Moja przyszła teściowa to kombinatorka i zakłamana kobieta

AnnAnnA czy ty mieszkałaś kiedykolwiek z rodzicami i mężem/facetem? To się sprawdza w 1 przypadku na 1000 chyba ....

Gabi - mój widzi problem, co nie oznacza, że nie chce mieszkać u siebie. Rozdarty jest w tym jak cholera, ale ostatnio raczej swoim zachowaniem dowodzi, że ja jestem ważniejsza, jak dom. Jestem dobrej myśli.

Na twoim miejscu bym po prostu powiedziała, że się źle u niego czujesz i bym się wyniosła - nie pójdzie za tobą - to o czym to świadczy?

Juliette - a kto powiedział, że my mamy kasę ? po weselu zostanie nam tyle, ile goście dadzą, a pewnie i mniej, bo na pewno z oszczędności do wesela nam braknie. Trudno, bierzemy kredyt, będzie ciężko, ale jakoś będzie

Jeżyk moi rodzice nie żyją  niestety nie mogę mu tego zaproponowac a chętnie bym to zrobiła! Może nie tyle że jest mi źle z teściami bo nie są dla mnie jacyś chamscy czy coś w tym stylu ale to że chciała bym miec więcej prywatności itp. a dziś to już wogóle mam wszystkiego dosc i nie wiem komu się mam wyżalic!
Matka chłopaka ciągle nalega żeby wziął kredyt, powiedział że nie wezmie ale pomoże jej to spłacac jakoś. Ale jej to nie pasuje, ona musi miec już teraz pieniądze, wykłóca się z nim, mój chłopak ma już wszystkiego serdecznie dosyc, ta mu lamentuje, no szok! A przed chwilą coś we mnie pękło. Dlaczego życie jest takie niesprawiedliwe?? Kocham mojego chłopaka bardzo i on mnie również, jest dla mnie bardzo dobry - poza tym że nie chce zamieszkac ze mną u mnie w mieszkaniu ze względów jakie już opisałam wcześniej, dziś powiedziałam mu kiedy się pokłócił z matką przez telefon że właśnie dlatego chciała bym żebyśmy mieszkali sami, byłby ŚWIĘTY SPOKÓJ, przynajmniej częściowo. Ale on nic na to nie odpowiedział. Mam dośc, tęsknie za swoim domem, za spokojem, chciała bym się tam zaszyc ze swoim chłopakiem i wyłączyc komórki na tydzień. Oj to jest na dzień dzisiejszy moje największe marzenie!
a jeśli chodzi o budowę domu, no cóż, nie stac nas na to ani na tak duży kredyt i w dodatku nie mamy nawet działki pod budowę, jeszcze jakbyśmy ją mieli to pół biedy... to mnie tak przygnębia, wcześniej nie było tak źle, nie czułam się tak jak teraz! A teraz mam ochotę miec swięty spokój! Chciała bym teraz zerwac chłopaka ze snu i biegac z nim po domu, wygłupiac się, śpiewac, tańczyc ale nie mogę! Ratujcie mnie! A jeśli chodzi o to żebym się wyprowadziła to i tak wiem że mój facet nie przeprowadzi się tam razem ze mną, więc na co by to było?? tylko byśmy sie pokłócili.... Mój facet jest typem uparciucha i jak sobie coś postanowi to nic go od tego nie odciągnie. Nawet ja. Nie mam na to szans. On nie chce mieszkac w bloku i koniec. Troszke go rozumiem bo mieszka u siebie całe życie, tu jest jego dom gdzie ma wiele wspomnień, ale z drugiej strony to czasem chętnie bym mu przywaliła żeby wreszcie się ocknął! żeby zrozumiał też mnie! ale nie wiem jak mam mu to powiedziec, jak z nim pogadac na ten temat żeby chociaż zdawał sobie sprawę z tego co ja czuje! Nie chce przy tym urazic jego rodziców, nie chcę mówic że są tacy i owacy, chciała bym powiedziec mu to w delikatny sposób czego chcę i co mnie trapi. ale jak?? Bardolka wiele Ci zazdroszczę.

Pewnie że mieszkałam i nie wspominam tego czasu dobrze.Facet nie chce się kisić w bloku i bardzo dobrze,a dziewczyna nie ma na to wpływu! To co napisałam to tylko propozycja rozwiązania problemu(częściowo)....

