Moja przyszła teściowa to kombinatorka i zakłamana kobieta

ORSZULIK zawsze wypowiadałaś się w czyjejś sprawie, a dopiero teraz powiedziałś coś o swojej sytuacji. Widzę, że nie tylko ja cierpię z powodu teściowej, ale wiele wiele innych kobiet.
Trzymam za Ciebie kciuki i nie przejmuj się, ważne że Twój mąż ma Ciebie.

Chodziło mi Mareno o to, że są nie tylko roszczeniowe synowe.

Moja teściowa nie może się tu wypowiedzieć a ja wczoraj chciałam wykasować ten post bo było mi głupio, że wyciągam takie sprawy.

Co moja teściowa by powiedziała, napewno nic miłego.

Ja też będę za kilka lat teściową ale jedyne w czym mogę pomóc moim dzieciom to utrzymać się na studiach ( o ile wybiorą taką drogę),
nie planuje budować im domów. Wizja naszej starości to dom na wsi i wakacje spędzane z wnukami.
Niewiem jak ułoży się ich dorosłe zycie, jakie będą nasze kontakty ale wiem, że moje wnuczki mają czuć się kochane wszystkie bez wyjątku.

Jeżyk, ani przez moment nie uważałam Ciebie za roszczeniową synową. Ślędzę Twój wątek o przeprowadzce z miasta na wieś i nawet sie tam wpisałam, wyrażając swoj podziw dla Ciebie. Uważam, że jesteś bardzo wyważoną osobą, która wiele rozumie i jest niezwykle konsekwentna. Kibicuję Ci i trzymam kciuki za waszą budowę i za Waszego dzidziusia.

Orszulik, Jezyk, oczywiście, że ani synowych nie wolno mierzyć jedną miarą, ani tesciowych.  Są rózne, mądre i głupie, podłe i szlachetne, egoistyczne i wielkoduszne. Jak to ludzie!

Jestem pod Twoim wrażeniem Jeżyk! Jestem pod wrażeniem tego, ze potrafisz zrozumieć swoją  tesciową, której calym światem są kury i świnie, ktora przeżyła życie między nimi i nie wie, że mozna żyć inaczej, piękniej, wygodniej, oddzielniej. Ona nie rozumie Ciebie i Twoich pragnień, nie może tego zrozumieć, bo to nie jej świat. Ty rozumiesz, nie nienawidzisz.
Chyba masz rację co do tego wątku, który mi przyszedł do głowy. Niewiele tu na forum starszych pań.

Wreszcie dyskusja zrobiła się ciekawa. Uważam, że młodzi mają prawo do szczęścia, ale nie cudzym kosztem, choćby tej nieszczęsnej teściowej. Wkurzyło mnie to Wasze pojękiwanie, bo takiego samego słucham od jakiegoś czasu. Młode krewniaczki poczuły się na tyle dorosłe by zawrzeć związek małżeński, na wesele wydębiły od rodziców obu stron sporą sumę. O każdą pierdolę na ten jubel zadbały, ale sprawa mieszkania? Tu już palcem nie kiwnęły, jedynie się skarżą na teściowe tak jak większość tutaj. Podpowiadałam, szukałam mieszkania i wiecie znalazłam budujący TBS w sąsiedniej gminie. Te w miastach wiadomo, droga partycypacja, jeszcze żądają odstępnego że ho,ho i czeka sie długo, a tutaj nie było tak źle.  Niestety, panny ani się nie pofatygowały wypytać o szczegóły, jeszcze się nasłuchałam bzdur by w końcu dowiedzieć się, że kasy tak naprawdę nie ma i nie będzie. Ta z wesela się rozeszła, a rodzice mają jeszcze młodszy narybek na wydaniu i nie pomogą. Obecnie jedna ma już dwoje dzieci, druga na razie jedno i jak mieszkały z teściami tak mieszkają, nie pracują, jedynie intensywność nadawania na te wredne teściowe jest większa. Naprawdę, to żadna przyjemność mieszkać z wiecznie krytykującą, czepliwą, babą, ale większość synowych jest taka sama. To jest moralność Kalego. Sama też mam nieciekawych teściów, ale nigdy z nimi nie mieszkałam, nie interesuje mnie co i jak robi teściowa, do głowy by mi nie przyszło mieszać się do czegokolwiek. Tego samego oczekuję od teściowej oraz synowej czy zięcia. Chciałabym również by współmałżonkowie moich dzieci patrzyli obiektywnym okiem zarówno na swoich rodziców jak i teściów. Tak na marginesie dodam, że po iluś tam latach samodzielnego mieszkania uwagi matki tak samo mnie wkurzają jak te teściowej. Nie wierzycie? Musicie same to wypróbować.

Sporo się tu nazbierało Waszych odpowiedzi.

Nie dam rady odpisac na każde ale napiszę chociaż do Mareny. Uwierz mi że chciała bym miec taką teściową jak Ty - oczytaną, samodzielną. I taka która chciała by mieszkac bez młodych. A moja? Jej to odpowiada że jesteśmy blisko.
A co do mieszkania to chciała bym mieszkac sama u siebie ze swoim chłopakiem ale on nie widzi takiej potrzeby, widocznie wygodnie mu tak jak jest, na razie prowadzę z nim rozmowy na ten temat ale nie wiem czy to coś da bo on ciągle mi powtarza że to mieszkanie nie jest tylko moje a tutaj będziemy mieli całe piętro tylko dla siebie. Uwierzcie że nie mam juz siły gadac i gadac na ten sam temat bez skutku. On uważa że tak dla nas będzie lepiej.
A co do twojej wypowiedzi że jesteś u siebie i robisz co chcesz - tak, to jest racja. Moja teściowa jest u siebie i może robic co chce. Ale nie cierpię kiedy ktoś nie szanuje tego co zrobiłam! Wysprzątam kuchnie, czyściutko, suchutko bo nie cierpie gotowac w brudzie a ona przyjdzie i sobie wrzuci te skorupeczki do zlewu i co tam jeszcze i ogólnie zrobi syf, coś tam rozleje itp. Jeszcze gdyby zatrudniła kogoś do sprzątania tak jak Ty, to było by co innego. Wszyscy domownicy o to się na nią wkurzają.

Tak trochę zmieniając temat, czasami kiedy widzę że ona siedzi, podchodzę, siadam obok, próbuję zacząc miłą rozmowę. Ale nie da się. Nie da się z nią w ogóle porozmawiac. Bo ona jest najmądrzejsza. Nie raz chciałam z nią pogadac, wyżalic się w jakiejs sprawie, ale nie da się bo ona nie potrafi słuchac drugiego człowieka. Ona potrafi tylko mówic o sobie. Żali się tylko na swój temat i chce żeby każdy ją ciągle pocieszał. Więc teraz juz nauczyłam się żeby z nią nie rozmawiac na swój temat, bo ona i tak mnie nie wysłucha, zawsze wtrąci w tą rozmowe siebie i swoje problemy.

Gabisiula, i jak Ty sobie wyobrażasz swoje zycie w domu teściowej, jeśli już teraz, kiedy jeszcze nie jesteś żoną, masz o niej jak najgorsze zdanie, nic Ci się w niej nie podoba, nie możesz się z nią porozumieć, drażni Cię, mówisz, że jest  zakłamana i manipuluje. Chciałabyś, żeby była inna, żeby się uparła i nie przyjęła Was pod swój dach, ale Ona widzi to inaczej. To jak to, przyszła teściowa i narzeczony mają jedyne i ostateczne słowo w sprawie Twojej przyszłości? Skoro nie chcesz tam być, to nie bądź. Powiedz narzeczonemu, że ta opcja nie wchodzi w grę. Jeśli Cię kocha, to pójdzie za Tobą. Jeśli sie uprze przy swoim, to zastanów się czy chcesz z nim być, mieszkać z teściową i całymi latami wylewać swoje żale na tym czy innym forum dla kobiet.
Na Twoje wpisy o teściowej natykam się od wielu miesięcy, nie tylko na tym wątku. Narzekasz i narzekasz, a w końcu trzeba coś postanowić, bo to Twoje życie! Nie jesteś dzieckiem, masz wolną wolę, masz świadomość w co się ładujesz. Pozwolenie, by inni za Ciebie decydowali jest Twoją DECYZJĄ! Miej tego swiadomość. Jeśli skutkiem TWOJEJ DECYZJI będzie mieszkanie z teściową, to weź za to odpowiedzialność i nie narzekaj. Nikt Cię tam wbrew Twojej woli, siłą nie zaciągnął!

