Jak długo mieszkaliście mieszkacie u rodziców ?

Ale wiesz, że zamieszkać z osobą znajomą to ogromna różnica niż z obcymi?

Wszystko zależy od tego jaka to wyprowadzka. Do swojego to luz, do kogoś z rodziny też luz, z kimś znajomym to mniejszy luz, z kimś całkowicie obcym to kompletna głupota lub właśnie przymus z braku innego wyboru.

Akurat takie życie prywatne jak tu przedstawiasz pewnie bez problemu mógłbym mieć tyle tylko, że samemu. Wejście do muzeum czy kina to są groszowe spraw ale nie czuję potrzeby odwiedzania takich miejsc zbyt często i samemu jest po prostu nudno. Nawet nie patrzę na możliwości pod kątem zarabiania, w moim przypadku chodzi o poznawanie nowych ludzi, rozwijanie niewielkich umiejętności społecznych i nabywanie obycia wśród ludzi.

Zastanawia mnie jedno, pisałeś w jednym z postów o doświadczaniu wszystkiego co oferuje młodość, o zapraszaniu dziewczyny do siebie, o popełnianiu błędów itd. Łączyłeś to z mieszkaniem w wynajętym pokoju i tego połączenia kompletnie nie rozumiem. Co mieszkanie w wynajętym pokoju z obcymi ludźmi w mieszkaniu ma wspólnego z korzystaniem z młodości poza chlaniem i imprezowaniem? Przecież to nie ma nic wspólnego wyżej wymienionymi rzeczami. W życiu bym nie zaprosił dziewczyny do wynajętego pokoju, szczerze mówiąc nawet nie chciałbym jej o tym mówić. Tak samo nie zostawiłbym laptopa czy pieniędzy w gotówce w pokoju. Dom czy mieszkanie to miejsce gdzie powinniśmy się czuć bezpiecznie, swobodnie, wyluzowani, miejsce do odpoczynku. Ja nie mógłbym odpocząć martwiąc się, że jak wrócę to nie wiadomo czy będę miał obiad bo przecież jacyś obcy ludzie mają dostęp do lodówki.

Johny, nie z każdym da się dogadać. Kropka.

Istnieją choćby tacy rodzice, którzy oczekują od dzieci całkowitego podporządkowania się ich wizji. W ich domach nie ma miejsca na kompromisy, czy zdrową współzależność. Mamusia i tatuś wiedzą przecież lepiej, co powinieneś robić w życiu, jakiego znaleźć sobie partnera, jak wychowywać własne dzieci. Spróbuj zboczyć z wytyczonej przez nich ścieżki, to w najlepszym razie usłyszysz, jak okrutnie są zawiedzeni, w najgorszym postraszą wydziedziczeniem, albo zostaniesz wyrzucony na bruk.

Miałam kiedyś taką przyjaciółkę. Jedynaczka. Rodzice dobrze sytuowani, ojciec prowadził własną firmę. Trochę jej zazdrościłam, że ma z nimi tak dobry kontakt, zawsze może liczyć na wsparcie finansowe, regularnie dzwonią, szczerze interesują się jej życiem, doradzają. Tak było do czasu, aż dostrzegłam, jak ogromny wpływ na nią mają. Dziewczyna była dorosła, a bała się podjąć jakąkolwiek decyzję bez ich aprobaty. Nawet kota nie mogła wziąć ze schroniska, bo kochanym rodzicom się ten pomysł nie spodobał i ją dosłownie przeorali psychicznie, żeby tylko postawić na swoim. Jak chciała zmienić kierunek studiów, bo dotarło do niej, że ten pierwotnie wybrany był błędem, to i tak go skończyła. Ze względu na nich. Choć sama przyznała, że to dla niej strata czasu, bo zupełnie nie wiąże z nim przyszłości, no ale rodzice byliby niezadowoleni. Od czasu do czasu miewała próby buntu. Wymyślała argumenty, starała się tym razem przeforsować własne zdanie. Finalnie po takich dyskusjach kończyła zapłakana i roztrzęsiona. Oni po latach praktyki doskonale wiedzieli jak uderzyć w czuły punkt, ją z kolei za mocno przerażało, że mogliby być nią rozczarowani. Według mnie to idealny przykład kogoś, komu to całe odcinanie pępowiny mocno by się przydało. I nie chodzi mi o to, że powinna była zerwać z nimi kontakt na dobre. Po prostu ZAUFAĆ SOBIE, przejąć kontrolę nad własnym życiem, a rodzicom dać jasno do zrozumienia, że nie ma już dziesięciu lat, więc najwyższa pora, by dostosowali się do tych zmian i nie próbowali na siłę zatrzymywać czasu.

