mój mąż alkoholik

Wiem dokładnie o czym mówisz, bo sama jestem dzieckiem z takiego związku. Mój ojciec odkąd pamiętam pił i był agresywny w stosunku do mamy, a później wobec mnie i mojego rodzeństwa również. Mówiąc Ci, że się powiesi jak go zostawisz stosuje wobec Ciebie szantaż emocjonalny, bo albo nie chce stracić Ciebie i dzieci, albo bo sytuacja, w jakiej się teraz znajduje jest wygodna, bo ma niewolnice Izaurę, która mu posprząta, ugotuje, a on przychodzi na gotowe i ma okazje do picia. Wiem, że teraz pewnie jest wszystko na Twojej głowie, bo on zaabsorbowany piciem nie ma czasu na obowiązki domowe. Musisz się poważnie zastanowić po pierwsze czy go mimo wszystko nadal kochasz, a po drugie czy widzisz szansę na jego wyjście z nałogu. Opowiem Ci co my z moją mamą zrobiłyśmy w naszym przypadku. Ja jako osoba pełnoletnia (22lata) złożyłam wniosek w prokuraturze o przymusowe leczenie, ale procedura ta trwa bardzo długo i od złożonego wniosku czekam na wyrok już ponad 9 miesięcy. Plus taki, ze sprawa jest w toku, ale zanim zostanie ogłoszony wyrok i przyjdzie czas na jego kolej (samo czekanie na miejsce w ośrodku trwa około 5 miesięcy, ale zależy  jaki ośrodek) to jeszcze dużo czasu upłynie. Z kolei moja mama złożyła wniosek o psychiczne znęcanie i ta sprawa trwa już nieco krócej. Ale tak na prawdę sytuacja w domu nie poprawiła się a wręcz pogorszyła. Rodzice są obecnie w separacji, bo jak ojciec stracił pracę przez picie zaczął brać kredyty i mama bała się że będzie musiała je później za niego spłacać, a bywało już tak. Ale wszystko to na nić, bo ojciec zamiast otrząsnąć się z tego, że powoli zaczyna tracić rodzinę wpadł w większy amok i pije już codziennie, a za to, że stracił pracę, że są z mamą w separacji i że toczą się przeciwko niemu dwie sprawy, obwinia moją mamę i nie widzi w tym swojej winy. Musisz poważnie porozmawiać z mężem o tym, że obecne życie Ci z nim nie odpowiada, że nie możesz dzieciom na samym wstępie niszczyć życia i albo się uspokoi, sam odda na leczenie i będzie coś ze swoim piciem robił albo go zostawiasz, albo sama wymyśl dogodne dla Ciebie ultimatum (przygotuj się na to, że jeśli powiesz mu że ma problem i że już staje się alkoholikiem to Cię wyśmieje, bo przecież mało który alkoholik przyzna się, że jest alkoholikiem, że ma problem i że trzeba coś z tym zrobić). Tylko co bardzo ważne, musisz być konsekwentna w swoich słowach, bo jak będziesz mu groziła i nie stosowała się do tego to następnym razem też nic nie wskórasz, bo będzie juz wiedział, że nie dotrzymujesz słowa i tylko go straszysz słownie. Ważne jest też czy otrzymujesz wsparcie od jego rodziny i czy możesz liczyć na ich pomoc. To jest również ważne, bo jak nie będą Ci pomagać, a wręcz przeciwnie jeszcze dolewać oliwy do ognia i sterować nim przeciwko Tobie (tak jak w przypadku mojego ojca), a on nie będzie miał własnego rozumu to już sytuacja stracona. Możesz na pare dni wyprowadzić się z domu do rodziny i zobaczyć, jak on na to zareaguje, choć wiem że nie będzie to łatwe, bo nikt od razu nie przyjmie pod swój dach matkę z 3 małych dzieci. A z takich bardziej przyjemnych porad to postaraj się nawiązać kontakt z grupą wsparcia. Na pewno jakaś się znajdzie w Twoim miejscu zamieszkania, tylko na razie o tym nie wiesz bo Cię to wcześniej nie interesowało. Tam spotkasz ludzi z podobnymi problemami, a nikt Cię tak dobrze nie będzie rozumiał jak właśnie oni. Przy takich grupach znajduję się psychoterapeuta (może Twój mąż zgodzi się chodzić na spotkania razem z Tobą?). Musisz robić tak, żeby nie zmarnować życia dzieciom, a przede wszystkim sobie, bo nieszczęśliwa matka to nieszczęśliwe dzieci. Wiem, że czeka Cię teraz trudna decyzja co zrobić, jak i czy to w ogóle będzie miało sens ale myśl przy tym o przyszłości swojej i dzieci. Trzymam za Ciebie kciuki, mam nadzieję, że przyda Ci się Tobie to co Ci napisałam, a przede wszystkim mam nadzieję, że uda Wam się ten problem rozwiązać, bo teraz napisze Ci z punktu widzenia dziecka, że nie fajne jest gdy rodzice się kłócą, nie potrafią się dogadać, obrażają się wzajemnie, aż w pewnym momencie stają się dla siebie obcymi i wrogimi ludźmi. Pozdrawiam i pamiętaj musisz być silna i twarda, chociażby ze względu na dzieci.

