Co to znaczy żyć?

Mnie też wydaje się to dziwne. Gdyby Happines uważała Shiniego za fajnego faceta, to by chciała zapoznać go ze swoim partnerem. Normalne budowanie paczki przyjaciół. Shini jest fajny, mój partner jest fajny, na pewno się dogadają. Nie dzieje się tak bo Happi uważa Shiniego za creepa, w przeciwieństwie do swojego partnera, więc wie że się nie dogadają. Takie koleżeństwo z litości.

Mój partner doskonale wie o istnieniu forum, Shiniego i że gadamy ze sobą prywatnie. Natomiast na ten moment nie widzę powodu, aby ich ze sobą zapoznawać. Ciężko mi ocenić, czy by się dobrze dogadywali, bo się od siebie dosyć mocno różnią. Nie wybieramy sobie nawzajem znajomych. Jeśli już, to takie rzeczy wychodzą naturalnie. Może kiedyś będzie okazja, żeby ich zapoznać, a może nie. Nic na siłę. A już na pewno nic pod presją obcych ludzi z neta. Lol.

Ale pewnie, daj się wciągnąć w narrację Jacka, podważaj wszystko i krytykuj ochoczo razem z nim. Na pewno zachęci to innych użytkowników do przejścia z Tobą na priv i tworzenia wspólnie alternatywy dla forum. Bo sprawiasz wrażenie kogoś godnego zaufania i idealnego materiału na kumpelę

Co to za gównoburza? Happiness zakolegowala sie z Shininim i koniec historii. Reszta to jakies analizy psychologiczne bez sensu. Kto z kim, dlaczego, co powinien, co wypada, jakie motywację. Dajcie spokój

Zaglądasz do tego wątku nie od dziś, więc wiesz jak jest. Niektórzy tu spać by nie mogli w nocy, jakby nie spróbowali Shiniemu dowalić, gdy tylko nadarzy się okazja

Burza jest standardowa
Jacek wpada tutaj jak go plecy bolą i musi się na kimś wyżyć, przypominając sobie szkolne czasy, gdy to na nim się wyżywano.
Smutna wpada tutaj jak ma swoją huśtawkę nastrojów i musi się podbudować czyimś kosztem.
A Shini jeszcze nie wpadł do końca na to, żeby koncertowo powyższe towarzystwo olać.
Zaś Pani Happiness działa niestandardowo nie wpisując się w kanony, dlatego również jest obiektem ataku, coś na zasadzie: "Nie pasuje do nas? Do tłumu?? Bierzcie widły i pochodnie! Spalić Ją na stosie!!!"

Nie mam usługowego podejścia do relacji które nawiązuje, więc nie za bardzo mi zależy żeby sprawiać wrażenie osoby przydatnej dla moich rozmówców.
Zależy mi natomiast, żeby rozmawiać z osobami, które mi się wydają ciekawe i mają coś fajnego do powiedzenia, nawet jeśli się z nimi nie zgadzam.
Na tym etapie na luzie wypiłabym piwo z Jackiem gdybym miała taką możliwość, bo to jedna z niewielu osób na forum, która rzeczywiście mniej wiecej jest tym kim mówi że jest i nie bawi sie w internetowe alter ego.

Wzbudzanie zaufania i tworzenie przyjaznej atmosfery to są podstawy, jeśli się chce zachęcać ludzi do pogłębienia relacji, czy dzielenia się szczegółami z ich życia.

