mój mąż alkoholik

"musiałabym zrezygnować z pracy"  - nigdy tego nie rób.Nie rezygnuj z własnego życia,koleżanek,przyjaciół - to nic nie da.Wręcz przeciwnie ...Tutaj należy działać.

Nie pilnuj go ,nie łaż za nim,nie wąchaj,nie wylewaj ,nie tłumacz,nie usprawiedliwiaj,nie płać jego długów,nie rozwiązuj jego problemów,nie biegnij po kolejną butelkę ,nie sprzątaj,nie gotuj,nie zdejmuj mu butów i broń Boże nie pij z nim ...Co zrobisz kiedy łyknie to " Coś".

Co wiesz o chorobie alkoholowej?

Pamiętam gdy mój syn płakał i mówił że chce aby tata poszedł do więzienia- tak się bał.

Też byłam tchórzem - i dalej jestem ale dla naszych dzieci musimy się zmieniać małymi kroczkami.
Teraz poszłabym córce poczytać bajeczkę
Potem odmówiłabym modlitwę o pogodę ducha  :
"Boże,daj mi pogodę ducha abym zgadzał się z tym czego nie mogę zmienić
         odwagę abym zmieniał to co zmienić mogę
         i mądrość abym umiał odróżnić jedne sprawy od drugich"
Przyjdzie pijany - nie mogę tego zmienić
co mogę zmienić -mogę zachowywać się inaczej niż zwykle - nie będę ględzić
    i mądrość - mój mąż teraz nie jest sobą,jest pijany...
Gdy był agresywny dzwoniłam na policję,raz prosiłam nawet sąsiadkę o pomoc.

wika102 - piszesz że robisz to wszystko żeby dzieci nie widziały ojca w takim stanie ale one nie dośc że widzą jego to jeszcze widzą swoją mamę która mu "pomaga" widzą jak płaczesz jak się poniżasz choć nie potrafią jeszcze ci tego powiedzieć wprost to to czują że jesteś słabo i tu wzrasta ich strach. A ty powinnaś być ich tarczą, mocna , nie zachwiana inaczej one się zagubią już córka płacze potem dojdzie agresja syna na ojca za picie na ciebie że nic nie zrobiłaś i co dalej. Spaprane życie twoje ( to twój wybór i masz do tego prawo) ale dzieci jaki one mają wybór. Mówisz jestem tchórz więc przestań nim być walcz o siebie i dzieci a ślubnemu nie pomożesz jak sam tego nie chce choćbyś go przywiązała do kaloryfera to znajdzie sposób żeby się napić. Odwagi. Powodzenia.

Wika,
nie jesteś od tego, żeby tworzyć dzieciom fikcję cudownego ojca. Za swój obraz w oczach dzieci (i całej reszty świata) odpowiada wyłącznie on. Nie bierz na siebie konsekwencji jego picia. To największy błąd. Postępując w ten sposób stwarzasz mu warunki do picia. To nie on musi liczyć się ze skutkami swojego nałogu, Ty robisz to za niego. Tym samym stwarzasz mu cudowne warunki do picia.
Popełniałam tę zbrodnię na sobie i dzieciach przez wiele lat. Kiedy zaczęłam postępować jak należy - Twoje picie - Twoja sprawa, uciekł. Uciekł bo zabrakło warunków do bezkarnego chlania. Ja zrobiłam to może zbyt późno, ale zrobiłam i cieszę się.
Przeszłam wszystkie etapy współuzależnienia: obwinianie siebie, usprawiedliwianie, chronienie, pilnowanie, oszukiwanie dzieci (ukrywanie, zacieranie śladów, sprzątanie, tłumaczenie). Źle robiłam, wiele lat robiłam okropne rzeczy.
Nie ważne, że on ma żal, że oczerniam go przed dziećmi. Nie oczerniam, nie muszę, same wiedzą więcej i oceniają mądrzej niż mogłam się spodziewać. I nareszcie wiem - to nie moja wina. On zrobił to dzieciom, mnie i sobie sam. I jest sam. Sam ze swoim piciem. To jego prawdziwe życie. Kiedy przypominam sobie nasze życie, wiem jedno, jedynym celem każdego działania było napić się. Nawet przejechanie półtora tysiąca kilometrów na wakacje było dla niego tylko po to, żeby zasiąść na wysokim stołku i tydzień pić. Nie tyle, żeby nie wiedzieć kiedy wracamy, ale tyle, żeby zepsuć nam wyjazd i odebrać całą przyjemność potencjalnego wypoczynku. Każde wyście, wyjazd, impreza, spotkanie było tylko po to, żeby pić. Czytałam jego prace z terapii i tam to wszystko było pięknie ujęte w takim stwierdzeniu: przestałem spotykać się z przyjaciółmi ze szkoły, bo na tych spotkaniach było za mało alkoholu. Nie potrzebował tych kolegów, bo nie można było z nimi pić. Tak samo jak nie potrzebował spaceru po parku ( bo nie ma tam żadnego baru, ani budy z piwem), grania z synem w piłkę (bo koło boiska też brak dostępu do szybkiego piwka), zajmowania się w domu czymkolwiek (chyba, że w garażu, bo tam zawsze było zabunkrowane jakieś pół literka albo sześciopak), rodziny (bo protestowała na widok szklani, pucharu, kufla, kieliszka, butelki w ręce ). Nie potrzebował nikogo, chociaż mówił co innego. Nigdy nie zrezygnował z łyczka alkoholu na rzecz rodziny. Rodzina bawiła go w chwilach trzeźwości. Ale te chwile nie były jakąś rezygnacją, odrzuceniem tego co ohydne, ale przeczekaniem. Głównie doprowadzeniem zużytego pijackiego organizmu do jako takiego funkcjonowania (taki samoistny detoks), ale tylko po to, żeby mieć siłę i zdrowie do dalszego chlania.
Nie ma dla alkoholika nic na świecie poza piciem. Nawet jego samego bez picia nie ma.
Może zdarzają się cuda, może ktoś przestał i sie zmienił, ale ja w to nie wierzę. Nie było mi dane doświadczyć. Dane mi było zupełnie co innego.