limonka88, atinasarz
dziekuję wam za rady, za słowa wsparcia. Nawet nie wiecie ile to dla mnie znaczy. Zostałam z tym problemem sama, nie umiem sobie z tym poradzić! Cieszę sie  że jest ktoś kto zainteresował się mną. Do tej pory myślałam że jestem w sytuacji bez wyjścia.

Mój mąż wcale nie jest takim złym człwiekiem. Jak nie pije to jest przykładnym mężem i ojcem i dlatego tak ciężko jest mi od niego odejść. A co do zgłoszenia go na leczenie... myślałam o tym już od dawna ale chyba brak mi odwagi, boję się jego reakcji, boję się że nasze małżeństwo będzie jeszcze gorsze, że jeszcze bardziej będzie mnie za to poniżał. Boję się że moi teściowie ( z którymi mieszkam) znienawidzą mnie za to że to zrobię dla jego ukochanego synka. A co będzie z naszą sytuacją finansową jeśli on podejmie się leczenia? Ja nie pracuję, Mąż też nie zarabia kroci więc też nie mamy zbyt wiele oszczędności.

O Matko...Ten koszmar będzie trwał wieczność

O rany .. Jak Ja czytam co napisałaś Natalio to czas mi się cofnął o parę lat . Byłam bardzo w podobnej sytuacji .. małe dziecko, mąż alkoholik. Stracił wszystko, prawo jazdy, dobrą pracę przez alkohol. Pił codziennie ( 6-8 piw dziennie ). Przeważnie po kryjomu .. jak napisałaś .. w pywnicy, w kuchni i w garażu. wiecznie od niego śmierdziało alkoholem. Już nie będe pisała ile awantur było, szarpaniny, wyzywisk .. strasznie mnie poniżał .. nawet jak byłam w ciąży mnie nie szanował . Groził też śmiercią .. moją i swoją .. że się powiesi .. że wysadzi mi dom w powietrze, kiedy chciałam właśnie odejść .. zawsze brał mnie na litość. Leczenie obiecywał ale nie zrobił tego i Twój też tego nie zrobi!!! Nie myśl że on się zmieni! Nie zmienisz go! Odejdż od niego ... proszę Cię! On Cię zniszczy . Jeszcze trochę i będziesz w takim stanie nerwowym że sobie nie poradzisz.
Ja skończyłam ten związek, te chore małżeństwo! Po prostu zorientowałam się że on gra na moich uczuciach, że zbyt bardzo kocha siebie żeby sie powiesił. Rozstałam się i już. Nie było łatwo .. bo nie dał mi na początku żyć, śledził mnie, wmawiał innym że kogoś mam ... stał mi wieczorami pod oknami, włamywał się do domu ... ale przeżyłam to. Dziś jestem bardzo szczęśliwą kobietą, mam teraz wspaniałego ukochanego faceta, który przede wszystkim nie pije i dba o mnie a moje dziecko bardzo go lubi, bo ze swoim ojcem nie ma żadnego kontaktu! Ojciec niestety nie ma czasu dla niego, bo musi pić!
Jednak nerwicę już mam silną, czasami nie panuję nad sobą ... chodziłam do psychiatry, byłam na silnych prochach. Dzięki niemu właśnie.
Dziewczyno zrób coś! Wiem ze to trudne, ale alkoholi to chory i samolubny człowiek!
Pisz tutaj .. jak Ci mijają dni .. Ja będę często tu zaglądała!
Pozdrawiam Cię ciepło i trzymaj sie dzielnie!

I po co Ci takie życie???
Nigdy nie będziesz szczęśliwa jeśli z nim zostaniesz! Ja rozumiem że się boisz, też się bałam tej samotności, wmawiałam sobie że nikt mnie już nie ze chce. Rozwódka z dzieckiem. Ale tak nie jest. Pokocha Cię jeszcze taki facet że pokocha i Twoje dzieci.
Współczuję Ci naprawdę. Znam to. Czasami chciałam zeby mąż w ogóle się nie budził. Wolałam być sama w domu bez niego, bo on mi przeszkadzał.
Żalił się swojej mamusi że go ograniczam z pieniędzy, a ona zaś po kryjomu dawała mu pieniądze a on oczywiście wszystko przechlał. Więc teściami się nie przejmuj, sami niech się z nim męczą!
Nie obwiniaj siebie! Staraj się dla dzieci być dobra i cierpliwa a mężowi powiedz jeszcze raz że jak się nie zmieni to odejdziesz od niego na zawsze!
Ja jak miałam gości to mój mąż zawsze leżał już pijany i nigdy do nich nie wychodził, wstyd mi był za niego. Tak się cieszę że ten koszmar się już skończył i Tobie tego z całego serca życzę!