Na pewno trafiają się psychoterapeuci, którzy dają takie porady mocno na wyrost, jak również pacjenci mylnie interpretujący ich słowa. Generalnie od tego każdy z nas ma własny mózg, by z niego korzystać, a nie wiecznie być marionetką w rękach innych, czy to rodziców, czy lekarzy. Jeśli jest szansa, żeby wypracować zdrową relację z rodziną, to oczywiście idiotyzmem byłoby z tego rezygnować. Ten, kto nie miał jej w ogóle, albo miał taką, jak moja, wie, jak ciężko jest pogodzić się z pustką. Mimo to są ludzie, którzy wolą uciec, zamiast podjąć jakikolwiek wysiłek. Bo trzeba by się przecież skonfrontować i wyjść sobie naprzeciw, a to nie są łatwe rzeczy. Może kiedyś przyjdzie taki dzień, że pożałują podjęcia takiej decyzji, ale cóż. Tak bywa. Wszystko ma swoje konsekwencje.

Ja nie mam problemu z rada "przestan kontaktowac sie z rodzicami" bo jest konkretna i mozna w prosty sposob zwalidowac jej implikacje i czy w danej sytuacji jest na wyrost czy nie.
Mam problem z frazesami typu "odciac pepowine" a ponizszy fragment oddaje sedno problemu.

Koncept "odciecia pepowiny" ma tylko sens w przypadku odcinania jej przy narodzinach dziecka - bo wiadomo dokladnie o co chodzi (bierze sie skalpel i przecina pepowine miedzy matka a noworodkiem).
W przypadku uzywania tego jako przenosnia to mamy jedynie narzedzie dla oszustow i wariatow.
Bo ktos Ci powie "przetnij pepowine", na probe wytlumaczenia dokladnie co to znaczy odpowie "no przeciez wiesz sama", po czym zrobisz jakas akcje, wyjda kiepskie rezultaty a ta osoba powie Ci, ze nie to miala na mysli.

Takie frazesy trzeba wyrzucic z glowy a gdy ktos ich uzywa to widziec to jako to czym jest - w najlepszym przypadku ktos nie wie co mowi i robi z siebie medrka a w gorszym probuje nas przekonac do czegos za co nie chce wziac odpowiedzialnosci.

To samo jest z "zaufac sobie". Co to znaczy? Rozumiesz koncept "zaufania"? Skad sie bierze zaufanie? Zaufanie to jeden z najrzadszych stanow kognitywnych u ludzi w naszym spoleczenstwie a Ty rzucasz tym terminem jakby to bylo zamowienie frytek w Maku.
To samo z "przejac kontrole nad wlasnym zyciem" i "dac do zrozumienia".
Ludzie na tym forum probuja sobie pewne rzeczy "dac do zrozumienia" od lat i im sie nie udaje.

Rada, ktora ma sens to "powiedziec A osobie B", "wykonac akcje C, ktora dana osoba potrafi wykonac", "w sytuacji D, zastosowac taktyke E, ktora dana osoba potrafi zastosowac".
A nie rzucanie frazesami "zaufaj sobie", "pokochaj siebie", "przetnij pepowine", "czas wylotu z gniazda", "przejmij kontrole nad wlasnym zyciem", "nie badz ratownikiem", "wybierz siebie" itp.

Ja widze problem w tym, ze najwiecej o "braniu odpowiedzialnosci za wlasne czyny" mowia Ci, ktorzy jej nie biora.
Udzielaja rad (ktore sa czynami) a gdy ktos inny podazajac nimi zostanie skrzywdzony to radzacy zrzucaja cala odpowiedzialnosc na osobe, ktora ich posluchala bo ma "wlasny rozum" i nie musiala ich sluchac.

Nie widzisz absurdu tej sytuacji?