Pozwolą Panie, że poczynię pewną uwagę -
owszem, alkoholik chce pić. Z całą pewnością tak jest.
Tak samo uprawnione jest stwierdzenie, że żona alkoholika chce z nim być. Nikt jej przecież nie zmusza. Jeśli nie chce, nie musi, prawda?

Prawda jest taka, jak wszyscy wiemy, że ani alkoholik nie pije do końca z wyboru, ani też jego partner nie spędza z nim życia dlatego, że do końca chce. Są to zbyt skomplikowane sprawy, żeby w ten sposób się o tym wypowiadać.

Alkoholiczka powiedziała, że gdyby mogła, piła by dalej. Zapewniam Panią, że gdyby przed swoim pierwszym w życiu kieliszkiem wiedziała, co ją czeka, wolałaby jednak nie pić.

Coś dopowiem!
Alkoholik z całą pewnością chce pić........ale tak jak zdrowi ludzie, którzy mają nad swoim piciem kontrolę. Istotą jego choroby jest właśnie UTRATA KONTROLI, czego nie chce, nie potrafi przyjąć do wiadomości.
Problemem alkoholika nie jest NIEPICIE, co udawadniają tysiace trzeźwych alkoholików, którzy nie przestali być alkoholikami mimo, że nie mieli w ustach kropli wódki od lat. Problemem jest PICIE. Podnosząc do ust pierwszy kieliszek czyni to on z WŁASNEGO WYBORU, potem władzę przejmuje alkohol, bo alkoholik dawno temu stracił kontrolę. Stracił kontrolę bezdyskusyjnie i na zawsze. Przyjęcie tej prawdy do świadomości i pogodzenie się z nią jest milowym krokiem w terapii uzależnionego. Niestety, spora część pacjentów odwyku ma z tym problem, stąd zapicia, kolejne próby udowodnienia sobie, ze jednak tę kontrolę mają. Bo z alkoholem pożegnac się nie jest łatwo. Alkohol coś im w zyciu załatwiał, w czymś pomagał, nie od początku były ruiny i zgliszcza.
I gdy pacjent wychodzi z odwyku z wiedzą o swoim uzależnieniu, nie znikaja wcale jego problemy z radzeniem sobie w różnych sferach życia. One są nadal, tylko trzeba sobie z nimi radzić w inny sposób niż dotąd. Stąd potrzeba kontynuacji leczenia w poradniach.  Wielu odpada, bo idzie na łatwiznę, czyli do baru, wielu wogóle przechodzi terapię na odwal się, bo ich pragnienie zmiany jest tylko deklaratywne, wymuszone róznymi okolicznościami zyciowymi, tu przykładem jest mąż Marynarki. Stosunkowo niewielu godzi się ze swoją BEZSILNOŚCIĄ wobec alkoholu i wie, ze w konfrontacji z butelką zawsze PRZEGRAJĄ.
Rady dla żon, zeby się odsunęły, zostawiły alkoholika samego z konsekwencjami picia są jak najbardziej uzasadnione z punktu widzenia mechanizmów uzależnienia i współuzależnienia.  System ILUZJI I ZAPRZECZEŃ, którym charakteryzuje sie uzaleznienie i współuzaleznienie zniekształca i jemu i jej rzeczywistość. On ma iluzję kontrolowania swojego picia i zaprzecza problemom z tego wynikającym, Ona ma iluzoryczną nadzieję że potrafi zapanowac nad jego piciem poprzez swoją troskę i oddanie i zaprzecza swojej bezsilności wobec jego picia. Pułapka współuzależnienia polega na tym, że im bardziej ONA się stara, pomaga, ratuje, prosi, dba o niego, wyciaga z długów itd., tym bardziej pogłębiają się JEGO destrukcyjne zachowania. Dla dobra alkoholika trzeba mu pozwolić upaść bez znieczulenia! Żeby poczuł, zobaczył i doświadczył na własnej skórze skutków swojej choroby, które dotąd troskliwa współuzalezniona zona brała na siebie. On potrzebuje konfrontacji z bolesną rzeczywistością, bo tylko to może obudzić w nim pragnienie zmiany. Napisałam MOŻE, bo DNO każdego człowieka jest gdzie indziej. Dla jednego będzie to strata pracy, dla drugiego przebudzenie we własnych wymiocinach, dla kogoś odejście żony, niektórzy mają swoje dno bardzo głęboko i nie dotkną go aż do śmierci. Bardzo rzadko się zdarza, że alkoholik doświadcza "olśnienia" bez bolesnej konfrontacji, to naprawdę incydentalne przypadki.
Pozdrawiam wszystkich!

