powyżej:(

To jest tak, że ja w takich rzeczach też upatruje człowieczeństwo. Pracowalam przez lata dla fundacji pomagającym ludziom, ale tam też doświadczylam amoralnych zachowań osób na tzw gorze. Zniechęcilo mnie to bardzo. Chcialam pomogać, a wciagnięto mnie w średnio legalne uklady. Teraz miałam pomysł na wyjazd na misję, nawet zaczęłam już coś szukać ... Tyle że te myśli o bez sensie wracają jak natręctwa.

Na koniec nie moje słowa, ale ...
?Mam poczucie, że żyję ze zdjętą skórą. Mam totalną nadwrażliwość na wszystko. To powoduje, że 15 razy dziennie wpadam w jakąś czarną dziurę, rozpacz, rozpadam się. Już nauczyłem się z tym żyć. Na początku - w młodości, w dzieciństwie - próbowałem na tym budować jakąś swoją wyjątkowość, ale szybko zrozumiałem, że za taką nadwrażliwość płaci się straszną cenę...?

Dziękuję pomaranczowa, że rozumiesz ...

tak tego Pana bardzo lubie, jakby nie patrzeć to mistrz nas smutnych ... ale też cenię mniej pesymistycznych, jednak zgłębiających te trudne tematy Satre, Kierkegaard ... a z innej strony zrozumienie odnajduje w dziełach Fromma, Junga, Wilbera ... jakoś tak jest że tych autorów jest trochę, a w realu trudno spotkać myslących podobnie

wlaśnie czytam "Chemie śmierci"

ja tak mam słuchając muzyki (doom, ambient, triphop), czyli takich wolnych, emocjonalnych dzwięków ... no i filmy, są takie obrazy które pozwalą zobaczyć siebie z drugiej strony (ostatnio np. Melancholia von Triera)

ups .. mój jest fajny - polecam ... a Twojego zapoznam

podoba mi się to co polecasz ... gdzieś pisałaś o Joseph Artur - My home is your head absolutnie genialny kawałek
możesz mi coś więcej polecić z takich klimatów ... i z fimów (kino autorskie, alternatywne)
jeśli znajdziesz chwile to napisz mi to na @ ... bo trochę odbieglysmy od tematu i niedlugo dostaniemy banna

Dzięki Tobie moja percepcja skupila się na nowych doznaniach estetycznych i mam mniej czasu na rozpamietywanie straty

I spotkały się dwie spokrewnione dusze...Aż miło się czyta:)

Byłam u psychologa ... i to była porażka. Facet pół godz. mowił o tym jaką ma wizję, co myśli, jak pomaga... dopiero po tym "wprowadzeniu" zapytał po co przyszłam. Dodam, że na samym poczatku próbowałam mu zasugerować że chodzi o cos poważniejszczego niż to z czym chodzilam rok wcześniej (To jest ta sama poradnia do kt chodziłam w spr ex. Niestety nie ma psychologa do kt chodzilam w tamtym roku, ... będzie we wrzesniu.). Po czym stwierdził, że dzisiaj juz nie ma dla mnie czasu ... a i tak jest to kilka kryzysów i on nie czuje się na siłach prowadzić mojej ewentualnej terapii. Jeszcze stwierdził, że to faktycznie masakryczne doświadczenia - "imponujące że pani sb z tym radzi". No ale jak radzi? Co on gada? Poczulam się fatalnie po tej wizycie. Uruchomilam wspomnienia i plakałam już do końca dnia ... a potem kolejna bezsenna noc. Dzisiaj robię jeszcze jeden krok aby "ratować siebie" i umowiłam się w interwencji kryzysowej. Czarno to wiedzę ...

Wielka szkoda.

Obyś spotkała się z osobą kompetentną. Trzymam kciuki.

Na wszystko przyjdzie czas.

Pozdrawiam Cię serdecznie.