Ja polecam Ci spojrzec krytycznie na sam koncept "odpowiedzialnosci za wlasne czyny" bo to tez jest absurd.
Koncept odpowiedzialnosci ma sens jedynie w sytuacji gdy sa dwie grupy osob, ktore rozni mozliwosc poradzenia sobie w danej sytuacji.
Spolecznie w takiej sytuacji przyznaje sie odpowiedzialnosc grupie, ktora ma wieksze mozliwosci, za grupe, ktora ma mozliwosci mniejsze.

Prototypowym przykladem jest dziecko, ktore ma mniejsze mozliwosci przetrwania, dlatego odpowiedzialny za niego jest rodzic (dlatego, ze rodzic ma wieksze mozliwosci).
Jesli istnieje spora watpliwosc, ze rodzic ma takie mozliwosci (np. jest chory psychicznie) to zabiera sie mu dziecko i daje pod opieke i odpowiedzialnosc innego opiekuna lub instytucji.

Wiec uzywanie konceptu "odpowiedzialnosci" w kontekscie odpowiedzialnosci za siebie jest absurdem.
Bo jak ktos moze miec mniejsze i wieksze umiejetnosci jednoczesnie?

Odpowiedzialnosc za siebie to jest kolejny z frazesow, ktore byly dla ludzi oczywiste przed WWII i dopiero po niej przestraszeni ludzie dali sobie z glowy wybic zdrowy rozsadek przez chorych psychicznie ludzi jak Sartre (ktorego filozofia rozpromowala ten frazes).

Ps. ja moglbym ludzi wokol siebie sklasyfikowac na dwie kategorie:
Tych, ktorzy staraja sie budowac swoje umiejetnosci, relacje i warunki zycia - a gdy cos nie wychodzi to szukaja rozwiazan.
I tych, ktorzy przerzucaja sie wina - i Ci, ktorzy mowia innym, ze sa za cos odpowiedzialni naleza do tej grupy.

Jak czytam po raz kolejny, kiedy rodzice niemal ubezwłasnowolniają swoje dzieci, mając nad nimi niemal całkowitą kontrolę, pod względem ekonomicznym czy psychicznym, to powinienem chyba również za każdym razem dziękować(nie wiem tylko komu), że moja Matka okazała się na tyle rozsądną i przytomną umysłowo osobą, że po ukończeniu przeze mnie 18stki przestała o czymkolwiek decydować, co dotyczy mojego życia. Stwierdziła, że skoro mam plan na swoją przyszłość, swój własny, którego zdecydowałem się podjąć, to nie ma prawa w niego ingerować.
Szczerze powiedziawszy, to nie mam pojęcia skąd się bierze ta rodzicielska toksyczność.. Czy to jakieś ich własne niespełnione ambicje, patologiczna chęć kontroli nad innymi czy owo słynne przekonanie, że sami wiedzą najlepiej, co jest dobre dla ich dzieci(tudzież chcą dla nich jak najlepiej). Wiadomo jednak, że w pewnym momencie sprawy przybierają wręcz tragiczny obrót.

Ale przecież ja mówiłam o ogóle ludzi, nieważne, po której są stronie: tej doradzającej, czy przyjmującej rady. Więc tak, każdy powinien brać pod uwagę, że jego decyzje mają konsekwencje, czasem wręcz nieodwracalne. Dlatego warto starać się nie być pochopnym w ocenie drugiego człowieka, czy sytuacji, w jakiej się on znajduje. Co nie zmienia faktu, że czasem popełni się błąd i tylko od nas zależy, czy weźmiemy za to odpowiedzialność i wyciągniemy wnioski na przyszłość. Jeśli nie, to zabraknie nam bodźca do zmiany i będziemy całe życie stać w miejscu, marudząc jak to cały świat jest przeciwko nam. 

Generalnie śmieszne i groteskowe zarazem jest, jak łatwo ludziom przychodzi obwinianie kogoś innego za swoje niepowodzenia, ale gdy za czyjąś radą podejmą właściwą decyzję, to jakoś mało kto pieje z zachwytu nad mądrością i przenikliwością tego człowieka. Bo oczywiście jak zrobimy coś dobrze, to chcemy przypisać to sobie, a jak źle, to otoczeniu. 

