Zamiast separacji - rozwód, a do tego ciąża jego następnej kobiety

jestem jeszcze za młoda i na pewno nie aż tak doświadczona, mój najdłuższy związek to około 6 lat znajomości i 3 lata bycia razem, ale to nic w porównaniu z 15, u Ciebie.
nie potrafię jednak przejść obok Ciebie obojętnie. nie dziwię Ci się, że Twoja psychika siadła, że zdrowie podupadło. Masz prawo narzekać.
mówienie Tobie, żebyś wzięła się w garść to za mało, wiem, że to również nie przekonujące tak, jak byś chciała.

nie jestem sobie w stanie wyobrazić bólu i pękającego serca, jak Ty teraz masz.
Podziwiam Ciebie, że jesteś tu i mimo wszystko chcesz rady, chcesz jakąś nadzieję.
Masz moje skromne wsparcie.
____________"Zgodziłam się, bez szarpania, choć w trakcie procesu przeżyłam skrajny poziom załamania, emocjonalne apogeum, ale tez w jakimś stopniu katharsis"
o rozwodzie; bardzo dobrze, że sie nie szarpałaś, po co być  z kimś na siłę. Zauważ, że sama zauważyłaś plus-katharsis.
Pewnie ten telefon do niego potem, z wiadomością o mamie, dawał Ci nadzieję, ze usłyszysz dobre słowo, będzie Ci lżej, mając wsparcie niegdyś wieloletniego przyjaciela. Jednak gdyby on
powiedział to, co chciałaś usłyszeć-jakby Ci to pomogło? przecież on ma już swoje inne życie. Byłabyś chyba gorzej poraniona wtedy, bo jakaś nadzieja i ten miły gest nie dawały spokoju.

Jesteś dojrzała, chcesz być przy matce do końca.
jesteś pięknym człowiekiem, nie jesteś egoistka-bo byś się wtedy dawno zabiła, gdybyś była.
bądź przy mamie, wspieraj ją, walcz do końca, choćby o to, by ona żyła w spokoju do końca, nie martwiąc się o Ciebie.

---------"ktoś powiedział, wierz że już będzie lepiej, a tu każdy dzień rzuca mnie brutalnie o ziemie"
nie licz na szczęście od razu. plusy są zawsze, widać je po miesiącach, nawet latach. ja kiedyś z żalu, z powodu poranienia wewnętrznego, z powodu nerw, przeżyć, waliłam jak ogłupiona w ściany, zostawiając mokre, czerwone ściany.
po latach widzę, jakie to było durne. że gdybym miała jakikolwiek wpływ na wydarzenia, bym spieprzyła to. życie samo dobrze wszystko ułożyło, choć przeżywałam własny koniec świata.
musisz być silna, nie masz wyboru. nie dopuść do własnego końca świata. walcz, bo życie jest krótkie a TY MASZ PRAWO GODNIE ŻYĆ.
o byłym, zapomnij. on już nie istnieje, słyszysz? nie istnieje.

mam nadzieję, że chociaż trochę Ci lepiej,
pozdrawiam

on już nie istnieje.
zapomniał o Tobie, nie bądź dłużna.
nie marnuj czasu.

ooo, 31 lat to młoda
najważniejsze abyś wybiła go z głowy, chociaż wiem jak cholernie bedzie cięzko. lepiej, że teraz sie przekonujesz o jego prawdziwej twarzy niż jakbyście np już mieli dziecko.

boisz sie randkowac, bo masz poczucie winy? minie.
tez tak miałam najpierw. mówiłam"to nie to samo, to nie to, sramto, ja chce byłego". jejku ale durna byłam. minie Ci, daj sobie czas.
zapomnij o nim, zapomnij, chcesz tego ze wszystkich sił.
teraz najwazniejsze jest Twoje zdrowie psychiczne i duchowe i Twoja mama!