Gabi, myślę, że nie jesteś jakoś wyjątkowo wielką egoistką. Trochę to wygląda tak jakbyś marudziła "z nudów". Czasem nie ma jednego dobrego wyjścia.
Przecież zawsze mieszkając koło kogoś mogą pojawić się jakieś problemy Sąsiedzi w bloku też czasem dają "popalić" - a to sami są zbyt hałaśliwi ( co zaczyna przeszkadzać dopiero przy małym dziecku !), a to my/nasze małe dziecko innym przeszkadza (za głośne tupanie, hurgot zabawek po podłodze) a to remonty i warkot maszyn przy remontach od świtu w weekendy itd.itp. Pewnie dla waszych przyszłych dzieci lepiej byłoby jednak mieszkać w ładnym, dużym domu z ogrodem i przy dziadkach
Jesteście na etapie docierania się i ustalania zasad współistnienia w pobliżu siebie. Warto na tym się skupić i dobrze to dopracować Te finansowe pierepałki teściowej jakoś owładnąć. Bo to, że uważacie iż rodzice powinni Was wspierać i pomagać działa w 2 strony - rodzicom należy się to samo w zamian. Delikatna materia. Bo nie można popaść w przesadę.
Bym pomyślała o "naradzie wojennej" we czworo, bo teść jakby bardziej przytomny życiowo Znaleźć wspólne, satysfakcjonujące rozwiązanie. Możecie pomóc jakoś finansowo ale pod pewnymi warunkami.
Np:
1. pomożecie, ale tylko w takiej wysokości w jakiej będzie partycypować córka/szwagierka.
2. z gwarancją zwrotu tejże pomocy - albowiem macie własne plany, które są wyzwaniem finansowym - ślub, przyjęcie, podróż poślubna/przedślubna/wakacyjna
3. gwarantem niech będzie teść
4. I najważniejsze - pod warunkiem, że sytuacja więcej się NIE powtórzy i koniec ze spiralą kredytów - w przeciwnym wypadku WY umywacie ręce.
Takie luźne propozycje mi przyszły do głowy
Powodzenia

gabisiula Podobna  sytuacja była u mnie. Ale siedziałam w tym ja mama i mój brat. Ciągle sluchałam, że braciszek na coś potrzebuje ciężko pracuje , mama na nic nie ma a chce mu pomóc itp. . A mój tata o finansach nie miał pojęcia. Jak jego pensja znikała w ciągu dwóch dni ( za sprawą mamusi) to ciągle było pożycz na to, na tamto, oddam CI itp. Kasy oczywiscie nie dostałam z powrotem.Nagorsze , że nawet nie pytali co ja planuję , czego potrzebuję.Czasami jak wychodzilo na jaw , że pożyczki są jakieś i z banków i od znajomych itp to awantura na całego . Teraz jak już z nimi nie mieszkam widzę dopiero całą beznadziejność takiej sytuacji . Skłamało sie im  raz drugi trzeci a potem puszczały  nerwy i słyszałam , że jak nie pasuje to mam sie wynosić.

Mój ojciec też nie wie o żadnych dlugach.Teraz jak na to patrzę po dłuższym czasie wiem, że nie da się zbudować jakiejś fajnej , normalnej atmosfery w domu. Po prostu zawsze coś jest źle . Zawsze coś się ukrywa i kręci . Wiele razy myślałam, czy to ze mną coś nie tak czy z mama i bratem . Jemu akurat zawsze mama sprzyjała.

gabisiula nie mogę pojąć Twojego toku rozumowania. Męczysz się z teściową, coś ukrywasz, musisz kręcić, kombinować, wszystko po to,by ją kryć - tylko pytanie po co.
Dodatkowo Twój facet nie jest w ogóle skłonny iść na kompromis. Ma być tak jak on chce i już! Nie będzie mieszkał w bloku, bo on ma dom, on tam chce i już.
Jak dziecko,które tupie nogą gdy mama nie kupi mu zabawki w sklepie.

Dziewczyno, nie wiem czemu Ty nie próbujesz na niego wpłynąć? Żebyście się wyprowadzili i mieli spokój.
Chyba,że chcesz całe życie mu ulegać, spuszczać głowę i milczeć.

Si seniora
A zatem - czy istnieje potrzeba rozwiązania problemu czy tylko chęć by o nim pogadać, bez żadnych sensownych rozstrzygnięć? Można nie robić nic i brnąć w te narastające kłopoty dalej. Bo, że same z siebie znikną jakoś nie wierzę. Teść nic nie wie? A to się facet zdziwi jak w końcu natknie się na windykatora lub komornika A jaki będzie zachwycony, że wszyscy wokół wiedzieli tylko ON nie! Kłopot sam nie zniknie, przeciwnie, będzie rósł jak ten wrzód. Jak już długi urosną do tego stopnia, że zagrozi to zajęciem domu przez komornika, to problem sam się rozwiąże - nie będzie przymusu mieszkania w domu teściów, bo go zlicytują.

No i to mi się podoba najbardziej Wszyscy muszą ponosić konsekwencje swoich czynów i mali i duzi i starzy a głupi. Wy jak Szwajcaria neutralni - a JAK NIE pomoże takie konsekwentne stanowisko - to w każdym razie teściu nie będzie miał do Was pretensji o ukrywanie przed nim problemów (za które mógłby słono beknąć). Bardzo mądrze

Przypomniało mi się, że jakieś dwa lata temu mojej koleżanki mama chciała popełnić samobójstwo. Najadła się tabletek, ale ją odratowano. Nikt nie wiedział dlaczego, dopiero po jakimś czasie okazało się, że wzięła kredyty w różnych bankach i zadlużyła się na ogromne pieniądze, nie wiadomo na co. Nie wiem jak ta sytuacja teraz u nich się układa, ale cała rodzina chyba pomaga te długi spłacić.