Nigdy nie spotkałeś się z tym, że byłeś precyzyjny w wyrażaniu swoich myśli, a druga osoba i tak zrozumiała coś na opak? Czasem to nie ma znaczenia, jakich słów użyjesz, bo ktoś jest tak mocno zafiksowany na swojej wizji, że i tak wszystko odbierze po swojemu. Z drugiej strony bywa, że doskonale zrozumiecie się nawzajem, mimo użycia jakiegoś skrótu myślowego. Mi osobiście takie frazesy same w sobie nie przeszkadzają, bo w ustach odpowiedniego człowieka wciąż mogą być wartościowe. A jak ktoś traktuje je jako puste słowa, które tak fajnie i mądrze brzmią, to łatwo można przecież taką osobę zweryfikować, ponieważ zwykle reszta jej wypowiedzi nie ma zbyt wiele sensu. Dlatego często powtarzam, że bez wewnętrznego filtra nie zajdziemy daleko w życiu.

A ja znam. Najczęściej to praca w państwowej firmie, nierzadko załatwiona przez rodzica.

Znam też sporo mundurowych, którzy zdecydowali się na służbę zaraz po szkole średniej. Część z nich studia robiła niestacjonarnie w późniejszym czasie.

I pod kątem kredytowym to najgorsza możliwa opcja.

To też nie jest tak, że osoby o słabszej ekonomii kredytu nie dostaną. Dostaną. Ale niższej wysokości, z wymogiem wyższej wpłaty własnej, albo na gorszych warunkach. Nie brakuje też ofert specjalnych, gdzie deweloper jest dogadany z konkretnym bankiem na kredytowanie mieszkań w tej konkretnej lokalizacji. I wtedy warunki też potrafią być bardzo dobre. Poza tym kupno od dewelopera to tylko jedna z możliwości. Są jeszcze aukcje mieszkań zajętych za długi, są mieszkania spółdzielcze - lokatorskie (wtedy w ogóle nie płacisz za mieszkanie, masz po prostu wyższy czynsz i po x latach możesz je wykupić za grosze), są mieszkania komunalne i tak dalej. Opcji jest naprawdę bardzo dużo.

A ty jesteś funkkcjonalnym analfabetą, który chyba opuścił kilka lekcji języka polskiego w szkole i nie rozumie powszechnie znanego i używanego, metaforycznego powiedzenia "odcięcia pępowiny".

Płonne nadzieje, ale masz, doucz się i dopiero wtedy zabieraj głos w dyskusji:

https://pl.aleteia.org/2017/03/27/dlacz … -konieczne

To faktycznie obcy, ta okazja musiałaby być na prawdę mega żebym się nad nią zastanawiał.

Nie mam bo mam za duże lęki przed podejmowaniem działań i nic więcej.

Użyć słowa "mieszkanie" można tylko wtedy kiedy jest ono twoje lub przynajmniej nie dzielisz go z nikim obcym. Wynajmując tylko pokój pojęcia takie jak "moje" albo "mogę robić co chcę" nie istnieją. Mieszkając z kimś zawsze trzeba się w jakiś sposób do tej osoby dostosować, do obcej zwłaszcza bo nie wiesz co może się jej nie spodobać albo czego nie akceptuje.

Nie wiem skąd ty ciągle bierzesz tą podstawówkę ale nawet ja jestem w stanie stwierdzić, że nie masz większego pojęcia o dzieciach z podstawówki. Piszesz jakby te dzieci będąc w podstawówce były na poziomie dużo dalszym, a to brednie i nie będę nawet próbował tego udowadniać bo to strata czasu. Do domu rodzinnego też bym jej nie zaprosił nie licząc bardziej oficjalnej sytuacji typu obiad czy przedstawienie jej rodzicom. Do takich spotkań służą miejsca publiczne typu hotele gdzie oboje jesteśmy na neutralnym gruncie. Albo swoje i tylko swoje mieszkanie lub dom gdziem mogę robić co chcę bez dostosowywania się do nikogo. Gdybym koniecznie musiał wybierać pomiędzy zaproszeniem jej do domu rodzinnego i wynajętego pokoju to wybrałbym pierwszą opcję i szczerze mówiąc nie rozumiem jak ktoś mógłby wybrać drugą. Ja na miejscu takiej dziewczyny po prostu czułbym się niepewnie, bez poczucia bezpieczeństwa, spięty i stale czujny, a to nie sprzyja temu co się zwykle robi w takich sytuacjach. Nie chce mi się wierzyć, że jakakolwiek normalna kobieta zareagowałaby w sposób jaki opisujesz na fakt, że ktoś mieszka z rodzicami, szczególnie w dzisiejszych czasach.

