Podobają mi się najbardziej nastolatki.

Myślę, że to już zależy od jednostki.

Dajmy na to, powiedzmy, że jakaś kobieta bardzo lubi swój biust i uznaje, że jak grawitacja za mocno na niego wpłynie, to zrobi sobie zabieg.
Nie żeby tam cokolwiek powiększać, tylko wiadomo, naciągnąć to i owo.
To można nazwać pobudką czysto wewnętrzną. Bo ona chce i już.

Znałam niestety dziewczyny, które zaczęły się poprawiać dopiero, jak nasłuchały się komentarzy z zewnątrz. Masz krzywy nos, nierówne piersi, podwójny podbródek, wąskie usta, masywne uda, duży brzuch. Takie uwagi naprawdę mogą komuś wejść na banię. Już nie wspominając o tym, czym nas bombardują w mediach społecznościowych i telewizji. Nie tak trudno wpaść w tę pułapkę. Potem bywa, że żałują, jak niektóre aktorki, które zrobiły z siebie karykaturę człowieka i po latach przyznają w wywiadach, że popełniły błąd.

W ogóle, taka ciekawostka.
W Korei Południowej wiele osób ma kompleks na punkcie powiek. Chcą mieć takie jak nasze.
U nich to w ogóle jest niezły odpał w tej kwestii. Tam zrobić sobie jakiś zabieg, to niemal jak skoczyć po chleb do piekarni.
Nawet robią specjalne promocje w gabinetach i ponoć nikogo nie dziwi, jak idziesz po ulicy z zabandażowaną twarzą.

Jak dla mnie spoko, pewnie niewielu mężczyzn robi coś ponadto.
Ważne, żeby regularnie się myć, chodzić do fryzjera, golić, obcinać paznokcie.
No nie wiem. Takie podstawowe rzeczy. Totalny basic.
Niestety nie każdy zaprząta sobie tym głowę.
A fajne perfumy na mężczyźnie zawsze są na plus.

Szczerze przyznam, że moda jest jednym z ostatnich tematów, na jakie można ze mną pogadać. Sam się "noszę" według ściśle indywidualnego stylu a kompletnie nie interesują mnie żadne trendy w tym, jak i w co ludzie się ubierają. Wkładam na siebie przede wszystkim to, w czym czuję się wygodnie, a wiele z tzw. "modnych rzeczy" uważam za kiczowate albo zwyczajnie niechlujne. Skoro np. czuję się komfortowo w dżinsach i swetrze, to dlaczego miałbym zakładać marynarkę i koszulę? W pracy nie panuje żaden dress code, sam nie lubię nosić się elegancko, gdyż nie czuję się z tym dobrze. Zakładam te nieco bardziej eleganckie czy galowe stroje jedynie w wyjątkowych sytuacjach. Między majem a wrześniem chodzę właściwie w podkoszulku, gdzie wszelkie dodatki uważam za zbędne. W dużej mierze dostosowuję swój ubiór do warunków pogodowych.
Zawsze się zastanawiam, co oznacza dla ludzi komiczny lub niestosowny outfit..? Kolor, krój, rozmiar itp, itd. - za dużo detali. Odnoszę wrażenie, że właśnie coraz bardziej ta granica jest przesuwana w stronę aktualnie panującego trendu, który to niekoniecznie wszystkim odpowiada.

Nie sypiam z kim popadnie. Jak mam kogoś, to na dłużej.

Znałam 16-latka (o ile nie kłamał z tym wiekiem) który filozofię miał w jednym palcu, do tego religie, sztukę i ogólne rozeznanie w świecie. Nawet sposób wypowiadania się miał taki starczy, poważny, gorzki, także zdecydowanie z niektórymi nastolatkami byłoby o czym porozmawiać. Tylko nie wszystkimi.
A co widzi 16-latka w 30-40 latku? np. wiedzę, pewność siebie, niezależność własnego zdania od zdania innych. Mi to imponowało w dojrzalszych nauczycielkach jak byłam nasti, zakochiwałam się w nich platonicznie, także w starszym o 40 lat Stefanie Chwinie bo zawsze miał coś ciekawego do powiedzenia w przeciwieństwie do moich rówieśniczek które nawet przy pytaniu o ulubioną muzykę nie potrafiły wymienić nic poza techno (i to pewnie nieprawdziwe, jakąś vixę).

No nie zgodzę się. Jeżeli taka osoba może mieć młodą kobietę dzięki pieniądzom, to jaki z niego samiec alfa? To bardziej diviarz, bo jak nie zapłaci, to nie ma nic. Szczycić, to się można, jak nie trzeba za to płacić.