Posłuchaj dziewczyn bo bardzo dobrze Ci radzą.
Nie ma sensu pakować się w układ, który nie wróży nic dobrego.
Nawet gdy będziesz musiała spłacić rodzeństwo to będziecie mieszkać u siebie po swojemu.

gabisiula, nigdy nie bedziesz sie czula jak u siebie. To po prostu nierealne.
Poza tym powiiedz, czy to jest przepisane chociaz na niego? Bo dobrze byloby,zebys Ty tez byla wspolwlascicielka.
Wtedy w razie W nie odejdziesz z niczym.

Jest takie przysłowie: ? Wolność Tomku w swoim domku?.

Przyznam , że mnie osobiście też wkurzałby nieporządek i brud, zwłaszcza w kuchni, ale...j.w.

Syn powinien podejść poważnie do sprawy ciągłych zadłużeń matki i rozmawiać z siostrą. Wałkujesz ten temat, ale nadal zagadką jest na co poszły te pieniądze, pomimo Twoich dociekań - bo przecież dochody ma spore. Jej córka się buduje, więc może dla niej wzięła kredyt, żeby pomóc. Zrobiła to bez wiedzy męża i syna dlatego prosi, żeby nic mężowi nie mówić.
Przeliczyła się i kiedy nie miała na kolejną ratę wzięła następną pożyczkę. Tak można w nieskończoność, co może doprowadzić do całkowitej ruiny. To wciąga, człowiek się uzależnia i taki proceder staje się nałogiem. Oczywiście, tak wcale nie musi być- ja tylko gdybam.
Podam przykład: moja koleżanka tak zaczęła, że najpierw kredyt w jednym banku, następnie w drugim, trzecim, w czwartym konsolidacja wszystkich zadłużeń. Rosły odsetki, doliczane były prowizje. Doprowadziła do tego, że rozchód przewyższał dochód, brakowało pieniędzy na czynsz i teraz grozi jej rodzinie eksmisja. Nie pomogły rady, była szczęśliwa kiedy kolejny bank udzielał jej kredytu i grzęzła coraz bardziej.
Dlatego nie bagatelizujcie tego.

GABI, masz swój domek ( mieszkanie w bloku), zaglądasz tam, aby podlać kwiaty i wziąć pocztę. W mieszkaniu czysto ( może tylko trochę kurzu), no bo kto mógłby nabrudzić skoro jest niezamieszkałe. Poza tym jest cicho, spokojnie, nikt nie zadaje Ci pytań, nie wysłuchujesz czyichś problemów ( czyt. matka chłopaka). Ale zaraz wracasz do tego, czego tak nie cierpisz ? do brudu i chaosu i braku intymności... czyżbyś była masochistką? Czemu się tak unieszczęśliwiasz?

Zatem, w domu chłopaka mieszka więcej osób niż wyliczyła KRISS ? bo jeszcze córka.....ale już nie doczytałam , czy ma rodzinę. Trudno zatem w takim "tłumie " o upragnioną intymność.

Otrzymujesz rentę rodzinną, z której opłacasz czynsz i wszelkie inne opłaty związane z  użytkowaniem m-nia, a de facto pomimo nie zamieszkiwania w nim. Zatem z Twojej strony jest to czysta strata. Ale wynająć nie chcesz, bo się boisz.... czego?, że przybędzie Ci pieniędzy. Wynajmujący zapłaci czynsz i jeszcze co miesiąc tzw. odstępne. Przecież marzysz o swoim domku, kupnie gruntu, to od czegoś trzeba zacząć. Grosz do grosza i będzie trzos.
Zatem, czy uważasz siebie za osobę gospodarną? bo matkę swojego chłopaka ciągle krytykujesz i jej zarzucasz  niegospodarność i rozrzutność. Ją podliczasz , a swoich ponoszonych miesięcznie strat nie! Przez rok to idzie w tysiące.
Piszesz, że rodzice chłopaka traktują Cię jak córkę, czemu zatem wyliczasz tylko wady jego matki-
nie padło żadne ciepłe słowo. Najbardziej dotknęły mnie Twoje słowa, coś, "że chciałabyś mieć teściową inteligentną i jeszcze coś tam.....taką jaką jest MARLENA"( brak podglądu). A pytałaś się matki chłopaka , czy spełniasz JEJ wyobrażenie o synowej?
Czy kiedyś, gdy zostaniesz matką, a Twoje dziecko nie będzie spełniało Twoich wyśnionych o NIM wyobrażeń, to też powiesz, że za syna wolałabyś jego zdolnego kolegę?

Teraz sprawa, którą poruszyła KRISS ( wcześniej też już były pytania), czy dokładacie się do budżetu rodzinnego - nie odpowiedziałaś. Ja może ograniczę się do Ciebie, bo w końcu jeżeli matka chce to może syna nadal utrzymywać. Ty jesteś dla niej osoba obcą, więc winnaś ponosić koszty swojego utrzymania.
Wnioskuję, że jesteś tam za friko. Opisałaś taką sytuację, że dostałaś rentę i jego matka chciała pożyczyć od Ciebie pieniędzy, a Ty się wymówiłaś, bo musisz najpierw zrobić opłaty. Takie Twoje zachowanie moim zdaniem wskazuje na to, że nie dokładasz się, bo wtedy byś jej dała swoją działkę. Zakładając, że chłopak płaci coś matce za Ciebie, to wtedy byś jej dała tę kwotę z zastrzeżeniem, że on sobie ją potrąci.

GABI,a z kim Ty chcesz walczyć? nadal z matką chłopaka o pozycję PANI DOMU w JEJ DOMU, z nim samym? i z jakiej pozycji, bo przecież jeszcze nie weszłaś w rodzinę. A właśnie, kiedy ślub?

Zaczęłam ten post przysłowiem i kończę przysłowiem:
                                           " że jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze"
chociaż w Twoim przypadku stawiasz sprawę jasno, że właśnie o nie Ci chodzi. Szkoda tylko, że nie wykazujesz żadnej inicjatywy, aby mieć jakiś swój wkład w budowę Waszego przyszłego związku.

Wiesz, możesz się nawet na mnie obrazić, ale żadnej teściowej nie życzę Takiej "roszczeniowej" synowej.

Przepraszam za 2 takie same posty, coś mi się pomieszało, przeczytajcie moją wypowiedz tą poniżej.

Żyworódka

Jeżeli chodzi o wynajem to któraś z was podsunęła mi ten pomysł i cały czas się nad tym zastanawiam, nie odrzuciłam całkiem tego pomysłu, nawet pytam znajomych jak to wszystko wygląda. Wiem że z tego są pieniądze. Jeśli chodzi o budżet, tak, dokładam się bo inaczej było by mi głupio siedziec tutaj i nie dac ani grosza. Ja płacę za internet i teraz już pilnujemy prądu z chłopakiem bo teściowa nie płaciła. Wiem że to niewiele ale bardzo dużo pieniędzy idzie mi na opłacenie szkoły i mojego mieszkania, także poważnie zastanawiam się nad tym wynajęciem. I jeszcze robie codzienne zakupy spożywcze czy chemiczne.
Kochana, przecież ja nie napisałam że jestem nieomylną, idealną kobietą i gospodynią! Każdy ma swoje wady. Ja staram się tutaj zawsze byc grzeczna, uprzejma, tesc jest dobrym człowiekiem, w nic się nie wtrąca, a teściowa, no cóż, piszę o niej tutaj bo (jak już to kiedyś napisałam) wolę wyżalic się z grubej rury Wam niż powiedziec teściowej coś czego bym żałowała. I wiem że to jest nieszczere z mojej strony ale wolę nie tłumic złych emocji w sobie tylko wszystko napisac tutaj. Czy to źle? Wcześniej napisałabym więcej dobrych rzeczy o teściowej ale im dłużej tu jestem to widzę jaka ona jest.