Jak myslisz co bedzie dalej,?kolejne obietnice,ze sie opamieta,kolejne ciagi,kolejne dzieci.......a dlaczego ty sie martwisz tesciowa?to ona powinna ci pomoc,nie wierze ze nie widzi twojego problemu,nie chce widziec,wiem cos o tym zostawilam meza alkoholika,wzielam dzieci pod pache i poszlam tak jak stalam,od tamtej pory minelo 6 lat a mordowalam sie z nim 11!niewytrzymalam jak kolejny raz zdemilowal mieszkanie bo szukal pieniedzy.teraz jestem szczesliwa kobieta ,wychowuje synow,oszczedzilam im stresu i patrzenia na awantury i jego picie.wiem poczatki sa straszne,ciezkie decyzje do podjecia ale jesli mialabym cos sobie zarzucic to tylko to ze zrobilam to o 11 lat za pozno.na poczatku tasciowie obrazili sie na mnie ,ze go zostawilam a on chcial sie powiesic,{jakos sie nie powiesil]jednak odnowilam z nimi kontakty bo w sumie to sie lubimy i kochaja wnuki.w szczerej rozmowie tesciowa przyznala mi racje,powiedziala ze nie mogla patrzec na te jego picie.nieutrzymuje z nim kontakzow,wiem od tesciowej ze ozenil sie powtornie i pije rowno z e swoja kobieta.wodka wziela gore...nie marnuj swego zycia a przedewszystkim dzieci.pozdrawiam

oj dziewczyny, takie to jest trudne...
Moje dzieci już śpią więc znów mogę wyładować swoją złość pisząć TU. A i mój mąż też śpi (pijany)
Dziś dostałam furii, mój mąż wymyślił  sobie jakieś ważne sprawy żeby nie przyjąć moich gości( bylo mi wstyd bo oni jechali do nas z daleka a niewidzielismy sie ponad 2 lata), zrobiłam mu awanturę. Przez to mój teść wyzwał mnie i powiedział że gówno go ochodzą moi goście. Dziewczyny ja chyba powinnam się leczyć, jestem nadpobudliwa( chyba z powodu mojego meza).
Wieczorem, mimo kłótni i tego ze groziłam mu ze jak jeszcze raz zobacze go pijanego to odejde, znów wrócił pijany.
Podjęłam dedcyzję. Wyprowadzam się od niego jutro rano, jak on będzie w pracy.
Boję się tylko, że nie wystarczy mi odwagi i determinacji

Zrób to, jeżeli masz gdzie. Niech zobaczy, że nie rzucasz słów na wiatr i stać Cie na podjęcie takiej decyzji.
Wiem, że po pewnym czasie wrócisz, bo on Cie uprosi. Pamiętaj, możesz to zrobic tylko raz. Jeżeli nie bedzie zmian w jego postepowaniu, to nie będzie ich nigdy.

Bądź silna,uwierz,że nie ma lepszego rozwiązania...jak długo to będziesz znosiła?

Natalio,
musisz coś z tym zrobić. Prędzej czy póżniej i tak powie, że pije przez Ciebie i wszystko złego co sie dzieje będzie przez Ciebie.  Tak jak pisałaś, popadasz już w nerwicę i to że tak się teraz zachowujesz nie jest Twoją winą tylko Twojego męża. To przez niego taka jesteś. A pomyśl, że niedługo takie zachowania mogą jeszcze się przenieść na Twoje dzieci i one  się staną nadpobudliwe i nerwowe. Porozmawiaj z jego rodzicami, niech wiedzą co się u was dzieje, jak się zachowuje, tylko jeśli mieszkacie razem to i tak słyszą awantury.

Witam drogie Panie.
Może was to zdziwi ale nie wiem czy jak ta druga połowa mogę tu zaglądać.
Ale jako że już tu jestem i przeczytałem o problemie alkoholizmu w związku chciałem się z wami podzielić swoja opinią i doradzić tym które mają problem z mężem alkoholikiem.
Muszę się przyznać że sam jestem alkoholikiem od trzech lat nie pijącym.Doprowadziłem podobnie jak wasi czy obecni czy byli mężowie do rozpadu małżenstwa.Przeszedłem kurację odwykową tylko z tym że nie w Polsce a za granicą/jestem 15 lat w grecji/ nie było łatwo.
Jedno co chciałbym powiedzieć przede wszystkim natalia20013 nigdy nie wierz alkoholikowi.To co on mówi to tylko słowa nigdy nie znajdzie odwagi aby odebrać sobie życie.Jeśli chcesz normalnie żyć zostaw go a możesz pomóc i sobie i jemu.Może wtedy jak odejdziesz zacznie cos robić ze sobą bo wtedy zostanie sam ze swoim alkoholem a wszyscy inni się od niego odsuną,a Tobie na pewno pomogą.
Życzę siły i odwagi do podjęcia odpowiedniego kroku.