Wrócił pijany.!!! A tak miałam nadzieję......... ale nie zostawię go teraz ze względu na syna (pisze we wtorek egzamin ) , nie mogę go stresować bo bardzo by to przeżył. ......zawsze coś wypada ważniejszego!!!

List dużo mi dał do myślenia..a to że mój mąz jest alkoholikiem zrozumiałam od niedawna, teściowa mnie zbijała z tropu mówiąc że alkoholik to osoba która, pije i pije nic nie robiąc a mój syn przecież pracuje (no cóż z tego jak większość przepija). Dopiro jak przeczytałam na ulotce o alkoholikach na której był test (sama go wypełniłam), wyszło że jest uzależniony od alkoholu i to w dużym stopniu. Jak był mąż trzeźwy kazałam mu aby wypełnił test , oczywiście wynik był trochę mniejszy ale dalej w grupie punktacji co moja, I wtedy powiedział  ze już nie będzie pił .....ale to tylko jego kolejne kłamnstwa!!!!!!!!

Po pierwsze.
Podziwiam Cię...blizniaki i Ty sama w domu z nimi...nie lada wyzwanie.
Ja z jednym czasami szoku nerwowego dostaję, a jedyną podporą dla mnie jest 10 letni syn.
Ja na Twoim miejscu cieszyłabym się chwilą bo jego obietnica...niestety...bardzo bym chciała aby dotrzymał słowa,ale czuję ze nie będzie Ci to dane.
Jeżeli masz do kogo iść ja bym się nie zastanawiała. On musi się leczyć a nie składać obietnice...

Wika, chcesz, to wierz.
W tym tygodniu przekonałam się organoleptycznie ( na własne uszy słysząc pijacki bełkot mojego "uleczonego"), że moje podejrzenia co do jego powrotu do picia są uzasadnione. Usprawiedliwienie - nie pił, tylko nałykał się tabletek psycho (czy ktoś z ekspertów może się w tej kwestii wypowiedzieć?) Wczoraj dzwonił tylko do syna - dziecko jest przekonane, że tatuś był wlany.
Tak właśnie wygląda realizacja postanowień o trzeźwości prawdziwego alkoholika. Z terapii wrócił w połowie października, myślę, że popija od stycznia, pewność mam, że od 31 marca. Teraz już pójdzie z górki. Znowu straci pracę - bo ktoś mu zrobi na złość, nie będzie mógł znaleźć następnej - bo oferty nie będą spełniały jego oczekiwań. Myślę, że facet pokonuje właśnie ostatni zakręt w swoim życiu, za tym zakrętem jest już tylko przepaść. I nie jest to moje życzenie, to tylko intuicja, doświadczenie i "wiara" w tego człowieka.

Czytanie tego wątku to chyba masochizm z mojej strony.
Dwa lata życia z alkoholikiem, to powód dla którego wobec alkoholików (proszę wybaczyć uogólnienie, ale daję sobie do tego prawo po tym co przeszłam, a nawet nie było małżeństwa, dzieci) mam tylko czystą pogardę i zero litości.

Marta, współczuję.
Z mojego punktu widzenia powinnaś go kopnąć w tyłek i ratować siebie.
Raczej rozwojowa jest jego sympatia do alkoholu, zaraz TY będziesz winna, że pije (tak będzie, a Ty w to uwierzysz ...) dopóki nie przejdziesz piekła i w końcu trafisz na terapię dla współuzależnionych.

Poczytaj ten wątek dokładnie, szczególnie rady ekspertów. To czysta prawda, nie próbuj sobie wmawiać, że Twoja miłość go zmieni, albo stanie się to dlatego, że Ty coś zrobisz.
Najlepiej jakbyś nie robiła nic i zostałby z tym sam, może wtedy się opamięta.

Nie wierz alkoholikowi, zmanipuluje wszystko i wszystkich by się napić, nie liczy się dla niego nic poza zaspokojeniem głodu.
A zatem, jeśli on nie dojdzie do ściany i sam nie stwierdzi, że trzeba coś zmienić, to choćbyś stanęła na głowie nic w nim się nie zmieni.