Mam inne kłopoty ale myśli samobójcze są mi bliskie.Zdaje sobie z tego sprawę i wieczzorem kładąc się do łóżka myślę, że może jeszcze jeden dzień... i tak jeszcze isnieje.To też jest metoda.A Tobie życzę powodzenia i uśmiechu.Młoda jesteś a więc życie przed Tobą.Zapewne przyniesie Ci dużo radości , której teraz nie widzisz.

Ten Twój były mąż jest tchórzem. Karmił Cię przez długi czas bzdetami o ratowaniu związku, Dawał Ci nadzieję, że uczucia zapłoną na nowo jasnym blaskiem, utrzymywał Cie w stanie niepewności. To sto razy gorsze niż "szybkie cięcie", postawienie sprawy jasno i rozstanie się.
A sprawa jest jasna, nie chciał być sam, szukał nowej podniety i znalazł. Inną kobietę, z którą układa sobie życie. Wcale nie jest dobrym, trochę zagubionym, okresowo potrzebującym wolności człowiekiem. To facet, który zabezpiecza sobie tyły, utrzymuje żonę w niepewności, a sam szuka sobie czegoś nowego. Znajdzie to odejdzie, nie znajdzie to wróci. Żadnej empatii!

Znałam kiedyś faceta, który po rozwodzie z żoną, wcale jej nie opuścił, żył z nią "w przyjaźni", nawet miał pokój w jej domu, gdzie przyjeżdżał z drugą zoną, a potem z trzecią pod pretekstem kontaktu z dziećmi. Żył jak panisko, otoczony kobietami. Jego pierwsza żona nigdy nie ułożyła sobie życia, bo NIGDY się nie rozstała z tym pajacem definitywnie. Żyła nadzieją, umiejętnie i okrutnie podsycaną przez tego dupka. Jej córka poszła do klasztoru. A co najgorsze facet miał o sobie wysokie mniemanie, uważał się za przyzwoitego czlowieka, wrażliwego i uczciwego.  Naprawdę był egoistą, który nigdy nie wypuścił z rąk tego, co raz w nie wpadło. Z drugą żoną tez tak się "przyjaźnił", że kobieta nie szukała więcej nikogo.  Taki pies ogrodnika, sam nie zje, ale drugiemu nie da!  To okrucieństwo nie do opisania!

Zerwij z nim wszelkie stosunki, on wcale nie jest Twoim przyjacielem. Nigdy nie był i nie bedzie.  Przestań go usprawiedliwiać i marzyć o dziecku z nim! Spójrz na niego chłodnym okiem. Jesteś młoda, masz dopiero 31 lat, jeszcze wszystko przed Tobą.  Tak naprawdę dobrze, że stało sie to teraz, a nie, za powiedzmy dwadzieścia lat.

Witaj.
Bardzo mi przykro z powodu Twojej sytuacji, nawet nie potrafię sobie wyobrazić, jak Tobie ciężko..
Ale wiedz, że to trudne doświadczenie życiowe związane z partnerem, wzmocni Ciebie.. Pomyśl sobie, jak niewart musi być Twojego uczucia, skoro rezygnuje z Ciebie, z Was dla innej. Myślę, że z takim człowiekiem nie byłabyś szczęśliwa i tego się trzymaj. Jesteś bardzo młoda, (nie zaprzeczaj czasem), także jeszcze ułożysz sobie życie z kimś kto obdarzy Cię prawdziwym i co najważniejsze- trwałym uczuciem.
Choroba Twojej mamy to kolejne ciężkie doświadczenie zarówno dla Niej, jak i dla Ciebie.
Wspieraj ją tak jak to robisz dotychczas, myślę, że w ten sposób, gdy skupisz się na mamie, zapomnisz choć trochę o byłym. Szukaj oparcia w modlitwie, powinno być Ci lżej.
''Bóg nie zsyła nam rozpaczy aby nas zabić, lecz by nowe pobudzić w nas życie.''
Trzymaj się i pisz tutaj, gdy będzie Ci ciężko, pisz cokolwiek, jak z chęcią wysłucham.