Przeczytałam ten wątek i aż postanowiłam się zarejestrować. Mogę Ci tylko powiedzieć,abyś pomyślała o sobie. Mój ojciec pije odkąd pamiętam i strasznie żal mi mamy.Będzie taki dzień kiedy Twoje dzieci dorosną i zaczną żyć swoim życiem a Ty zostaniesz z mężem na którego nie będziesz mogła liczyć bo ważniejszy będzie alkohol.
Niestety alkoholizm to przeklęty nałóg bo dopóki sam chory nie zda sobie sprawy,ze swojego uzależnienia to nikłe są szanse na to,że przestanie pić

miesiąc miodowy...

To głos rozsądku - i to z pierwszej ręki.
Pozdrawiam Pana serdecznie i w imieniu nas wszystkich dziękuję za ten wpis

W mojej ocenie - bardzo trafna i fachowa refleksja

Manipulowanie partnerem to chleb powszedni każdego alkoholika.
Grożenie samobójstwem jest doskonałym wyrazem dramatycznej niedojrzałości pijącego - to groźba z kategorii "na złość tatusiowi odmrożę sobie uszy". W większości przypadków sam alkoholik nawet przez moment we własne groźby nie wierzy - poza tym, zbyt wiele znaczy sam dla siebie, by mógł zrobić sobie świadomą krzywdę. W tym przypadku to raczej jego histeryczne demonstracje, przykro tylko, że skuteczne.
Niech Pani koniecznie napisze jeszcze, jak się sytuacja rozwija.

Chciałam sie wypowiedzieć na temat tej przysięgi.
Natalio, gdy postawiłam sprawę na ostrzu noża , zmuszając go do leczenia, tez mi przyniósł mi  taką przysięgę. Też uwierzyłam. Niestety... nie wytrzymał.
Natalio przyjmij zasadę -nie uwierzę póki się nie przekonam.Dla własnego dobra, żebyś potem się nie rozczarowała gleboko.

Mój mąż też potrafi manipulować, kłamac, żeby osiągnąc wlasny cel.
Ja osobiście przegralam te walkę, nie jesteśmy razem. Tobie życzę , żeby Ci się udało.Niestety same Twoje chęci nie wystarczą, on musi chcieć.

Może jest trochę prawwdy w tym co mówicie, być może niedługo znów zacznie pić. Chciałabym żeby nie było w tym prawdy. Jak narazie mój mąż nie pije odkąd złożył przysięgę i jestem przekonana że nie będzie pił do końca jej trwania, jest zapalonym katolikiem i chyba wiara nie pozwoli złamać mu tej przyysięgi. Pewnie jestem naiwna ale mam nadzieję że właśnie tak będzie.
Nasze relacje teraz są bardzo dobre, już dawno tak dobrze się nie dogadywalimy. A może on zdał sobie z  tego sprawe ze alkohol niszczył i jego i nasza rodzine??

Natalio jestem byłą zoną alkoholika.Mam 3 świetnych dzieciaków i maja zrujnowane systemy nerwowe.Zbyt długo wierzyłam w zmiany.Nie pił czasami przez miesiąc ale jak wpadł w ciąg to nie pomagały żadne argumenty.Odchodziłam i wracałam aż powiedziałam dość.Jego rodzina mi nie pomagała ,mieszkała z nami jego matka po wsi psioczyła ale w domu częstowała go alkoholem za moimi plecami.Dwoje starszych ma wręcz na niego alergię ,najmłodsza świata za nim nie widzi ale to jest do czasu.Straszenie samobójstwami było na porządku dziennym.Był na komisji w Urzędzie i nic,ma kuratora rodzinnego i sadowego,wyrok za jazdę po pijanemu.3 razy odbierali mu prawo jazdy za jazdę na podwójnym gazie.Nawet chodził na mitingi AA i po mitingu do baru.Praktycznie byłam mężatka bez męża,dzieci wychowałam sama.Teraz jest chory na raka i błaga o pomoc i pije dalej .Pewnie pomyślisz że jest mi go żal NIE JEST MI GO ŻAL .Pomagamy mu i czekamy żeby w końcu się od niego uwolnić bo rozwód nie pomógł .Okrutne słowa pomyślisz ale przez tyle lat on nie okazał nam ani grama litości zrobił z życia piekło a jego matka dzielnie go w tym wspierała.Pomyśl o sobie i dzieciach a dasz radę .Nie bądź ofiarą na jego ołtarzu.BO dojdą też rękoczyny.Nie daj się omamić obietnicami bo one są bez pokrycia.