To, że jesteś z nim 7 lat, nie oznacza, że ma Ci zmarnować kolejne lata.

daria mam syna 13 letniego i córkę 11 letnią

To są cudowne dzieci a ja jestem złą matką niemam siły aby od niego odejśc jestem poprostu tchórzem przyznaję się do tego z ręką na sercu, jestem na skraju wyczerpania. Myślałam że na mamę mogę liczyć chociaż na dobre słowo , a ona...NO co ja ci mam poradzić wtrącać się nie będę......Niechce mi się już żyć tylko dzieci nie tu trzymają. Znowu popił a jak mu powiedziałam aby nie szedł do łóżka taki brudny to mi odpowiedział...chciałaś chłopa to masz a teraz nie jęcz'' nie oddzywa się do mnie , a ja nie obskakuje go jak zwykle , wracam do domu z pracy jak on wychodzi albo jak wracam to jest pijany..zarzywam cały czas środki uspakajające to mnie nazywa lekomanką.......

Rozmawiałam z teściową na temat problemów ale ona czuje się bardziej skrzywdzona niż ja, może i jest bo ma męża alkoholika , rozmawiała z synem , ale nie chciała mi powiedzieć o czym. Ona zawsze czuje się najważniejsza nie wnuki tylko ona, ona czuje się pokrzywdzona ona najwięcej cierpi i nie wysypia się w nocy (ja też bym nie spała ale tabletki mi pomagają zasnąć ). Każdy okazuje nerwy w swój sposób...
Chcę męzowi pomóc, napiszcie do jakiego aa należy się zgłosić, czy trzeba się tam umawiać, jak wyglądają te mitingi? (interesuje mnie region krakowa) Jak powinnam się do tego przygotować? czy powinnam iść z mężem? Proszę zrozumcie mnie przysięgałam przed Bogiem.... Odejście to dla mnie zadużo poprostu niemam tyle w sobie siły.

Bardzo dziękuję za tak dokładną podpowiedź, porozmawiam z męze i wyjaśnie naczym to polega. Mam nadzieje że nie ucieknie z mitingu,...
Dzisiaj przeszedł sam siebie uderzył syna (chociaż nie pił od środy) i to jeszcze w twarz ma trzy pręgi po twarzy....Syn nie przyznał mi się, dopiero podczas śniadania zauważyłam (wstał o 6,00 i zajmował się swoim hobbi) bał się powiedzieć, gdyż nie chce się wyprowadzić  z domu...

Ja któregoś dnia wybrałam się do biura Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych
ze skargą na męża.Po prostu.Dostał kuratora na rok.
Biuro PARPA -jest w Rynku Podgórskim - mieszkam w Krakowie.Jeśli chodzi o poradnie - leczę się na ul.Bonarka.Jest tam świetny terapeuta od uzależnień - zadzwoń i umów się na spotkanie.Jest tam też grupa AA  (otwarte mitingi o ile pamiętam są w ostatnie piątki każdego miesiąca),grupy Al-anon we wtorki -otwarte w każdy pierwszy wtorek miesiąca.
  Będziesz mocno zdziwiona gdy podejmiesz decyzję że chcesz sobie pomóc -sobie nie mężowi!!!

Manipulacja najbliższymi to chleb powszedni każdego alkoholika. Jeśli przejrzy Pani to Forum w tematach o alkoholu (życzę powodzenia, bo to niełatwe zadanie... jest tego mnóstwo) zobaczy Pani, ile jest takich sytuacji.
Proszę nie dać się straszyć - to bardzo marny chwyt, a zazwyczaj nic nie jest dla pijaka cenniejsze, niż własny tyłek.

Daria, jesteś tam, gdzie ja byłam tak ze trzy lata temu. Teraz się rozwodzę, ale naprawdę dużo jeszcze przez te trzy lata złych rzeczy musieliśmy znieść. No i tych wszystkich: "nigdy więcej, przysięgam, wybacz, przepraszam, mam złą wiadomość - znowu wylali mnie z pracy (za pijaństwo)", i wiele innych słów i czynów. Tego nie byłoby gdybym zrealizowała to, co wtedy wydawało i się jedynym rozwiązaniem (rozwód), a nie uległa kolejnym bajeczkom niereformowalnego egoisty. Trzy lata niepotrzebnego szarpania emocji moich i dzieci. Można było tego uniknąć. Ale... Teraz sprawy maja się dobrze, od kiedy się wyprowadził żyjemy jak ludzie. Nie ma tego całego "alkoholowego" bałaganu - wiesz: brud, smród, walający się po domu psudoczłowiek, wystraszone dzieci. W życiu nie zapomnę moich córek idących na zakończenie roku szkolnego z oczami zapuchniętymi od całonocnego płaczu z powodu głupoty tatusia, który nie dając im spać opowiadał brednie o swojej śmiertelnej chorobie. A one wtedy jeszcze wierzyły i były wystraszone, że tatuś umiera. A tatuś wytrzeźwiał i następnego dnia, z sobie właściwym "poczuciem humoru" zameldował, że żartował. To był ten moment kiedy zdecydowałam się zakończyć tę nierówna walkę. Niestety szukanie skutecznego sposobu zajęło ponad dwa lata. Dobrze, że taki sposób się znalazł.
Unikniesz wiele złego rozwodząc się jak najszybciej.