Czytam od dłuższego czasu posty, to jest drugi na jaki się wypowiem dlatego że aż zgrzyta mi w zębach . Pisałaś zagubiony, Twój ideał, potrzebował wolności. Musiałaś -musisz go bardzo kochać - skoro po 15 latach tak o nim piszesz.
Prawda jest taka że to kawał sukinsyna ! który genialne miał taktyki wobec ciebie. Te jego " bycie samemu" jakiś pseudo "kryzys" - to było spotykanie się z jego obecną kobietą i płodzenie dziecka. Bajerował cię aż oczy szczypią ! akurat miał alibi że mu ojciec zmarł.
Na drugi raz musisz być bardziej zdystansowana i obiektywna jeśli mężczyzna mówi że potrzebuje być sam - oznacza to albo zdradę albo to że cię nie kocha. Można być samemu 1 dzień, zamknąć się w pokoju ale nie wyprowadzać się. Nie znam tego mężczyzny, ale wygląda na niedojrzałego cwaniaczka, który trafił na wrażliwą i ufną kobietę. Co to za wyprowadzki po 15 latach małżeństwa? Nie umiał ci powiedzieć wprost - nie chce cię, mam inną, chce rozwodu. Zabierał Ci tylko czas i nerwy. Małżeństwo to nie zabawa. Szkoda tylko że tak łatwo zgodziłaś się na rozwód bez orzekania o winie - on szybko to wykorzystał póki się nie dowiesz o ciężarnej jego kochance.

Odetnij się od niego, spal jego rzeczy, odetnij się od przeszłości a jak będziesz miała okazje to mu odpłać ;-).

powodzenia

czasami zagladam, ale jakoś nie mam potrzeby pisania. nie mam sily polemizować, a z pewnymi opniniami się nie zgadzam.
inaczej jest teoretyzować, a inaczej to przezywac. inna sprawa, że nawet w naukach spolecznych jest oddchylenie standardowe, coś co nie jest zgodne z regułą. myślę, że u mnie tak jest ... standardowe sposoby na wyjście z żalu nie pomagają, a nawet skutkują pogłebieniem smutku

właśnie mija 1 miesiąc jak mamy nie ma, czuję się fatalnie z tym że życie toczy się dalej, bez pamięci. nadal nie byłam na cmentarzu. nie potrafię ... jak słyszę że "taka kolej rzeczy", "normalne że dzieci grzebią swoich rodziców" to mam ochotę krzyczeć bo to bzdury ... 50 lat masakra ... nie chce takiego pocieszania, a nie tego że "jeszcze się ułozy". bo niby co to oznacza? żaluje, że nie miałam okazji wartościowo spędzić czasu z nią, żałuje że jej nie znałam, żałuje że najlbliższa była mi w tym ostatnim okresie. prześladują mnie myśli z tych ostatnich dni ... nie śpie w nocy, usypiam nad ranem, próbowalam iść do pracy - udało się tylko 3 dni ... nie jestem w stanie słuchać o tym jak mam zakladać teraz rodzinę, że teraz czas na dziecko (nie biora pod uwage ze jestem na innym etapie i tego nie chce!)

kilka dni mialam nadzieję, że przynajmniej jego wyrzuciłam z pamieci, ale nie ... jego rodzina odezwała się do mnie i wrociło wszystko. tak bardzo zazdroszczę jej bo wiem jak badzo jest czuły jak mu zależy. a oni do mnie że musze zrozumieć (dlaczego?) czuję się gorsza i tak bardzo przegrana że masakra.

ostatnio płacze mniej choc wczoraj znów się zdarzyło. byłam u 2 psychologów - jeden porażka (jak juz wczesniej napisałam), drugi próbuje mnie wrzucić w schemat, nie ufam mu i cały czas mam w głowie, że gada głupoty. no i tak trwam ... uważam, że każdy ma swój limit przezyc, mój został osiagnięty. pewne rzeczy (kluczowe!) we mnie roztrzaskały się

podsumowując u mnie bez zmian

może kiedyś tak napiszę. póki co pozdrawiam

nie poddawaj sie.

xpathx,
co u ciebie? Jak się czujesz?

Pozdrawiam Cię serdecznie.:)

Trzymam kciuki i, jeśli pozwolisz, wirtualnie Cię przytulam