Dziękuje Wam za dobre słowa. Niezwykłam pisać na forach, ale już czuje taką bezradność ...

Mam okropny mętlik, nie potrafię zapomnieć o nim. To dziecko mmi się śni. Ciągle pojawia się myśl że to moja wina, że to ja zawaliłam sprawę. Wiem, że powinnam go wyrzucić ze swojej pamięci, wszyscy powtarzają że pokazał jak mało jest wart. A ja i tak dałabym wszystko żeby przyszedł i powiedział że pomimo tamtego wybiera mnie i że pomoże mi to przetrwać ....

Byłam dzisiaj caly dzien u mamy, klamiąc jej prosto w oczy, że tylko 1 operacja, chemia i na pewno będzie super. To nie jest łatwe.

Tak konsultowałam to z kilkoma lekarzami i niestety jest zajętych zbyt dużo organów aby była szansa. Srednia przezycia w takim zaawansowaniu to 3 miesiące. Mama nie wie o przerzutach. Dosyć racjonalnie jej to tlumaczę, choć kosztuje mnie to strasznie dużo.

Ta dziewczyna zrobiła to z premedytacją, wiedziała dokładnie jaka jest sytuacja bo to jest "przyjaciel rodziny". On nie odejdzie z uwagi na to dziecko, ale dla mnie ta myśl jest niewyobrażalnie bolesna. To miało być nasze dziecko. To był jedyny człowiek ktoremu bez granicy wierzyłam, ufałam. Nie mam nikogo, poza mamą ... a tutaj niestety j.w

Xpathx,
bardzo poruszyło mnie, jak wiele trudnych wydarzeń spadło na Ciebie jednocześnie w ostatnim czasie.

Najbardziej palącym i wyniszczającym Cię obecnie problemem wydaje mi się choroba mamy. Czy jednak oszukiwanie jej jest najlepszym rozwiązaniem? Myślę, że każdy ma prawo do informacji na temat stanu swojego zdrowia i związanych z tym decyzji i planów. W każdym szpitalu wsparcia może udzielić Ci psycholog mający doświadczenie w towarzyszeniu pacjentom i ich rodzinom - podczas przekazywania tak trudnych informacji i w ostatnich miesiącach życia.

Potrzebujesz również towarzystwa i wsparcia na co dzień. Zastanów się, kto mógłby Ci dziś pomóc - znajome z pracy? dawno nie widziana przyjaciółka? dalsza rodzina? ksiądz? Być może ktoś, kogo poznałaś na forum? Nie bój się szukać i prosić o to, czego potrzebujesz - czas, wysłuchanie, zrozumienie, - na pewno otrzymasz, a kiedy poczujesz się lepiej, uporasz się ze swoimi kłopotami, będziesz mogła oddać.

Ze względu na Twoją historię problemów natury psychicznego proponowałabym też konsultację psychiatryczną i psychologiczną. Z sytuacji, w jakiej się znajdujesz trudno byłoby komukolwiek wyjść bez uszczerbku - a ze względu na to, jak długo trwają, jesteś szczególnie wrażliwa. Być może tymczasowy powrót do leków ułatwiłby Ci codziennie funkcjonowanie. Psychoterapia pomoże też przeżyć odchodzenie mamy oraz zaakceptować rozwód.

Zobacz, czy w Twoim miejscu zamieszkania działa Centrum Interwencji Kryzysowej. Jak sama nazwa wskazuje, pomoc można tam uzyskać "od ręki". I jest to niepłatna forma pomocy.

Szłam w tym kierunku, chcialam się pomału "usamodzielnić". Nie robiłam problemów na sprawie, choć bardzo chciałam żeby jednak został. Byłam fair. W tamtym tygodniu okazało się jednak, że klamał. Rozwod był jej pomysłem, bo byla w ciąży. Na rozprawie powiedział, że nikogo nie ma. Mialam go za osobę z zasadami, moralnie bez zarzutu, z problemami emocjonalnymi ale ... teraz nie mogę sobie dać rady z tym że te lata to było jakieś oszustwo. Wszystkie deklaracje, obietnice, wszystko bez znaczenia.