Tylko wiesz, do normalnej rozmowy potrzeba osób, które potrafią SŁUCHAĆ i AKCEPTOWAĆ to, że ktoś ma inne spojrzenie, bez ciągłych kpin, umniejszania, zarzucania kłamstw, czy przeinaczania wypowiedzi tej osoby, bo przecież ona nie wie, co myśli i co czuje, i trzeba ją za wszelką cenę uświadomić. Jack nie potrafi żadnej z tych rzeczy, co udowodnił na forum już wielokrotnie. On zdaje się być w trybie ciągłej walki, stąd te ataki na rozmówców i teksty w stylu „pierdolisz jak potłuczony”, "pojebało Ci się w głowie ze starości". A jak brakuje sensownych argumentów, to próbuje znaleźć czyjś słaby punkt, by w ten sposób zmusić go do kapitulacji i jeśli na przykład pisał kiedyś na forum, że ma depresję i leczył się psychiatrycznie, to nie jest przecież żadnym wiarygodnym głosem w dyskusji. Ma chorobowo zmienione postrzeganie rzeczywistości, także czego by nie napisał, będzie to kompletnie bezwartościowe.
A jak sądzisz, dlaczego tak bardzo nie cierpi Shiniego? Bo mu zazdrości dzieciństwa, tego, że rodzice inwestowali w niego kasę Wystarczy spojrzeć, jak się odpala za każdym razem, gdy wraca ten temat.
Twoim zdaniem to jest serio ktoś, kogo warto poznawać na żywo i kto nikogo tu nie udaje?
Zanim sobie odpowiesz na to pytanie, pragnę jeszcze nieśmiało przypomnieć, że zakładał tu multikonta, również jako kobieta.
Według mnie to by było na tyle w kwestii „nie bawi się w internetowe alter ego”.
Natomiast pamiętam, jak kiedyś dawałaś do zrozumienia, ze imponują Tobie takie „charakterystyczne”, pyskate, bezczelne osobowości, więc nic dziwnego, że wydaje Ci się znacznie ciekawszy niż Shini.
Generalnie staram się być otwarta wobec każdego, „dostrzec człowieka w człowieku”, ale wszystko ma swoje granice.
Szkoda życia na otaczanie się nieżyczliwymi, pełnymi zawiści i aroganckimi ludźmi.

urocze zwłaszcza jak kilka linijek tłumaczysz, że nie powinno się tak oceniać ludzi i używać ich stanu zdrowia przeciwko nim.  Hipokryzją zawiało. Czyli można tak robić jak się kogoś nie darzy sympatią, ale nie można jak jest wobec tych, których lubimy.

A jeśli mi wszyscy tutaj jesteście obojętni to mam być życzliwy "bo tak" ? Sorry, ale dyskusja nie polega na przytakiwaniu, a pomoc nie polega na utwierdzaniu w niemocy.

eeee co? xD

Korepetycji brać nie musiałem
Miałem stypendium i w ogólniaku i na studiach, których mam skończone dwa kierunki
Wakacje i ferie spędzałem na różnych wyjazdach - czy to koloniach/obozach, czy po rodzinie, czy korzystając z tego, co robią domy kultury i inne miejsca tego typu.

Doceniam ile wysiłku włożyli moi rodzice, aby pokazać mi świat i możliwości jakie oferuje. A nie było to łatwe w latach 1980-2000. To co robi shini, jak marudził na rodziców (prostych fizoli bez wykształcenia), jak ich oskarżał o swoje niepowodzenia i brak możliwości jest po prostu żałosne, nieuczciwe i niewdzięczne.

A co do tej kolejnej super analizy powyżej, to mi się nie chce tego rozkładać na czynniki pierwsze, więc napiszę tylko ostatni raz, że nie spotykam się sam na sam z ŻADNYM innym mężczyzną, poza moim partnerem. Więc to nic nie znaczy w kontekście tego, jak postrzegam Shiniego.

Jak ktoś nadal będzie chciał na ten temat dyskutować, to niech się przygotuje na prowadzenie monologu z samym sobą

I byłoby to prawdziwe, gdyby nie fakt, że nie mam depresji, a sprawdzam to raz w roku. Natomiast pasywno-agresywny styl wypowiedzi wynika z bólu. Nigdy się z tym nie kryłem. Tak samo jak nigdy się nie kryłem z tym, że tworzę multikonta, aby sprawdzić czy reakcja na moje słowa wynika z treści czy sposobu przekazu. To też pisałem kilkukrotnie.

Oczywiście, że tak. Bo to były lata 80te. Większość była biedna wtedy. Ale na przemianach ustrojowych moja rodzina mocno zyskała. To był czas bardzo dynamicznych zmian.