A teraz napiszę do Kriss. Ale dlaczego to ujmujesz w taki sposób?? Przecież rodzice mojego faceta od razu mówili że odstępują nam górę, całe piętro, że to kiedyś będzie nasze więc jak wyjde za mąż to i moje, tak? Córce i jej mężowi dali działkę. Nam piętro. Rozumiem gdyby rodzice nie chcieli, ale oni chcą i zakładają już że my będziemy mieszkali na górze. Tak samo jak teściowa przyszła do swojego męża tutaj do domu z bloku i została właścicielem to tak samo ja. Ale pamiętajcie że wciąż staram się walczyc  z chłopakiem o to aby mieszkał u mnie. Myślicie że mi nie jest ciężko gdy sobie pomyślę że kiedyś ktoś z jego rodziny mógłby powiedziec że nie zbudowałam tego domu, nic do niego nie dołożyłam  a mieszkam w nim? Mam takie myśli w głowie. To nie ja sobie wymyśliłam że będę sobie tu mieszkac i będę właścicielką, pierwsza taka inicjatywa wyszła od teściów, żebyśmy nie byli u mnie tylko tutaj i tak już zostało i oni chcą dac nam górę a nie jest tak że ja przyszłam i chce się rządzic. I jak już pisałam płacę rachunki sama za internet i za prąd na połowe z chłopakiem bo gdybym miała prąd zapłacic sama to już by mi nie starczyło kasy wogóle. Także, proszę Cię, nie nazywaj mnie pasożytem.
I nie pisałam że działka nam z nieba spadnie. Chodziło mi o to że gdybym miała odziedziczoną po rodzinie działkę to było by nam już łatwiej, ale na działkę i na dom już nas nie stac. Mój facet pracuje dopiero od roku, co prawda ma odłożone pieniądze na oszczędnościowym ale to są groszowe sprawy. Nawet kredytu na 3 tysiące zł byśmy nie dostali a co dopiero. mój facet zarabia więcej ode mnie ale nie ma zdolności kredytowej.
Nie musisz tutaj zaznaczac pogrubionym tekstem że to ja jestem zakłamana. A zresztą ok, piszesz że jego rodzice mogli by nam pomóc ale ja tak bym nie chciała. Bo moich rodziców już nie ma na tym świecie i mnie nie miałby kto pomóc. Jeżeli już to po połowie, od jednych rodziców i od drugich. A tak to nie.

I to co napisałam o teściowej, że jest zakłamana i jest niezłą kombinatorką to tak właśnie jest. Bo oszukuje WSZYSTKICH w rodzinie, pożycza kase, bierze pożyczki za męża plecami a jak coś pójdzie nie tak to prosto w oczy kłamie mu że tak nie jest. Jeżeli ja nie chciałam pożyczyc teściowej kolejnej kasy to jej szczerze powiedziałam że nie. Pisaliscie mi żeby ją nauczyc i więcej nie pożyczac. Więc tak też zrobiłam. I nie jest tak że teściowa tym że chce od nas pożyczac mówi: dajcie mi kasę bo mi z nieba nie kapie. Ja płace tyle ile pisałam, (szukam teraz dorywczej roboty żeby móc placic więcej, nawet chciałam się przyjąc w zakładzie gdzie pracuje teściowa to powiedziała mi że nie, że ona nie chce żebym tam robiła bo tam dziewczyny w moim wieku nie wytrzymały nawet kilku dni, ale ja nie jestem inne dziewczyny!) chłopak jej też dokłada a jak jest z córką to nie wiem, nie mam pojęcia czy oni coś płacą.

I nigdy w życiu teściowej bym nie dała pieniędzy do ręki żeby zapłaciła to czy tamto. Bo ona by tego nie zapłaciła. Wydała by na coś innego a prąd czy coś nadal nie byłby zapłacony, już tak kiedyś było.

Gabisiula - nie piszę żeby Ci dokopać, bo wyobrażam sobie że jest Ci ciężko - na własne życzenie. Nie lubisz słowa "pasożyt" - to znajdź inne na to że płacisz z chłopakiem połowę prądu i internet, a woda? A gaz? A opał? A pozostale media? Papu? Lulu?
Paliwo - rozumiem że absolutnie z samochodu teściów nie korzystacie, a paliwo dajecie "w prezencie", czy może jest tak że tankujecie to co wyjeździcie. Litr paliwa coś kolo 5PLN stoi nie? To pełen bak - ze 200-250PLN, ile takich baków tankujesz teściom na miesiąc? Ja już kiedyś tu na forum liczyłam ile kosztuje utrzymanie jednej dorosłej osoby w domu - wyszło mi jakieś 1000 - 1200PLN bez wynajmu, same podstawowe opłaty plus jedzenie - ale bez szaleństw. 

Zresztą z internetem to mnie zabiłaś - matka Twojego chłopaka miałaby płacić za to czego używasz TY? No chyba że na okrągło kobieta zasuwa przy klawiaturze i serfuje po necie jak oszalała.

Nie rozliczaj innych - siebie rozlicz. To co matka Twojego chłopaka zrobiła i skąd przyszła nie jest absolutnieTwoją sprawą. Ciągle patrzysz na rodzinę w której żyjesz, co robią, za ile, skąd przyszli. Na siebie popatrz najpierw. Oni wam powiedzieli, Ty się uczepiłaś i myślenie Ci się zwichrowało.

Jesteś odrębną jednostką. Dorosłą. Co z tego ze się uczysz? Nie możesz dorobić? Piszesz że popytasz znajomych o wynajmowanie mieszkania. Znowu w czyjeś ręce i od czyiś opinii uzależnisz swoje decyzje. Siedzisz w necie - poszukaj na forach o wynajmie, o dokumentacji, o notariuszu, o oplatach z podatku dochodowego, etc. Z wynajmu możnaby spłacić ratę za kredyt, a mieszkanie mogłoby być zastawem hipotecznym. Przynajmniej w części. Masz jeszcze swoją rentę i chłopak pracuje. Idą wakacje - szkoła się kończy, jedź do roboty, przywieź kasę, zrób teściom ekstra prezent po prowrocie - z wdzięczności że przyjęli Cię pod swój dach.

Co do rodziców - ja mam oboje. Nie dostałam od nich złamanego grosza. Mamie pomagam do dziś - ledwie wczoraj wysłałam kolejną kasę na cośtam. Pierwszą kasę zarobiłam jak mialam 17lat, 19 lat - wyprowadziłam się z domu, całkowicie samodzielna bylam gdzieś koło 20dziestki - sama opłacałam studia, stancję, żarcie, ciuchy i wysyłałam mamie kasę co miesiąc. Tatuś - alkoholik, to co przepil i zapożyczył spłacałyśmy z matką. Mam jeszcze młodszą siostrę - uczy się, dorabia u mnie jako opiekunka do dzieci, w zeszłe wakacje była 3 miesiące w Anglii żeby dołożyć matce do życia.

Nikt mi w życiu nic nie dał. Mojemu mężowi też nie. Wyprowadzil się z domu jak miał 22 lata - wyjechal za granicę na zarobek i tam już został - były to czasy komuny, zabrali mu dowód, siedział i zapierdzielał 20 lat. Od rodziców nie dostał złamanego grosza.

Na założenie rodziny było mnie stać dokladnie 6 lat temu - ja mialam pracę, mój wybranek miał pracę, mieliśmy oszczędności zarobione ciężką harówą przez lata, SAMI kupiliśmy ruderę do remontu i do dzisiaj ją remontujemy jednocześnie w niej mieszkając - chociaż teraz to już fajna chałupa jest.

Czyli jak widzisz - wszystko zależy od CIEBIE i Twojego podejścia do życia. Ty masz luksusy - masz mieszkanie na spółę z rodzeństwem, masz miłą panią, która Cię utrzymuje,a na której wieszasz psy i labidzisz na czym świat stoi.

Ciągle żądasz pomocy.

Jesteś zakłamana - przecież jego rodzice Wam pomagają cały czas! Ja mówię że Ty patrzysz co od kogo dostaniesz, a nie patrzysz czego byś się chciała dorobić PRACĄ WŁASNYCH RĄK i co zrobić zeby do tego dojść albo samej albo z wybrankiem Twojego serca.

A. dopisałaś jednak o dokładaniu - jest Was tyle w chałupie - jak masz zamiar dać pieniądze na opłaty - zrób to przy świadku. Proste. Albo Ty weź rachunek, kasę od wszystkich i zapłać sama. Odcinek skseruj, albo płać przez internet swoją część. Co za problem?

A ja nie bardzo rozumiem, Gabisiula nie jest jedyną "właścicielką" mieszkania, pieniądze z tego niby wynajmu nie należą się tylko i wyłącznie jej. Nadal nic nie wiadomo o statusie mieszkania. Z tego co się już zdązyłam zorientować dziewczyny zaczynają nie od myślenia gdzie i za co. Kolejność powinna być taka: praca, mieszkanie, ślub, trochę czasu by się dotrzeć i dopiero dzieci. Najczęściej jest z dupy maryny, czyli radosna bezmyślność, wesele, dzieci  albo dzieci, wesele i to wszystko zwala się na główkę któremuś z rodziców. A ONI MAJĄ PIAĆ Z ZACHWYTU. Jak nie pieją to się ich obsmaruje. Przeleciałam internet w poszukiwaniu tematow o tym jak  planujacy zycie razem podchodzą do kwestii samodzielnego mieszkania. Cienko.  Na fotach ślubnych temat unikatowy,ale wiedza na temat wesela encyklopedyczna. Wszędzie oczywiście Zia86, a to dopiero jest artystka. Nie piszę z zamiarem dokopywania, ale kobietki drogie zejdźcie Wy na ziemię.

Gabi - dopisałaś o szukaniu pracy 20 minut później - w pierwszej wersji postu tego nie było, nie dziw się że akurat nie zdążyłam doczytać.

