Jak długo foch/milczenie po kłótni?

z 20 sekund
nie zdarza nam się pokłócić o coś tak bardzo, że nie potrafilibyśmy tego wyjaśnić od razu.
nie zdarza nam się potrzebować się o coś pokłócić, bo zwykle normalna rozmowa nam wystarcza.

Gdyby mój facet przestał się do mnie odzywać i zrobiłby 1-2 dniowe milczenie, przestałby być moim facetem.

Haha, to się latwo tak mowi na początku zwiazku ;P

Fochanie się jest dziecinne. Podobno robią tak niedojrzali ludzie.
Z tego co pamietam to najdłużej 1 dzień. Jednak, jak się potem okazało... wcale się nie obraziliśmy na siebie. On się nie odzywał, bo myślał, ze ja jestem obrażona, a ja z tego samego powodu . Tak więc... nieporozumienie na tle obrażenia . 
Nigdy nie było sytuacji typu prześciganie się w obrażaniu, aby się lepiej poczuć lub dopiec drugiej osobie. Tego bym nie zniosła na dłuższą metę.
To jest w ogóle możliwe w miłości dorosłych ludzi?

Iceni,
Chyba pierwszy raz uważam tak samo, tzn.do pewnego czasu tak bywa jak pisze Lady Loka

osobiscie nigdy nie mialam cichych dni. Dla mnie, to stata czasu. I bardzo cenie sobie harmonie....Nie lubie niejasnosci.Dlatego przy klotniach, ktore byly emocjonalne....po jakims tam czasie paru godzin, dochodzilam do porozumienia.

Iceni,
czytaj:

Przed ślubem, przed jakimkolwiek większym zaangażowaniem takie zachowanie oznacza dla mnie koniec. Co będzie później? Jak temat utrzyma się z 5 lat, to się wypowiem wtedy.

Dzięki za odpowiedzi - już myślałam, że ze mną jest coś nie tak, że facet z już 2-dniowym fochem to nie jest coś normalnego

Mój mąż jest obecnie na 2-tygodniowym kontrakcie, wiec nie mamy możliwości rozmowy bezpośredniej, a tylko mailami lub komunikatorami. Dwa dni temu mieliśmy lekką kłótnię, po której po raz pierwszy od 4 lat obraził się i milczy. Skoro uciął rozmowę (mailową) krótkim "na razie", to nie nalegałam i nie pisałam pierwsza. I teraz jest pół-śmiesznie, a pół-żałośnie, bo dorosły mężczyzna nie odzywa się nic a nic od 2 dni. Niby jest mi przykro, ale gdzieś w głębi duszy wydaje mi się to tak dziecinne, że chce mi się śmiać przez łzy

Teraz jeśli odezwę się pierwsza i zacznę łagodzić sytuację lub wyjaśniać, to dam mu jasny sygnał, że jego wspaniały FOCH działa i za każdym razem jak będzie chciał coś osiągnąć "da mi karę", nie odzywając się kilka dni? Jak dziecko w piaskownicy   Z drugiej strony ile można tak milczeć?

"Im dłużej panuje cisza, tym trudniej ją przerwać." Stephen King (z książki "Wielki Marsz")

Kojarzę fochy i milczenie typu „kto pierwszy się przełamie, temu bardziej zależy” ze swojego pierwszego związku, ale oboje byliśmy wtedy nastolatkami
Potem już nie praktykowałam podobnych metod.
Jednak mój mąż, gdy się pokłócimy, ale tak ostro, co się nie zdarza aż tak często, ale jednak bywa, to musi zostać sam, wyjść z domu, przemyśleć sobie sprawy w samotności. Za pierwszym razem, myślałam, że mnie szlag jasny trafi, bo ja dążę do tego, żeby sytuację wyjaśnić już i teraz a on to lekceważy i mówi, że musi wyjść i sobie to przemyśleć Dzisiaj już wiem, że on tak ma, a i doceniam ten czas, w którym i ja mogę sobie co nieco przemyśleć.

