Wstydzi/ nie zależy mu?

Po nocy jednak totalna rozsypka u mnie. Czuję się całkowicie załamana. A myślałam, że będzie dobrze, bo czuję ogromne rozczarowanie.

Nie chcę złości. Chciałabym obojętność.

Poza tym ten powód- brak czasu. To takie lekceważące. Jak to usłyszałam, to nawet o nic już nie pytalam.

Niby tak, ale to takie olanie. I nie padło żadne przepraszam. Po 2 latach te wyjaśnia trwały może 30s i wyszedł. Rzucone w progu, gdy ubierał się do wyjścia.

No i jednak brak czasu to tylko skutek czegoś innego- braku uczucia, braku szacunku czy chęci wykorzystania.

Wiem, że wymówka. Po prostu jest mi tak przykro na takie traktowanie. Brak czasu - to można razem zamieszkać i już jest czas. Nie drążyłam tematu, bo i po co, ale mógł powiedzieć coś innego. Na prawdę dla mnie lepiej by zabrzmialo, że mnie nie kocha itp niż tako brak czasu.

Do tego musiałby mieć odwagę cywilną

Niestety są w życiu sytuację że nigdy nie dostaniesz żadnego przepraszam, wyjaśnienia, prawdy. Frustrujące, ale tak bywa.

Daj sobie trochę czasu na bycie złą lub wściekłą. Będzie lepiej, czas jest Twoim sprzymierzeńcem

Brak czasu = brak zainteresowania.

Jak usłyszy się że ktoś nie ma "czasu" na związek to oznacza że czas się pakować i kończyć ten związek.

Ktoś komu zależy na związku i drugiej osobie nawet jak jest maksymalnie zapracowany to wygospodaruje czas aby mieć kontakt.
Można nawet pisać siedząc na sedesie czy jadąc autobusem ...

Dla chcącego nic trudnego ..

Powinien to jej otwarcie powiedzieć, tym bardziej, że za sobą miał dwa związki (co najmniej). Tymczasem zachowywał się dziwnie, nadal wprowadzając w błąd autorkę przez dwa lata i bazując  na jej uczuciu.
Dziwi mnie także zachowanie autorki, która zaprosiła go na rozmowę, już kolejną, a zgodziła się, by go potraktować jak montera mebli, który ma zbyt dużo zajęć, żeby zostać na kawę. Autorko, chcesz mieć montera, zadzwoń do odpowiedniej firmy, poproś sąsiada lub zdobądź instrukcję z internetu i sama się tym zajmij.
W dalszym ciągu on dyktuje warunki. Przypuszczam, że jak łzy obeschną, znów będziesz chciała go zobaczyć z byle powodu. Oby tak nie było. Lepiej nie rozmieniać życia na drobne i cenić swój czas. Inaczej wykorzysta to następny kandydat na partnera.

Nie odesłałam rzeczy bez słowa. Rzeczy został oddane po tym jak powiedzial, że nic ode mnie nie chciał. A i samo oddanie rzeczy uzgodniłam z Nim telefonicznie.
A jak nic nie poczuł, to mógł, to powiedzieć wcześniej.

Nie zapraszałam go jako montera. Sam zaproponowal skrecenie mebli. I tak większość mebli skręciłam sama. Z tymi również dałabym sobie radę.

Mężczyźni są geniuszami w zgrywaniu idiotów gdy im to na rękę. "Ja jej nic nie obiecywałem" no pewnie nie obiecywał.

Trzeba być głupim aby nie znać kulturowych norm zawierania związków, ślepym aby nie widzieć że druga strona się angażuje i wyjątkowym xujem aby świadomie zignorować jedno i drugie dla swojej wygody.

Właśnie o tym piszę. Nie zapraszałaś go w roli montera, a jednak pozwoliłaś, żeby skręcał meble w twoim mieszkaniu. Ty chciałaś rozmowy i co? Zbył cię, że nie ma czasu.