Kwestia czysto ludzka - nie wyobrażam sobie aby odmowić komuś pomocy, szczegolnie jak prosi. przezył podobną sytuację i ja z nim bylam, a on milczy ma w dupie to co sie dzieje ze mną z moją mamą (((

a najgorsze że go mimo to nadal kocham

on jednak to potrafi (

((((((((

w tym cała rzecz ze ja chciałabym zeby to nie wracało. tabletki na to nie działaja. wszystko mi sie kojarzy z nim (do miasta to nawet nie wychodzę bo tam masakra), w tv co 2 film, piosenki ... nie mogę patrzyć na dzieci ... wszystko
staram się, bardzo ... ale on przychodzi nawet w snach

Dzisiaj mam przemyslenia, które moga objawiać że może rozum mi wróci ... z nim jako człowiekiem chyba jest cos nie tak, bo dzisiaj spotkałam parę gdzie facet strasznie wspierał kobietę na onkologii ... a potem okazało się że juz od lat nie są razem. ale jak powiedział nie wyobraża sobie żeby jej mial nie pomóc biorac pod uwagę ilość wspolnie spedzonych razem lat

Powiedziałam mamie ze jest przerzut ... zmartwiła się, choć myślalam ze bedzie gorzej. Wytłumaczyłam dlaczego mam poszczegolne badania, choć w takiej bardzo delikatnej i optymistycznej wersji. Inna sprawa, że nie znamy jednak wszystkich miejsc rozsiania nowotworu, a to z każdym dniem odbiera możliwość podjecia skutecznej opieki.

Niestety   Mam nadzieję, że przyjdzie kiedyś taki dzien kiedy podziękuję za to że odszedł.

Coraz trudniej wytłumaczyć taką ilość inwazyjnych, bolesnych badań. Chciałam nadać im sens. Stwierdziłam, że może jakoś logicznie przekaze choć częsc prawdy, wowczas będzie to miało swój cel. Nadal jednak jestem przeciwnikiem aby powiedzieć mamie o rokowaniach.

Mysle, że dość dobrze jej to wytłumaczyłam. Powiedziałam jakie jest postepowanie w przypadku nowotworu 3 typów (które u niej są rozpatrywane), czego się może spodziewać (w sensie badan, leków, operacji). Znając moja mamę to nie zapyta, boję się tylko momentu kiedy podda się.

Nie Po odejściu męża mieszkam sama
Jest jeszcze przyjaciółka, ale ostatnio nie bardzo mogę z nią rozmawiac. Może i ją to przerosło (?) Bardzo zle zareagowała na to co zrobil mój ex- strasznie się zezlosila. Wrecz wykrzyczala mi zebym sie otrzasnela i nie wykazała w stosunku do niego trochę agresji. Nie czuję jednak potrzeby na agresję, a sytuacja (jak opisalam powyżej) nie jest dla mnie prosta, zrozumiala ... Mam wrazenie ze od tego czau nie moge z nia normalnie porozmaiwac, dzwoni zapytac sie co z mama, ale rozmawiamy technicznie. Ja jednak potrzebuje empatycznej obecnosci kogos bliskiego, chwili przerwy od "bądz silna".

Miałam okropny weekend ... wczoraj obsesyjnie myślałam o nim i jego dziecku. Nie umiem zapanować nad tymi myślami o nich. Tabletki mi juz nie pomgają. Przelezałam cały dzień - półsen. Dzisiaj też tak miałam ale do pewnego czasu, oczysił mnie ogromny placz. Potem nastąpił zwrot w kierunku mamy, która czuje się bardzo słabo. Pomimo tego, że już wie dlaczego to jednak sama tłumaczy to inną chorobą. Teraz mam ogromny lęk że to może wydarzyć się szybciej niż myślałam. To paskudztwo strasznie postępuje. Nie mogę pogodzić się że wciągu kilku miesięcy straciłam wszystko ... łącznie z sensem życia.