Z powodu bólu kręgosłupa wybrałam się do neurologa - i dostałam lek na lęki charakteryzujące się nadmiernym i niekontrolowanym martwieniem się o sprawy codzienne i na zmniejszenie napięcia mięśniowego.Zastanawiałam się wiele razy dlaczego tak wszystko mnie boli,dlaczego czuję się jak staruszka - i mam odpowiedz.Duszności,bóle w klatce piersiowej - to wszystko sprawy nerwicowe.Nie zdawałam sobie sprawy.Ciało chce mi coś powiedzieć ...

To mój post,który zamieściłem na innym podobnym forum.
Jeszcze jedna "relacja z pierwszej ręki"-może komuś się
przyda:

Jestem alkocholikiem.Niepijącym-od 14 lat.Wyszedłem z tego sam,bezAA,terapii,bez pomocy.Znam tą chorobę i wiem co potrafi.No,na samo dno to może nie upadłem,ale wyrażnie już je widziałem-przepijałem całe zarobki,a rodzina płaciła za mnie rachunki.I o tyle lepiej,że byłem i jestem samotny,więc przymajmniej nikogo nie krzywdziłem.Nie mam dla was dobrych wieści-alkocholikowi nie można pomóc z "zewnątrz".Dopóki on sam nie stwierdzi, że ma problem,że jest wobec choroby bezsilny, nikt i nic nie jest w stanie mu pomóc.Może w tym pomóc(ale gwarancji nie ma,do wielu nie dociera już nic)"uderzenie o dno"-kiedy straci wszystko racę,rodzinę,mieszkanie,znajomych(nikt mu już nie pożyczy,ani nie postawi).Ale to nie jest wbrew pozorom proste-nawet gdy żona wyrzuci go na bruk,to jeszcze jest mamusia,która w dobrej wierze,wiedziona instynktem zadba o swoje dziecko
nakarmi,przebierze i da na piwko-jak nie da, to dziecko bez skrupułów ukradnie jej ostatni grosz(przykład z życia-nie,nie mojego-kolegi).Gorzej ,że do matek zaślepionych instynktem nie dociera że robiąc dobrze,tak naprawdę robią żle-to jedna znielicznych sytuacji,kiedy instynkt macierzyński szkodzi dziecku.No i oczywiście żona staje się wrogiem,no bo jak ona mogła takie dobre dziecko z domu wyrzucić?
Uderzył ? Bije ? Będzie bił częściej.I mocniej.Chyba, że go zamkną.
Dzieci cierpią? Wiem-mój ojciec też wracał pijany i urządzał awantury-do dziś pamiętam jak się bałem.Powstrzymało mnie to przed piciem?-Nie!
Mam złą wiadomość żono alkocholika-on cię nie kocha!Dzieci też nie kocha!On kocha najbardziej na świecie alkochol i jego działanie-bez znaczenia czy to jakiś markowy drogi trunek(dobrze sytuowani) ,jabol czy piweńko-kiedy zabraknie,a kac suszy, denaturat też bedzie dobry.Coś ukradnie,sprzeda i kupi go.
Więc co robić? Dziś ,kiedy wiem to, co wiem, co bym zrobił na miejscu żony alkocholika? Jeżeli on nie jest świadomy, że nad tym nie panuje i nie przejawia woli żeby z tym skończyć - żadne dobrowolne czy przymusowe kuracje nie odniosą  skutku(widziałem kolegów,którzy "przepili" Esperal-da się!)
Co robić? - UCIEKAĆ!Kobieto-ratuj siebie i dzieci i co tam jeszcze dasz radę ocalić i uciekaj!Może zmądrzeje?Jak nie zmądrzeje to płyn,który on tak kocha po prostu go zabije.Alkocholik ma dwie opcje:1-nie pić,2-nie żyć.
Nie,nie-on się nie zapije na śmierć-to rzadko jest takie przyjemne!
To najczęściej jest tak,że delikwent udusi się własnymi wymiocinami,kiedy uśnie opity(tak skończył kolega),upuści peta leżąc w pościeli(to o mały włos ja) czy zwyczajnie- on uśnie, a czajnik z wodą (zapitka przecież potrzebna) wykipi i zgasi palnik gazowy-kiedy sąsiedzi poczują gaz zwykle jest za póżno.
A jak zmądrzeje?
Niech szuka pomocy-wtedy mu można pomóc.NIE WCZEŚNIEJ!
Mnie się udało samemu-taki już ze mnie wyrodek(wiecznie samotny).Sam w gówno wdepnąłem,sam z niego wylazłem.Ale większość ludzi to stworzenia stadne-w kupie rażniej.Więc może jednak terapia grupowa,choćby AA.
Co potem?Wcale nie będzie łatwo-gdzieś kiedyś usłyszałem:"Rzucić picie?To akurat jest najprostsze".Zgadzam się z tym.Schody zaczynają się po wytrzeżwieniu.
Słyszeliście pewnie kiedyś tekst:"On kiedyś pił,ale przestał i teraz mu palma odbija"
Słyszeliście?Ja tak!Mało tego, sam tak mówiłem!
Sposób patrzenia na świat po wytrzeżwieniu bardzo się zmienia.Towarzystwo trzeba zmienić-tak zwanych(w moich stronach)sznapskolegów najlepiej brutalnie spuścić ze schodów-gwarantuję że nie wrócą.Gorzej w pracy(o ile jeszcze ją ma)
w rodzinie (stypaweselechrzestkumuniaurodziny).
I pamiętać,że alkocholikiem się zostaje i się jest-do końca życia.Można być jedynie ALKOCHOLIKIEM NIEPIJĄCYM.Czyli zapomnieć nawet o symbolicznej lampce szampana w sylwestra.Nic!Zero!
Bo ta lampka szampana,to jedno małe piweńko,to może być powrót!
A w najlepszym razie tzw."wpadka".Co to jest? Mnie się przytrafiła i nie chcę  więcej miałem psychicznego "doła" (listopad,urodziny,ciemno,deprecha,samotntość)
-wypiłem dwa "Karmi".Dwa "karmi"-po 1,5% alkocholu!Skończyło się 11-to dniowym"cugiem" i 17-to dniowym kacem-potworem(pamiętam go do dziś)-urlop ,na który pracowałem cały rok zmarnowany.
Kończę powoli-mam nadzieję , że nie nudziłem,może ta wiedza komuś do czegoś się przyda a przynajmniej przybliży naturę tego,z czym chcecie walczyć.
Na koniec zdradzę wam "tajemnicę" - słyszę często wypowiedzi
fachowców,ludzi z dyplomami,autorytetów (ofiar nałogów też),którzy pieprzą bez sensu  coś o "słabej woli","silnej woli".Ludzie ,nic takiego nie istnieje!
WOLA ma stan zerojedynkowy-(jak w komputerze)-jest albo jej nie ma!
Myśli ,w rodzaju"chcę,ale..."."chcę,tylko..."."zacznę od np.jutra"-znaczą tyle co "nie chcę".Kiedy CHCESZ-nawet ściany ci pomagają.
Dość-kończę.Gdyby ktoś miał pytania, odpowiem,na ile potrafię.

