Wypominanie zdrady- jak długo jeszcze?

"niestety ale powtórze tu stary utarty slogan,że tylko czas jest tu w stanie zatrzeć ten slad!"

To prawda, jednak każdy potrzebuje tego czasu więcej lub mniej.Nie ma definicji ile.....Ja walczę już 5 -ty miesiąc, bezskutecznie....Myśli wracaj przy każdej okazji.Póki mam sile walczę, jak mi jej braknie i padnę na pysk odpuszczę "wybaczanie".Bo wybaczyć to w pewnym sensie zapomnieć, nie wracać.Skoro twój facet mówi, ze wybaczył to tylko mówi, nie czuje tego wewnętrznie.

Bo nie ma się udać stad w "pewnym sensie".To lekcja z której trzeba wyciągnąć wnioski.O samej lekcji nie zapominać.

Nie myślę, nie rozdrapuję, nie zadręczam się, nie chcę by cieniem kładło się na życie.... ale nie potrafię zapomnieć.

No, u mnie bedzie jakies 14 miesiecy. Uwiera wciaz prawie tak samo. Macie racje, wybaczenie to wewnetrzne pogodzenie sie z tym, zaakceptowanie tego cienia padajacego na milosc (od strony zdradzonego, bo zdrajca zawsze czuje, ze odpokutowal juz tyle, ze cienia nie ma), pogodzenia sie z cierniem, ktory kluje przy kazdej okazji: romantycznego filmu, slubu znajomych, chrzcin, widoku zakochanych na ulicy, widoku staruszkow wciaz w siebie zapatrzonych i tysiacu innych okazjii. I do tego, niestety, musi uplynac morze czasu, a im osoba jest wrazliwsza, im ma silniejsze zasady moralne, tym tego czasu trzeba wiecej.

Kiedy on Ci wybaczy, poczujesz pierwsza. Po prostu zniknie to, przestanie wracac. Ja wiem, ze u mnie to nawet jeszcze nie polowa drogi, choc juz czuje malenka poprawe. Zycze powodzenia i sily, abyscie wytrwali.

Zgadzam się z Pamięć Absolutna43, ponieważ wybaczenie i wypominanie to dwie wykluczające się sprawy. Nie rozumiem, jak można powiedzieć "wybaczam" i przez dwa miesiące (a to dalej trwa) wypominać. Może uznał, że to taki bacik na Ciebie. Że masz być posłuszna, bo jak nie, to on już Ci przypomni co zrobiłaś i teraz masz być na rozkazy (może zbyt upraszczam, ale nic bardziej wysublimowanego nie przychodzi mi na myśl)

Pozdrawiam

stripped - nie wiem czy to twój chlopak czy mąż , jak długo jesteście razem i na jakiej płaszczyźnie jest wasz związek - ale stwierdzenie "że dalej kocha was dwie" jest dla mnie chore, to nie islam i nie można mieć dwóch żon, w trójkątach zawsze ktoś jest raniony - żona, mąż, kochanka, kochanek itd..... i w sumie wszyscy są przegrani. Nie wiem czy zapomnisz , wybaczysz ale jeśli ma do tego dojść i uważasz że mimo wszystko ON jest tego wart to powinien teraz zON zrobić wszystko by ci to ułatwić, utwierdzić cię w przekonaniu że mimo iż zachował się jak kretyn to wart jest twego uczucia - a jego stwierdzenie (dla mnie) wskazuje, że żadnej z was nie kocha i nie szanuje. Ot... wygodny układ dwie i on jeden udzielny książe.

Mysle, ze dlugosc procesu wybaczania zalezy tez od bagazu wspolnych przezyc i doswiadczen. Ja mialam cudowne zycie i wspaniale relacje z mezem przez 18 lat. Teraz mysle, ze bede potrzebowac nastepnych 18 zeby wybaczyc.

Droga Cherry1988

Ty zdradzilas swojego chlopaka, nie wiem jak dlugo byliscie w zwiazku, nie wiem, jaki macie bagaz wspolnych przezyc. Ty, podejrzewam, jestes jeszcze mloda osoba, byc moze nie dokonca pewna swoich uczuc (badz do tamtego zdarzenia). Nie wiem, jakie byly okolicznosci Twojej zdrady. Moj maz polozyl na szale 18 lat naprawde udanego zwiazku, nieopisany dorobek emocjonalny, dwoch dorastajacych 15 i 17 lat synow, nie wspominajac o porabanych zawirowaniach finansowych. Powiedz mi, co moglo byc az tak ekscytujace dla Ciebie w tym drugim, zeby dopuscic sie zdrady? Ja nie potrafie znalezc zadnej logiki w tym, co mnie spotkalo. Moze jak poczytam jeszcze troche postow uda mi sie dopasowac kolejny kawalk lamiglowki. Dla mnie milosc jest prosta - jestem tak zajeta mysleniem o moim partnerze, jego potrzebach, smutkach i radosciach, ze nie mam czasu zeby spojrzec w inna strone. A przynajmniej tak bylo. Moze pomozesz mi zrozumiec.