GABISIULA nie myśl już o długach teściowej. Dla teścia Ty absolutnie nic nie mów. To tak naprawdę nie Twoja sprawa. Od tego jest jego syn - Twój chłopak, albo jego córka. Oni powinni mu powiedzieć, bo z czasem i tak się dowie i wtedy będzie czuł się oszukany nie tylko przez żonę, ale i przez własne dzieci. Wszyscy wiedzieli, tylko z niego robili idiotę.
Ty Kobieto zmykaj stamtąd jak najszybciej i najdalej. Jeśli narzeczony Cię kocha to zrozumie i będziecie razem mieszkać w Twoim mieszkaniu. Może być tylko gorzej, jeśli Tobie już przeszkadza, że jego mama zajmuje się synkiem, jakby był małym chłopcem.
Może zaproponuj coś takiego: skoro chce mieszkać koniecznie w domu, a nie w mieszkaniu, więc wynajmijcie dom. Swoje mieszkanie wynajmij lokatorom i z odstępnego płaćcie za odstępne za dom, wyjdziecie na czysto, a nawet jeśli będziecie musieli dopłacić (bo odstępne za dom może być wyższe niż za mieszkanie) to i tak wyjdzie na jedno skoro musicie teraz płacić za życie w domu i jeszcze czynsz i wszystkie rachunki w Twoim mieszkaniu. Jakby nie patrzeć wydatki takie same. On będzie mieszkał w domu, a Ty nie będziesz musiała żyć z teściami. Kompromis idealny. Nie będzie miał argumentu większych wydatków, więc nie powinno być problemu.

"Bawić się" w wynamowanie? Dziwne określenie. Moi znajomi wynajmują dom i płacą niewiele więcej, co za wynajem mieszkania. Dla chcącego nic trudnego. Z tego wynika, że Twój chłopak jest wygodny i chce mieszkać z rodzicami, a nie w domu z ogródkiem. To dwie różne sprawy. A może i Ty wolisz mieszkać z wygody u kogoś?
Wynajmując mieszkanie podpisujesz umowę. Jeśli ktoś nie użytkuje mieszkania według zasad zawartych w umowie lokatorzy muszą się wyprowadzić bez okresu wypowiedzenia. Inaczej wymieniasz zamki i koniec. Podstawą niestety jest opłata podatku, bo w razie prawdziwych problemów z lokatorami możesz wtedy spokojnie zawiadomić policję, czy sądzić się. Jeśli nie płacisz podatku, wtedy możesz mieć kłopot. Poza tym przecież lokatorzy płacą zaliczkę. Jeśli coś zniszczą, masz pieniądze na pokrycie kosztów. Pisząc o zapewnieniu mieszkania zastępczego to masz rację, ale tylko w przypadku kiedy wynajmiesz mieszkanie samotnej matce z dzieckiem. Ona w razie czego może udowodnić, że nie ma środków na mieszkanie i wtedy faktycznie jest problem o którym piszesz. Proste - nie wynajmuj takim osobom mieszkania.
Twój chłopak patrzy na to, że może kiedyś kiedyś Twoi bracia będą chcieli skorzystać z mieszkania. Słaby argument, żeby teraz tam nie mieszkać.
Dla mnie jest oczywiste, że on chce mieszkać z rodzicami i tyle.
Po pierwsze - nie chce mieszkać w mieszkaniu, tylko w domu - Wygodny jest
Po drugie - nie chce mieszkać w mieszkaniu, bo może w przyszłości bedziecie musieli spłacić Twoich braci. Pytanie: a jeśli nie będziecie tam teraz mieszkać, to bracia nie będą kiedyś chcieli rozliczyć się z mieszkania? Tak czy inaczej prawdopodobnie to nastąpi
Po trzecie - brak kasy na własne lokum
Po czwarte - pomysł z wynajeciem domu też mu się nie spodoba.
A ja się pytam gdzie są w tym wszystkim Twoje potzeby?
Odpowiedz tylko na to ostatnie pytanie, w resztę mojej wypowiedzi nie wnikaj, bo mogła Cię zaboleć. Przepraszam jeśli tak się stało, ale jako doswiadczona w kwestii mieszkania z teściową chcę Cię tylko ostrzec i poprosić, żebyś umiała dbać o siebie. Niech Twój męzczyzna pokaże, że chce Twojego szczęścia. Dlaczego tylko Ty masz szukać kompromisu? A on i tak na żaden się nie zgodzi.
Zobacz na Bardolkę. Będzie budować dom, a myślisz, że ma pieniądze? Bez kredytu nic z tego, ale samodzielność i szczęście jest bezcenne,

GABISIULA tymbardzej mi głupio, że tak na Ciebie nakrzyczałam. Zagolopowałam się, ale wiem o czym piszesz, bo mojemu mężowi też było wygodnie i bez różnicy, czy jest jego mama czy nie i kiedy przez łzy mówiłam mu o swoich potrzebach to nie za bardzo go wzruszalo. Ciągle reagował jakbym była księżniczką, która wymyśla nie wiadomo co i tylko narzeka. Ale kiedy przestałam narzekać, tylko przedstawiać konkretne argumenty i plany, zaczął brać moje "gadanie" na poważnie i zadziałało.