Córka jest córką i nie ma faceta, tylko męża- sama pisałaś że NIE WIESZ czy się dokłądają czy nie. Owszem czytam dokładnie, bo interesuje mnie Twoj tok myślenia a propos dorosłego życia. Jako jeden z przykładów podejścia. To wszystko.
Ciągle nie podajesz sum - ja wiem że sobie spod tyłka nie wytrzaśniesz - Nobla temu kto potrafi.

Wiem ile kosztuje paliwo - też mam samochód a nawet dwa, mało tego jestem księgową i rozliczam mężowskie delegacje, więc dokładnie wiem ile co i za co. To samo z rachunkami - nie dam sobie kitu wcisnąć bo robię to miesiąc w miesiąc.

Mój cel w polemice z Tobą jest prosty: zobacz ile dostajesz w prezencie od obcych, życzliwych Ci osób, mających do Ciebie jakieś tam na swój sposób uczucia. Zobacz jakie volty musi odstawiać teściowa która urodzila dwójkę dzieci a nagle pod swoim dachem ma czwórkę dorosłych osób na utrzymaniu - kto ile daje nie wiemy - jedno jest pewne - Wy z chłopakiem nie oddajecie tego co zużyliście - to na bank. Podejrzewam że córak z mężem też kombinują jak konie pod górę - bo budowa i kredyt.

Czy Ty nie rozumiesz że ta paskudna syfiasta i zacofana baba (jak ją tu cudnie opisujesz) z tych 1800PLN o których pisałaś utrzymuje siebie, męża, syna, Ciebie, córkę i jej męża - Niech razem z tego dokladania się odpadnie jedna osoba. Siądź i teraz Ty policz, postaw się na jej miejscu i kombinuj. A teraz zobacz jaką monstrualną wagę mają skorupki w zlewie.

Poczytaj swoje posty na temat swojej przyszłej teściowej. Nie tchnie od nich szacunek i wdzięczność. To na pewno.
O taką zwykłą ludzką życzliwość mi chodzi - dostajesz tak wiele. Rozejrzyj się wokół ile młodych osób ma gorszą sytuację od
Ciebie. I zasuwa, radzi sobie, pewnie - czsem ponarzeka, ale nie czeka na mannę z nieba tylko myśli ZA CO się utrzymać, a nie OD KOGO wziąć.

Prawda boli - nie uważam że piszę ostro - po prostu się przyzwyczaiłaś do kółka wzajemnej adoracji dziewczyn które mieszkają na łasce u teściowych i na nie jadą jak po łysych kobyłach.

Tak jak pisze Chaber5 - zejdź na ziemię i zacznij konstruktywnie myśleć co masz NA PEWNO, teraz - w garści, co jesteś w stanie w najbliższym czasie zarobić - ile i gdzie. Weź chłopaka za łeb, kartkę papieru i do dzieła. Jeszcze weźmiesz i w ciążę zajdziesz - i wtedy zbój bąbki strzelił - następne parę lat "na łasce".

A pomyślałaś co by było gdybyś nagle musiala się SAMA utrzymać? W życiu różnie bywa.

Gabisiula bardzo zle bym się czuła gdybym nic nie napisała
Bardzo Ci współczuje z powodu braku rodziców, mogę się tylko domyślać, że nie jest lekko.
Trzymaj się kobietko!!!

Droga Gabi - wierz mi że rozumiem Cię lepiej niż myślisz - i dlatego piszę. Podam Ci jeszcze jeden przykład z mojego życia - mam nadzieję że nie zanudzę - chcę Ci coś unaocznić.

Mój mąż pochodzi z Warszawy, dobrze sytuowana rodzina mieszkająca na Powiślu. Obydwoje rodzice pracujący plus teściu miał tzw. "prywatną inicjatywę" - na czasy komuny - jak pączki w maśle.
Ma siostrę. On wyjechał za granicę i tam się ostał. Ona mieszkała z rodzicami, poznała swojego męża, wyprowadzili się - wynajmowali jakąś klitkę ale przez bardzo krótki czas. Kiedy pojawiło się pierwsze dziecko moi teściowie kupili im działkę pod Warszawą 3,5 hektara (!) i postawili dom - w stylu dworkowym, wszystkie możliwe udogodnienia, łącznie z własną ekologiczną oczyszczalnią ścieków. Robotnicy - specjalnie sprowadzeni Górale z Zakopca. Cuda wianki. Oni oczywiście też pracowali - on zarabial całkiem sporo - stać ich było na przyklad na zakup nowego VW z salonu, etc. Teść cały czas tam jeździł, doglądał i dobudowywał - a to garaże, a to pomieszczenia gospodarcze, bramy elektryczne na pilota, oświetlenie do ogrodu, etc.

Do czego zmierzam. Mój mąż, który w tym czasie zasuwał sobie jako ten żuczek za granicą - nie dostał nic. NIC. Kiedy wreszcie się ustatkował - czyli ożenił ze mną i założył rodzinę (czyli po 20 latach od ślubu siostry) - nadal nic nie dostał. A przepraszam - coś tam na książeczce mieszkaniowej miał - książeczkę przepisał wcześniej na siostrę, a że ona nie wykorzystała - to sobie odebrał. Chyba tego było ze 12tys.PLN po wszystkich waloryzacjach.

Siedziałam na początku małżeństwa i dumałam: jak to? Przecież dzieciom daje się po równo. Dlaczego go tak potraktowali? Przecież był dobrym synem, nie szalał, uczył się i pracował w trakcie liceum, po liceum samochodówka - pensję oddawał - na tamte czasy zarabiał dwa razy tyle co rodzice razem wzięci. Żadnej laski nie zbrzuchacił, nie robił problemów. O co chodzi?

Myślałam i myślałam i stwierdziłam: nie moja sprawa. Ich pieniądze, ich decyzje, skoro nie dali - to nie dali. Zaznaczę tutaj że kiedy się poznaliśmy i zdecydowaliśmy na ślub - od razu zaczęli się "wtrącać". Oczywiście w dobrej wierze. W związku z powyższym - ślub i mini przyjęcie poweselne wyprawiliśmy całkowicie na swój koszt, za granicą - tam gdzie mieszkaliśmy. NIKT nie został zaproszony - ani z mojej rodziny ktora wykazywała tendencje wtrącające - ani z jego - tendencje te same.

Śmieszne jest to - że jego siostra do dziś nam nie wierzy że jesteśmy po ślubie. Mamy obrączki, ja zmienilam nazwisko - ona stwierdzila: jej na ślubie nie było - więc ślubu nie było. Co do siostry - haracz za luksusy płaci do dziś - całe życie miała swoją mamę "na głowie" mimo że mieszkały osobno - ciągłe wtrącanie się, utyskiwania, kłótnie. Jej mąż całe małżeństwo w/g teściowej był nieporadny, niedorobiny i wogóle "be". Oto cena jaką zapłaciła - i płaci po dziś dzień - co prawda teściowej się zmarło - ale jest teść o podobnych zapędach - chociaż "dusza człowiek" i osobiście go wręcz uwielbiam. Myślę że nie bez znaczenia jest że mieszkamy w odległości około 200km od siebie.

W momencie kiedy doszłam do wniosku że jedynymi pieniędzmi jakie mam prawo rozporządzać - są moje własne i nie mam prawa czuć żalu, niechęci czy mieć wyrzutów dlatego że mój mąż nie dostał "po równo" - żyje mi się łatwiej, lepiej i dużo spokojniej. I jestem dumna jak paw i z siebie - że się przełamałam a już szczególnie z mojego męża że taki hardy z niego typ.

Nie mam już nic do dodania. Mam nadzieję że weźmiesz życie w swoje ręce i nie czekając na decyzje innych - dasz po prostu czadu. Jesteś taka młodziutka, inteligentna - świat powinien leżeć u Twych stóp - a Ty się gmatwasz w jakiś skorupkach. Nie masz zobowiązań, nie masz jeszcze dzieci - dziewczyno - nawet sobie nie zdajesz sprawy ile możesz dokonać samym uporem. Ale najpierw, ale to zupełnie najpierw - zacznij wymagać od siebie. Odpadnie Ci całkiem chęć rozliczania, ukłucia zazdrości - powiem Ci w sekrecie że kiecka i sama ceremonia nie są takie ważne, to tylko jeden dzień - jazda zaczyna się po imprezie. Ten okres teraz - potraktuj jak lekcję poglądową do czego mogą doprowadzić kiepskie decyzje.

Jesteś silną laską - podoba mi się jak spokojnie przyjmujesz moje smagające jęzorem wypowiedzi. Po prostu musisz uwierzyć w siebie - a chłopak cóż - albo dotrzyma Ci kroku albo będzie truchtał za Tobą.

Polsza - bardzo miło mi się zrobiło. Dzięki wielkie za komplement.