Silną to masz być wyłącznie przy mamie, przy niej masz się nie rozklejać, nie szlochać i nie obarczać swoim smutkiem.
Mamie potrzebny jest spokój, leki przeciwbólowe (jeśli ból silny to nawet morfina) i Twoja obecność.
Po wyjściu od niej - chusteczki higieniczne w dużych ilościach.
Czy na tą swą przyjaciółkę możesz liczyć? Odezwałaś się do niej lub ona do Ciebie?

Rozumiem, że chcesz się przytulić, wypłakać na czyimś ramieniu. Tylko trudno to zrobić wirtualnie.
Ale płacz ile wlezie i nie bądź już dzielna. Wystarczy.
To co przeżywasz i w jaki sposób przeżywasz (śpisz, płaczesz, katatonia, brak głodu, trudności z koncentracją) to normalna reakcja na wszystko to, co się dzieje wokół Ciebie. Kochasz swą mamę, jest dobrym człowiekiem i przeżywanie jej odchodzenia jest bardzo bolesne. Płacz i pamiętaj jutro o nowym pudełku chustek higienicznych.

Trzymam kciuki za Ciebie.

Tak jest, choć nie może mi chyba dać tego co potrzebuje. Pytałam dlaczego tak na mnie naskakuje gdy mowie że mnie to boli to co zrobił i to że jestem tak bardzo bezradna jeśli chodzi o mamę, dlaczego patrzy na mnie jak na dziwoląga gdy się rozklejam. Powiedziala że ona nie godzi się z moim zdaniem wiec nie bedzie mowić że zachowuje się ok i że nie rozumie "że tak silna osobowość została zdeptana przez takiego faceta" a ostatnio "przecież nikt ci nie obiecywał że z mamą bedzie ok". Tyle, że ja potrzebuje trochę oszukać się że mimo wszystko jest nadzieja .... a poza tym czuję jak wrak i nic mnie nie obchodzi że mój PR na tym cierpi. W efekcie komunikujemy się codziennie, ale ja już zaczynam się blokować.

Witam , mam 21 lat. Moi rodzie są po rozwodzie 3 lata . Mój tato mieszka w Polsce z partnerka a ja mieszkam z mama  w Niemczech. Z ojcem nie mam kontaktu ze wzgledu na mame poniewaz ona mi zabrania miec z nim kontakt, bardzo mi go brakuje. Mieszkam w Niemczech od roku, w Polsce zostawiłam przyjaciół , poznałam tam chłopaka bardzo mi zależy na nim. Kiedy rozmawiam z mama na temat mojego powrotu do Polski mówi mi , że jak pojadę to ona nie chce mnie znać . Nie wiem co mam robić. W niemczech nie mam nikogo znajomego poza moją mama i ciocią, czasami mam uczucie że one chcą aby było wszystko tak jak one sobie zaplanowaly. Moja mama umawia sie z żonatym facetem , a ja nie chce w tym uczestniczyc, nie chce prowadzic takiego zycie jakie mam teraz, chce wrocic do Polski a nawet nie mam za co . Siedze sama calymi dniami w domu , nie mam do kogo nawet sie odezwac , a jak juz przyjdzie mama z pracy to wydziera sie na mnei ze ja nic nie robie, a nie liczy sie ze zrobie obiad, ze posprzatam mieszkanie . Za tydzien w poniedzialek  jest autokar do Polski , zastanawiam sie czy nie pozyczyc pieniedzy od Cioci ale znajac ja to nie pozyczy. Dostaje alimenty od ojca ale one niestety ida na splate pozyczki, ktora mama wziela w banku. Patrzylam na mieszkanie we Wroclawiu ,znalazlam pokoj za 450 zl z rachunkami wiec nie jest az tak zle .. jesli chodzi o prace to nie wstydze sie zadnej moglabym isc nawet do biedronki [ nie obrazajac ludzi ktorzy tam pracuja] ... Przepraszam ze takie dlugie ale nie mam komu sie wyzalic z tego