Gabisiula nie dam Ci gotowej recepty. Uważam, że kiedy mu powiesz szczerze o swoich uczuciach i potrzebach, to powinien bardzo się tym przejąć..... tylko wiem, że to może nie zadziałać, bo faceci chcieliby, żebyśmy my robiły to co oni chcą, ale oni nie bedą tego robić, na czym nam zależy. Bo wszystko o czym mówi kobieta i co proponuje jest trywialne i  wymyśla tylko - tak narawdę nie umieją zrozumieć, że my to naprawdę czujemy.
Podałam Ci parę propozycji argumentów, ale nie wiem czy on Cię wysłucha na poważnie. Często wypowiadając nasze potrzeby przez łzy nikt nas nie slucha i to jest bardzo przykre. A my się spinamy i robimy wszystko, żeby oni byli szczęśliwi. Bo zobacz, skoro nam tak źle to czemu nie spakujemy toreb i nie pójdziemy do swoich domów, niech to oni za nami polecą i mówią co czują. Ja wiem, dlaczego tego nie roimy, bo wiemy, że nie polecą i zostaną w miejscu, bo tak im jest wygodnie, a my boimy się odejść, bo kochamy. Bardzo to przykre.
Może napisz mu list. Może będzie bardziej wymowny. Sama już nie wiem.

Chaber masz rację. Są ludzie wręcz bezczelni, którzy żyją czyimś kosztem latami. Znam parę: koleś ma 36 lat, laska ma 27 lat, są ze sobą jakieś 8, może 9 lat. Ich życie wygląda tak: Zanim połączyli się w parę mieszkali każdy u swoich rodziców, ona trochę u ciotki (podczas nauki w szkole). Stali się parą kiedy ona miała jakieś 18 lat, on 27 lat. Zamieszkali u siostry tego chłopaka. Mieszkali u niej prawie rok. Potem przenieśli się do matki tego chłopaka i mieszkali 6 lat. W tym czasie ona prawie nie pracowała, a wszystkie jakie miała wydawała na ciuszki. Teraz ich sytuacja jest taka: mieszkają od roku u jej siostry za granicą gdzie ona pracuje dopiero od miesiąca. Wcale nie myślą o tym, żeby szukać jakiegoś mieszkania do wynajęcia.
Tak można sobie żyć na luzie. Ich cały majątek, to rzeczy osobiste. Nie umiałabym tak żyć mając 36 lat. Myśleć o tym, że jakby co to wrócę do mamusi, a ona na pewno da mi jeść. Czasem zazdroszczę takim ludziom, bo oni niczym nigdy się nie przejmują i są zdrowsi. Co będzie jutro, to będzie na razie nie przejmujmy się tym, tylko żyjmy chwilą.

we wtorek dostałam wypłate, rente po moim tacie. Moja przyszła teściowa wie że tego dnia dostaje kasę i dostałam od niej smsa czy pożyczę jej 400 zł. Odpisałam jej że muszę sobie uregulowac wszystkie opłaty w pierwszej kolejności. I cisza. Jak myślicie, czy dobrze jej napisałam?? Do tej pory mija mnie i nic do mnie nie mówi, tak jakby się obraziła wielce że ja już nie poruszyłam tego tematu, heh może myślała że przyjdę do niej z kasą w ręce??
Znowu się zaczęło.... Mogę się założyc o tysiąc złotych że pod koniec miesiąca jak mój facet dostanie swoją wypłate to przyleci jeszcze w tym samym dniu do niego. Cóż za wspaniała mamusia, przylatuje zawsze wtedy kiedy czegoś chce.

Gabisiula, ależ masz teściową sępa, jak tylko padlinę czyli kasę poczuje krąży nad łupem. Jeśli już teraz przed ślubem tak się zachowuje, to co będzie później? Na starość będziecie jej płacić alimenty. OPS-y, MOPS-y coraz częściej ludziom starszym, nie dającym sobie rady doradzają taką drogę, a nawet pomagają w uzyskaniu świadczenia. To nic,że za młodu babunia  rozrzutna była, teraz jest niezaradna życiowo, trzeba pomóc, o pijakach różnego autoramentu nie wspomnę.
Rodzicom należy pomagać, nie mylić z dawaniem się wykorzystać.                                          Ale Bardolki chyba nie zrozumiałam, teściowa deklarowała się dołożyć do wesela, czy może czuje się przymuszona. Własnie, na wsi to jakaś choroba z tymi weselami. Kosztuje to to okrągłą sumkę, ponoć ma się co wspominać, a młodzi i tak kupują później wypasioną brykę, co zostało przepuszczają. Wspólne życie zaczynają od mieszkania z rodzicami i tak często zostaje. A bank przy udzielaniu kredytu bardzo łaskawym okiem patrzy na własny wkład, choćby i tych kilkudziesięciu tysięcy. Reasumując: Gabisiula, teściowej ani grosza, niech się od Waszych pieniędzy z daleka trzyma, a Bardolka z narzeczonym wesele z własnych pieniędzy wyprawia, nie oglądając się na teściów. Ojciec chyba buzię ma, niech utnie w zarodku ploty i powie, że jak nic nie daje to niech chociaż milczy. Nie rozumiem, z jednej strony chciałybyście aby teściowe nie mieszały się do Waszych finansów, z drugiej oczekujecie pomocy, krytykując niedoszłą teściową za rozrzutność. Nie interesować się wydatkami teściów, oni nie powinni waszymi. Chyba by mnie trafiło gdyby synowa zaczęła krytykować mój sposób zarządzania domem. Ale hipokryzja.