Ale na co mieliby to niby przeznaczyć? Pegazusa miałem, a PCtów jeszcze nie było i zaczęły być bardziej powszechne dopiero w drugiej połowie lat 90tych. Wakacje miałem zawsze zajebiste, korepetycji nie potrzebowałem. A na osiedlu/w klasie/szkole większość reprezentowała ten sam poziom zamożności. Polska to nie USA czy jakiś inny kraj zachodni, w którym brak pieniędzy definitywnie zamyka możliwości. U nas zabezpieczenie socjalne jest bardzo dobre. Normą są akcje typu lato/zima w mieście, domy kultury non stop coś organizują i tak dalej. Z dzisiejszej perspektywy wiem, że zaczynaliśmy biednie. Nawet pokuszę się o stwierdzenie, że skrajnie biednie. I wiem ile to kosztowało moich rodziców, aby na przemianach skorzystać i jednak zarobić. Dlatego ja widzę wszędzie okazje, a nie problemy. Osobiście nigdy biedny się nie czułem, bo mi niczego nie brakowało.

Oczywiście, że lubię to powtarzać. Bo shini kreuje się na biedaka. Tym czasem w jego rodzinie tylko ojciec pracował zarobkowo i miał do utrzymania niepracującą żonę (mamę shiniego) i dwójkę dzieci (jego i siostrę). A przecież  shini chodził na te wszystkie kursy walki i jeździł na obozy. Korepetycje z czego tylko potrzebował to też miał załatwione (przez rodziców przecież) i ogrom hajsu na to poleciało. Podkreślę - z jednej pensji. A nie gniotą się w kawalerce tylko mają dom pod Warszawą.

Shini jako dziecko miał problemy i odstawał. Zauważyli to i jego rodzice i nauczyciele. Miał zdiagnozowaną dysgrafię czyli rodzice chodzili z nim po specjalistach i go badali zamiast napierdalać kablem od prodiża za kiepskie stopnie. Czyli interesowali się, szukali rozwiązania problemu zamiast bezrefleksyjnie karać. Sztuki walki to przecież też nie wzięły się z kosmosu tylko było to zalecenie od szkolnego psychologa skrupulatnie zrealizowane przez jego rodziców. Bo kto mu to ogarnął na tym etapie? On sam? Nie - to wszystko rodzice mu załatwili. A skoro miał dysgrafię i konieczne były duże ilości korepetycji, a oprócz tego jeszcze Osgooda-Schlattera załapał po drodze to co mieli zrobić jego rodzice? Zajebać go jeszcze masą obowiązków domowych? I tak ledwo zdawał i max co można było powiedzieć, to że jest przeciętnym uczniem. W dodatku z takim problemem z kolanem, którego leczenie zajmuje miesiące (a niekiedy lata) to kazaliby mu z odkurzaczem zapierdalać? Ale to też nie tak, że nie miał żadnych obowiązków. Wszak podkreślał, że w weekendy ojciec dawał mu zawsze różne "bojowe" zadania.

Czyli nie masz kolegów. Może co najwyżej wspólnych. Dlatego też pisałem o podwójnej randce w momencie jak shini się spotykał z tą kryminałką.

Rozumiem dlaczego sympatyzujesz z shinim i tak łatwo łykasz argumenty "bo to źli rodzice". I dlaczego zawieszasz się na kilku wybranych aspektach i nie łączysz kropek dla uzyskania całego obrazu. Ale to nie jest prawdziwe w jego wypadku. Obwinianie rodziców w jego wypadku to zwykła buta i chamstwo.

Więc tak - uważam shiniego za narcystycznego, żałosnego i niewdzięcznego chujka. I gwarantuję ci, że jakbyś się dowiedziała, że twój partner rozmawia z obcymi dupami na necie za twoimi plecami w narracji "jak się trafi ładniejsza to pewnie zdradzę" to albo związek by się skończył, albo już do końca życia widziałbyś swojego faceta w kompletnie innym świetle. I to samo z dziećmi - jakbyś kiedykolwiek usłyszała takie słowa pod swoim adresem robiąc tyle co rodzice shiniego zrobili dla niego, to złamałoby ci to serce.