Pisząc, że nasze historie sa podobne mialam na myśli schemat - 10 lat fajnego, partnerskiego związku. Potem ślub i w bardzo krótkim czasie (3 lata) pelna destrukcja. U mnie nigdy nie bylo kłótni, ekstra do siebie pasowaliśmy, pelna kompatybilność. Mialam do niego takie zaufanie, jak do nikogo innego. Uważam go za kogoś moralnie idealnego, nie umiem nawet określić ale poza wadami ktore każdy ma, on byl dla mnie wzorem. Myślalam, że kocha mnie bezwarunkowo (tak też deklarował). Moją stabilizacją, bezpieczenstwem .... Nagle okazało się, że jako mąż zaczął się zmieniać, z każdym dniem coraz mniej go poznawałam. Pewnego dnia odwazylam się zamanifestować swoje potrzeby i ruszyła machina o której pisałam w pierwszym poście. Mimo to nie przyszło mi nawet do głowy że to tak może się skończyć. Wyprowadzając się (z mojej inicjatywy), powiedział że zobaczymy jak za sobą zatesknimy, spróbujemy ...

Dziekuję za te słowa, tym bardziej że wiem że Tb rownież jest trudno ... ale właśnie teraz najbardziej mi go brakuje, jego przytulenie, czy nawet obecność duzo by mi dała. No właśnie czyli w momencie kiedy jest całkiem odwrotnie mam momentami wrażenie że fizycznie odczuwam ból zdrady i chodzi mi o zdradę jako człowieka.

trzymaj się !
to kiedyś przejdzie....jeszcze będzie normalnie...

Dziękuje. Oczywiście wiem, staram się jeść regularnie z uwagi na moje wrzody. Tyle, że nie jestem w stanie zjeść więcej, bo mi staje w gardle. To jest dla mnie nowum bo zawsze miałam tenedencje do "zajadania problemów". Przyznaje, że złapalam się raz wieczorem na tym, że zapomniałam o jedzeniu. Cały dzień wydawało mi się że już jadłam. To tylko potwierdza, że żyje w innej czasoprzestrzeni.

Miło, że ktoś jeszcze o mnie pamięta )

Jakoś sobie radzę - może to czas, może wsparcie ludzi, a może psychotropy ...
Coraz odważniej myślę że ten moj ex- to mierny człowiek i zaczynam łaczyć fakty które już kilka razy mogly sugerować że nie był fair. W sumie nigdy go nie było jak go potrzebowalam, tyle że wtedy byłam silna i aż tak tego nieodczuwalam. Nie wiem dlaczego ciągle go wkładalam w ramki ideału. Teraz coraz mniej mam pozytywnych myśli o nim. Zaczynam kojarzyc fakty i możliwe że ta panna nie byla jedyna, skoro on tak swobodnie manipulowal, klamał (myślalam że on nigdy nie klamie wiec wierzyłam jak nawet były jakies wątpliowosci). Myśle, że z tego destrukcyjnego związku kiedyś wyjdę.

Moje zmartwinia to teraz głównie mama, skupiam się jednak na organizacji opieki, wspieraniu jej ... probuje żyć tylko bieżacym dniem, bez planów, bez oczekiwań .... ale też bez żalu. Niestety moj organizm zaczął na nowo protestować i odnowily mi się niektóre dolegliwości, ale je też probuje zwalczyć ... głownie siłą woli.

Droga Xpathx!!!! Czy Ty wiesz, że to jest Twój pierwszy post, w którym już nie uciekasz i potrafisz spojrzeć na swoją sytuację trzeźwo, bez niepotrzebnych złych emocji, mocno stojąc na ziemi????

