Czy to jeszcze jest spożywanie alkoholu w granicach normy? - Netkobiety.pl

Jack Sparrow napisał/a:

alien92 napisał/a:

Rozumiem, że po przeczytaniu moich postów uważasz, ze mam "jobla" i przesadzam?
Serio pytam poważnie, bez ironii. rozumiem, że jesteś facetem, więc to tez interesujące poznać  opinię drugiej strony

Znam tylko twoją wersję wydarzeń wiec skąd mam wiedzieć?

Już to pisałem wcześniej - można pić świadomie i nie ilość alkoholu, ale okoliczności świadczą o problemie. Jak ktoś pije żeby się najebać, to nawet jak robi to raz w roku, to ma problem.

Z drugiej strony, są tacy jak Churchill - piją codziennie, nawet obiektywnie sporo, ale trudno powiedzieć, że są uzależnieni.

Jest wiele dostępnych narzędzi do pomocy w kontroli lub ograniczeniu spożycia. Jak ktoś się broni rękami i nogami pod tym kątem, kłamie itp no to ewidentnie powinna się zapalić czerwona lampka.

Wybacz ale trochę nie rozumiem, ja nie pytam czy on miał rację albo co myślał gdy sie o coś tam pokłóciliśmy. Ja podaje obiektywne dawki i częstotliwość. Nie mam żadnego interesu żeby to przekłamywać czy naginać. Tak samo napisałam szczerze jak często w przeszłości kłóciliśmy się o alkohol i o ile tutaj można uznac, ze to moja wersja ze miałam w tym rację, tak fakt ze łamał nasza umowę to znowu jest obiektywna prawda.

Jakby nie patrzeć, partner autorki jest już od dawna uzależniony, predyspozycje genetyczne też robią swoje, więc nie ma żadnego usprawiedliwienia na jego picie.

Od początku, autorka bagatelizowała problem, samo chowanie alkoholu już powinno zapalić czerwoną lampkę.
Relacja jest toksyczna, dlatego tak trudno jej zrezygnować z tego związku, świadczy o tym nawet tytuł wątku.

Zakończę ten związek, bo on  na 100% nie będzie chciał nad tym pracować u specjalisty, uzna, że zwariowałam, że on nie ma problemu i "tylko" korzysta z życia, tak samo jak korzystał przed spotkaniem mnie.

. Cały czas byś siedziała na bombie zegarowej.

Nie mam innego wyjścia jak to zakończyć

alien92 napisał/a:

Zakończę ten związek, bo on  na 100% nie będzie chciał nad tym pracować u specjalisty, uzna, że zwariowałam, że on nie ma problemu i "tylko" korzysta z życia, tak samo jak korzystał przed spotkaniem mnie.

Tego musisz być pewna przede wszystkim dla siebie samej. Żebyś nie miała wyrzutów sumienia za kilka lat, że się poddałaś, że zrezygnowałaś. Inaczej będzie ta wątpliwość za tobą się ciągnęła.

Dla wszelkiego spokoju ducha, odchodząc zostaw mu namiary na jakaś klinikę czy coś. Tak ze zwykłej przyzwoitości. Nie dla niego. Dla siebie samej. Żebyś potem nie miała sobie czego wypominać.

wieka napisał/a:

Jakby nie patrzeć, partner autorki jest już od dawna uzależniony, predyspozycje genetyczne też robią swoje, więc nie ma żadnego usprawiedliwienia na jego picie.

Od początku, autorka bagatelizowała problem, samo chowanie alkoholu już powinno zapalić czerwoną lampkę.
Relacja jest toksyczna, dlatego tak trudno jej zrezygnować z tego związku, świadczy o tym nawet tytuł wątku.

Dziękuje Wam

Ja już teraz widzę wiele spraw zupełnie inaczej. wcześniej obwiniałam się, że nie potrafię tak bardzo zaangażować się w ten związek jak on, że nie jestem tak bardzo " zakochana", naprawdę miałam z tego powodu wyrzuty sumienia i nie rozumiałam tego. Zresztą on mi to wielokrotnie wypominał.
A ja teraz widzę, że ja bardzo chciałam się bardziej zaangażować, ale nie umiałam, coś mnie blokowało i teraz widze co, to były te drinki na randkach, te upijanie się gdy byłam w jego domu itd...
Szczególnie jak poczytałam te bardzo stare rozmowy, to zupełnie inaczej to wygląda z perspektywy lat. A po prostu ciągle sie zawodziłam i nie czułam bezpieczeństwa, non stop niepokoił mnie temat alkoholu, on powtarzał ze jestem przewrażliwiona, wiec ja nie zabraniałam tego całkowicie a i tak nie umiał dotrzymać umowy.  Ja już wtedy go pytałam, ze skoro nie ma problemu to czemu ma taki problem z tym

I nawet wtedy na tym największym "zakochaniu" nie wygrywałam z alkoholem...