Autorko, z piasku bicza nie ukrecisz.
Dobrze, że doprowadziłas do konfrontacji, bo przynajmniej wiesz, na czym stoisz.

Przebieg Waszego " związku" był nienormalny, więc nic dziwnego, że ten facet tak się zachował na koniec.
Głowa do góry, najważniejsze że w końcu o siebie zawalczylas.

Zdanie o braku czasu dotyczyło tego, że nie ma czasu na związek, a nie że nie ma czasu na rozmowę.
Nie da się kogoś zmusić do rozmowy. A On rozmowę zaczął w drzwiach. Mimo, że przez 2h skladał sobie meble. Ale cieszę się, że tak to się odbyło.

Z takim nastawieniem, to musisz być wyjątkowo brzydka.

Wrócił bo miał darmowy seks i inne korzyści i brał ile się da a gdy zaczęłaś nalegać na coś poważnego to skończył to. Klasyka

Gdyby uczuć nie było, to by nie marnował czasu.

Uważasz, że spełnienie twoich oczekiwań to chwila, ale dla ciebie, czy dla niego?
Bo piszesz o oczekiwaniach, a nie o oczekiwaniu (lista może być długa i cały czas dochodzą nowe).
Pewnych rzeczy on może nie być w stanie (teraz) zrobić.

Spełnienie oczekiwań typu zapoznanie znajomych. To jest przecież chwila, tyle co złapać za telefon i umówić spotkanie.
Nowe oczekiwania nie dochodzą.

Oczywiście, że ma takie prawo. Tylko powinien związać się z osobą o takim samym podejściu. Tylko pewnie sam nie chciałby być potraktowany tak jak potraktował mnie.

Na przestrzeni tych 2 lat było sporo takich momentów. Mniejszych typu zaproszenie do poznania moich znajomych. Do większych gdzie powiedziałam czego oczekuję.
A najlepiej chyba moment na samym początku. Jakby mi powiedział, że nie szuka poważnej relacji, to ja bym w to nie weszła. Po prostu.

Pytanie było retoryczne i miało ukazać bezsens Twoich pretensji  poczucia krzywdy. Ale ok, brnijmy dalej:

-Cześć, jestem Tomek. Szukam poważnej relacji, czyli dokładnie takiej jakiej Ty chcesz. Pójdziemy na kawę?

Taki lajf, że druga osoba nie musi spełniać Twoich oczekiwań, ale za to może realizować swoje własne potrzeby i oczekiwania np. niezobowiązująca relacja z panną, której ponawija się trochę gadki. No sorry, jesteś dorosła i odpowiedzialna za siebie, miałaś wiele czerwonych flag po drodze, które z jakiegoś powodu bagatelizowałaś, więc facet wykorzystywał Twoją naiwność, może jakiś rodzaj Twojej desperacji a teraz ponosisz konsekwencje swoich wyborów. Wyciągnij z tego wnioski dla siebie na przyszłość i ruszaj do przodu.

Przeczytałam cały wątek i jest to jedna z bardziej ohydnych historii, jakie ostatnio czytałam. Z tym kolesiem jest coś tak bardzo nie tak, że aż przechodzą ciary. Wszystko jedno, co to jest.
Ja jednak jestem niemal pewna, że on ma niedomknięte sprawy, nie chce być rozpoznany. Chciałby z Tobą być, ale po prostu nie może. Ukrywał coś tak grubo, że nawet Ty jesteś przekonana, że tak nie jest. Bał się nawet, że glazurnik może go skojarzyć. Na mieście to już zawsze można jakoś się wytłumaczyć, cos naściemniać. Ewentualnie ma tak niepoukładane sprawy z rodziną, że nie umie tego przezwyciężyć, a to świadczy o nim fatalnie. Myślę, ze gdzieś tam głęboko w podświadomości wiesz, jaka może być prawda. A mimo to gdybyś ją poznała, pewnie oczy wyszłyby Ci z orbit.
Ludzie potrafią kłamać tak bardzo, że byś nie pomyślała. Nie mierz innych własną miarą.