Spoglądasz już na swojego byłego męża z boku. I patrzysz obiektywnie!!!! Nie ma ludzi idealnych. Zawsze są zalety ale też wady. W miłości i związku dojrzałym znamy i jedno i drugie i akceptujemy je. Człowiek jest też istotą zmienną...Te zmiany wynikają z wielu aspektów życia i czasem są na lepsze a czasem odwrotnie.
Twój były mąż....zrobił Ci naprawde wielką krzywdę!!!! Zachował się wrecz nieludzko, niemoralnie!!!!!! Nie był w stanie być szczery...a w związku szczerość powiedziałabym że jest równie ważna co miłość i zaufanie.
Zwodził Cię....nie powiedział prawdy nawet na waszym rozwodzie!!!!
Wierz mi że to co zrobił....dyskwalifikuje go calkowicie!!!
Jakiś czas temu....napisałam sobie listę : co mi w moim męzu nie odpowiadalo....I wiesz co? Było tego tak duuuużo....!!!!!!
Myśle że to własnie moja miłosc i poświęcenie dla niej,  zasłaniało mi to te jego minusy....
Nie warto rozpamietywać Xpathx...nie warto juz myslec o nim ciepło!!!! i wierz mi....nie warto tez miec go jako przyjaciela.
Bo nawet jako przyjaciel....chociazby z szacunku do Ciebie sie nie sprawdził....

Xpathx....otaczaj się ludźmi dla których to TY jesteś ważna, dbaj o siebie!!! Jestes taka dzielna!!!Tak pięknie opiekujesz się swoją mamą....Ona na pewno wie że jest Ci trudno. I myśle że jest niesamowicie dumna z Ciebie!!!

Badź silna Xpathx i drobnymi kroczkami....ale do przodu. Zobaczysz że jeszcze bedzie dobrze

Pozdrawiam Cię ciepło!!!!!

xpathx,
wróciłam do tego wątku, czytam czytam te posty i tak jak dziewczyny wyżej, ja również zauważyłam w  Tobie pozytywną zmianę.
pierwsze posty,a  te teraz to ogromna różnica, oczywiście pozytywna!
napisałaś : "Czuję, że osiągam więcej niż kiedykolwiek.
To chyba jest czlowieństwo .... i o ironio pierwszy raz widzę sens życia."

cieszy mnie fakt, że padły właśnie takie słowa.
za kilka lat, będziesz silniejsza niż kiedykolwiek, Twoje doświadczenie i dojrzałe podejście będą Twoją największa mocą która da Ci przewagę nad innymi i bedziesz mogła być wzorem,
i chciałabym to za 3, 4 lata usłyszeć od Ciebie na tym forum.
trzymaj się ciepło!

Shanty, majusia - dziękuję. Jeszcze daleka droga przede mną, ale chyba db kierunek. Najtrudniejsze chwile nadal do przezycia. Mam nadzieję że utrzymam obecny stan ducha i kiedyś pomogę innym tak jak ludzie wokół mnie.

