Czy to jeszcze jest spożywanie alkoholu w granicach normy? - Netkobiety.pl

Też nie uważam, by miał chorobę dwubiegunową. Po prostu bardzo lubi stan upojenia i nie chce zauważyć, że w każdej chwili grunt może usunąć mu się spod nóg, a wtedy nie będzie już tak wesoło. Jeśli nie miałaś w życiu zbytnio styczności z alkoholikami, to poczytaj sobie w internecie wywiady z nimi. Mnóstwo znanych osób miało ten problem i często opowiadają, jak u nich wyglądał cały proces. Sama się przekonasz, ile podobnych tekstów słyszałaś od swojego byłego partnera. Być może on jeszcze nie przekroczył tej cienkiej granicy, nie mnie diagnozować, ale niechybnie zmierza do stania się pełnoprawnym pijakiem, bo już ma zbieżny schemat myślenia oraz identyczne wymówki. Ważne, byś zrozumiała, że nie miałaś możliwości mu pomóc, skoro tej pomocy przyjąć nie chciał i nie będziesz winna niczemu, co wydarzy się dalej. Nawet gdyby teraz się rozpił na dobre, to jego decyzja. Próbowałaś, wszystkie te lata stawiał opór, więc niech radzi sobie sam. Dzieckiem nie jest.

I tak i nie. Pewne zaburzenia mają wpisane w swoją charakterystykę uzależnienia.

Czy facet ma jakieś czy nie, to już sprawa dla jego terapeuty. O ile leczenie podejmie.

Wiem, ze dobrze mi doradzacie, jednak te głosy o moim współuzależnieniu chyba sa trochę na wyrost. Poczytałam o tym i większość rzeczy nie jest zgodna az tak z moją sytuacją. wydaje mi się, że to jeszcze nie był ten etap jego alkoholizacji. Co do sprawdzania jego aktywności, to postanowiłam go zarchiwizować i nie interesować się.
Był u mnie ostatnio po rzeczy i miał głębokie oparzenie na nadgarstku, pytam go co się stało, a on, że to wynik "zabawy z bratem" zapalniczką.  Jak zapytałam czy był wtedy trzeźwy, to oczywiście nie był

Witajcie. Musze się wygadać. Jest mi strasznie przykro i żal

Ostatnio umawialiśmy się na jakieś zabieranie rzeczy, zwykle w weekendy ZAWSZE przekładał, bo nie był w stanie prowadzić bo miał takiego kaca....Tzn ze przynajmniej co weekend mocno się upija, tak że za każdym razem przekłada umówioną wizytę. Za każdym razem w weekend odpisuje w okolicach godziny 13, bo wtedy wstaje - Ze mną aż tak to nie wyglądało.
Widzieliśmy się też wczoraj, miał mocny kaszel, mówił, że od miesiąca go męczy, rzuciłam, że może od alkoholu o na to " nie idż tą drogą" Czyli tyle by było z jego przemyśleń.
Kilka dni temu odeszła z jego firmy menadżerka, którą zatrudniał, co lepsze znalazła pracę w identycznej firmie na tym samym stanowisku
Jest załamany
Pierwsze co pomyślałam gdy mi o tym powiedział, to że ona musiała dojść do identycznych wniosków jak ja, że nic z nim nie osiągnie...Zastanawiałam się kiedy odejdzie i pomyślałam, że jak to nastapi, to będzie równia pochyła..., dziewczyna sporo trzymała w ryzach i też myślę trochę go mimo wszystko nakręcała. Wiem, że ostatni pracownik jaki mu został na pewno odejdzie po niej.

I wiecie jest mi tak cholernie przykro, bo to jest dobry człowiek i nie jest głupi, a idzie dobrowolnie w "przepaść" by obudzić się za 10 lat z niczym...a raczej z nałogiem i ledwo wystarczającą kasą na wynajem mieszkania. Wiem, że skoro ona odeszła, to on się do reszty teraz "rozdrobni". Gdy powiedział, ze ten ostatni pracownik pewnie odejdzie za nią, bo to dla niego sygnał, że nie ma sensu zostawać, skwitował to " to wracamy do początku...zostaje sam"...Gość 35 lat i nie widzi w jak złą stronę to idzie? Że powinien być w tym momencie raczej na innym etapie życia?
Naprawdę jest mi tak strasznie przykro, że on tego nie dostrzega i nie rozumiem tego

Nie wiem czy jest, ale z takim stylem życia raczej nim zostanie. Nie znam nikogo bez nałogu, kto co tydzień budzi się z wielkim kacem.
Jestem zła, sfrustrowana i smutna. Nie rozumiem, czemu rodzina nim nie potrząśnie. Ile razy go nie pytałam jak w pracy, on na to, że idzie kiepsko, a laska odeszła do tej samej branży i tam widać jakos im idzie...
Nie jest mi nawet żal "nas", tylko jego jako człowieka...bo mam wrażenie, że na moich oczach życie mu się stacza, nie interesuje go praca i dalej uznaje, że po prostu lubi smak alkoholu i wszystko wporzo

Będzie brutalnie: zapomnij o nim, to  alkoholik. On sam sobie nie chce pomóc ani nic zmienić w swoim życiu, twój trud jest daremny.