Pamiętam, że to był najinteligentniejszy facet z jakim rozmawiałam, tak się złożyło ze latami ze sobą mailowaliśmy  i potem gdy się w końcu spotkaliśmy doznałam ogromnego szoku (bo wydawał się niesamowicie ogarnięty) gdy na spotkaniach wyszło ze nie dokończył prawka, rzucił studia, w zasadzie nie ma kompletnie pomysłu na siebie w wieku 27 lat wtedy i nawet za bardzo środków do życia.

I nie chodzi o to, ze każdy musi mieć studia czy prawko, ja po prostu teraz widzę, że on miał to wszystko gdzieś, byle był alkohol, fajna imprezka, ludzie i miłe wspomnienia. To był jedyny priorytet i to była jego mentalność zawsze. Bardzo pielęgnowana w rodzinie zresztą.

Zakończę ten związek, bo on  na 100% nie będzie chciał nad tym pracować u specjalisty, uzna, że zwariowałam, że on nie ma problemu i "tylko" korzysta z życia, tak samo jak korzystał przed spotkaniem mnie.

No bez przesady, to co on małe dziecko nie wie gdzie ma się zwrócić o pomoc

Soffi napisał/a:

Czekaj.. Ona ma mieć wyrzuty sumienia, że zostawiła alkoholika, który nie chce się leczyć? Czy gdyby u niego nie występował problem z alkoholem tylko po prostu autorka chcialaby się z nim rozstać to również miałaby mieć wyrzuty sumienia, że go zostawia? Czy to tylko alkoholicy są tacy biedni, jejku, jejku, że trzeba ich po główce głaskać i przepraszać za rozstanie?
Jak ona się poddała? Z czego zrezygnowała? Z chujowego życia z osobą uzależnioną? No proszę Cię...

On sobie tą klinikę sam doskonale potrafiłby znaleźć, ośrodki, leczenie albulatoryjne ,spotkania AA, telefony zaufania są na wyciągnięcie ręki. On tej pomocy nie chce, bo uwaza, że nie potrzebuje.

Ty chyba nie wiesz jak działa uzależnienie co? I jak to działa w wieloletnim związku.

https://nasz-gabinet.pl/osoba-wspoluzal … rozpoznac/

Jack Sparrow napisał/a:

Soffi napisał/a:

Czekaj.. Ona ma mieć wyrzuty sumienia, że zostawiła alkoholika, który nie chce się leczyć? Czy gdyby u niego nie występował problem z alkoholem tylko po prostu autorka chcialaby się z nim rozstać to również miałaby mieć wyrzuty sumienia, że go zostawia? Czy to tylko alkoholicy są tacy biedni, jejku, jejku, że trzeba ich po główce głaskać i przepraszać za rozstanie?
Jak ona się poddała? Z czego zrezygnowała? Z chujowego życia z osobą uzależnioną? No proszę Cię...

On sobie tą klinikę sam doskonale potrafiłby znaleźć, ośrodki, leczenie albulatoryjne ,spotkania AA, telefony zaufania są na wyciągnięcie ręki. On tej pomocy nie chce, bo uwaza, że nie potrzebuje.

Ty chyba nie wiesz jak działa uzależnienie co? I jak to działa w wieloletnim związku.

https://nasz-gabinet.pl/osoba-wspoluzal … rozpoznac/

Doskonale wiem jak działa uzależnienie i jak działa współuzaleznienie.
W koncu wkleiłeś link z wartościową treścią, a nie pierdołami.

Dziewczyna napisała, że jest zdecydowana na rozstanie, a Ty jej wmawiasz to aby miała wyrzuty sumienia i to że ma się upewnić, że zrobiła wszystko dla tego związku i czy aby napewno się za szybko nie rozstała. No człowieku..