Zrób dosłownie wszystko, co możesz, żeby się ratować. Odetnij się za wszelką cenę. Unikaj tak jak osoba w nałogu, wszystkiego, co mogłoby Ci o nim przypomnieć, skłonić do powrotu.

Na pewno one uderzą w Ciebie jeszcze nie raz i na pewno to nie odpuści od tak. Dlatego musisz być na to przygotowana. Po prostu musisz się ratować, postaw to sobie za główny cel. Powyrzucaj pamiątki, unikaj jak ognia smutnych piosenek, filmów o miłości, miejsc, które Ci się z nim kojarzą. Zatroszcz się o siebie, jakbyś była chora i musiała się wykurować. Bądź dobra dla siebie, wypłacz się, ile potrzebujesz, zamknij się w domu i oglądaj seriale, cokolwiek. Przez jakiś czas. A potem powoli wracaj do życia.
I najważniejsze, poblokuj go wszędzie, żeby nie czekać. Bo jak będziesz gdzieś tam w środku czekała na kontakt, to będziesz sama siebie robić w bambuko. A stawka jest wysoka, bo na szali masz własny spokój, energię i cenny czas swojego życia. Jak się nie odetniesz skutecznie, to na takiego manipulatora możesz jeszcze stracić całkiem sporo tego czasu, który jest przecież bezcenny. Jak najszybciej musisz z tego wyjść, by móc iść dalej.

Każde pół roku Twojego życia jest cenniejsze niż złoto, potem bardzo żałujemy takiego straconego czasu. Wierzę, że dasz sobie radę, życzę dużo siły. Jeszcze czeka Cię dużo dobrego, gdzieś czeka na Ciebie uczciwy facet, który da Ci szczęście. Będzie marzył o tym, by przedstawić Cię rodzinie i zrobi to z dumą. Nie karz mu czekać za długo.

Oczywiście i jak wynika z pierwszego posta, to zostało to głośno powiedziane znacznie wcześniej niż Ty, Srodo, zechciałaś usłyszeć i dopuścić do siebie. 

Dążę do tego, że Twoje obecne samopoczucie w dużej mierze wynika z wcześniejszego samooszukiwania się i lęku przed zakończeniem relacji, pomimo że dostawałaś mnóstwo sygnałów - tych bardziej zawoalowanych, ale i powiedzianych wprost, że trwanie w niej pozbawione jest sensu. On chyba też zabrnął dalej niż planował, stąd te dziwne zachowania pokazujące niemal przerażenie, a że ma problem z otwartym wyrażaniem swoich oczekiwań, a być może zwyczajnie nie chciał tego robić, bo tak mu było wygodniej, to musiał stanąć pod ścianą, żeby w końcu wymigać się z tego, co utrzymywaliście i tak zbyt długo. 

Teraz warto wyciągnąć z tego lekcję, odciąć się od pewnych emocji, nie traktując całej sytuacji jak odrzucenie, bo tutaj oboje popełniliście mnóstwo błędów komunikacyjnych i zająć się sobą. Oczywiście, że to nie jest sytuacja łatwa w przeżywaniu, ale z tym nic już nie zrobisz, możesz jednak zadbać o siebie i swoje bieżące uczucia.

Coś musiało za tym stać, że nie przyznał tego od razu. Być może chciał i potrzebował jedynie seksu, a nie związku, a gdyby wprost powiedział, że tym drugim nie jest zainteresowany, to nie byłoby ani jednego, ani drugiego. Może też przyświęcały mu zupełnie inne intencje, ale to wie tylko on sam.
I oczywiście, że z jego strony to było zwyczajnie nieuczciwe, ale fakt jest taki, że w pewnym momencie to wybrzmiało i to bardzo dosadnie, a jednak dla Autorki nie był to wystarczający bodziec, by związek zakończyć. Stąd moja poprzednia wypowiedź.