Z alkoholizmem się raczej nie wygra to walka z wiatrakami ja jestem abstynentem alkohol dlamnie nie istnieje mam inne zainteresowania kiedyś za młodzieżowych lat to tak ale ciągle był jakiś problem powiedziałem koniec i już ani grama przez 16 lat i szkoda mi ludzi którzy musza sie z tym męczyć a zwłaszcza dzieci mój post ci zbytnio nie pomoże musi mieć silną wole i znaeż sobie inne zainteresowania na problemy a nie alkohol co po nim się o nich zapomina najczęściej na kacu jest ich dużo więcej

Niepewną przyszłość to ma Pani przed sobą u boku męża.
W pozostałym zakresie - sama ją Pani kształtuje.
Proszę skorzystać z doświadczeń innych Użytkowniczek Forum i zadbać o siebie, zanim będzie za późno.

straszne to co jest napisane, to co preczytalam, nawet nie potrafie nic doradic w tej kwestii
bede 3mala kciuki aby wszystko sie dobrze ulozylo. zcie z takim czlowiekiem jest bardzo stresujace i wyczerpujace, niepewnosc dnia nastepnego, niepewnosc praktycznie kazdej godziny...

Mój mąż alkoholik... Niebawem nareszcie były mąż. W tej chwili po terapii, podobno trzeźwy jak gwizdek, ale ja już nie muszę się tym martwić. Już nie mnie oszukuje, nareszcie. Oczywiście pije przeze mnie, bo niedobra jestem. Potwór po prostu. Ciągle wszystko robię źle, a na niego w ogóle nie zwracam uwagi. Usprawiedliwień dla picia słyszałam już wiele: bo jest źle, bo jest dobrze, bo świeci słońce, bo pada deszcz, bo są wakacje, bo nie ma wakacji, bo... wszystko, wszystko może być powodem. Aha, no i mam doła, prawie zawsze. Może to jest choroba, ale dotyka słabeuszy, takich, którzy nie potrafią skonfrontować się z życiem po prostu. Bo życie to na ogół problemy, dla jednych do rozwiązania, dla innych do zapijania. Niewiele brakowało, a poszłabym za nim, ale szkoda mi było siebie. Razem na dnie może byłoby raźniej, ale to nie jest moje miejsce. Kiedy odszedł, najpierw uszło ze mnie powietrze. Natłok myśli, niepewność przyszłości. Do tego, że jestem sama, już się przyzwyczaiłam wcześniej. Bo pomimo obecności jakby męża, dla mnie nie istniał już jakiś czas. Nauczyłam się go starannie nie widzieć, nie słyszeć, nie dotykać, uważałam tylko, żeby się o niego nie potknąć. To doprowadzało go do szału, ale wcześniej, kiedy go jeszcze widziałam, też był ciągle głęboko niezadowolony. Zmieniło się więc tylko tyle, że powoli odzyskiwałam szacunek do siebie, przestałam pogardzać sobą za to, że z nim jestem. Chciałam, tak głupia jestem, pozwolić mu zostać, ale po latach doświadczenia wiedziałam na 100%, że zacznę żałować jeszcze tego samego dnia. Udało mi się nie zlitować nad nim, udało mi się zlitować nad sobą. Odszedł... i to jest piękne. Lepsza jest niepewność jutra, niż pewność, że ktoś znowu Ci to jutro popsuje.
Dziewczyny, ratujcie siebie! Im szybciej, tym lepiej. Alkoholik nawet sam siebie nie lubi, jak mógłby kochać kogoś innego?

"Oni", "ich", "im"...
Chyba trochę upraszcza Pani problem.
Nie każdy alkoholik bije i zaniedbuje, dla wielu pijących rodzina czy praca, albo jedno i drugie, to sprawy o największym życiowym znaczeniu.

Znam wielu alkoholików, którym rodzina nie może zarzucić niczego poza tym, że piją. Bo poza piciem są najlepszymi ojcami czy mężami na świecie.
Nie wrzucajmy wszystkich uzależnionych do jednego worka.

Malinka,
widzę, że rozumiemy się w każdym temacie Damy radę, oczywiście.
Z alkoholikiem jest o tyle "bezpieczniej", że jakiegoś HIV-a trudniej mu do domu przytaszczyć (jeśli "tylko" pije). W Twoim przypadku to przebywanie, czy, jak to ładnie mówią, obcowanie z takim delikwentem może być po prostu bardzo niebezpieczne dla zdrowia. I życia. Dlaczego ma tupet obdarzać Ciebie takim ryzykiem, to już oddzielny temat.
Mam pytanie do Kjersti. Co rozumiesz pod stwierdzeniem, że oprócz picia nie można im nic zarzucić? Picie zawsze ma negatywny wpływ na życie i rodzinę. Choćby dlatego, że demoluje psychikę i z czasem robi z każdego alkoholika osobę, której jedynym celem jest NAPIĆ SIĘ. Bez względu na konsekwencje. Jeśli dziś pije bez widocznego uszczerbku dla zdrowia, pracy i rodziny, to za kilka lat ten uszczerbek powstanie.