Cherry1988

Czytalam Twoja historie. To, co sie Wam przydarzylo, jest po prostu smutne. Oboje nie potrafiliscie dostrzec swoich uczuc dostatecznie wyraznie, moze byliscie na to jeszcze zbyt mlodzi, niedotarci, moze zbyt zajeci szkola, praca, zeby dostrzec siebie nawzajem, on nie potrafil dac Ci dostacznie duzo ciepla, zainteresowania, Ty nie potrafilas sobie z tym poradzic. Powoli oddalaliscie sie od siebie, szukaliscie innych rozrywek. Tak, czy owak, mozesz przeprowadzic uzasadniona analize tego, co sie stalo. Zazdroszcze Ci. Gdybym ja mogla zrobic taka patogeneze swojego przypadku juz dawno byloby po sprawie. A ja jestem rozdarta miedzy tym co wiem i czego nie wiem, na co mam dowody, a na co tylko jego slowo. I wszystko przeczy sobie nawzajem. Niezaleznie od wszystkiego, mysle, ze z wypominaniem bedziecie mieli problem do konca waszego zwiazku. Raz mniejszy, raz wiekszy. Powiem Ci dlaczego.

Moj maz nie byl moim pierwszym partnerem seksualnym. To nie znaczy, ze mialam jakies wielkie doswiadczenia seksualne. Jako 17 latka utknelam w dwuletnim zwiazku z chlopakiem, ktorego bardzo lubilam, ale nie kochalam. I od samego poczatku wiedzialam o tym. Bylam z nim, chyba zeby nie byc sama. W tamtych czasach 20latka bez chlopaka to juz byla stara panna. Wiedzialam, ze nic z tego nie bedzie, a jednak ciagnelam to. Ale nie o tym.

Wracajac do mojego meza. Mial duzy zal, choc moze to zle sfrmuowanie, bo niczego przed nim nie krylam, ani nie udawalam, ze nie jestem dziewica. Po prostu, bylo mu cholernie szkoda. Z drugiej strony jak to jest - jak do chodzenia to mezczyzni szukaja doswiadczonych, rozrywkowych kobiet, a jak na zonny, to dziewic. No i ten watek na przestrzeni 18 lat wyplywal dosyc czesto. Z biegiem czasu coraz rzadziej, w ostatnich latach raczej wcale. Oczywiscie wszystko mialo zwiazek z napieciami miedzy nami.

Teraz jest zupelnie inaczej. Nie potrzebuje napiecia, zeby mu to wypomniec. Po prostu zal, gorycz, rozczarowanie, zlosc, bezsilnosc i bol narastaja we mnie i przychodzi dzien, ze musza znalezc ujscie. Najgorsze, ze sa to uczucia tak dla mnie niewlasciwe, tak mi obce, ze frustruja mnie sama. Z drugiej strony sa tak silne, ze przeslaniaja to, co jest wazne, milosc, czulosc, wspolodczuwanie, wspolczucie. To, co sie stalo, odebralo mi wiare w sens naszego malzenstwa, zwiazku. Skoro zawiodl w tak fundamentalnej sprawie jak wiernosc, jak mam na niego liczyc kiedy zachoruje, strace reke albo noge, albo cos poparzy mi twarz, albo jak nasze dziecko bedzie mialo wypadek lub jakies inne problemy, albo jak bedzie sie topic albo palic w zamknietym pokoju. Takie rzeczy sie zdarzaja, Czy wtedy bedzie przy mnie, czy jego uwaga bedzie dostatecznie skupiona na mnie i naszej rodzinie, zeby nam pomoc, czy moze znow zapomnie, ze mnie kocha, bo jakas para cyckow przesloni mu swiat? Dzis sama nie wiem, jakie sa moje uczucia. Jedna chwila zniszczyla wszystko, co budowalam 18 lat. I jakos teraz nie potrafie wierzyc w bezinteresownosc jego czynow.

Tak naprawde to nawet nie wiem, czy jest cos, co moj maz dla mnie, lub Ty dla swojego parnera moglibyscie zrobic, zeby naprawic te relacje. Jakas nic laczaca serca i dusze zostala zerwana, i mimo najusilniejszych staran, nawet jak uda sie ja w jakis cudowny sposob zwiazac, i tak zostanie na niej supelek.

Pozdrawiam Cie bardzo serdecznie i zycze duzo sily na przyszle lata waszego zwiazku.

Droga Aga333,
ja również przeczytałam Twoją historię. Wiem jakie to dla Ciebie musi być bolesne, po 18 latach życia w małżeństwie taki cios Na pewno będzie Ci trudno zaufać mu. Nie wiem co bym zrobiła na Twoim miejscu :I
Myślę, że Twój mąż Cię kocha i na pewno w głębi duszy też przeżywa to, że Cię skrzywdził i zastanawia się co nim kierowało. 