Niech zwiewa jak najprędzej, jeśli będzie potrzebowała terapii to na nią pójdzie.
Wiele osób współuzależnionych potrzebuje lat na terapii zanim im się otworzą oczy, że jednak czas spierd*lać. Ona jest tego świadoma w tym momencie i do tego żałuje samej siebie sprzed lat i zmarnowanych lat życia. To jest sukces, ogromny. Drzwi otwarte, na oścież, niech się nawet nie obraca za siebie

"wieka - pewne rzeczy robimy dla kogoś, inne dla samych siebie. Wycofanie się ze związku w sytuacji kiedy partner potrzebuje pomocy (bycie w nałogu jest chorobą jednak, bo to nie jest kwestia wyboru) jest ogólnie dość słabe. "

Ty nie rozumiesz, że ON TEJ POMOCY NIE CHCE, bo ON NIE WIDZI PROBLEMU?
I choćby Ona go wołami zaciągnęła na najdroższą, najlepszą terapię na świecie, to to NIC nie da, bo to ON musi chcieć wyjść z tego gówna.
A ona nie musi zgrywać żadnego superbohatera i czekać kolejne lata, aż może mu się odklika w głowie i jednak dojdzie do wniosku, że jest alkoholikiem i CHCE się leczyć (bo na to tez decyduje się zaledwie kilka procent)

Szerzę mówiąc raczej nie przewiduje, że będzie mnie błagał na kolanach, między nami jest aktualnie bardzo źle, żyjemy praktycznie jak współlokatorzy, nawet on wyniósł się na kanapę, bo jak w weekend chrapie po alkoholu to mi to przeszkadza i tak juz zostało
Myślę, że chłopak wręcz odżyje i ze swoja rodziną zacznie czas biesiadowania
Jego matka 6 stycznia zrobiła obiad (mnie na nim nie było) i przeciągnął się do.... 2 w nocy. Z jakiego powodu? ano ostatni wolny dzień był, czy 7 stycznia ludzie normalnie pracują? Owszem, ale to w niczym nie przeszkadza  przecież. Nie przeszkadza tez fakt, ze w międzyczasie były święta, sylwester, czyli od cholery okazji żeby się napić. Ale wciąż to za mało

Co do wyrzutów sumienia, pewnie bym je miała gdybym go zostawiła w czasie tych wszystkich rozmów sprzed lat, ale łącznie minęło ok 7,5 roku jak jesteśmy razem, on ma w tym roku 35 lat, i chyba cudu potrzeba żeby to wszystko zmienił. Nie potrafił tego zrobić w największym zakochaniu gdy twierdził, że byłby w stanie za mnie umrzeć....może umrzeć tak, ale nie przestać pić

Jest jeszcze jedna kompromitująca historia z jego udziałem, nie zamieszczałam jej bo tutaj nie alkohol odegrał największą role, tylko jego osobowość, chęć bycia zawsze w centruj uwagi i na świeczniku. Ta jego osobowość właśnie go niestety chyba zgubiła, bo jak jesteś taki fajny i rozrywkowy, to alkohol to nieodłączna cześć. Ta sytuacja tylko jeszcze bardziej pogłębiła mój moje zdystansowanie

Szerzę mówiąc raczej nie przewiduje, że będzie mnie błagał na kolanach, między nami jest aktualnie bardzo źle, żyjemy praktycznie jak współlokatorzy, nawet on wyniósł się na kanapę, bo jak w weekend chrapie po alkoholu to mi to przeszkadza i tak juz zostało
Myślę, że chłopak wręcz odżyje i ze swoja rodziną zacznie czas biesiadowania
Jego matka 6 stycznia zrobiła obiad (mnie na nim nie było) i przeciągnął się do.... 2 w nocy. Z jakiego powodu? ano ostatni wolny dzień był, czy 7 stycznia ludzie normalnie pracują? Owszem, ale to w niczym nie przeszkadza  przecież. Nie przeszkadza tez fakt, ze w międzyczasie były święta, sylwester, czyli od cholery okazji żeby się napić. Ale wciąż to za mało