I ja tak miałam. Brat męża był ten biedny  i niezaradny, a mąż radził sobie świetnie. Szwagier ze szwagierką mieli "złotą klatkę", a my bylismy WOLNI, NIEZALEŻNI i SAMODZIELNI. Niczego nie dostaliśmy za frico ani od jednych, ani od drugich rodziców i bardzo to sobie chwalimy, bo to stawiało nas na równi z rodzicami, a nie w pozycji petentów. Szwagierka zapłaciła straszną cenę za pomoc tesciów. Dostała maksymalną pomoc, w tym dom, samochód, wszystko do domu, opieke nad dziećmi i codzienne dofinansowywanie, ale przez 30 lat miała teściów codziennie w swoim domu. Nie była panią w swoim domu, mimo, że teściowie mieszkali oddzielnie. Nie mogła decydować nawet o kolorze zasłon w swoim domu, bo to była domena tesciowej, skoro ona płaciła za nie. Teraz, po latach, szwagierka mowi, że teściowie zmarnowali jej życie, ja tez tak uważam. Ja mogłam zawsze byc sobą w relacji z tesciami, ona liczyła się z każdym słowem, bo tyle im "zawdzięczała". Nie zazdrościłam jej nigdy, nie było czego. My mozemy swobodnie dysponowac tym co mamy, ale szwagierka ciągle slyszy co powinna, mimo, że tesciowa jest mocno starsza panią. Mnie też czasem tak mówi, ale ja się z tego śmieję, bo nie mam żadnych długów wobec niej i ona o tym wie. Szwagierka niestety te długi ma i przyzoitość nie pozwala jej o tym zapomnieć.

Dlatego wszystkim młodym radzę by byli samodzielni i niezależni. To czego dorobią  sie sami, bedzie smakować niebiańsko, każdy drobiazg bedzie cieszył.  Bogate "prezenty" od teściów czy rodziców tak naprawdę uzalezniają i pozbawiają samodzielnosci.

Mogę powiedzieć, że "przyszła koza do woza", bo teściowa pomieszkuje U NAS na swoje stare lata. Dlaczego nie u szwagrów? Dlatego, że u nas panuja jasne zasady. Ma swoj pokój, telewizor, ja potrafię jasno powiedziec czego oczekuję od niej, że lubię wieczorem pobyć sama, ze ja ustalam co będzie na obiad i o której godzinie ten obiad będzie, takie drobiazgi.  Szwagierka ciagle pyta mamusię o zdanie i drzy przed nią, staruszkę to juz męczy, wolałaby, zeby ktoś inny zajął się organizacją zycia codziennego. Ta zamiana ról zblizyła nas do siebie, mogę szczerze powiedzieć, że ją lubię. Ona nie zgrywa juz herod baby, nie popisuje się, nie demonstruje swojego "Ja". Snujemy swoje opowieści przy porannej kawce, ja ciekawa jej, a ona mnie. Nie byloby to możliwe, gdybym musiała jej zawdzięczać swój dom i stół przy którym siedzimy.

I tak bym chciała dla swojej synowej. Chcę, żeby byli samodzielni i niezalezni, bo to daje siłę i pewność siebie. I odwagę w byciu sobą. To wazniejsze niż telewizor najnowszej generacji czy wycieczka do Egiptu. Niech sami sobie na to zapracują, wtedy będzie im smakować ich własne życie

Marena, super . Czyli da się. To jest fajne uczucie "być u siebie". To co mam w domu też jest tylko nasze, no ale jednak teściowej jest dom. I to "burzyło" małżeństwo od początku.

Poszłam na podwórko pograbić liście - nie z tej strony.
Zmieniłam linki do prania, bo te stare były od wieków i brudziły ubranie - źle, bo się szarogęszę.
Zaprosiłam koleżanki na grilla - teściowa się przysiadła i robiła "wywiad środowiskowy" (gdzie pani mieszka, gdzie pracuje, kim są rodzice...).
itp, itd.

Teściowa dała nam stary dywan (jeszcze po swojej teściowej) - nie mogę go wyrzucić, bo krzywo patrzy.
Chciała kupić dom, ale zaznaczyła, że mamy jej dać pieniądze z książeczek, ale na nas nie przepisze nic (dała do zrozumienia, że w ten sposób nie daj Boże mogłabym być "u siebie" i ją kiedyś wyrzucić pod most). Mój mąż scedował na nią książeczki a ona ani nie kupiła, ani nie oddała ich. Tak się zaczęły pierwsze konflikty. Wiedziałam, że po jej śmierci do domu mogą mieć prawo również siostry męża i nie dałam swojej książeczki. Próbowałam rozmawiać z teściową, że to nie OK, ale ona uznała tylko jedno wyjście. Dom będzie jej, aż do śmierci, a jak mąż mój potem mi coś da, to będę mogła mieszkać. Więc do dziś nie mam "swojego" kąta, czuję się jak bezdomna.

Także od 2000r. tu mieszkam i nie jestem u siebie. Inna sprawą jest "rozpad małżeństwa".
Mąż nigdy nie chciał się wyprowadzić.

Pamiętam, jak ksiądz na religii nam mówił, żeby nigdy nic od nikogo nie brać, nawet firanek, bo potem ci powiedza, że źle wieszasz...

Chaber, uważam to za słuszne, że starzy rodzice mają prawo żądać pomocy od dzieci, którym pomagali, przyjęli pod swój dach, budowali domy, wyposażali, wychowywali wnuki itd. Ta kampania, o której piszesz ma sens. U mnie w gminie jest kilku staruszków, którym z państwowej kasy dofinansowuje się pobyt w domu spokojnej starości, bo ich renta czy emerytura nie wystarcza. Z państwowej kasy, czyli z naszych, w tym moich i Twoich podatków.  Gdy staruszkowie byli młodsi, wybudowali na swoich podwórkach nowe domy dla dzieci, a sami pozostali w starych chałupach. Gdy zniedołęznieli i przestali radzic sobie sami, wyjściem okazał się dom opieki, czyli przeszli na nasze wspólne utrzymanie. A stara chałupę zaczęto remontować zaraz na drugi dzień po wyprowadzce babci. Nowy dach, nowe okna, rzeczy babci na śmietnik i wprowadza się wnuczka ze świeżo poślubionym mężem. I w porządku, tylko dlaczego rodzina babci jest zwolniona z opłat za dom opieki, skoro babcia wszystko co miała dała właśnie im? Dzieci tłumaczą się brakiem środków, syn na bezrobociu, synowa mało zarabia, a w domu elegancja - francja, na podwórku dwa niezłe samochody. Syn bierze zasiłek dla bezrobotnych, a na czarno robi na budowach centralne ogrzewanie, bo hydraulik. Podatków nie płaci, matkę dofinansowuje społeczeństwo. A on własnie z tej biedy i nędzy buduje dom dla syna.
Mam nadzieję, że to się zacznie zmieniać, że świadomość prawna będzie rosła i ludzie przyjmą do wiadomości, że obowiązek alimentacyjny nie działa tylko w jedną stronę.

Sandra, jesteś przykładem, jak to "pomoc" tesciów czy rodziców potrafi kością w gardle stanąć. Nie jesteś u siebie, to teściowa decyduje o swoim domu, a po jej smierci jej dzieci. A Ty czujesz się jak bezdomna. Takie życie to koszmar, bo człowiek musi mieć poczucie bezpieczeństwa, żeby dobrze się czuć.
Ja też, tak jak pisałam wcześniej nie byłabym w stanie przepisać części swojego domu na współwłasność syna i synowej. Nie jestem pesymistką, ale też nie jestem naiwna. Wiem, że ludzie się rozwodzą i MUSZĘ to brac pod uwagę, choć absolutnie nie życzę tego nikomu, a szczególnie mojemu synowi.  I robi się emocjonalny kocioł!
Pierszy wariant.
Synowa zamieszkuje ze mną bez przepisania góry - ja się męczę z nią, ona ze mną, a na dodatek ona nie ma poczucia bezpieczeństwa, bo wie, że do niczego nie ma prawa. Ona ma do mnie pretensje i obwinia mnie za swoje złe samopoczucie, za wszystko. I ma trochę racji. Synowi wszystko jedno, przepisane, czy nie przepisane, bo wie, że po naszej śmierci i tak dostanie połowę naszego dorobku.

Drugi wariant.
To samo, tylko z przepisaną na współwłasność górą mojego domu - ciągle męczymy się ze sobą, ona jednak ma komfort, bo ma akt własności. Ja natomiast reaguję nerwowo na każdą awanturę, ciche dni między nimi i wszelkie symptomy problemów w ich małżeństwie. Wyobraźnia mi pracuje, bo co będzie jeśli się rozstaną?  Syn wróci na dół, a na górze zostanie była synowa z aktem własności części mojej krwawicy?  Syn i jego była żona toczą boje.. Ja mam poczucie krzywdy. Obwiniam siebie za głupotę i niefrasobliwość. Obwiniam syna, że mi taki pasztet sprowadził na głowę. Obwiniam synową za posożytnictwo i pazerność, bo powinna honorowo się wycofać z moich włości. Tylko, że te włości już nie moje.