Tak, nie ma to jak opowieść samego alkoholika, otwiera oczy.
Czy można cos zrobić, żeby alkoholik zaczął chcieć zmiany? Ja uważam, że w wielu przypadkach można i mam na to dowody. Otóż mój brat i moja bratowa są uzależnieni. To była masakra bo mieli małe dziecko. Ktoregos dnia zastałam ich pijanych w trupa, a małego w łózeczku w brudnych pieluszkach i zziębnietego. Wezwałam policję, żeby spisali protokól, zawiadomiłam Sąd Rodzinny, ktory wydał natychmiastową decyzję o zabraniu dziecka do Domu Dziecka. Serce mi sie krajało, że oddaję bratanka, ale wiedziałam, że gdybym zabrała go do siebie, to byłaby to tylko informacja dla rodziców, że mogą sobie dalej pić, a dzieckiem zajmie sie rodzina bez żadnych dla nich konsekwencji. Do Sądu poszedł wniosek o zabranie praw rodzicielskich, do Komisji wniosek o przymusowe leczenie. Moja matka dostała zakaz otwierania drzwi synowi i jego żonie.
Następnego dnia gdy przejrzeli na oczy dostali informację ode mnie co się stało, gdzie jest dziecko i co muszą zrobić żeby go nie stracic. Jeszcze tego samego dnia oboje znaleźli się na odwyku. Byli tam przez 6 tygodni, a potem kontynuowali w poradni. Dziecko było w DD przez 5 miesięcy, a kurator przyglądał się postepom w leczeniu rodziców. Po tym czasie maly wrócił do rodziców. Upłynęło od tego czasu 15 lat. Od 15 lat są trzeźwymi alkoholikami.
Wiem, to bylo brutalne, ale jak życie pokazało, jedyne sensowne rozwiązanie, które było w stanie wstrząsnąć ich pijanym mysleniem. Wcześniej nie pomagały zadne groźby ani prośby.
Te matki i zony, które "ratują" swoich alkoholików, wyciągają z długów, karmią, tłumaczą, wybaczają tak naprawde pomagaja im dalej PIĆ. Tylko kopnięcie w zadek, zostawienie go sam na sam z butelką, wycofanie się z relacji z nim, pomoże mu "dotknąć dna" i odbic się od niego. Choc i tu 100% pewności nie ma. Ale jest jakaś szansa!

witam po rzeczytaniu twojego postu nie wiedziałam co miałam myślec. ja jestem w podobnej sytuacji z mężem i mam 2jke małych dzieci.