Chaber05 - wesele z własnych środków wyprawiamy tylko jakim prawem ona rozpowiada na prawo i lewo, że musi oszczędzać i nic nie może sobie kupić, bo musi wesele zorganizować. Bo po całej imprezie zorganizowanej z naszych ciężko zarobionych pieniędzy ona będzie triumfować, jakie wspaniałe wesele wyprawiła. Teść nie zareaguje, bo teścia pogoniła już jakieś 20 lat temu.

Nie mam zamiaru z nią mieszkać po ślubie.

Dziewczyny. Napiszę tylko jedno. Uciekajcie od teściowych gdzie pieprz rośnie.

Oj Bardolko może jeszcze wszystko się ułoży. Przecież każdy przechodzi kłótnie i to czasem takie, że naprawdę myśli się, że to koniec, a potem wszystko się układa. Także głowa do góry, na pewno przyjedzie do Krakowa i dojdziecie do porozumienia, ale nie ustępuj z domem. U nas było to samo. Najpierw mąż zgodził się na dom, potem powiedział kategorycznie "nie", a suma sumarum dom się buduje. Tylko nie możesz ustąpić.
Zobaczcie ile jest normalnych par, które mieszkają na własną rękę od początku i jest to dla nich logiczne, a my..... że też musiałyśmy trafić na mężczyzn, którzy chcą mieszkać z mamusią. Masakra. Idą na łatwiznę.

Bardolka szkoda mi Ciebie że musisz przez to przechodzic, domyślam się że czujesz się oszukana... To nie fair. Też się czasem zastanawiam dlaczego nie trafiłam na faceta który mieszka sam, albo który chciał by mieszkac u mnie w mieszkaniu w bloku. Ale nie, on nie chce. Nie wiem nawet jak mam podjąc temat tego. Jeżyk piszesz żebym uciekała od teściowej, ale jak??
Ostatnio mój chłopak bardzo często kłóci się ze swoją matką, a ja za każdym razem mówię mu, że gdybyśmy mieszkali sami u mnie to nie było by tylu problemów. Ale on nigdy na to nie odpowiada. Wiem że on jest przywiązany do tej wioski, do tego miejsca, swojego domu ale co ja mam powiedziec?? Ja też jestem przywiązana do swojego!

Ostatnio z tą sprawą pożyczenia pieniędzy to nie poruszyłam ponownie tego tematu, a za 2 dni teściowa znów pisze mi smsa, żebym jej pożyczyła 200 zł. Nie odpisałam i nic nie odezwałam się na ten temat. Myśli że ja jestem bank do cholery jasnej??

Następna sprawa która mnie dobija. Moja przyszła teściowa jest po prostu mistrzynią w robieniu syfu. Ostatnio posprzątałam w kuchni, było czyściutko i estetycznie, nie cierpię gotowac w brudzie. Ale wystarczyło że teściowa wróciła, obiad nie był jeszcze gotowy więc zrobiła sobie jajecznicę i skorupki z jajek powrzucała do zlewu i jeszcze jakies woreczki. I zawsze tak robi! Pod spodem jest kosz a ona nie potrafi otworzyc szafki! I wrzucic tam gdzie przystało. Do zlewu wrzuca też puszki po konserwach rybnych, drobne śmieci, a ja potem musze to wszystko wybierac, fuj.

Bardolka, może wszystko się jeszcze ułoży. Wiesz ile razy ja się kłóciłam o to, abyśmy mieszkali po ślubie osobno?
Na początku nie chciał budować domu, bo po co, on ma swój i drugi nie będzie nam potrzebny.
Poza tym kredyt, który będziemy spłacać całe życie i że mogę z tym kredytem kiedyś zostać sama( on jest dużo starszy ode mnie).
Teraz niby zmienił zdanie, nawet znalazł projekt domu, który chcemy postawić.

Mamy teraz jeszcze jeden problem : gdzie będziemy mieszkać po ślubie. Bo przez te 2 lata musimy gdzieś mieszkać.
A i jego i moja rodzina to po prostu czasami paranoja.....
On ma większy dom, ale mój jest w remoncie i jeżeli rodzice za rok czasu go nie dokończą, to będę zmuszona mieszkać u teściowej. Będę musiała przez 2 lata, 2 długie lata dzielić z nią kuchnię i łazienkę.

No i przyjechał

kosztowało mnie to strasznie dużo nerwów, w sobotę popołudniu myślałam, że po prostu zwariuję .... przyjechał i powiedział, że jednak ja muszę zdecydować, bo on ustąpi, żebyśmy tylko się nie rozstawiali.

Mam nadzieję, że tym razem już na dobre to zostanie

Bardolka i widzisz:) Zależy mu na Tobie i dobrze że byłaś cierpliwa i wytrzymałaś:)

Smutny Misiu czasem mam ochotę się odezwac co do tych skorupek itp ale gryzę się w język. Nie wspominam już o tym że wszędzie zostawia po sobie syf, okruszki z chleba, nóż z masła, rozkrojony pomidor, na blacie rozlane wszystko co możliwe. Ja nie rozumiem tego, czy to aż tak trudne posprzątac po sobie??
Ostatnio się zastanawiałam czy ona nie ma problemu z alkoholem, bo rozumiem jak przy sobocie wypiją sobie, pośmieja się ale czasem jak jest już po imprezie to żeby nikt nie widział to ona robi sobie sama drinka z wódki która została, albo w ciągu tygodnia robi drinka i pije go sama udając że to napój. Czy nikt tego nie widzi?? Wszyscy powiedzą że jej się należy po pracy ale to juz moim zdaniem przesada....