Jasne, że tak Ale wiesz pierwsza tego typu „akcja” była dla mnie niezłym wyzwaniem i okazją do ćwiczeń z radzenia sobie z własnymi emocjami
Co do przeświadczenia, w jaki sposób ludzie NIE postępują, JEŚLI  się kochają, to niektórzy nawet uważają, że same kłótnie są już wyrazem tego, że być może miłości wcale nie ma skoro cały czas nie spijamy sobie z dziubków

foch typu "foch" czyli lekceważenie drugiej strony czy nieradzenie sobie z własnym emocjami do miłości ma się nijak.
natomiast czasami nie ma sensu z kimś rozmawiać, jeśli wiadomo, że rozmowa do niczego nie prowadzi i porozumienia nie będzie, bo tak różnie patrzycie na problem.. wtedy milczenie ma sens większy niż wgryzanie się w temat. Przerobiłam to w swoim związku i wtedy doskonale rozumiem Lindę...
rozmowa z partnerem, który nie szanuje Cię w komunikacji, ma chwiejne emocje i nie ma się poczucia bezpieczeństwa też jest bezcelowa.
jeśli to krótki związek, zastanawiałbym się nad sensem utrzymywania go, autorko. Kłótnie i namiętne pogodzenia pozornie tylko są fajne, w rzeczywistości niszczą. Nie wiem czy u Ciebie chłopak zwątpił z powodu problemów komunikacji z Tobą, czy On ma jakiś problem, czy Ty.. warto dowiedzieć się tego teraz, a nie za 10 lat. I co za satysfakcja z tego, że ktoś czuje się przegranym???? tego nie rozumiem..

Oj można. Słyszałam o pewnej rodzinie, która się fochuje nieustannie o coś nowego. Potrafią kilka m-cy się nie odzywać. Kiedy wreszcie łaskawie 9co wyraźnie słychać i widać) odezwą się, to po krótkim czasie wynika nowa kłótnia z powodu tego nie odzywania się, albo czegoś co wynikło w  czasie ich obrażenia... no i nowy foch gotowy.
Przy czym muszę podkreślić czym dla mnie jest foch. Piszecie, ze potrzebujecie chwili spokoju. ok... ale to chyba nie jest foch. Jak ktoś zauważył, można sobie przemyśliwać sprawę, ale sobie zrobić wspólną kolację, mozna podać łyżkę i generalnie mieć do siebie szacunek.
Foch to wg mnie ignorowanie drugiego człowieka, zlewanie go doszczętnie. Obraza majestatu do tego stopnia, że nawet nie zjem razem, nie wyjdę razem, nie spojrzę się w kierunku tej osoby, nie tknę niczego co do niego należy itp.

Mój chłopak, potrafił do bliskich trzy lata się nie odzywać, do mnie do tygodnia, bo sama przegrywałam to awantura, najdłużej 20 dni, miałam dosyć, zostawiłam go po tym czasie, nie da się tak żyć

Dla mnie to też dziecinada. Tak jak pisze Lady Loka szkoda czasu i nerwów. A przede wszystkim nie wierzę w miłość w takim związku kiedy ludzie się do siebie nie odzywają kilka dni, bądź co gorsza kilka tygodni. Takie ciche dni zabijają każdą miłość, niszczą zaufanie.
Dla mnie partner na stracie po jednym fochu już byłby skończony.

Nie odzywanie się do kogoś, ignorowanie, milczenie - to przemoc. Ja nie akceptuję przemocy i nie pozwolam na to, żeby ktoś wobec mnie ją stosował, tak samo jak nie pozwolę, żeby ktoś mnie wyzywał czy bił.

Milczenie krzywdzi emocjonalnie. Sprawia, że osoba ignorowana czuje się niezauważalna, nie widziana, nieważna. To niszczy poczucie bezpieczeństwa, poczucie przynależności. Jeśli ktoś potrafi mnie zbywać milczeniem kilka dni, nie przekona mnie, że się dla tej osoby liczę w jakikolwiek sposób.

Jest to też objaw niedojrzałości, a z takimi ludźmi lepiej nie wchodzić w poważne związki.

Jakby kłótnia tylko dawała jakies pozytywne skutki...A tak to przeważnie ludzie najbardziej lubują się w samej kłótni, w wyrzuceniu z siebie emocji i obrzucaniu oponenta takimi słowami, które z boku wydają się czysto absurdalne. Szkoda nerwów i czasu na kłótnie. Awantury, FOCHY(brrr), krzyki, wyzwiska, szpilki słowne, docinki - tego wszystkiego może przecież nie być, jak ludzie potrafiliby trzymać te swoje emocje na wodzy. Milczenie czy ignorowanie jest zresztą tak samo szkodliwe.

Konflikty są dobrem a kłótnie jako takie nie są krzywdą. Można się różnić, kłócić. Jeśli tego nie ma, to... bardzo dziwne. Różnica zdań, poglądów, błędy w komunikacji, takie rzeczy normalnie się zdarzają. Trzymanie emocji na wodzy to nie najważniejsza cecha (choć dla niektórych może być ważna), bo emocje w końcu opadną. Ale pozytywne skutki kłótni to jest to, co się dzieje dalej: czego nauczyliśmy się o sobie i o drugiej osobie i jak teraz dzięki temu będziemy lepsi, silniejsi.