Ale ja nie mówiłam o Tobie, Jack. Pisałam o tym, że wykorzystujesz takie informacje przeciwko rozmówcom w dyskusji. Szukasz słabych stron.
Shini też się leczy psychiatrycznie, więc pewne rzeczy, w tym nieścisłości w wypowiedziach, błędne umiejscowienie czegoś w czasie, mogą wynikać z brania leków, czy jakichś stanów chorobowych. Inne z tego, że pewnych rzeczy nie chce (bo nie musi) ujawniać, a z czasem zapomina, że napisał akurat to, albo decyduje się powiedzieć prawdę i historia jest niespójna.
To, co kiedyś pisałeś, że my z Muqin łykamy wszystko jak pelikany i nie widzimy takich rzeczy, jest nieprawdą.
Zresztą już kiedyś pisałam, że mi to po prostu nie przeszkadza na tyle, by z Shinim nie chcieć rozmawiać, a rozliczać go z każdego słowa też nie mam zamiaru.

Jack, może załóż choć raz, że nie wszystko wiesz i że Shini pewnych rzeczy tu nie napisał.
Dziecko bez powodu nie ma niskiej samooceny i problemów z poczuciem sprawczości.

W moim odczuciu, a mam do niego prawo, taka znajomość to też koleżeństwo.

Zauważanie, że pewne zachowania mogą prowadzić do pewnych konsekwencji nie znaczy, że kogoś obwiniasz. Przecież on sam tu pisał, że zdaje sobie sprawę z tego, że chcieli dla niego dobrze.

W dyskusji na temat jego dziewczyny brałam czynny udział, więc pewnie widziałeś moje stanowisko i że nie klepałam go wtedy po plecach, jak mi to zwykle zarzucasz.
Mimo wszystko nie uważam, żeby Shini robił takie rzeczy z premedytacją i chciał kogoś skrzywdzić dla własnych korzyści.
Prędzej powiedziałabym, że ma problem z identyfikacją własnych emocji, czy nawet ich odczuwaniem i naprawdę nie potrafił ocenić, czy ona mu się wystarczająco podoba.

Tylko, że na tą własną działalność trzeba mieć jakikolwiek pomysł, a ja nie mam nic takiego. Prawda jest taka, że jeśli pójdę do jakiejś pracy, nawet takiej związanej z moim wykształceniem to i tak byłoby to z 5k i pewnie nie więcej. Własna działalność to spore koszty, jak już pisałem trzebaby było niemal od razu mieć zyski przekraczające 10k żeby w ogóle utrzymać tą działalność i żeby potem coś zostało. Kupienie mieszkania za gotówkę to coś daleko wykraczającego poza możliwości zwykłego człowieka. Zaledwie paru moich znajomych ledwo uzbierało do tej pory na wkład własny do kredytu, a i tak pracowali po ponad 200h miesięcznie i zarabiali te 10k. Ja nawet nie będę próbował się łudzić, że udałoby mi się samemu wyprowadzić od rodziców i utrzymać. Mam znajomego, który wynajmuje ok. 40m kawalerkę na Białołęce, niezły kawał od centrum i za sam wynajem płaci 4k. Te ceny to jest prawdziwy dramat. Na stanowisku specjalisty w ogłoszeniach, które przeglądam jest góra 7k brutto. To są wręcz śmieszne pieniądze przy tych cenach.

Odkładam dużo więcej niż 300zł, a i tak życia by nie starczyło nawet na ten kredyt. Jeśli chodzi o jakąś dodatkową robotę przy okazji zwykłej pracy to jeden pomysł już mam. Tylko najpierw muszę znaleźć tą zwykłą pracę. I nie wiadomo czy będzie przy niej choć chwila na cokolwiek innego.

Pomysł nie jest zły, a raczej nie był kiedy byłem młodszy. Wierz mi, że będąc jeszcze w szkole próbowałem tego niezliczoną ilość razy. Chodziłem w koszulkach z motywami anime, miałem przypinki, chodziłem na konwenty, nawet próbowałem udawać, że w miejscach publicznych czytam mangi. Dosłownie nigdy nic to nie dało. Nigdy nikt nawet nie podszedł ani nie powiedział słowa. Jack wstawił tu link to Animatsuri. Kiedyś chodziłem na każdy ich główny konwent i dosłownie nigdy nikt nawet się do mnie nie odezwał. Oczywiście nie licząc osób na kasie biletowej czy stoiskach. Zawsze obojętnie co bym robił byłem totalnie niewidzialny. Z profilami było tak samo. Na FB dodawałem zdjęcia z anime, obserwowałem strony, dołączyłem do grup, pisałem komentarze. Tak samo na discord i też nigdy nikt nawet nie próbował zagadać. Nawet teraz od czasu do czasu zdarzy mi założyć jakaś koszulkę z motywem anime, też nie ma na to żadnej reakcji znikąd.