Co do wyrzutów sumienia, pewnie bym je miała gdybym go zostawiła w czasie tych wszystkich rozmów sprzed lat, ale łącznie minęło ok 7,5 roku jak jesteśmy razem, on ma w tym roku 35 lat, i chyba cudu potrzeba żeby to wszystko zmienił. Nie potrafił tego zrobić w największym zakochaniu gdy twierdził, że byłby w stanie za mnie umrzeć....może umrzeć tak, ale nie przestać pić

Jest jeszcze jedna kompromitująca historia z jego udziałem, nie zamieszczałam jej bo tutaj nie alkohol odegrał największą role, tylko jego osobowość, chęć bycia zawsze w centruj uwagi i na świeczniku. Ta jego osobowość właśnie go niestety chyba zgubiła, bo jak jesteś taki fajny i rozrywkowy, to alkohol to nieodłączna cześć. Ta sytuacja tylko jeszcze bardziej pogłębiła mój moje zdystansowanie

alien92 napisał/a:

Szerzę mówiąc raczej nie przewiduje, że będzie mnie błagał na kolanach, między nami jest aktualnie bardzo źle, żyjemy praktycznie jak współlokatorzy, nawet on wyniósł się na kanapę, bo jak w weekend chrapie po alkoholu to mi to przeszkadza i tak juz zostało
Myślę, że chłopak wręcz odżyje i ze swoja rodziną zacznie czas biesiadowania
Jego matka 6 stycznia zrobiła obiad (mnie na nim nie było) i przeciągnął się do.... 2 w nocy. Z jakiego powodu? ano ostatni wolny dzień był, czy 7 stycznia ludzie normalnie pracują? Owszem, ale to w niczym nie przeszkadza  przecież. Nie przeszkadza tez fakt, ze w międzyczasie były święta, sylwester, czyli od cholery okazji żeby się napić. Ale wciąż to za mało

Co do wyrzutów sumienia, pewnie bym je miała gdybym go zostawiła w czasie tych wszystkich rozmów sprzed lat, ale łącznie minęło ok 7,5 roku jak jesteśmy razem, on ma w tym roku 35 lat, i chyba cudu potrzeba żeby to wszystko zmienił. Nie potrafił tego zrobić w największym zakochaniu gdy twierdził, że byłby w stanie za mnie umrzeć....może umrzeć tak, ale nie przestać pić

Jest jeszcze jedna kompromitująca historia z jego udziałem, nie zamieszczałam jej bo tutaj nie alkohol odegrał największą role, tylko jego osobowość, chęć bycia zawsze w centruj uwagi i na świeczniku. Ta jego osobowość właśnie go niestety chyba zgubiła, bo jak jesteś taki fajny i rozrywkowy, to alkohol to nieodłączna cześć. Ta sytuacja tylko jeszcze bardziej pogłębiła mój moje zdystansowanie

Do picia każda okazja jest dobra-skąd ja to znam...I co z tego, że to już trzeci raz w tygodniu. Tak wypadło xD Przecież trzeba opić ugotowany obiad
A jak nie ma okazji to zawsze są imieniny Ani- "ani moje, ani twoje"
Cała rodzina alkoholików, a Ty pewnie masz obrabiany tyłek, że jesteś drętwa i nie potrafisz się bawić.
On pewnie ma dużo więcej kompromitujących historii, o których Ty nawet nie wiesz.

Po prostu ja praktycznie w ogóle nie pije i chyba do tej pory próbowałam sobie tłumaczyć, ze może to jest okej, ze dorośli  ludzie w weekend po tygodniu pracy coś sobie wypiją. Ale tak wiem, raczej z naciskiem na dwie lampki a nie dwie butelki.

wieka napisał/a:

Długoletnie picie systematyczne, tak samo  prowadzi do uzależnienia, również w mniejszych ilościach.
Tym bardziej podawanie przykładów jak się samemu piję alko w niczym nie pomaga autorce.

Chyba nie pomaga, ale przynajmniej widzę, jak w moim związku to bardzo odbiega chociażby od takiego przykładu jak wyżej

Zerwaliśmy
Uznałam, że nawet jeśli upijałby się tylko RAZ w miesiącu już byłoby to dość niepokojące, prawda?
A co dopiero co tydzień bycie tak mocno nietrzeźwym

Najgorsze, że ciągle mam takie "a jesli to nigdy sie nie pogłębi i wszystko byłoby względnie ok? pozłościłabym sie tylko trochę w piątki, trochę w niedziele" Bo przeciez kilka lat temu cięzko mu było nie pić w tygodniu piwa, ale jakoś się z tym ogarnął, więc może nie jest aż tak zle i wcale to sie nie pogłębia...