Szanowna Pani,
to tak naprawdę trudny temat i ciężko o jednoznaczne, przekonujące uogólnienia.

Wiadomo, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia i trudno jest czasem osobę cierpiącą z powodu czyjegoś uzależnienia przekonać, że uzależnienie jest chorobą. Bo osoba skrzywdzona przez alko- , sekso-, praco- czy jeszcze innego "- holika" może nie być w stanie albo po prostu nie chcieć tego rozumieć i ma do tego pełne prawo. Sam miewam co do tych spraw mieszane uczucia.

Wszyscy z grubsza wiemy, że uzależnienie jest chorobą. Ale wiemy też, że nie jest to taka choroba, jak nowotwór mózgu czy białaczka, bo mimo wszystko to pijący sam sięga po alkohol. Trudno jest znaleźć jakieś jednoznaczne kryterium, według którego moglibyśmy określić, dokąd sięga choroba, a gdzie zaczyna się czysty egoizm, bezinteresowna nieuzasadniona agresja, sportowe krzywdzenie kogoś z premedytacją itp.

Bez wątpienia osoba uzależniona ma na swój los ogromny wpływ. Dużo większy, niż człowiek chory na raka. Ale mimo wszystko uzależnienie jest również chorobą. Z tego punktu widzenia nie można wszystkich nałogowców odsądzać od czci i wiary, zarzucając im, że są egoistami, dewiantami i krzywdzicielami. Ale zapewniam, że w pełni zrozumieć może to tylko człowiek, który ból uzależnienia poznał na własnej skórze.

Tylko dlatego postanowiłem odpowiedzieć na Pani post.

Dziękuję za zaproszenie do wątku - przyjrzę się chętnie, choć od razu przyznaję, że na temat uzależnienia od seksu nie wiem nic ponad to, co wiem o uzależnieniach w ogóle.

Pozdrawiam serdecznie

Kjersti,
ja nie jestem ekspertem, jestem żoną alkoholika. Z ogromnym doświadczeniem w tej materii. Ekspert już się wypowiadał i jako fachowiec i jako niepijący alkoholik. Jeśli ktoś jest nałogowcem pozostanie nim na zawsze, będzie ewentualnie niepijącym (pewien, czasami nawet długi czas) alkoholikiem. A "ratownik" -żona na przykład nigdy nie będzie partnerem tylko opiekunką. Fakt, jak ktoś chory, to trzeba się nim opiekować. Tylko tą chorobą przykrywa się inne niedoskonałości - charakteropatię np. To jest konglomerat wad, które powodują, że jeśli zdecydujesz się na pomoc, na pozostanie z kimś takim, to zawsze będziesz się czuła tak, jakby ktoś miał strzelić do ciebie zza węgła. TO może wrócić zawsze, może nasilić się bardzo szybko, TEGO nie można się pozbyć. Czy byłabyś gotowa na takie życie z duszą na ramieniu? A jeśli mu znowu nie wyjdzie? Będziesz się czuła jakbyś sama siebie oszukała. I to kolejny raz. Ćwiczyłam to lata całe. Różne etapy, różne stopnie "wtajemniczenia". Były okresy abstynencji, byli terapeuci i domowe leczenie. Wszystko wracało, nasilało się, było coraz gorzej. Już nie chciałam się dłużej oszukiwać, w końcu przyznałam: to się nie uda. Nie mogło się udać, bo ja chciałam, a on - nie...