Witam mam 28lat,i od 9 lat jestem mężatką.
Na początku układało nam się super do momentu kiedy mój mąż nie zaczął sobie popijać,w końcu doprowadziło to do takiego stopnia ,że zaczął wpadać w ciągi alkoholowe które trwały nieraz tydzień ,nieraz dwa.Stracił przez picie kilka razy pracę .
Cztery lata temu był zaszyty inie pił chodził na spotkania do klubu AA myślałam wtedy że to co najgorsze już za mną.Po roku niepicia wszystko tak jakby się cofnęło,znowu zaczął  pić i to prawie codziennie,stracił pracę, prawo jazdy.Dzieci zaczęły się go bać.Zrobił się agresywny zaczął mnie bić .
Dwa tygodnie temu po takim incydencie wezwałam policję przyjechali i wyprowadzili go z domu,mieszka obecnie u swoich rodziców .Od tej pory nie pije chce zacząć się leczyć ,zapisał się do klubu AA i znalazł pracę.Odwiedza dzieci,mnie przeprasza,prosi o ostatnią szansę,a ja nie wiem co mam zrobić bo miłość jest ślepa a ja go naprawdę kocham.

Anna, to dopiero 2 tygodnie, tyle co nic! Nie pozwalaj na powrót męża do domu. Jeśli chce sie leczyć, to niech się leczy. Żadaj od niego konkretów nie tylko słów, bo słowa to specjalność alkoholików. Konkretem ma być profesjonalna terapia na oddziale odwykowym lub w poradni odwykowej. Niech ci UDOWODNI, ze nie rzuca słów na wiatr. Ta separacja od rodziny niech potrwa przynajmniej pół roku, przez ten czas będziesz sie przyglądać temu co mąż robi. Ponadto powinnaś poszukac pomocy dla siebie. W poradniach odwykowych są  programy terapeutyczne dla rodzin alkoholików. Tam znajdziesz pomoc dla siebie, bo potrzebujesz wiedzy o uzależnieniu i współuzależnieniu. Uzaleznienie to nie taka zwyczajna choroba, to nie katar, że wystarczy aspiryna i głaskanie po głowie. Musisz nauczyć się "twardej miłości" i zastąpić nią tę ślepą, o której piszesz. Tylko wtedy jest jakaś szansa na zmianę. Jeśli jednak się złamiesz i pozwolisz mężowi wrócić do domu bez stawiania warunków, to gwarantuję Ci, że horror wróci szybciej niz się spodziewasz.

Twoja miłość BYŁA ślepa, dwa tygodnie zaczęłaś patrzeć przytomnym wzrokiem. Popieram zdanie i mareny7 i pana Wojciecha Imielskiego: bądź stanowcza. Dwa tygodnie to bardzo mało.
Jeśli kochasz swego męża, jeśli chcesz, by przestał pić, bądź wymagającą żoną.
Twoja uległość, Twoja pobłażliwość wspierać go tylko będzie w dalszym piciu i biciu.

Trzymam kciuki.

U mnie jest inaczej. Mąż mój pod wpływem alkoholu jest miękki. Wszystko jest na różowo. Na imprezach rodzinnych  jest wręcz wylewny. Irytuje mnie to, bo nie wiem, co o tym myśleć. Do mojej mamy zaczyna mówić mamuś.

Możesz go spróbować namówić na leczenie ale cudów sobie nie obiecuj bo to przede wszystkim uzależniony musi mieć motywację. A z tego co piszę widzę że jest wręcz przeciwnie.
Ja bym się na twoim miejscu rozwiodła. Dostaniesz alimenty bez żadnego okazywania wyższości finansowej. Oczywiście z samych alimentów zyc się nie da -masz jakieś inne opcje? Czemu musiałaś zrezygnować z pracy od razu? Nie jestem zwolenniczką zwolnienia lekarskiego od pierwszego pozytywnego testu ciążowego, ale pracodawca powinnien zapewnić pracę na odpowiednim stanowisku, o ile nie pracujesz na czarno oczywiście.
A tak w ogóle - dlaczego nie zabezpieczyłaś się przed ciążą 'zapożyczając' mu  miejsca w łóżku?