Z tym akurat to się zgodzę. Jeśli jacyś ludzie są ze sobą bo się lubią/kochają/szanują i chcą za sobą być nie ze względu na kasę jednego z nich, to niech on ma lat 100 a ona 20 i..... no może to całkiem zdrowe nie jest, ale na pewno nie podszyte fałszem i interesownością. Podobnie w drugą stronę...
Pamiętam jeszcze z Polski taki reportaż o małżeństwie, ona ok. 50 tki, a on nawet 30 tki nie mial. Deklarowali że się kochają a ludzie im żyć nie dali! Bo to niemoralne, bo jak matka z synem i takie tam.. A babka taka sobie, szara myszka, pracowała jako barmanka w jakimś lokalu bo to akurat dobrze pamiętam. On też jakiś wielce bogaty nie był, bo chyba po skończonym technikum gdzieś w jakiejś firmie jako technik od wszystkiego pracował.

Serio? Jeszcze niektórym Jerry w głowie?
MIMO WSZYSTKO, on miał żonę wcześniej w zbliżonym wieku do siebie.
Ona go zostawiła dla kochanka, nie on ją. Sam wychowywał trójkę dzieci.
Teraz spotkał młodziutką dziewczynę, NIE NASTOLATKĘ.
Spodobała mu się, on jej najwyraźniej też. Postanowili wejść w związek.
Co jest w tym tak strasznego, że niektórzy nie potrafią się z tym pogodzić?
Choć bardzo próbuję, to są takie rzeczy, których nigdy nie skumam.

To przecież nie to samo, co Antoine, który od roku smęci na forum, że jak będzie sześćdziesięciolatkiem, to wciąż będą go jarały głównie nastolatki.
Że nawet jakby miał jakąś długoletnią partnerkę, czy tam żonę, to ona będzie się tylko trochę podobać.
A w trakcie seksu z nią będzie w myślach przywoływał twarze i gorące ciałka lolitek z Instagrama.
Jeszcze tylko brakowało, żeby napisał, że jak kobita przekroczy trzydziestkę, to zacznie dotykać ją wyłącznie w rękawiczkach.
Mi się to kojarzy z takim wstrętnym typem, który później żonę wpędza w kompleksy i namawia na różne zabiegi upiększające. 
Już bym wolała jakiegoś normalnego czterdziestolatka, niż takiego zafiksowanego na punkcie wyglądu dzieciaka.

Mnie też nie kręcą faceci w jego wieku, zawsze umawiałam się z równolatkami, niewiele starszymi, albo nawet ciut młodszymi, bo w sumie odkąd pamiętam miałam powodzenie u młodszych chłopaków. Jednak nie wywołuje to we mnie jakichś dziwnych emocji, że ludzie się mogą zdecydować na taki związek. Może jedynie troszkę zaskakuje, ale to wyłącznie z powodu moich preferencji i tego, że ja sobie nie potrafię wyobrazić, bym miała wejść w związek z 10, 15, 20 lat starszym mężczyzną.

Antoine doskonale wie, że ma bardzo poważny problem, tylko teraz jest na fali, to woli poudawać, że wszystko git. On jest hotter than hell, nic nie musi robić, a laseczki same lgną. Piszą do niego, podrywają, zabiegają, stawiają drinki. No żyć, nie umierać. Oczywiście do czasu. Pewnie za parę tygodni nadejdzie kolejny zjazd, bo okaże się, że nawet jak będzie brał ciągle ładniejszą i ładniejszą, to nie naprawi jego głowy, ani problemów z angażowaniem się w relacje.
Ale póki co, zabawa trwa!

Zycie moze byc pelne ciekawych rozdzialow.
Kazdy rozdzial moze byc jak nowe zycie.

Ja mysle, ze juz zyskales sporo doswiadczenia w obecnym rozdziale.
Nie zal Ci ciagnac go dluzej zamiast przerzucic kartke i zobaczyc jak mozna zyc inaczej (skupiajac swoja motywacje na czyms innym, majac wspolne tematy z innym gronem osob)?

Jak nic nie muszę robić? Dbam o siebie, każdego dnia mam jakąś aktywność fizyczna. Dbam też o dietę, nawodnienie, sen ,odpowiednią pielęgnację i ochronę skóry itp. To nie tak, że siedzę na dupie i pachnę.
A zjazdy, to mam każdego dnia albo co parę dni ale póki co panuje nad tym. To jest związane z poprzeczką, którą sobie ustawiłem, chociaż socjal media też miały na to wpływ.
A z tym zaangażowaniem, to zobaczymy. Spotykam się z kimś i póki co mam chęci na coś więcej. Dużo mi w niej rzeczy pasuje ale nie wszystko. To co mi nie pasuje, to drobnostki. Może to o to chodzi, że nie angażowałem się, bo za dużo mi nie pasowało albo wcześniej nie akceptowałem różnych wad, pomimo tego, że zawsze są jakieś wady. Nikt nie jest idealny ale zawsze jest ktoś idealniejszy.