Jeszcze nie spotkałem dziewczyny, na której robiłoby wrażenie trenowanie czegokolwiek jeśli nie szły za tym potencjalne korzyści dla niej. Albo po prostu ktoś nie miał w tym dużych osiągnięć. Jak ktoś trenuje na siłowni to na nikim to nie robi wrażenia. Jak wygląda jak model z insta to co innego. To niestety działa na zasadzie "jesteś mistrzem albo nikim".

Może masz rację, nie sposób to teraz potwierdzić lub zaprzeczyć.

Jeśli któraś z nich jeszcze spotkam to dam znać.

Jak już pisałem na ostatnim masażu byłem ze 3 lata temu. Przez chwilę nawet się nad tym zastanawiałem ale nie mógłbym spojrzeć ani w twarz chyba jeszcze aktualnej dziewczynie ani w lustro bez rozmowy z nią i zaktualizowania statusu związku.

Co do mojej znajomości z Mrs. Happiness to nie spodziewał bym się, że wywoła to taką aferę. Dla mnie to jak najbardziej jest relacja co najmniej koleżeńska. Nie potrzebuję spotykania się w realu żeby uznać relację za taką. Znam ludzi, którzy rozmawiają ze sobą dwa razy do roku i uważają się za przyjaciół. Nie ma jednej definicji relacji koleżeńskiej, przyjacielskiej itd. To jest kwestia indywidualna zależna jedynie od umowy między osobami zaangażowanymi. Jeśli kiedyś nadarzy się okazja do spotkania w realu z chęcią się spotkam, jeśli nie to dla mnie niczego nie zmieni w relacji.

I jeszcze na koniec jedna rzecz. Skąd się wzięło to, że tylko mój ojciec pracował? Moja matka przepracowała ponad 30 lat, pracowała zawsze, nawet kiedy była w ciąży i kiedy zarówno siostra jak i ja byliśmy mali. Nigdy nie była na żadnym macierzyńskim ani wychowawczym.

Nie ma tu afery. Jest po prostu gradient relacji społecznych i tyle. Co jest między wami to wasza sprawa, ale trzeba nazywać rzeczy po imieniu.

Jest.

Nie chce mi się przeszukiwać, ale to były twoje słowa o tradycyjnym modelu rodziny, kiedy to wyszło, że nie chodziłeś do przedszkola, a nigdy nie zająknąłeś się, że siedzieli z tobą dziadkowie jak rodzice byli w pracy. I jakoś nie widzę w tym modelu, aby któreś z rodziców miało cię odebrać, a jest taki obowiązek do 12 roku życia.

Miałam swoje pick me era. Dziś zależy mi raczej na pozytywnych relacjach, żeby naładować się fajną energią, niekoniecznie "szczegóły" z czyjegokolwiek życia. Ucinam wręcz znajomość po jakichkolwiek przejawach traumadumpingu.

Nie analizuje tego tak głęboko. Moim zdaniem czasem właśnie potrzeba usłyszeć co jest nie tak, a do tego potrzebny jest ktoś kto potrafi być bezkompromisowy.
Masz rację, Jack jest dość agresywnym rozmówcą i już zapomniałam o tym multikoncie. To było powalone.

Rozumiem, że psychiatrię ukończyłeś z wyróżnieniem?

Na resztę mi się nawet nie chce odpowiadać, bo to tylko kolejny pokaz „normalnej dyskusji” w Twoim wykonaniu.

To, o czym mówię, nie ma nic wspólnego z byciem "pick me girl". Ludzie zdecydowanie bardziej lgną do kogoś, kto jest sympatyczny, kontaktowy i przy kim można się poczuć dobrze. A w razie pogłębienia znajomości, do tego, komu czują, że mogą zaufać. Nie po to, by go zadręczać ciągle swoimi problemami, ale dlatego, że czasem wszyscy potrzebujemy się przed kimś otworzyć, zbudować więź. I bardzo ważne jest, by nie dopuszczać do siebie byle kogo.