CHABER, a ja się z Tobą nie zgodzę. Ja myślę, że problem tkwi w tym, że synowie są zbytnio przywiązani do swoich matek, szczególnie tych owdowiałych. Jest jakieś błędne przekonanie, że muszą zastąpić ojca. Oczywiście, że jeśli jest potrzeba, bo nalezy jej pomóc, ale trzeba też żyć swoim życiem. A matki nie pozwalają synom żyć po swojemu, jakby zupełnie niezauważyły, że on dorósł i ma już swoją rodzinę. Żadna z dziewczyn, nie generalizuje, że wszystkie teściowe z natury są złe, wbrew temu co Ty robisz, wrzucasz wszystkie synowe mieszkające u teściów do jednego  worka, że to ich wina. Czy to źle, że każda chce żyć po swojemu. Problem wynika z mieszkania razem, bo każda z kobiet jest inna, teściowa i synowa. A swoją drogą to kwestia domu czy mieszkania, mało kto z rodziców stawia dom dla dzieci, bo nigdy nie wiadomo jaką wybiorą drogę, więc bez sensu jest budowanie, ponadto takie uszczęsliwianie na siłę nie jest wskazane, bo każdemu co innego się podoba. Każdy powinien mieszkać osobno, teściowie i młodzi. Wtedy będzie wszystko dobrze. Uwierz mi, że ja serdecznie dziękuję za te luksusy teściowej, wolę święty spokój w wynajętym mieszkaniu.

Jeżyk - ja ci powiem, że to nie była taka zwykła kłótnia, po prostu w końcu udało mi się uzyskać to, żeby mój narzeczony zdecydował i odciął pępowinę od mamusi i wygody zostania na starych śmieciach. Dzięki Bogu się udało. Z chęcią zadłużę się na następne 20 lat tylko po to, by nie musieć mieszkać z tym potworem.

Chaber05 -ostro piszesz, ale w sumie tak to jest na forach. Każdy ma jakieś takie swoje życiowe plany, ale zgadzam się poniekąd z tym, że skoro mieszka się u teściowej, to jednak nie do końca można rządzić, bo nie jest się u siebie. Szczególnie Gabi, która ma swoje mieszkanie a mieszka u tesciowej jako "dziewczyna" synka. Trochę ta sytuacja faktycznie wg mnie jest niezręczna. A Gabi na mnie niech się nie obraża, ale w sumie to moglibyście mieszkać sami u Ciebie (choć skoro raz ustąpiłaś facetowi i się z chęcią do niego wprowadziłaś, to ciężko Ci będzie to zmienić).
Ale Chaber- wiele osób mieszka z teściami czasowo, właśnie budując dom i nie jest to fajne ze strony teściowych, że pokazują rogi w każdej możliwej sytuacji. Trochę empatii przydałoby się każdej ze stron.

A co do rodziców - kto powiedział, że rodzice się odcinają od naszego życia? Moi powiedzieli mi, że jeśli tylko chcę, to do wybudowania domu mogę z mężem mieszkać u nich (zachęcali nas do budowy domu, żeby mieć ładne, nowe i przede wszystkim swoje), mój tata pomaga mojej siostrze w budowie całego domu kiedy tylko znajdzie wolną chwilę czyli generalnie całe lato,więc  generalizacja o rodzicach dziewczyny, którzy chcą ją tylko wypchnąć za próg domu jest niczym nie uzasadniona.

Też byłabym zainteresowana informacją o kredycie, może być PW

W tym wątku kilkukrotnie już wypowiadały się osoby - że się tak wyrażę - będące po stronie teściów.

I stale padają te same argumenty: dlaczego młode gówniary wtrącają się w życie statecznych dorosłych ludzi? Czego one jeszcze oczekują po tym, jak zostały przygarnięte jako te biedne sierotki pod dach wspaniałomyślnej tesciowej?

Kurcze, ale jak się jest młodym, to własnie tak trochę człowiek myśli, że przede wszystkim dąży do swoich celów i realizuje swoje marzenia, bo wtedy całe życie przed nim. Nieszczególnie marzy o tym, żeby podporządkować się jako nowa młodsza gosposia w domu tesciowej, bo po to wychodzi za mąż, żeby w końcu tą panią domu zostać.

Ciężkie są do pogodzenia te 2 punkty widzenia, ale ja się nie dziwię młodym dziewczynom mającym oczekiwania wobec teściowych. Skoro ona wkłada coś od siebie - chce sprzątać, pomagać, to niech ktoś to docenia.