witam ,chyba nie przypadkiem tutaj zajrzałam ,wpisałam w wyszukiwarce ,,mój mąż alkoholik ,, wyświetliło mi się forum ,przeczytałam na forum o problemach z piciem. I chyba tego od dawna szukałam w necie -,miejsca w którym można się wyżalić i nikt mnie nie zna, dlatego postanowiłam się zalogować . Chociaż zacznę może od tego ,że jestem już  z 8 letnim stażem małżeństwa , ale moje życie mimo ,że mam 26 lat to piekło na ziemi , czuję że jestem sama ,nie mam nikogo z kim mogłabym porozmawiać ,zwierzyć się dlatego pisze tutaj , a to najgorsze być samym i w tym wszystkim są dzieci . Czuję że mąż mnie lekceważy , zawsze się ktoś znajdzie z kim będzie pił i to jest  nieuniknione ,a ja gdy widzę gdy przychodzi kolega męża z piwem -uwierzcie mi ,chce mi się płakać ,bo wiem że to piwo to początek a do wieczora ....  daleko.  Wczoraj gdy wrócił do domu po piwach dzieci spały , teściom zrobił awanturę , a mnie powyzywał , uderzył -(tak i już nie będę dłużej  tego kryć ), nie wytrzymałam wzięłam samochód i pojechałam przed siebie , płakałam przez całą drogę gdy trochę mi przeszło wróciłam do domu w którym nie było męża ,bo wymyślił sobie że musi mnie szukać ,pojechał rowerem do swej mamusi się pożalić ,ale mamusi nie było w domu ,więc znalazł sobie innego kompana do zwierzeń , przyjechał póżno w nocy coś ok ,23.00 z wujkiem i dwoma ładnymi kuzynkami i musiałam  udawać jak zawsze że jest dobrze , chociaż im się zwierzał jaką to ma żonę , i musiałam rozmawiać z nimi , zrobić kawkę itp. a najgorsze ,że jak pojechali znów zaczął z pretensjami do mnie , on wcale mnie nie dostrzega , zamknęłam się w łazience by się wypłakać to rozwalił drzwi , poszłam do pokoju a on za mną ,uderzył mnie -nie przeprosił zresztą jak zawsze , jak zawsze w głowę, tak by nie było nic widać , wyszedł wyzwał  i od wczoraj do domu nie wrócił ,pewnie siedzi u kogoś i chleje ,albo jest u swojego wójka  , zresztą dzisiaj jego mama wraca od córki i kolejny nocleg zapewniony , a ja ??? gdzie miejsce dla mnie i dzieci ?  o nas wcale nie myśli ,nawet mleko mi się skończyło zawsze miałam bebilon  teraz mam to zwykłe w kartoniku -bo musze takie mieć -na inne nie mam pieniędzy ,a jego to nie obchodzi , nawet nie wiem czy po tym mleku nie będzie miała zaparcia , bo kiedyś miała. kiedyś umiałam dobre ciasta  upiec , a teraz nie mam na to ochoty ,wolę kupić , tak jak przed laty sama sobie mini ogród zaprojektowałam , a teraz nawet do niego nie chodzę , mimo że tak bardzo go lubiłam -spędzać  w nim czas .
wszystko jest na mojej głowe ,wszystkie urzędowe dokumenty ,zawożenie dwoje dzieci do szkoły podstawowej i jeszcze opieka nad malutkim rocznym dzieckiem ., a mąż to tylko na papierze / nie jestem szczęśliwa, chociaż kiedyś byłam inna -pełna życia ,  teraz mam dość  i nawet czasem przy mocnej kłótni mocno boli mnie serce i czuję że zrobiłam się nerwowa, ale co tam ,moje życie już przemknęło obok gdzieś .
 

    ,,  Spójrz w me oczy
      Spójrz w ich głębiny
      tam zatacza się smutek nieodkryty ,,

Myslę, że w walce z alkoholizmem męza, przyda się wsparcie psychologa, czy terapeuty od wspóluzależnień. Warto poszukać Poradni dla Osób Wspóluzależnionych, albo isć do Osrodka Interwencji Kryzysowej, porozmawiać z ludźmi, którzy  przygotują cię na to,co  jeszcze byc i jak na to  reagowac.Samej z dziećmi na głowie, z teściami i manipulującym mężem trudno jest wytrzymać psychicznie.

Mój Boże, się zreflektowałam po czasie,
oczywiście wsparcie na tym forum  jest bezcenne, ale w realu tez nie zaszkodzi.Pozdrawiam wszystkich zaangażowanych i przepraszam za ten lapsus.

Wstydzić to się trzeba tego, że tkwisz w tym małżeństwie a nie tego co ludzie powiedzą jak odejdziesz. A nie wstyd Ci jak mówią w tej chwili o Tobie i mężu? Ludzie zawsze gadali i gadać będą. Słaby powód podałaś tkwienia w tym wszystkim.

Masz gdzie odejść. Czyli masz coś czego większość kobiet w twojej sytuacji nigdy nie miało i nie będzie miało. Nie odejdziesz bo będzie dzwonił? Oczywiście, że będzie skoro to przynosi skutek i zawsze wracasz.

Nie myślisz racjonalnie tak jak sama napisałaś. Czas to zmienić a będzie tylko lepiej.