Jeśli chodzi o to, że przyznałaś się, że nie byłaś dziewicą i miałaś kogoś przed nim a on z tego robił nie wiadomo co to śmieszne...Też uważam, że faceci sami kochają się z wieloma a jak przychodzi do ślubu to chcą mieć nieskalane dziewice. A na siebie i na swoje doświadczenie nie patrzą. No cóż grunt, że teraz Ci już tego nie wypomina.

Jeśli chodzi o mnie i mój związek to muszę powiedzieć, że odżył. Już ponad 2 tygodnie nie wspominamy tego co było, czuję, że jest coraz lepiej między nami i powoli odzyskuję jego zaufanie.
Myślę, że pewnie i tak kiedyś w kłótni czy jak będzie miał gorszy dzień wypomni mi tą zdradę jeszcze nie raz. Ale mimo wszystko jestem gotowa na to. Wiem, że się kochamy nawzajem i musimy niejako przez to przebrnąć.

Och jakbym chciała, żebyś poczuła się lepiej, żebyś nie zadręczała się tym wszystkim i odzyskała spokój wewnętrzny. Wiem, że to nie łatwe ale życzę Ci tego z całego serca. Pozdrawiam

hmm wydaje mi się , że twój mąż nie potrafi się z tym pogodzić , cały czas to pamięta i go to boli , dlatego tak się zachowuję. Jeżeli nie doszło do seksu to powinien o tym zapomnieć i dac Ci naprawdę szansę. Każdy człowiek jest inny.

Witam wszystkich
Mam za sobą 22 lata małżeństwa, trójkę dzieci, przecudowną żonę i 5 ton brnięcia w bagnie życia. Najpierw po ślubie nie mieliśmy się gdzie podziać, potem teściowie i dziadkowie (wtrącanie, alkohol itd itp), potem żona opiekowała się moją leżącą mamą przez 15 lat i zajmowała się naszymi dziećmi kiedy ja jeździłem do pracy żeby utrzymać rodzinę, potem śmierć mojej teściowej i mojej mamy, po drodze ciężki wypadek samochodowy mojej żony. 5 lat temu kiedy wszystko tak się skumulowało gdzieś w środku nie dawałem sobie rady. Z jednej strony chciałem być prawdziwym facetem a z drugiej nie potrafiłem być super mężem. Miałem przelotny 2 miesięczny flirt z sąsiadką. Po tych dwóch miesiącach otrząsnąłem się pewnego dnia i mówię sobie - durniu, co ty robisz ! Masz cudowną żonę, wspaniałe dzieci które tyle dla Ciebie znaczą, żona tyle dla Ciebie w życiu zrobiła, masz trójkę wspaniałych dzieciaków ! Wszystko i tak wyszło na jaw. Przez miesiąc były dzień w dzień awantury, krzyki, rękoczyny. Słusznie, należało mi się. Szkoda tylko, że niektóre sceny odbywały się przy dzieciach. Wyłem z rozpaczy, prosiłem o wybaczenie, błagałem, przysięgałem żonie że do niczego między nami nigdy nie doszło, żadnych pocałunków, seksu, nawet dotykania. Były to tylko "nazbyt miłe pogawędki". Żona po upływie ponad 5 lat od tamtego czasu nadal mi nie wierzy, 2-3 razy w miesiącu robi awantury, ciągle wypomina, mówi że zabierze dzieci i się wyprowadzi, że da mi "wolną rękę". Ciągle też powtarza, że mi wybaczyła ale nie może tego zapomnieć i dlatego to robi. Ja już jestem bliski obłędu, miewam nawet myśli samobójcze, momentami nie daję już rady, nie wiem co robić. Kocham moją żonę i dzieci nad życie, zrobiłbym dla nich wszystko, dosłownie wszystko, żeby tylko byli szczęśliwi. Co mam zrobić, jak postępować żeby żona tego g....a nie rozdrapywała, nie obrzucała mnie do końca życia błotem ?! Mówi, że mnie kocha, że mi wybaczyła ale przecież widzę i czuję, że oddaliła się ode mnie, traktuje mnie z dystansem, nie przytula się do mnie, dotyka mnie rzadko. Czuję się tak podle jak zdeptany robak przez to wszystko. Poradźcie co mam robić bo mam wrażenie że życie zmieniło się w wegetację.

Myślę, że swoją winę już odpokutowałeś. Może żonie przydałaby się terapia, żeby ogarnąć problem, którego jak widać nie ogarnęła i nie pogodziła się z wydarzeniami, których zmienić już nie można.
Ewentualnie możesz spokojnie powiedzieć jej to, co tutaj napisałeś:

...a następnie zaproponować rozstanie i nie straszyć bynajmniej. Być może byłby to kubeł zimnej wody na jej głowę. Ona w gruncie rzeczy jest Ciebie pewna i nie sądzę, żeby chciała Twojego odejścia.
Od 5 lat kajasz się, przepraszasz, są jednak pewne granice, które Twoja żona przekroczyła. Stałeś się chłopcem do bicia.
Po kolejnym ataku, spakuj się, wyprowadź, a dopiero potem przeanalizujecie wspólnie, co jest dla Was najlepszym rozwiązaniem.
Swoją drogą ta sąsiadka też niezła...