A moje osobiste zdanie jest takie, że te wszystkie problemy zaczynają się w tym, że matki uzależniają psychicznie swoich synów od siebie. Syn się nie chce wyprowadzać, bo i po co. On już ma dom, nie ma sensu budować drugiego. W jego poukładanym życiu nic się nie zmieni, tylko będzie miał jeszcze laskę przy boku, na legalu

Więc ogromna odpowiedzialność spoczywa na matkach synów - nie mogą bijać im do głowy, że to jest ich dom, że życie na nim się kończy, że nie ma sensu się usamodzielniać, bo tak jest dobrze...  a pierwsze co, to wykopać na studia do innego miasta już nie będzie chciał mieszkać z mamą

Matki są winne, że uzalezniają synów od siebie. Tak, niektóre matki przeginają, zgadzam się. Ale często jest tak, że to synowi tak wygodnie. Nie chce zmienić swoich przyzwyczajeń, ani porzucic "dziecinnego pokoju", bo tu ma swoje zabawki. Kiwnie palcem i ukochana wprowadza sie do niego, a właściwie do domu teściowej, której nie cierpi i wszystko ma jej za złe.
Czemu tak łatwo się na to godzicie? Spróbujcie postawić na swoim. Jeśli ON naprawde kocha, pójdzie za Wami, a jeśli wybierze mamusię, to znaczy, że nie ma za czym płakać.
Ja się Chaber nie dziwię, samą mnie też złości roszczeniowa postawa niektórych synowych. Jestem jednocześnie po obu stronach barykady, bo jestem synową i teściową. Widzę świat z jednej i drugiej strony. Nigdy nie pozwalałam tesciowej na "rozwinięcie skrzydeł" i wsadzanie nosa w nasze sprawy i dotyczy to też synowej, gdyby ze mną mieszkała. Synowa marzy o tym, żeby zostać panią domu, to zrozumiałe, ale w moim domu  panią domu jestem JA i nie zamierzam abdykować z tego miejsca.  Chyba bym nie wytrzymała, gdybym zauważyła, ze synowa krzywi się na to jak prowadzę dom, że wrzucam do zlewu coś czego ONA by nie wrzuciła, albo, że wieczorem robię sobie drinka. Oj, nie chciałabym miec takiego obserwatora w swoim domu. Dlatego nie zgodziłam się i nigdy nie zgodzę na wspólne mieszkanie z synową!!! Wiem też, że wiele teściowych godzi się na to, nie dlatego, że tego pragną, ale z powodu społecznej presji, która mówi, że trzeba żyć dla dzieci, że trzeba dzieciom pomagać, ustepować, ułatwiac, a jak się juz ma własny dom, to wręcz nie wypada dzieciom odmówic mieszkania, bo sie jest posądzonym o EGOIZM i ZNIECZULICĘ. I tak potem kiszą się dwie kobiety mające do siebie nawzajem pretensje. Mam takich przykładów wokół siebie az za wiele. I tylko synuś/mąż ma dobrze. Ma mamusię i zonę przy sobie, dwie kobiety, dla których jest najwazniejszy, a że one nawzajem chętnie by sobie łby pourywały nic go nie obchodzi.

I jeszcze coś. Nie zgodziłam się na mieszkanie z synową. A  o to , żebym miała mieszkać z dziewczyną syna, to syn nawet nie śmiał prosić.

Marena a mnie po wielu wielu bataliach udało się w końcu - można powiedzieć - wygrać i zmienić wizję mojego narzeczonego na temat naszych przyszłych planów. Moja radość ogromna, mam nadzieję, że tu już nic się nie zmieni, ale trzeba sprawy stawiać jasno, nie godzić się na to i już. Ja się zgodziłam na początku, nie spodziewając się co mnie może czekac, ale potem mordęgą było odkręcenie tego z powrotem.

Więc lepiej się od razu nie godzić

witaj w klubie moja jest prawi identyczna serio providenty i inne pożyczki tonie w długach rozpiernicza pieniądze rachunków nie placi a mówi że płaci i takie tam inne a przede wszystkim bezczelnie sępi pieniądze od mojego męża a ten głupek jej daje ;/  z tą różnicą że moja teściowa Mnie raczej nie lubi drugiej synowej z reszta też nie Sama nie wiem co z taka babą zrobić...na pewno nie dac się jej płaczom jaka to ona biedna