Trzeci wariant.
Górę domu przekazuję aktem darowizny tylko synowi - Choć męczymy się z synową nawzajem, to jestem spokojna o dorobek swojego życia. Syn zadowolony. Synowa patrzy na mnie z furią, czuje się obca, odsunięta na margines. Wie, że jest zależna ode mnie i od mojego syna, to nie służy ich małżeństwu. Kłótnie są coraz częstsze. Ja mam poczucie winy i duszności z tego powodu. Zdania jednak nie zmieniam z powodu wariantu drugiego.

Czwarty wariant.
Nie przyjmuję dzieci do siebie i nie przepisuję piętra. Daję za to na współwłasność działkę budowlaną. - Nie męczymy się ze sobą. Syn z synową mieszkają oddzielnie w małym mieszkaniu i maja trochę pretensji do mnie, że ich nie chciałam. Nie mam ich na co dzień, więc niewiele mi to robi. Czuję się w porządku bo coś im dałam i jestem gotowa pomóc przy budowie. Zasypiam bez poczucia krzywdy i bez poczucia winy. Dzieci własnie zalewają fundament swojego domu. To ich bardzo łączy ze sobą. Widzę, że są szczęśliwi. Mnie to wystarcza.

I tak to wygląda od strony teściowej.
Pozdrawiam wszystkie teściowe i synowe!

Czasami mam wrażenie, że problem nie leży w złych teściowych, czy synowych, ale w facetach, synkach, mami cyckach, którzy nie potrafią odejść od mamusi, wyprowadzić się i zacząć żyć na własny rachunek. Takie cipki a nie chłopy! Zamiast wziąść się w garść, to wolą mieszkać u mamuni, bo tak wygodnie i dobrze. Bo gdzie będzie lepiej niż u mamuni?

Niestety Mareno muszę kolejny raz przyznać Ci rację! Taka jest smutna prawda.
Dlatego ja cały czas zastanawiam się nad swoim życiem,nad sobą , aby nie popełnić błędu, którego będę żałować całe życie.

ja podejrzewam że mój facet to taki mami cycuś. Choc jest zaradny, nigdy do mamy nie ciągnął jakoś szczególnie, (oczywiście jako syn do matki - tak, ale chodzi mi tu o jakieś szczególne przywiązanie) nie porównywał mnie do niej czy coś takiego to jednak nie chce isc mieszkac do mnie. Nie chce zmieniac sobie życia, nie chce się kisic w bloku, nie chce miec sąsiadów z każdej strony, po prostu jest wygodny. On nie zna życia. On swojego nie zmienia ale ja swoje zmienic musiałam! Uświadomiłyście mi wiele rzeczy ale przez to coraz bardziej się wszystkiego obawiam. Z jednej strony chciała bym postawic sprawę jasno a z drugiej coś czuję że mojemu facetowi to przeleci kolo ucha... Nie raz przyleciał za mną z podkulonym ogonem kiedy się kłóciliśmy ale obawiam się że tym razem on stwierdzi że ja przesadzam. On zrobi dla mnie wiele ale nie zamieszka w bloku. Oczywiście to "wiele" to będzie tylko w jego mniemaniu. Bo kiedy zaczynam temat z tym związany to on już się denerwuje i zaczyna te swoje gadki że tak wiele dla mnie robi, że jest nam razem dobrze i o co mi chodzi? że mamy dach nad głową.

życie naprawdę jest ciężkie i na każdym kroku stawia nam kłody pod nogi

Marena - super to opisałaś. Wynika z tego, że najlepiej mieszkać osobno.

Ja nie wymagałam przepisania na mnie. Chciałam na męża, to byłaby dla mnie forma "własności". Ale teściowa nawet synowi nie chciała przepisać. Nie mówię o całym domu, mówię o tej części, którą wyremontowaliśmy za pieniądze moje i męża (dom ma ponad 100 lat, nie było ubikacji, łazienki).
Ten brak poczucia własności spowodował pierwsze moje żale, pretensje do męża, nagabywania, by rozmawiał z matką. Ja nie znam się na prawie spadkowym, ale myślałam nawet o takiej opcji, by po śmierci teściowej mój mąż mógł mieć dom. Chodziło mi tylko o taki komfort, że jestem "u siebie".
Teściowa ma 2 córki, które są naprawdę chytre. Jedna z nich przyszła po 10 szt. płyt chodnikowych po tacie. Mieszkałam tu już jakieś 6 lat, nie zależało mi na płytach, ale denerwowało, że nie mogę wyjechac i zamknąć domu, bo w mojej szopce są rzeczy po zmarłym teściu, a one ciągle czegos tam szukały. Otworzyłam raz szopkę i mowię, bierzcie nawet wszystko, ale niech ja mam tu klucz i moge mieć co chcę. Ale zaprotestowały.
Mimo, że jedna z sióstr nie mieszka tu 10 lat, to jej rower tu jest nadal. No Ok, tylko czemu jak mnie ostatnio nie było to ktoś jeździł na moim rowerze? Chcę coś schować do szopki, nie mogę, bo graty po teściu tam stoja a jego córki mówią, że nie mam prawa tego wyrzucić bo to ich pamiątka po tacie. Nie chce tego wyrzucać, proponowałam by wzięly to do siebie. Bez reakcji.

1,5 metra od moich drzwi wejściowych szwagierka zasadziła sobie krzew podczas mojej nieobecności (to takie zaznaczanie ze nie mam tu nic do gadania). Hektary naokoło domu, teściowa ma osobne wejście, ale krzew musi rosnąć pod moimi drzwiami. Nie pozwoliłam na to, kazałam to przenieść, nie przeniosła, zrobiłam to sama. Za to jest nienawiść, bo się szarogęszę (dodam, że żadna ze szwagierek tu nie mieszka, obie dostały dach nad głową od swojej mamy).

A mąż zawsze odmawiał wyprowadzki z domu, bo nas na to nie stać, a po 2 teściowa i jej córki darły gęby, że on nie ma prawa mamy tu zostawić.

To był początek końca mojego małżeństwa. (potem doszły inne problemy - np. grzebanie mi w szafach, sypianie szwagierki w moim łóżku bez mojej wiedzy, gdy byłam na urlopie, itp...)

BARDOLKA, cieszę się, że chociaż Tobie się udało. Ja chyba nie byłam na tyle inteligentna, aby to dobrze rozegrać. Mój mąż powiedział, że nigdzie nie wyprowadzi się, że albo jesteśmy razem tu i mam robić co mi każe albo odzielnie. Więc każde idzie w swoją stronę. Widać albo nigdy mnie nie kochał albo zbyt mocno związany jest z matką. W całej sytuacji jest plus taki, że w końcu będę żyć jak chcę. Mam postanowienie, że jeszcze mu pokażę na co mnie stać, jeszcze będzie żałował. Całe szczęście, że w tej sytuacji nie mieliśmy dzieci.

Ja też nie oczekiwałam żadnych deklaracji odnośnie domu, nie chciałam miec żadnych praw do domu, bo w moim mniemaniu nie było to zbyt moralne, domagać się czegoś, na co ktos inny pracował całe życie.  Ale zgadzam się człowiek potrzebuje stabilizacji, poczucia, ze jest "u siebie". Prosiłam, abyśmy na poczatek wynajęli coś, pobyli tylko we dwoje a potem pomyslimy o budowie swojego domu, niestety słyszałam ciągłą odmowę. I zaczęły się żale i pretensje do męża, że nie chcę wspólnie ze mną tworzyć "naszego domu",

Ja słyszałam te same argumenty co Ty SANDRA, że nie ma za co wynająć, że skoro córki wyjechały, to my musimy opiekować się.

GABISIULA, błagam Cię dograj wszystko przed ślubem, żeby potem nie było jak u mnie.

MARENA, próbowałam, walczyłam jak umiałam, ale żadne argumenty nie dotarły, ani te o niezależnosci finansowej, ani o prawie do własnego życia teściowej ani te, że jak tak dłuzej nie wytrzymam. Nie mam siły już dłużej walczyć.