Na jakich?

Czy my, Tamiro, wciąż mówimy o tej samej sytuacji?
Przecież są takie stwierdzenia, które nawet raz wypowiedziane nie biorą się z niczego, a Sroda nawet kiedy usłyszała wprost wypowiedziane, że partner nie chciał z nią być, co zostało opisane już w pierwszym poście:

... nie zakończyła tej relacji. Czy naprawdę uważasz, że to jest zbyt mało, żeby uświadomić sobie, że kontynuacja takiego związku nie ma sensu, bo on nie rokuje, a na pewno nie spełni jej oczkiwań?
Mimo to, przypominam, był ciąg dalszy:

I to Autorka zadbała, a wręcz wyprosiła, żeby się nie rozstawali. Gdyby w tamtym momencie zareagowała adekwatnie do komunikatu, oszczędziłaby sobie dalszego samooszukiwania się. 

Przy okazji zwracam uwagę, że od dawna wiele sygnałów wskazywało, że bohater wątku nie jest na tyle zaangażowany, by uznać, że widzi z nią swoją przyszłość, jednak Sroda wolała ich nie zauważać, stąd stwierdzenie, że wydawało jej się, że jest ok. No właśnie: wydawało się. Widziała, co chciała zobaczyć, bagatelizując wszystko, co było dla tego chcenia niewygodne.

Ale zrzucasz na niego odpowiedzialność za zakończenie/ciągnięcie tego związku. Powiedział jej wprost, że nie chce być z nią, ona zdecydowała że będzie tkwila w takiej relacji. Wiec skoro wiedziała jakie on ma podejście a mimo chciała brnąć dalej, to dlaczego miałby kończyć?

Jak na nic się nie zdecydowali? On mówiąc jej jak to widzi postawił granicę, według której ona zdecydowała się ciągnąc to dalej - na jego warunkach. To, że snuła z nim jakąś wizję przyszłości odpowiada tylko ona sama a nie on. On nie dał jej żadnej nadziei, powiedział jasno czego chce a to, że naiwna myślała, że coś sie zmieni to jego wina? On za to przecież nie odpowiada. Proszę, nie zrzucaj w dalszym ciągu odpowiedzialności.

Tamiro, litości, nie da się chyba nie zrozumieć przekazu "nie chciałem z tobą być". Jeśli ona po czymś takim zabiegała o kontynuację tej relacji, to pretensje może już mieć tylko do siebie.

Ponadto jego wcześniejsze, długie przecież relacje, jedna nawet połączona z ojcostwem, z których żadnej nie potraktował na tyle dojrzale, by chcieć w nie brnąć w odpowiedzialny za drugą osobę i jej uczucia sposób, czy właśnie ów sporny fakt, że nie chciał Srody wprowadzić do swojego życia na pełnych zasadach - to są te sygnały, które mówiły o nim bardzo dużo, ale których nie chciała zauważyć, bo burzyły jej wizję wspólnej przyszłości. 

Raz już napisałam, ale powtórzę, że trudno oczekiwać dojrzałych zachowań od kogoś, kto całym sobą pokazuje coś innego.

Niestety spora grupa kobiet uważa, że obowiązkiem i zarazem celem życia faceta jest uszczęśliwianie i spełnianie oczekiwań napotykanych kobiet.
Otóż...Nie jest. (Tamiro, spadłaś z krzesła?)
I niezależnie od wirtualnego tupania nogami po forach nie będą postrzegać znajomości przez pryzmat: czego ona by chciała/co jest dla niej najlepsze/czego ona oczekuje. Nie i chuj.

Bo każdy człowiek gra w życiu tak, aby jemu było dobrze przede wszystkim. I to jest jak najbardziej ok.
Autorce wątku też chodzi o szczęście własne a nie cudze i trudno mieć do niej pretensje.