Chodziło mi o to, że w relacjach z kobietami nie musisz nic robić. Sam tak pisałeś. To, że ćwiczysz, dobrze jesz, pijesz wodę i się wysypiasz, jest jak najbardziej spoko. Przy czym, jeśli robisz to głównie dlatego, że czujesz jakąś chorobliwą presję, nie potrafisz sobie odpuścić, wyluzować, a rozwój emocjonalny i wewnętrzny spokój znajdują się daleko na Twojej liście priorytetów, to nic dziwnego, że regularnie miewasz zjazdy. Czyli finalnie robisz sobie krzywdę.

Wiesz czym jest kortyzol?

I to by było na tyle w kwestii dbania o siebie.
Jak widzisz, powierzchowne działania, choć mogą być godne podziwu, tracą na znaczeniu, jeśli ignorujesz czynniki wewnętrzne.

Potwierdzam i daleko nie trzeba szukać tego przykładów, sam jestem dość dobrym. Chyba jedyne momenty kiedy nie jestem zestresowany ani pod presją to jak oglądam anime, film albo gram w jakąś dobrą grę, która wciąga. Mając 28 lat wyglądam na jakieś 10 więcej, włosów niewiele i gdyby nie kremy czy peelingi do twarzy to już pewnie byłoby widać zmarszczki. Poprawienie snu pomogło tylko trochę ale przynajmniej nie jestem bez przerwy zmęczony i śpiący. A najciekawsze jest to, że ludzie, których znam dużo mniej dbający o siebie, mający gorszą dietę, śpiący po 4-5h dziennie i nic nie trenujący wyglądają lepiej ode mnie bo są po prostu dużo bardziej spokojni wewnętrznie. Stres potrafi mieć katastrofalne skutki.

Stres to cichy zabójca. Taka jest prawda.
Niektórzy mają dobre geny i wtedy nie widać po nich tak mocno stresu na zewnątrz.
Co nie znaczy, że nie narobił szkód wewnątrz. Tu z kolei ja jestem dobrym przykładem.
Wyglądam sporo młodziej. Nadal pytają mnie o dowód, choć za moment trzydziestka.
Ale przez ogrom stresu, jaki odczuwałam za dzieciaka w rodzinnym domu, mam chory żołądek.
Nigdy tego nie wyleczę, mogę tylko wspierać się odpowiednią dietą i lekami zmniejszającymi objawy.
Wtedy normalnie funkcjonuję, ale wciąż mam takie dni w roku, gdy ledwo mogę żyć z bólu.
Antoine może myśli, że się uczepiła złośliwa baba, a ja po prostu dobrze wiem, do czego to może prowadzić.

Z tym żołądkiem, to może do lekarza idź. Chyba, że już byłeś?
Najlepiej porobić badania, żebyś wiedział, co dokładnie się dzieje.
Część schorzeń układu pokarmowego można z powodzeniem wyleczyć.

No niestety, życie mało kogo rozpieszcza. Dlatego trzeba mieć twarde pośladki.
I przede wszystkim nauczyć się trochę wyluzować, przestać ciągle za czymś gonić.

Byłem z tym u wielu lekarzy u robiłem chyba wszystkie badania w tym zakresie z gastroskopią i kolonoskopią włącznie. Zawsze wszystko wychodziło dobrze więc chyba tylko psychiczne przyczyny pozostają.

Spokój, brak stresu i presji, brzmi prosto, a jest bardzo trudne do osiągnięcia.

Akurat w moim przypadku to by wyglądało jeszcze gorzej bo nie mam już włosów. Z pewnością by mnie to odmłodziło, nawet było już kilka osób, które powiedziały, że broda mnie postarza. Zawsze chciałem wyglądać zupełnie inaczej ale ten brak włosów pokrzyżował wszystkie plany z tym związane.

Shini Jeśli ulegasz przebodźcowaniu, to polecam relaks z dala od cywilizacji a przynajmniej odcięcie się od hałasu i nadmiaru informacji, jaka codziennie nas bombarduje. Te ostatnie często skutkują powstaniem i utrzymywaniem się całkowitej dezorientacji i chaosu w naszym umyśle. Dlatego ograniczenie dopływu zbyt dużej ilości sygnałów wydaje się pierwszym krokiem do osiągnięcia wymarzonego spokoju.

Chętnie bym spróbował ale tu jest ta sama historia co w przypadku zmiany pracy czy wyjazdu zagranicznego. Zbyt duży lęk i zbyt duża blokada. Za długo byłem we wszystkim wyręczamy i nie musiałem się nawet zastanawiać jak coś ogarnąć. Teraz mimo iż technicznie spokojnie dałbym radę zrobić to wszystko, a pewnie i wiele więcej to nie jestem w stanie się nawet zabrać za cokolwiek takiego. Spokój wydaje się na tą chwilę całkowicie nieosiągalny.

Czasami zdarza mi się kupować jakieś piwo, a o wiele częściej energetyki, na które teraz przecież też trzeba mieć 18 lat. Papierosów nie palę, alkoholu też prawie w ogóle nie piję bo po prostu nie ma ani z kim ani okazji. Sam nigdy nie piję więcej niż dosłownie jedno piwo.