Widzę w tej historii całkiem sporo podobieństw do mojej, jest jednak kilka kluczowych różnic. Ciągnięcie w dół i wieczne utwierdzanie, że "nic z ciebie nie będzie" było zawsze i wciąż jest. Ja nie miałem aż tak toksycznie w domu, twoja sytuacja faktycznie była trochę skrajna ale poziom skrajności czy w ogóle poziom toksyczności nie ma aż tak dużego znaczenia jak ich efekty, które mogą być podobne niezależnie od poziomu. Zmierzając do sedna te kluczowe różnice to te dwie osoby dzięki, którym ci się udało wyjść z tego toksycznego środowiska. Mieć taką przyjaciółkę i móc mieszkać u niej nawet tylko w weekendy to już coś o czym wiele osób może tylko pomarzyć. Nie piszę tu o sobie bo ja akurat też miałbym podobną możliwość nawet teraz. Druga osoba czyli partner to jest właśnie to o czym piszę tu na forum od dawna. W dwie osoby jest realna możliwość zamieszkać w dużym mieście i żyć na jakimś tam poziomie. Osobiście znam bardzo podobny przypadek. Moja koleżanka miała w domu niezłą patolę, alkohol itd i gdyby nie partner dzięki, któremu mogła się wyprowadzić z tego domu to dziś jak sama mówi stoczyłaby się totalnie. A co najciekawsze po tym jak ona i jej siostra się wyprowadziły, obie stworzyły własne rodziny i zaczęły po trochu wspierać rodziców oni też się ogarnęli i dziś wszyscy są względnie normalną rodziną. Móc się wyprowadzić i zamieszkać z kimś, już nawet niekoniecznie z partnerem/partnerką tylko w ogóle z kimś znajomym czyni to przedsięwzięcie nieporównywalnie łatwiejszym niż robić to całkowicie samemu. Gdybym ja teraz się wyprowadził kilkaset kilometrów od domu do miejsca, w którym nikogo nie znam, nie znam okolicy, nie wiem co gdzie jest itd to najprawdopodobniej skończyłoby się jak historie z forów incelskich. Ich użytkownicy w dużej części na tych forach mają jedyny kontakt ze światem zewnętrznym bo w realu dosłownie nie mają nawet z kim porozmawiać. Podobnie jest na przykład z wyjazdami zagranicznymi. Gdybym ja miał kogoś z kim chociaż jeden raz mógłbym gdzieś wyjechać, obserwować i uczyć się jak to wszystko ogarnąć to drugi raz już potrafiłbym to zrobić sam i co ważniejsze nie czułbym tak paraliżującego lęku przed tym.

Dzieciństwo i wczesne doświadczenie niezmiennie kształtują nasz byt i późniejsze podejście do życia. Nie zmienia to jednak faktu, że wszystko można z czasem zmieniać, modyfikować i ulepszać. Na pewno nie można się trwale zamykać na wszystkie możliwe możliwości, jakie nam życie oferuje. Mam wrażenie, że dużo ludzi oczekuje natychmiastowych zmian, zamiast uzbroić się w cierpliwość i stopniowo zyskiwać potrzebne nam umiejętności. W moim przypadku niezwykle istotne okazały się   same studia czy też całokształt realiów związanych z podjęciem nowego etapu w życiu. Całe szczęście, możliwości rozwoju zawodowego i osobistego nie przedstawiały się zbyt obiecująco, więc niejako musiałem po prostu wyjechać z domu i zacząć żyć samodzielnie. Okazało się to przysłowiowym krokiem milowym w moim życiu
Sam określiłbym siebie przed tym okresem, jako osobę nieśmiałą, wycofaną czy introwertyczną, tymczasem po tylu latach odczuwam znaczące zmiany w swojej osobowości, co znalazło potwierdzenie w relacjach znajomych. Może nie spędzam każdej wolnej chwili w tłumie ludzi na masowych imprezach ani nie czuję się przysłowiowym wodzirejem, lecz zdecydowanie lepiej przychodzi mi nawiązywanie kontaktów z ludźmi. Reszta przychodzi dużo łatwiej