granda, dziękuję

przeczytałam Tw post o zachowaniu byłych jak już będa byli ... początek opisałam i był podobny jak u Cb regularnie pisał smsy, potem nie odpisywał i znowu inicjował kontakt. Wprosił (!) się jeszcze w grudniu na wigilie i w styczniu na urodziny. W tym czasie (jak juz teraz wiem) zaczynal spotykać się z tamtą. Teraz rozumiem, że byłam taką furtką jakby tam nie wypaliło. .... Tyle że takie zachowanie ciągnął do kwietnia, przy każdej rozmowie plakał, a przy ostatniej poprosił o obrączkę, ale też nie chciał oddać klucza do mieszkania i tak bawił się moimi uczuciami. Nawet po rozprawie pytał czy możemy się spotykać od czasu do czasu jako przyjaciele. A ja pomimo bólu, myślałam że tak, pewnie będę chciała się z nim spotykać. On już wówczas wiedział o dziecku i ani myśłał cokolwiek zdradzić (jak to poxniej powiedział "miałem zakaz" śmieszne!)
Po cięzkich miesiacach targanych jego uderzeniami i "gojeniem ran", chciałam mieć chwile na oswojenie się z tym wszystkim wiec oświadczyłam, że poki co nasz kontak jest niemożliwy. Po miesiącu widzieliśmy się raz chodziło o organizacyjną sprawę, po tym jeszcze zadzwonił i coś tam napisał. Glupio wierzyłam, że nagle jego kryzys minie, przecież byliśmy idealną parą. Dopiero od pamiętnego spotkania ws. mojej mamy i tego co i jak mi powiedział zamilkł. Pamiętam, że w tym moim rozpaczliwym płaczu jedyną rzecza jaką mu powiedziałam było "kim Ty jesteś? nie poznaje Cb, jak możesz patrzyć na siebie w lusterko?" ... powtarzałam,  żeby wyszedł (bo nie chciał) i na koniec "nic już od Cb nie potrzebuje" ... najlepsze że nie powiedziałam nic wiecej, ani krzyków, ani wyzwisk (jak zreszta zawsze, bo nigdy nie powiedziałam złego słowa do niego ani o nim), czułam się zbutowana, dobita ... chciałam tylko żeby wyszedł. Informacja o tym że będzie miał dziecko i jego "co to zmienia?" było dla mnie jak koniec ... lezałam na ziemi i myslałam ze to koniec, ale nie nasz koniec tylko mój, że juz po wszystkim i teraz czas na ukojenie bólu ... myślę że gdyby nie nagła otrzezwiająca myśl o mamie to juz by mnie nie tutaj było. Od tamtego czasu milczy, nie było nawet 1 smsa co u mamy. Tak jakby osiągnął juz wszystko co chciał.

Droga xpathx
To czego nauczyłam się tu na forum to to że nie zawsze musze byc dzielna....nie zawsze muszę stać mocno na nogach...nie zawsze muszę cos komus i sobie udowadniac...poprostu....nie musze...nic

Obojetność jest formą obrony Twojej psychiki. Tak dużo przecież przeszłaś...nie dziw się jej...
Ja też w swojej sytuacji na wiele spraw staram się byc obojętna bo gdybym ciagle się przejmowała....zwariowałabym....

Napisałaś "... kiełkują myśli że bycie w porzadku, etycznie nie ma sensu, dopadają mnie mysli o przelamaniu granic moralnych (coś co światopogladowo zawszy było mi obce), niepokoją mnie te mysli ..."

To wyraz złości a jednocześnie bezradności. Xpathx masz dobre serduszko, jesteś wrażliwa i wiesz czym jest w życiu dobro a czym zło....Czy warto zmieniać swój kodeks moralny??? Moim zdaniem nie...bo to co dobre wraca podobnie jak to co złe....
Z czasem...ale już wielkokrotnie sie przekonałam że zawsze...

Xpathx myśl o mamie, wspieraj jak umiesz i nie poddawaj sie. Dbaj tez o siebie, jedz, buduj poczucie własnej wartości i pokaż swojemu ex że masz go...no wlasnie...w tej przyslowiowej d.... Ze go nie potrzebujesz i że bez niego jestes świetna, silna, niezalezna i piękna babką...

Ściskam mocno!!!

Kochane Pe i Wilokropku - jesteście moimi dobrymi duchami, dziękuje dziekuje
Macie pewnie rację, ale mam momenty że czuje sie bardzo dziwnie jakbym była bliska do przekroczenia jakies granicy (której przekraczac nie chce) .... ale w sumie skad mam znac ta strone siebie, te mechanizmu skoro nigdy nie bylam az w takim kryzysie

dzisiaj (i tylko momentami to odpuszcza) mam wrażenie, że mam doprowadzić tylko moją mamę na 2 stronę i czuję ze to wszystko. wydaje mi się, że to ja tez umieram. że w tym momencie nastapi dopelnienienie. już nawet nie buntuje sie bardzo. nie jestem w stanie podejmować innych funkcji i tylko ukladam sprawy doczesne ... choć bardzo się staram (np. probuje pisac w innych watkach), to już nie jest moj swiat