Smutny Misiu. Masz to szczęście, że jesteś bez dzieci.
Powiedz, gdzie tu miłość męża do żony.
Ja to teraz odczytuję tak, że ONI muszą opiekować się matką (choć nasza ma 2 prace, robi na działce, jeździ na wycieczki i tej opieki nie potrzebuje na razie), a żeby jakoś to było to potrzebna jest żona (czyli MY). Żona tak bo wypada, bo tak się żyje w naszym społeczeństwie...
Tylko czemu 2 córeczki nie dają opieki matce, tylko każda z nich poszła na swoje? Jedna z nich przebywała swego czasu u nas 3/4 miesiąca, łącznie z nocami, więc zaproponowałam, że skoro i tak tu pomieszkują, to zamieńmy się. Niech ona przyjdzie do nas (bo i tak tu siedzi), a my na jej miejsce do bloku. I ona będzie szczęśliwa, bo przy matce no i my bo wiadomo - ja synowa...
Ale szwagierka się nie zgodziła. Ta druga kiedyś powiedziała, że z kijem na mnie przyjdzie jak jej matce będę robić krzywdę (jeszcze przed ślubem).
A teściowej kiedyś spytałam, czy byłaby szczęśliwa, gdyby jej syn zakochał się w bogatej dziewczynie, która miałaby swoje mieszkanie i by się do niej przeprowadził. Usłyszałam odpowiedź z ust teściowej nigdy bym do takiego małżeństwa nie dopuściła.
I tu chyba tkwi źródło moich kłopotów. A synuś nie umiał mamie odmówić. Nawet nie chciałam złych relacji, uważałam, ze mogę być najlepszą synową na świecie, gdy będziemy mieszkać osobno i spotykać się na niedzielne obiadki. Ale teściowa orzekła, że i tak jej syn po pracy musiałby codziennie przyjechać i zostać do ciemnego wieczora, bo tak tez robił jej mąż.

Ja uważam, że to przez nią moje życie legło w gruzach. Kiedykolwiek mąż podniósł na mnie rękę, zawsze to było o jego mamę (gdy prosiłam np. by z nią porozmawiał o wykupie mieszkania...).
Ona tak psychologicznie na niego wpłynęła, że on nie umiał się chyba w tym znaleźć.
"synku, dobrze, że cie mam, bo bez ciebie bym zginęła. Przestaw mi budzik, bo od tygodnia mamy zmianę czasu, a ja nie potrafię".
Mam żal.

Sandra.sandra twoja historia jest tak bardzo smutną nauczką ... a najgorsze jest to, że przy poznaniu się takie objawy odbiera się za dobrą monetę: chłopak nie siedzi u ciebie za długo, bo powinien wracać do domu, dzwoni matka, że potrzebuje pomocy, to on pojedzie, bo się troszczy. Pracuje przy domu, żeby to wszystko jakoś wyglądało. Daje to złudzenie po prostu porządnego człowieka.

A patrzcie w jak wielu przypadkach powtarza się ten schemat: matka często samotna, dom do kapitalnego remontu, oczywiście jak się tylko młodzi wprowadzą, z reguły chłopak ma same starsze siostry, matka w wieku pewnie 50-55 lat ma jakąś ciężką chorobę, która sprawia, że po prostu nie może absolutnie zostać na godzinę w samotności... przerażające, jak wiele rzeczy się w tych naszych opowieściach pokrywa, może niech to niektóre młodsze dziewczyny potraktują jako przestroga ....

Kurcze moja mama bardzo aktywna zawodowo, ogródek, warzywniak, owoce, gotowanie, robienie przetworów - ona aż za dużo na siebie bierze i po prostu nie wyobraża sobie, żeby tak zasiąść i lamentować ....

W ten poniedziałek był pogrzeb mojej babuni ( ) i była na nim moja teściowa, akurat przystanęła obok przyjaciółki mojej mamy. Woła mojego narzeczonego i mu tak mówi: Pawełku, (przyjechał prosto z pracy) ty pewnie nawet obiadu nie jadłeś żałosna jest, nie wiem na kim chciała zrobić wrażenie ...

Po śmierci babci powiedziałam, że nie stracę ani dnia z krótkiego życia, aby go spędzić z osoba, do której mam taki uraz. Trzeba być z tymi, których się kocha, bo nie zna się dnia ani godziny, kiedy mogą odejść ...

Szczerze mnie Twoja wypowiedź ubawiła.:D

Czytając wypowiedzi synowych/przyszłych synowych stwierdziłam, że problem "maminsynków" w ich sytuacji związany jest ściśle ze schedą jaką synowie dziedziczą/ mają dziedziczyć po swoich rodzicach. Zatem bardziej chodzi tu o majątek w postaci nieruchomości ( dom), który już istnieje i przywiązanie do ojcowizny, niż jakieś szczególne przywiązanie do matki. Tak zresztą to widzi sama GABI.

Tak było, że córkę się wianowało i wychodziła z domu, a syn pozostawał na gospodarce.
Myślę, że taki przekaz nadal pozostał i często jeszcze funkcjonuje, i stąd te problemy naszych autorek. Zapewne wolałyby, aby to siostry ich mężów/ przyszłych mężów  pozostały w domu przy rodzicach, a mąż otrzymał godziwą odprawę ( kupno działki , pomoc przy budowie domu).
Jednakże jest odwrotnie- a, synowie są usatysfakcjonowani, bo zostali/ zostaną dziedzicami fortuny w postaci domu...często " ruiny ". To, ile potrzeba nakładu pracy i pieniędzy przy modernizacji takiego domu jest jakby poza ich zasięgiem myślowym. Tutaj bystrymi, dobrymi  rachmistrzami są ich kobiety.

Mieszkam w bloku i stwierdzam , że wśród moich znajomych również mieszkających w bloku nie występuje ten problem.
W takim M-3, M-4, czy nawet M-5 zawsze kuchnia, łazienka będą wspólne, a wejście do mieszkania jedno. Nawet jeśli młodzi początkowo mieszkają razem z rodzicami, to szybko się starają wynieść do swojego gniazdka. Owszem zdarza się , że pozostają przy samotnym rodzicu, czy babci/dziadku, wtedy za opiekę mają mieszkanie.

Myślę,że dla mężczyzn tarcia między matką, a żoną są w ich mniemaniu na miarę jakichś " bzdetów".
Dla kobiet reprezentujących dwa pokolenia jest to kwestią bycia PANIĄ DOMU, przecież " królowa jest tylko jedna", a pretendentek jest dwie. Ta już będąca, ale nie abdykująca i ta doszła, która upomina się o swoje prawa, bo też chce zaistnieć.
Zatem, jakby nie wałkować temat teściowa/ synowa, to reasumując zawsze dochodzi się do jednego wniosku-  każda z nich powinna mieć swoją zagrodę,  bo "PANI NA ZAGRODZIE RÓWNA WOJEWODZIE."

Jeszcze opiszę Wam historie , która rozgrywa się na czasie.
Otóż u koleżanki mieszkającej ze swoją rodziną w domu rodziców, ostatnio zaczęły się rozmowy w temacie przyszłego podziału majątku ( trójka rodzeństwa) i doszło już do swarów.
Koleżanka zajmuje górę, rodzice mieszkają na dole. Brat mieszka w pobliżu w bloku (dużo młodszy od niej ) siostra w innym województwie.
Mąż koleżanki jest bardzo pracowitym człowiekiem, prace w ogródku warzywnym, sprawy remontu domu całkiem przejął, bo teść już niedołężny. Koleżanka myje matce okna, robi zakupy,pomaga przy ojcu, jest dla niej towarzystwem. Brat ciągle organizuje sobie wyjazdy za granicę do pracy, siostra zjawia się od czasu do czasu, pogada , posiedzi słowem przyjeżdża w goście do rodziców.
We wstępnych rozmowach okazało się, że rodzeństwo zakładało, iż ta moja koleżanka przejmie całość domu po śmierci rodziców, a jego wartość zostanie podzielona na trzy części- czyli ona ich spłaci.
Rodzeństwo nie bierze pod uwagę w rozliczeniach nakładu pracy i finansów poniesionych przez dziesiątki lat przez jej rodzinę w remonty domu (chociaż koleżanka posiada rachunki na materiał i wykonane prace remontowe),ani opieka nad rodzicami tj. że należy jej się więcej. Raczej wychodzi na to, że to ONA przez wszystkie lata miała same korzyści z tego domu.
Dlaczego o tym piszę? bo wiecie co zrobiła?
Już wcześniej , kiedyś dokupili wąski kawałek ziemi przylegający do działki rodziców i wobec takiego obrotu sprawy postanowili wybudować dla siebie mały domek, bo dzieci są już na swoim. Mają już zgodę na budowę, szereg formalność pozałatwianych. A rodzeństwo w szoku, bo myśleli, że przyjadą sobie kiedyś tylko po pieniążki, resztą zajmie się koleżanka. Gdy dojdzie do wyceny domu , to od wartości części przypadającej rodzeństwu ma prawo doliczyć sobie swoje udokumentowane nakłady. Koleżanka zwolni piętro u rodziców, a chętnych ze strony rodzeństwa nie ma na zamieszkanie w nim.