Doskonale wiem jak działa uzależnienie i jak działa współuzaleznienie.
W koncu wkleiłeś link z wartościową treścią, a nie pierdołami.

Dziewczyna napisała, że jest zdecydowana na rozstanie, a Ty jej wmawiasz to aby miała wyrzuty sumienia i to że ma się upewnić, że zrobiła wszystko dla tego związku i czy aby napewno się za szybko nie rozstała. No człowieku..

ciągle mi się wydaje, że to gorzej wszystko brzmi opisane "na papierze" niż jest w rzeczywistości., bo przecież on nie zatacza się  co weekend, nie upija się aż do tego stopnia.

Najgorsze, że ciągle mam takie "a jesli to nigdy sie nie pogłębi i wszystko byłoby względnie ok? pozłościłabym sie tylko trochę w piątki, trochę w niedziele" Bo przeciez kilka lat temu cięzko mu było nie pić w tygodniu piwa, ale jakoś się z tym ogarnął, więc może nie jest aż tak zle i wcale to sie nie pogłębia...

Bo tak działa współuzależnienie. I tej pewności nie będzie, więc nie można oczekiwać od autorki, że będzie pewna swojej decyzji i nie wróci po jakimś czasie.
Dlatego powinna koniecznie korzystać z terapii.

Przez jakiś czas pił dwa piwa w sobotę
Następnie czteropak
Później stwierdził ze piwo go za bardzo napełnia, zaczął pic whisky
Z pijącego piątku zrobiła sie również niedziela
Aktualnie sa to ok. dwie butelki wina w piątek oraz w niedziele

wieka napisał/a:

Bo tak działa współuzależnienie. I tej pewności nie będzie, więc nie można oczekiwać od autorki, że będzie pewna swojej decyzji i nie wróci po jakimś czasie.
Dlatego powinna koniecznie korzystać z terapii.

Dlatego tak ważne jest, aby nie mogła sobie niczego zarzucić. Bo im więcej niedokończonych spraw i im większe wątpliwości, tym większa szansa, że wróci. Albo, ze wpakuje się w kolejny związek z nałogowcem.

Czy terapia jej będzie potrzebna czy nie, to już decyzja specjalisty. Ważne jednak, żeby się skonsultowała.

Nie mam aż tak dużo do zarzucenia. Ja mu ogromnie w życiu pomogłam, naprawdę, chociaż on chyba kompletnie tego nie widzi

alien92 napisał/a:

Nie mam aż tak dużo do zarzucenia. Ja mu ogromnie w życiu pomogłam, naprawdę, chociaż on chyba kompletnie tego nie widzi

Heh, nie kumasz, co?

Wielu aspektów współuzależnienia się nie dostrzega. A niestety osoby uzależnione to często-gęsto manipulanci. Będzie grał w czułe nuty jak robi to do tej pory. Ty mu pomagałaś - on cię oczerniał i obrzucił błotem, a ty......pomagałaś mu jeszcze mocniej. Dlatego chodziło mi o to, żebyś wykonała jeden, ostatni gest. Nie dla niego - dla siebie. Żeby właśnie nie mógł cię wpędzić w poczucie winy. Ostatni, pożegnalny gest.

Bo teraz to będziesz miała ciężko. Będzie ci robił koło pióra, jak to nie przyniesie rezultatu to będą dramy (bo znowu zawodowo zawali, bo się zachleje i wyląduje w szpitalu itp), a kiedy te nie przyniosą rezultatu, to będzie próbował udowadniać, że on się na pewno zmieni, ale jak mu pomożesz.

Ten terapeuta jest ci też potrzebny do samego procesu uwolnienia się z toksycznego związku. Żeby cię przeprowadził przez manipulacje ochlejusa.