O widzisz, u mnie też mnóstwo dzieciaków odwiedzało się nawzajem. W moim rodzinnym domu wiecznie były tłumy, zwłaszcza, że jako jedni z pierwszych w mieście mieliśmy swój komputer, więc niekiedy dziesięć osób ślęczało nad jedną gierką, czekając aż ten poprzedni skusi i wreszcie nadejdzie jego kolej. Poza tym spotykaliśmy się w dużych grupkach, by grać w dwa ognie, podchody, pojeździć na zmianę na hulajnodze, albo deskorolce. Właściwie nigdy nie było nudy, latem często wychodziło się z domu z samego rana, wracało na obiad, po czym szło się bawić dalej, aż do późnych godzin wieczornych. Co do zbierania różnych rzeczy, to osobiście miałam mega fazę na karteczki. Super sprawa, bo nie dość, że były idealnym pretekstem, by się spotkać i powymieniać, to jeszcze uczyły sztuki targowania się. Czasem za jedną dostawałam nawet dwadzieścia innych. Zaczynałam z jednym malutkim segregatorem po starszej siostrze, a finalnie nazbierałam kolekcję kilku tysięcy sztuk, z której byłam bardzo dumna. Zresztą zostawiłam sobie większość do dziś, na pamiątkę.

Tyle fajnych wspomnień, nie?
Tak łatwo zapomnieć, że mnóstwo osób nigdy tego nie zaznało.
Marzyło, tęskniło, zazdrościło, ale na nic więcej nie mogło liczyć.

Miałam takiego kolegę, mój rówieśnik. Mieszkał z rodzicami i dziadkami na tej samej ulicy, co my. Śmiem twierdzić, ze gdyby nie fakt, że jego matka była w podstawówce wychowawczynią mojego brata i trochę go wtedy polubiła, to chłopak by całe dzieciństwo spędził samotnie. Nawet z nami mógł wychodzić tylko KILKA KROKÓW od domu. Mieli malutkie podwórko, na którym najczęściej SAM ZE SOBĄ grał w koszykówkę. Bez uprzedniego pytania dorosłych nie mógł wyjść za bramkę. A jak już się udało wyprosić, żeby go puścili, to co i rusz babcia zerkała z okna, co robimy. I to nie był żaden upośledzony, niepełnosprawny człowiek, który wymagał całodobowej opieki. Normalny, zdrowy chłopak. Bardzo inteligentny, swoją drogą. W szkole miał przez lata średnią ocen sześć zero, wywoływano go na apelach jako najlepszego ucznia. Jak sądzisz, jakim kosztem to osiągnął, zważywszy na to, co przed chwilą napisałam? Rodzice pewnie byli przekonani, że to wszystko dla jego dobra. Po co miał się rozpraszać pierdołami, marnować czas na skakanie po drzewach, jak mógł wykuć na pamięć kolejną regułkę i dostać szóstkę z polskiego. Mega mi go było szkoda, jak wracaliśmy razem ze szkoły w gimnazjum, on całą drogę nawijał, ewidentnie pragnął towarzystwa, a pod koniec drogi się rozdzielaliśmy i wiadomo było, że reszta jego dnia upłynie w izolacji.

Takich dzieci było w okolicy znacznie więcej. Nie wszystkie żyły w odosobnieniu z tych samych powodów, co on, wiadomo. Były też osoby głuchonieme, autystyczne, na wózkach inwalidzkich, uzależnione od gier komputerowych, wyśmiewane, czy nawet prześladowane z powodu wyglądu, stanu majątkowego, inteligencji, wstaw dowolne, co sprawiało, że zamykały się w skorupie, przez którą ciężko się przebić nawet po wielu latach. Dlatego nie oceniałabym nikogo pochopnie w tej kwestii, bo to, że coś jest łatwo dostępne, nie znaczy, że każdy może sobie na to pozwolić. Czasem otoczenie mu to zwyczajnie uniemożliwia.