Marynarka bardzo cenię twoje osiągnięcia w odnajdywaniu swojej drogi i uwielbiam czytać twoje posty.
Ale tym razem się nie zgadzam z twoją opinią. Znam alkoholików z 20 letnim stażem trzeźwości. A  ich partnerzy życiowi, bynajmniej nie są ani ratownikami ani opiekunami. Cały wic polega na tym żeby nie rozkładać parasola nad alkoholikiem jak pada, ani nie podkładać materaca jak leci na "zbity pysk". To jest właśnie oderwanie. Fakt że nie można być po prostu sobą, trzeba się "odrywać" leczyć z współuzależnienia ale może czasem warto? Co ja piszę ?
Co za różnica jakie ja mam na ten temat zdanie? Warto czy nie warto? Przecież każdy ma prawo do własnego postępowania i subiektywnej oceny swojej sytuacji. To co opisujemy na forum to tylko okruch naszego życia.nie znamy tak naprawdę ani ludzi o których wydajemy sądy, ani sytuacji w jakich się znajdują.
Co do alkoholików zacytuję mój post:
Znam mężczyznę, który stracił wszystko, dom rodzinę mieszkał w szopach, lub pod mostem, wyjadał ze śmietników trwał w nałogu 34 lata. Nauczył go pić ojciec w wieku 8 lat. Nie znał innego życia, a jednak po nie sięgnął. W wieku 42 lat skończył wieczorowo liceum. Dziś nie pije 13 lat, pracuje, ma swoje i 4 kąty. Żony nie odzyskał , ale wigilie spędza u córki, bawi się z wnukami.
To jest bardzo jaskrawy przykład wyjścia z nałogu picia. To prawda że zawsze będzie alkoholikiem ale mam nadzieję niepijącym. Mogłabym podać wiele przykładów podobnych do tego. Wiem że wielu się udaje nie można wszystkich skreślać. O wiele bardziej doinformowani od nas wszystkich razem wziętych też tak uważają ,wystarczy uświadomić sobie ile jest ośrodków odwykowych. To nie są hospicja dla wykolejeńców tylko ośrodki dające nadzieję że warto próbować bo są tacy którym się udaje. Nie zawsze trzeba odchodzić fizycznie rozwodzić się , ale trzeba odejść emocjonalnie, żeby siebie nie pokaleczyć.

Marynarka straszne to co piszesz i w twoim przypadku masz rację że to skończyłaś. Ja wcale nie uważam że należy dawać szansę w nieskończoność. Ale nie można wszystkim mówić że nie warto próbować bo mój jest skór......yn alkoholik to wszyscy są tacy.Alkoholik tak ale nie każdy skór..... Pewnie nawet więcej jest tych co to można dodać sk....

20 lat pracowałam z uzależnionymi mężczyznami i kobietami, a także ze współuzależnionymi. Na oddziale odwykowym i w poradni. Znam tez dobrze ruch samopomocowy. Wysłuchałam tysięcy opowieści o życiu z butelką i życiu z alkoholikiem. Widziałam wiele tragedii, ale znam też historie z happy endem. Znam alkoholików, którzy nie piją po dwadzieścia parę lat i prowadzą TRZEŹWE życie, ale też takich, którzy poszli pić po 20 latach abstynencji. Bo ABSTYNENCJA nie oznacza TRZEŹWOŚCI! Abstynencja to brak alkoholu w organiźmie, a trzeźwość to stan ducha i umysłu, zdolność do podejmowania zdrowych decyzji, odpowiedzialność za siebie i innych, utrzymywanie kontroli nad swoim życiem. O takich , ktorzy nie piją, ale nie pracują nad swoją trzeżwością, my terapeuci mówiliśmy "suchy alkoholik", a oznacza to, że jest pijany bez picia, czyli nie ma kontroli nad swoim życiem, jest nieodpowiedzialny, nie liczy się z uczuciami bliskich itd. Życie z kimś takim to horror i nie ma nawet wytłumaczenia, bo przecież on....NIE PIJE!
Kilkutygodniowa terapia na oddziale to dla alkoholika zaledwie początek bardzo długiej drogi do trzeżwości, drogi która trwa latami, a w zasadzie do konca zycia, bo  chwila, w której sobie powie, że jest wyleczony i nie musi juz nic więcej, jest początkiem destrukcji. Trzeźwienie to praca nad soba, dojrzewanie, wzrastanie, uczenie się pomimo tego, że jest się i będzie chorym do końca. Alkoholizm to choroba nieuleczalna i czlowiek nią dotkniety musi zachować czujność na sygnały nawrotu, zapobiegac im.
Czy da się z kims takim żyć? Tak, da się, ale trzeba zrobic porządek ze swoją NADODPOWIEDZIALNOŚCIĄ i NADKONTROLĄ, które charakteryzuja osoby WSPÓŁUZALEŻNIONE. Te cechy sprawiają,że zycie zony kręci się wokół uzależnionego męża. Istotą zmiany jest uznanie swojej BEZSILNOŚĆI wobec choroby partnera i wycofanie swojej energii zuzywanej na coś na co nie ma sie wplywu do innych spraw, które od ciebie zależą. Bezsilność to nie bezradność, która powoduje, że miotamy się w poszukiwaniu jakiegoś rozwiązania, szukamy kolejnego sposobu, porady, nowego leku czy metody. Bezsilność to uznanie, że sposobu nie ma i nie będzie, to odpuszczenie. Odpuść, bo nie masz wplywu na jego chorobę. A jak nie masz wpływu, nie jesteś też za nia odpowiedzialna, nie musisz sie nią zajmować, możesz zająć się swoim zyciem, swoimi sprawami. Choroba to problem partnera i to on ma się z problemem zmierzyć, nie ty! Ty, zamiast wybaczać, rozumieć, namawiać, walczyć, straszyć masz WYMAGAĆ!  Wymagać, stawiać warunki i dotrzymywać słowa. To się nazywa "twarda miłość", przeciwieństwo miłości bezwarunkowej, która jest potrzebna dzieciom, ale rozleniwia i demoralizuje dorosłych. Jeśli On będzie chciał zmiany, to bedzie się zmieniał, a jeśli nie będzie chciał to nie musisz towarzyszyc mu drodze na dno. To jego zycie, ty masz swoje!