Bardzo mi przykro z powodu Twojej mamy, wyobrażam sobie jakie to musiało byc traumatyczne. Mam nadzieje, że mimo wszystko dobrze Ci się życie ułożyło

Ja mu to ograniczałam więc po każdym wypadzie gdzieś do rodziny lub z kolegą  wracał zalany.... prawdopodobnie musiał nadrobic "różnice". Nawet cos takiego powiedział, że jak w domu w weekend będzie mógł sie napić to wtedy nie gdzies indziej nie będzie to dla niego takie atrakcyjne.
To brzmi strasznie chyba co? przecież człowiek bez nałogu nie powinien musieć "nadrabiac"

Sam fakt, że doskonale wiedział, ze już wychodzimy, to ta kwestia wypicia jeszcze na odchodne była silniejsza i kompletnie się w tym zatracił, bo nawet gdy pierwszy raz po niego poszłam to nie zrobiło na nim wrażenia.

I gdyby to była jedyna taka sytuacja z alkoholem w jego wykonaniu to pewnie zamiast byc wściekła to bym sie może nawet uśmiechnęła, ale tak wyglądało większość imprez + to co było w domu. Założę się, ze teraz cała jego rodzina świętuje, że się mnie pozbyli, bo pewnie z boku uchodziłam za masakryczną sztywniarę, a ja juz miałam taki uraz do alkoholu w jego wykonaniu. Mnie już skręcało na samą mysl, jaki nagle stanie się "fajny" w towarzystwie i przy alkoholu, jak specjalnie będzie modulował głos przy żartach, żeby wyjść na jeszcze fajniejszego i zabawniejszego. On po prostu wtedy robił się tak szczęśliwym i ożywionym człowiekiem. A ja po prostu widziałam w tym zawsze coś niepokojącego

Szczerze? Znam go dobrze i myślę, że na poczatku będzie próbował delikatnie wrócić z naciskiem na delikatnie, a potem odkryje jakie te zycie jest fajne i zabawne beze mnie, jak blisko ma szwagra i swoją rodzinę, z która chętnie pobaluje. Jak czuł się ze mną nieszczęśliwy, osaczony i ciągle osądzany.
Powiedział mi, że się ze mną nudził, bo nie byłam nim zainteresowana.
Między nami od jakichs dwóch lat naprawde się fatalnie układało, powiedział mi nawet, że przestał na mnie patrzeć jak na swoją partnerkę, a bardziej jestem "tylko" jak członek jego rodziny.
Więc myslę, ze obydwoje odżyjemy. I może za ok. rok gdy te nowe fajne zycie mu spowszechnieje, a opłaty go przytłoczą to sobie przypomni i zatęskni za tym stłamszeniem .
Ja mam nadzieję, że do tego czasu już będe bardzo ogarnięta i nie zrobi to na mnie żadnego wrażenia

On po prostu wtedy robił się tak szczęśliwym i ożywionym człowiekiem.

Dlatego obstawiam jednak dwubiegunówkę.

„Samoleczenie” alkoholem

Etiologia tego zjawiska jest wieloczynnikowa. Pacjenci cierpiący na depresję, zanim trafią do specjalistycznej opieki psychiatrycznej, niekiedy próbują „leczyć” swoje objawy za pomocą alkoholu – zachowania takie mogą stać się wstępem do rozwoju uzależnienia. Ponadto u osób cierpiących na chorobę dwubiegunową skłonność do nadużywania substancji (w tym alkoholu) może być efektem stwierdzanego często w tej chorobie zaburzenia w sferze aktywności impulsywnej oraz częścią obrazu epizodu maniakalnego czy hipomaniakalnego. Podobnie jak w depresji nawracającej również w fazach depresyjnych choroby dwubiegunowej może występować zjawisko „samoleczenia się” alkoholem. Osoby cierpiące na zaburzenia afektywne używają też czasem alkoholu w celu redukcji lęku i napięcia (zaburzenia lękowe często współwystępują w chorobami afektywnymi) lub jako „lekarstwa” na nieprzyjemne społeczne, zawodowe, czy interpersonalne skutki choroby.

I mając na uwadze te jego huśtawki i zmiany trzeźwy-pijany, powiedz sama - pasuje?

Możesz sobie sama poczytać więcej na ten temat:

https://esperalszczecin.pl/blog/alkohol … biegunowa/

https://psychologiawpraktyce.pl/artykul … apeutyczne

Jack Sparrow napisał/a:

Dlatego obstawiam jednak dwubiegunówkę.