W tej "wojnie" między synowymi i teściowymi nie ma winnych, oczywiscie poza drastycznymi przykładami chamstwa i egoizmu, które wołają o pomstę do nieba.  Ale teściowa i synowa mają inne przyzwyczajenia, a to pod wspólnym dachem staje się uciążliwe i psuje stosunki nawet życzliwie nastawionych do siebie kobiet. Ja lubię swoją synową i wiem że Ona mnie lubi, ale wiem też, że nie byłabym w stanie  polubić jej wszystkich zwyczajów. A Ona moich. Przykłady?  W moim domu są wieczne przeciągi, bo lubimy świeze powietrze i nie boimy się "zawiania". Synowa zamyka, to co ja otwieram i siedzimy w zaduchu. Mogę wytrzymać tak przez popołudnie, ale nie przez lata. Jesteśmy z mężem nocnymi markami, do bardzo późnej nocy toczy się u nas życie. Gra albo telewizor, albo muzyka z naszej młodości, ciężki rock, tak lubimy. Synowa chodzi spać "z kurami" i denerwuje ją to co my lubimy. Zauważyłam to podczas wspólnych grilli na tarasie z muzyką w tle. Jestem emerytką i mam dużo czasu, który poświęcam na swoje pasje. Tą pasją nie jest całodzienne bieganie za wnukiem. Uprawiam swój ogród i czytam. Robie to, na co brakowało mi czasu gdy pracowałam. Czy byłoby to możliwe, gdyby młodzi mieszkali ze mną? Moje zycie przeorganizowałoby dziecko, czy tego chcę, czy nie. A ja byłabym sfrustrowana, chociaż kocham wnuczka. Chętnie się nim zajmuję w sytuacjach awaryjnych, ale nie chcę go wychowywać na pełnym etacie. Mam prawo? Oczywiście, że mam, ale jak to realizować w praktyce pod jednym dachem, w jednym salonie i jednej kuchni?  Mam psa, który mieszka w domu. Synowa uznaje psa tylko w budzie na podwórku. Miałabym psa pozbawić legowiska w domu? Moja synowa jest pedantką, a ja niekoniecznie przedkładam ścierkę nad książkę. Prawdę mówiąc zatrudniam panią, która raz w tygodniu przychodzi i doczyszcza to co ja zrobiłam "po łebkach". Dzięki temu jest porządek w domu. Synowa nie może się nadziwić, że "jest mama na emeryturze i kobieta przychodzi do sprzątania?" Tak, przychodzi, bo ja jakoś nie mam upodobania do miotły i mopa i po prostu....stać mnie na to. Synowa tego nie akceptuje. No i jeszcze jedno. Jesteśmy z mężem rozpolitykowani, glosno i zażarcie komentujemy bieżące wydarzenia. Synowa ma inne niz my poglądy więc w jej obecności powstrzymujemy się od gadania. Gdybyśmy wszyscy musieli być ze sobą na co dzień, ktoś na pewno dorobiłby się wrzodów na żołądku od tłumionych emocji.
To tylko kilka przykładów z zycia codziennego, mogłabym tak wyliczać długo. Nie mówię, że to co ja robię, lub nie robię jest lepsze lub gorsze od tego do czego przywykła synowa. Nie wartościuję. Jesteśmy obie jakie jesteśmy. Obie mamy prawo żyć tak jak się nam podoba, mieć własne zwyczaje i poglądy, nikomu nic do tego. Tylko tak trudno to pogodzic pod jednym dachem. "Wojna" zaczyna się zwykle od drobiazgów, od nieopatrznie rzuconego słowa, od jakiegoś przyzwyczajenia, które jest zwyczajne dla męża i syna, a całkowicie nie do zaakceptowania dla synowej, która wyszła z innego domu. Z takich drobiazgów składa się życie, co tu gadać. Zdarzało mi sie w przeszłości wyjeżdżać służbowo i mieszkać po parę dni w hotelu z całkowicie obcą osobą. Nie znosiłam tego, bo wyzwaniem było uchylanie okna, palenie światła, chrapanie przez sen, słuchanie wieczorem radia itp. Starałam się dostosowywać i widziałam, że współspaczka tez to robi. Po kilku spędzonych tak dniach byłyśmy obie wykończone i z ulgą się rozstawałyśmy. A gdyby to musiało trwać latami, tak jak mieszkanie z dorosłym dzieckiem i jego rodziną? Nie do przyjęcia! Niech więc każda rodzina ma swoj oddzielny kąt, gdzie może oddychac pełną piersią i nie spinać się wewnętrznie. My też dokładamy dzieciom do mieszkania, żeby mogli być sami ze sobą, bez rodziców. Zamierzamy tez pomóc w budowie ich domu. Nie odcinamy się od pomocy, ale dbamy tez o swój komfort. Mlodzi troche tego nie rozumieli, syn nie za bardzo chciał wyprowadzać się na swoje, synowa miała pretensje o to, że JEJ nie chcemy w naszym domu, opatrznie interpretowała nasze intencje. Ciężko jej było zrozumieć, że nasze NIE w sprawie wspólnego mieszkania jest podyktowane także troską o nią, o jej komfort. To już przeszłość.
Mam kilka znajomych, które mieszkają z synowymi i zięciami i ani jedna nie uczyniła tego z własnego wyboru. Zwykle była to presja ze strony dziecka i otoczenia, bo co ludzie powiedzą. Albo tak było najprościej. A teraz narzekają, męczą się, plują jadem, obgadują synowe i zięciów na potęgę, są złosliwe i wredne. A synowe robią to samo, plują jadem na teściowe. Zięciowie opowiadają dowcipy o "starych wiedźmach". Ja tak nie chciałam!

Kriss, po prostu ubóstwiam Twoje posty kochana!
Niestety, ale masz rację....młodzi ludzie chcą iść na łatwiznę. Po co stawiać dom jak i tak dostanie się dom od rodziców?! I pojawia się problem, bo z domem 'dostaję się' również i domowników.
Ja tam wolę do emerytury spłacać kredyt za swój WŁASNY dom, niż przez całe życie kłaniać się teściowej w pas, ciągle uważać co mówię i prosić Boga, aby nie doszło do kłótni, bo wiadomo, że i tak nie można się nic odezwać - w końcu jest się u teściowej gościem - i tym gościem jest się zawsze. A ja dziękuję za taki układ!

Moja przyszła teściowa dowiedziała się, że stawiamy dom. Wiecie jakie było jej zdziwienie gdy Luby powiedział, że JA dostanę działkę od rodziców i będziemy stawiać dom? Podobno zrobiła oczy jak 5 złotych i nic nie powiedziała!!! Bo ona myślała, że Luby 'zostaje' w domu.....po co mu drugi dom czy mieszkanie.