Zatem, widzicie synowe/przyszłe synowe, że nigdy nie jest za późno na decyzje o wybudowaniu swojego domku. Nie ma co liczyć na schedę, jeśli pretendentów do majątku jest wielu, co zresztą było podnoszone w wypowiedziach, a prawnie nie jest uregulowane co jest czyje.
Dlatego, opisałam Wam działania mojej koleżanki jako przykład.

Moja rada: jeśli już remontujecie teściów dom, to składajcie rachunki na zakup materiałów, za robociznę. Gdy mąż coś sam wykonuje, to też zapisujcie jaką pracę. Zawsze to kiedyś może Wam się przydać.
Zabezpieczajcie się na przyszłość ( Waszą i Waszych dzieci) w razie rozliczeń z rodzeństwem męża.

Pozdrawiam.

.

Czyli znamy się, ja też, i pisałam i czytałam tamto forum. Też teściow mam z piekła rodem, nie raz na usta cisnęły się straszne słowa, ale nie padły, a już na pewno śmierci nikomu nie należy zyczyć. To były tak chore wynurzenia, tak wielka nienawiść, że aż dech zapierało. Tam aż roiło się od egoistycznych, roszczeniowych synowych. Ciągle padały zarzuty, bo ta ..... i tu epitet nic nie dała, bo nie pomaga,bo musimy u niej mieszkać i ją tolerować, jej zwyczaje. Nic tylko wymagania i żądania, pretensja goniła pretensję. Choć zdarzały się opisy teścia tresera, który chodził z zeszytem i wszystko zapisywał, potrafił wyciągnąć te kajety i cytować co, kto, kiedy,do kogo powiedział. Piszące tutaj nie wiedzą co to znaczy miec kontrolujących teściów czy rodziców, jeszcze nie spotkały prawdziwie toksycznych ludzi. Jedynie Jeżyk ma tak naprawdę przechlapane. Kiedyś czytałam wynurzenia pewnej Genowefy, kobita była taka sama jak jej teściowa, swojej synowej zgotowała piekło. Starsze internautki jej tłumaczyły, a ona jak beton, powielała zachowania, ktore jej sprawiły ból i cierpienie. Ciągle wałkowała temat niechodzenia syna do koscioła, winą obarczała synową. Miała na sobie jakąś zbroję, która skutecznie blokowała argumenty adwersarzy, taką samą jak tamte synowe. Nieszczęściem jest mieć straszną teściową, ale takim samym identyczną synową.

Dokładnie Chaber, tak właśnie jest, że te ostatnie wpisy mogą być nauczką na przyszłość dla młodych i niedoświadczonych dziewczyn.

Ja akurat byłam z tym bardzo bardzo uważna, bo moja mama całe życie przeżywała taką katorgę w domu własnych rodziców, z którymi były częste konflikty, mama drżała przy każdej sprzeczce, a siostry czekały tylko na kasę. Chyba tylko dzięki Bożej opatrzności był taki krótki czas w naszym życiu, że dziadek sam zdecydował, że przepisze nam dom, gdyby wtedy dziś tego nie zrobił, to dziś po śmierci obojga dziadków, trzeba by było siostry spłacać ...

Dużo czujności dziewczyny!

Czytam i jest wniosek tylko jeden. Mieszkać osobno. Mój dom to w pewnym sensie "rudera" - miał być do rozbiórki, ale tabliczkę "zdjęto".
Ale to nie o ruderę chodzi. Ja naprawdę nie chcę NIC, mi nie zależy na majątku. Na początku małżeństwa nawet lubiłam teściową, czasami nawet pijamy razem kawę. Gotuję obiad i zawsze dla niej jest. Dzielimy się ze wszystkim.
Tylko ten mój mąż mógłby się wyprowadzić 10 lat temu ze mną, gdziekolwiek. Dalsza rodzina chciała pomóc, wciągnąć nas w swój interes byśmy mogli zapracować na swoje mieszkanie (dla mnie nieważne czy dom czy blok). On się nie zgodził, bo mama jak to usłyszała, to zaczęła płakać, że sama tu nie da rady, że tyle pracy włożyła. Nie zaprzeczam, bo kobieta robi dużo i na okrągło. Ale nie pozwoliła uwolnić się synowi, przecież byśmy ją odwiedzali. Obok naszego domu były działki na sprzedaż. Chciałam być tylko u siebie. Dom musieliśmy remontować, bo jak wcześniej pisałam nie było ubikacji i łazienki. Potem wstawiliśmy okna, bo te stare były wypaczone, nie szło ich otwierać (zakręcone na śruby). Nie przyszło mi do głowy, by zbierać rachunki, robiliśmy to dla siebie.
Ale zaczęłam myśleć co będzie, jak teściowa kiedyś umrze, mogę zostać wyrzucona lub córki jej moga chcieć, żebym je spłaciła. Wtedy pracowałam. Od końca liceum pracowałam non-sto, dopiero od zeszłego roku nie mam pracy. Ale bałam się, że jak kiedyś nie będzie mnie stać na spłatę... Zapytałam teściowej jak ona to widzi, to powiedziała, że córki dostały (jedna mieszkanie, druga pieniądze) od niej jak wychodziły za mąż i moralność nie pozwoli im na to, by chciały coś z tego domu. Ja odpowiedziałam, niech po teściowej wezmą wszystko, ale niech zostawia nas tutaj, na tych 2 pokojach co mamy i co sobie wyremontowaliśmy. Kiedyś w tych pokojach mieszkała babcia, jak zmarła to były traktowane jako "graciarnia". Ja chciałam tylko dach nad głową i szopkę by mieć gdzie trzymać węgiel. Siostry przyjeżdżają tylko posiedzieć na słoneczku, tylko na urlop. Ale mnie to nie obchodzi, mają prawo, mają swoje rodziny, swoje mieszkania. Ja chciałam tylko to, co sobie skleciłam.

Ale jak widać z opisów - tak się nie da. Mojej koleżanki tata jak zmarł, to siostry przyrodnie upomniały się o telewizor po tacie i łańcuszek złoty, który nosił całe życie. Ale to nie one się opiekowały tatą, tylko moja koleżanka. Jednak po co jej ten TV i ten łańcuszek (tu mogła mieć pamiątkę). Dała im to w cholerę. Poszły do sądu po więcej.

Jak to łatwy pieniądz gubi człowieka.

U nas to pewnie będzie problem w stylu: po co Wam kolejny dom?
Narzeczony ma brata, który swój dom postawił na działce, którą dostał od rodziców.
A mojemu ma się dostać dom w którym teraz mieszka z rodzicami.

Na razie moja przyszła teściowa zrobiła dziwną minę, była zaskoczona, nawet nie była w stanie nieczego powiedzieć na temat naszych planów na przyszłość jak dowiedziała się, że ja dostanę działkę od moich rodziców i będziemy razem z narzeczonym stawiać dom.
Jeszcze nic nie powiedziała na ten temat, ale jest prawie niemalże pewna, że później, bliżej ślubu, będzie mówić, że niepotrzebnie budujemy dom, skoro narzeczony dom już ma.
Dom moich teściów, to nie jest rudera. To normalny dom, jedynie musielibyśmy zrobić osobne wejście, liczniki itd.
Tylko, że ja nie chcę 'zwalać' się na głowię teściom, bo oni nawet nie poruszyli z nami tematu mieszkania po ślubie. Głupia nie jestem, odbieram to tak, że oni wcale nie chcą, abyśmy mieszkali z nimi po ślubie. Ja sama uważam,że młodzi ludzie powinni mieszkać sami, nawet kosztem wielu wyrzeczeń.
Natomiast moja mama powiedziała, że na czas budowania domu (przewiduję na to 2 góra 3 lata), możemy wprowadzić się i mieszkać.
Zobaczymy jak to będzie, bo dom moich rodziców jest mały, aktualnie w remoncie i na dzień dzisiejszy nie ma mozliwości, aby ktoś tutaj jeszcze zamieszkał. Jeżeli rodzice wyrobią się z remontem do naszego ślubu, to zamieszkamy tutaj. Chyba, że remontu nie skończą, to wtedy będziemy musieli mieszkać u teściowej. A jak pisałam wcześniej, nie chcę tego, bo ona takiego tematu nie poruszyła.

Narzeczony uważa, że nawet jak moi rodzice skończą remont i będziemy mogli zamieszkać u nich, to i tak lepiej byłoby żebyśmy mieszkali u niego. Mówi, że u niego jest więcej miejsca, że 'jakoś' byśmy się z nimi dogadali.

Nie wiem jak to będzie, muszę poczekać na rozwój sytuacji. W ostateczności to jestem w stanie przełożyć ślub o rok lub dwa, jeżeli tylko to coś zmieni.