Nie wiem, czy co drugi alkoholik ma dwubiegunówkę, a z moich obserwacji wynika, że większość z nich ma takie wahania nastroju, gdy się napije. Moja matka też je miała. Na co dzień nie potrafiła powiedzieć, co ją gryzie, z kolei jak wypiła, to wylewała z siebie hektolitry szamba, bo wtedy wreszcie mogła być szczera. Mówiąc krótko, puszczają im hamulce, które na trzeźwo blokują pewne zachowania. Nie zastanawiają się, czy głupio wypadną, czy żart będzie kiepski, czy skrzywdzą kogoś bliskiego. Tylko bez spiny brylują w towarzystwie, przynajmniej swoim zdaniem, bo widownia niejednokrotnie ma ciary żenady. Niektórzy stają się kłótliwi i agresywni. Płaczą, opowiadają jakieś smutne historie ze swojego życia. Zdradzają. Czasem w ciągu paru godzin samopoczucie potrafi im się zmienić kilka razy. Oczywiście ma to związek z różnymi problemami psychicznymi, brakiem kontroli nad własnymi emocjami, czy wspomnianą depresją. Ludzie używają alkoholu do zapicia smutków, dodania sobie odwagi, wygłuszenia lub wręcz przeciwnie, stworzenia łącznika między nimi a skrytymi uczuciami i pragnieniami. Wielu myśli, że sobie w ten sposób pomaga. Zresztą nierzadko otoczenie przykłada do tego rękę, bo ile razy bywa, że ktoś przyjdzie z problemem, a znajomi jako rozwiązanie proponują mu pójście na drinka, czy dosłownie wspólne zalanie się w trupa, żeby się trochę wyluzował.

Nie sądzę. Nie chodzi o to, że ze mną sam na sam był niezadowolonym gburem, po prostu na wszelkich wypadach czy imprezach on od razu stawał sie promienny, po prostu czuje się tam jak ryba w wodzie i uwielbia te "klimaty". Stąd tez nie wierze ze w najbliższej przyszłości on zauważy, że ma jakis problem
Dodatkowo on wyrósł w środowisku gdzie tego alkoholu zawsze wszędzie było dużo
To nie przypadek, ze jest "spokojny i wycofany" i sięgał po alkohol z powodu stresów i w taki sposób się uzależnił
On lubi alkohol, lubi towarzystwo, więc w takiej konfiguracji myslę, że jeszcze trudniej dostrzeć swój problem

alien92 napisał/a:

Nie sądzę. Nie chodzi o to, że ze mną sam na sam był niezadowolonym gburem, po prostu na wszelkich wypadach czy imprezach on od razu stawał sie promienny, po prostu czuje się tam jak ryba w wodzie i uwielbia te "klimaty". Stąd tez nie wierze ze w najbliższej przyszłości on zauważy, że ma jakis problem
Dodatkowo on wyrósł w środowisku gdzie tego alkoholu zawsze wszędzie było dużo
To nie przypadek, ze jest "spokojny i wycofany" i sięgał po alkohol z powodu stresów i w taki sposób się uzależnił
On lubi alkohol, lubi towarzystwo, więc w takiej konfiguracji myslę, że jeszcze trudniej dostrzeć swój problem

Ale jednak pisałaś, że jak byliście sami w domu, to często w weekend wolał nigdzie nie wychodzić, tylko posiedzieć przy flaszce. Jak w piątek się upijał, to sobotę pewnie chorował, a w niedzielę robił powtórkę z rozrywki. Mógł przecież zaproponować kino, teatr, spacer, potem kolację i nawet wypić sobie w restauracji kulturalnie jednego czy ze dwa drinki. Mimo to bardziej kuszące wydało mu się obalenie za jednym zamachem dwóch butelek wina, co poza domem byłoby znacznie utrudnione, bo wiedział z doświadczenia, że miałabyś o to pretensje i zepsuła mu zabawę swoim narzekaniem. Popraw mnie, jeśli się mylę, ale widzę to tak, że stawał się bardzo towarzyski i chętnie opuszczał mieszkanie wtedy, gdy miał pewność, że będzie można się wspólnie napić. Niektórzy tak mają. Bez alkoholu to nie warto nawet nogi wystawić za próg. Kiedyś mnie rozwaliło, jak mi koleżanka powiedziała, że choć wolałaby tego nie robić, to kupuje wódkę na komunię świętą swojego dziecka, bo pół rodziny by później narzekało, że zrobiła "imprezę" bez picia. Dramat.