Życie z alkoholikiem jest ciężkie...bardzo...całe życie spędziłam z ojcem alkoholikiem, kiedy sobie to przypomnę to aż ciarki przechodzą, awantury, przemoc, potrzaskane szyby, rozwalone drzwi, ucieczki z domu... naprawdę wielka odwagę trzeba mieć by "ciągnąć" takie życie.  Moja mama dopiero teraz, po 36 latach dopiero teraz zdecydowała się na rozwód, kiedy zaczęli schodzić się windykatorzy do domu, tyle tysięcy do spłacenia.......brak słów, ale lepiej późno niż wcale.
Życzę dużo siły

Przepraszam Pana, Panie Wojciechu serdecznie.
To w Pana poście były zacytowane czyjeś słowa. Moja wina, proszę o wybaczenie. Postaram się być uważniejsza.
Wybaczy Pan?

Czy Redakcja mogłaby w jakiś "cudowny" sposób usunąć ten mój niezgodny z prawdą wpis? Bo mnie wyrzuty wobec Pana Wojciecha zjedzą. Proszę.

Jestem pod wrażeniem postu Mareny. Wytłumaczyłaś mi coś, co nie mogło w żaden sposób "ułożyć" się w mojej głowie. Po powrocie z terapii mój mąż nie pił... Ale... Zachowywał się gorzej niż wtedy, kiedy pił. Nie umiałam tego pojąć. Zastanawiałam się, co to za terapia, z której wychodzi się bardziej "popapranym" niż wcześniej. No i okazuje się, że to wszystko jest znowu jakby w schemacie. Szedł na tę terapię bez przekonania, "odwalił ją" i uważał, że powinniśmy skakać z radości ponieważ TO zrobił.
Ale się nie zmienił, dalej zachowywał się jakby pił, tylko, że na trzeźwo. A to było już nie do zniesienia, nie do ogarnięcia. I naprawdę nie było się z czego cieszyć. Terapia w dobrym i skutecznym ponoć ośrodku niewiele dała. Osobowość dalej do wymiany. Jestem pewna, że zacznie pić (o ile już nie zaczął), czeka tylko na odpowiednio "mocny" pretekst. I na pewno go znajdzie...

marynarka, cieszę się, że się na coś przydałam!

Szamanka, trudno mi wypowiadać się o procentach, ale owszem zdarzają się takie uzależnienia krzyzowe, to znaczy alkohol + leki, albo alkohol+ hazard i rózne inne kombinacje. Wszystko leczy sie tak samo.

Witam was wszystkich!! To co czytam mnie przeraża i to bardzo, czy dla akoholików niema ratunku??
Chciałabym wam opowiedzieć moją historię... Jesteśmy małżeństwem od 13 lat, mamy dwoje dzieci. Mój mąż z alkoholem miał kontakt od dziecka w domu (jego tata jest alkoholikiem), po ślubie zdarzały mu się że wypijał oczywiście było przytym złe traktowanie, gdy po 15 miesiącach zaszłam w ciąże (drugą) nie chciał tego dziecka i wraz z mamusią dokuczali mi. Ale ja wytrwałam do końca i oczywiście córka jest oczkiem w głowie tatusia. 2,5 roku po ślubie chciałam odeść ale nie pozwolili mi zabrać starszego syna, więc zostałam. 7 lat poślubie po pijanemu chciał mnie zabić,(powodując wypadek samochodowy) aby nie być oskarżonym wówił mi abym winę wzieła na siebie bo jemu groziło od 3-5 lat więzienia , oczywiście tak zrobiłam....i  wybaczyłam mu, obiecał że nie będzie pić (ale tylko obiecał) pije co drugi dzień wsparcia niemam nikogo mieszkam u teściów, chciałabym się wyprowadzić ale teraz niemam gdzie, niewiem co robić? dzieci się boją ojca gdy jest pijany ja również.... potrafi mnie udeżyć po pijanemu a na drugi dzień się tego wyrzeka że on by i nigdy nic nie zrobił i koło się zamyka.
Pomóżcie mi czytałam o jakimś wsparciu grupowym ale niewiem gdzie tego szukać.  Jeszcze dodam mój mąż jest jedynakiem oczkiem w głowie swojej mamusi..Pozdrawiam