Ja patrzę na to od drugiej strony. Przyjaciółka i partner umożliwili wprowadzenie tych zmian, bez nich nie byłoby o czym decydować i nad czym pracować. Tak samo dla mnie to "Na każdym etapie mogłam się poddać" nie ma racji bytu. Ja jak już coś zacznę to zawsze dokańczam, nawet jeśli to jest coś czego nie lubię i nie chcę robić to i tak jak zacznę to skończę. Ja też dość szybko się nauczyłem by nie podejmować ryzyka choć powody tego były inne niż twoje. Zawsze byłem i wciąż jestem nadmiernie ostrożny. Pamiętam, że jeszcze w latach szkolnych kiedy zdarzał się jakiś wypadek czy było choćby ryzyko jego wystąpienia o wiele bardziej się bałem, że ktoś się dowie i konfrontacji z tą osobą niż fizycznych obrażeń. Do dziś pamiętam scenę jak byłem z kilkoma osobami na szkolnej siłowni, oczywiście nie mogliśmy tam nawet wchodzić bo to było coś koło 4 klasy szkoły podstawowej. Ze sztangi spadł ciężar, a ja podstawiłem pod niego nogę bo się bałem, że nauczyciel usłyszy i nawet nie pomyślałem, że to mogło uszkodzić nogę. 

Mam na myśli, że moja babcia mieszka sama w mieście ale to też niewiele by pomogło. Tak na prawdę to by się niewiele różniło od mieszkania z rodzicami.  Wciąż nie byłoby ani prywatności ani samodzielności.

Nawet nie chodzi o to, że porażka jest gorzka bo gdyby chodziło tylko o poradzenie sobie z nią samemu, o własne przepracowanie tej porażki to nie byłby aż taki problem. Prawdziwy problem jest wtedy gdy ktoś nigdy nawet nie miał prawa do porażki. Gdy każda nawet najmniejsza porażka od razu była karana i utożsamiana wyłącznie jako coś złego co nie ma prawa się wydarzyć. Z takiego czegoś nie da się wyciągnąć żadnej nauki czy nawet wniosków bo po kilku takich sytuacjach zaczynasz się bać nawet spróbować.

Oczywiście, że warto to sobie uświadomić, niestety sama świadomość to za mało, szczególnie jeśli ktoś już dawno tkwi w tych "okropnych rzeczach". Ten ostatni fragment niemal idealnie mnie opisuje z tą różnicą, że zamieniłbym słowo "bezbronny" na "bezradny". Nigdy nie miałem realnego wpływu na swoje życie i wciąż go nie mam, a przynajmniej nie mogę tego dostrzec.

Co do kwestii tego co się robiło będąc w szkole podstawowej to nawet ja jakoś bardzo nie odstawałem. Nawet mi się zdarzało kilka razy nocować u kolegów ale to zawsze było duże przedsięwzięcie wymagające zaplanowania z kilkudniowym wyprzedzeniem. To co Jack opisał było możliwe tylko mieszkając w jakiejś wspólnocie mieszkaniowej, w typowym blokowisku czy chociaż na jednej ulicy. Mieszkając na wsi do najbliższego kolegi były ponad 2km co dla dziecka z podstawówki było odległością nie do przebycia bez samochodu rodziców. Pierwsze samotne wyjazdy rowerowe dalej niż 1km od domu były dopiero jak miałem jakieś 13-14 lat. Jeśli rodzice nie mogli wozić to można było zapomnieć o jakichkolwiek aktywnościach poza szkolnych. Praktycznie wszyscy moi koledzy i koleżanki z podstawówki mieli relacje koleżeńskie ograniczone do jednej ulicy, na której mieszkali albo do miejsc gdzie mogli ich zawieść rodzice. Zabawy od rana do wieczora zdarzały się tylko wtedy gdy rodzice mogli gdzieś zawieść i przywieść bo na samotną wyprawę kilka kilometrów od domu nikogo by nie puścili. Tym bardziej, że komórki dopiero zaczynały wchodzić do powszechnego użytku. Zdecydowana większość rodziców mojego pokolenia dostawała zawału na samą myśl o puszczeniu dziecka gdzieś samego na cały dzień bez kontaktu. Ja i tak nie miałem najgorzej, pamiętam kilka osób, których rodzice bali się puścić nawet na wycieczkę szkolną i nauczyciele nieźle się męczyli by tych rodziców przekonać bo dzieci chciały jechać.