Do szczerości, nawet takiej "do bólu", nie trzeba arogancji, chamstwa, ani mieszania kogoś z błotem. Poza tym, moim zdaniem fajnie jest, gdy wiesz, że mimo usłyszenia paru gorzkich słów, jesteś akceptowana i w pewnym sensie bezpieczna w towarzystwie danego człowieka. Że możesz mu powiedzieć coś, co być może postawi Cię w gorszym świetle, on Cię za to skrytykuje, opieprzy, potrząśnie jeśli trzeba, ale nadal będzie. Tak postrzegam najbardziej wartościowe znajomości, jakie można zbudować z innymi ludźmi.

No, muszę przyznać, że męczące to jest na dłuższą metę, ale czasem ciężko usiedzieć cicho

Miałem psychologię na studiach, a co? A oprócz tego mam kilka szkoleń z tego zakresu. Połowa moich zawodowych znajomości to różnej maści trenerzy, fizjoterapeuci, psycholodzy, psychoterapeuci, doradcy zawodowi i personalni, specjaliści z zakresu HR i PR i wszystko co możesz wpisać w te okolice. W bajkach shiniego za wiele rzeczy przeczy jakimkolwiek protokołom postępowania jak np rezygnacja z leków w okolicy świąt, kiedy masz do czynienia z pacjentem z depresją, problemami z agresją i którego panna idzie do pierdla (a przecież teraz wyszło, że wiedział co jest grane tylko nie chciał o tym mówić na forum). Nie ma lekarza w tym kraju, który w takiej sytuacji zdecydowałby się odstawić leki czy choćby zmniejszyć ich dawkę w takim combo

Motyw z jego skończeniem się leków z dnia na dzień i poszukiwaniem lekarza też jest dość komiczny, bo w apce mojeIKP masz opcję "zamów receptę". Wystarczy kliknąć i opcjonalnie podać uzasadnienie. Możesz tam też wskazać lekarza lub placówkę, aby mieli pełny dostęp do danych (zdarzenia medyczne, e-recepty, e-skierowania itp). Korzystam.

Albo jak z jego IBS-D. Lata twierdził, że lekarze nie wiedzą co mu jest, a potem wyszło, że jednak któryś z lekarzy mu powiedział co ma tylko on nie był zainteresowany ciągnięciem tematu dalej.

Przewlekły ból? Lekarze mają na to alergię. Skierowanie do neurologa/reumatologa idzie z marszu. Albo zalecenie do zapisania się do psychiatry.

I każdy, absolutnie każdy jeden psychiatra i psychoterapeuta zaczyna od leczenia uzależnienia. Bo nie da się leczyć jak nie wiesz co jest rzeczywistym objawem, a co skutkiem nałogu.

Niby wiedziałaś, a i tak cały czas powtarzał bajkę o gównokierunku bez perspektyw, choć to najdynamiczniej rozwijająca się branża w PL od dekady. Wiedziałaś wcześniej, a dopiero od Priscilli i ode mnie dowiedział się o tym jakie to daje zajebiste perspektywy zarobkowe. Dlaczego nie wyprowadziłaś go z błędu skoro to wszystko wiedziałaś wcześniej? Dlaczego pozwoliłaś mu żyć w tak chujowym przekonaniu i robić z siebie pośmiewisko?

Niektóre rzeczy wychodzą z kontekstu. Skoro nie chodził do przedszkola, to kto się nim zajmował, jak niby jego rodzina ma tak tradycyjny podział ról? Bo o byciu pod czyjąkolwiek opieką czy zostawaniu w domu samemu nigdy się nie zająknął. Wręcz przeciwnie - mama mu gotowała, sprzątała itp. Skoro pracowała, to jak mogła mu zabraniać tych czynności lub jak mogła wykonywać je za niego w tym samym czasie?

Tak samo jak za jego czasów już obowiązywało prawo, że do 12 roku życia tylko rodzić lub wskazany opiekun może odebrać dziecko. A przecież ktoś mu jeszcze ogarniał korepetycje, jeździł z nim po lekarzach, zawoził na treningi sztuk walki czy ogarniał za niego wiele rzeczy w momencie jak leczył kolano ileś tam czasu. Pracujący w pełnym wymiarze rodzice jakoś średnio do tego pasują.

Jakoś to wszystko  przeczy kompletnie jego narracji o złych rodzicach, którzy na nic mu nie pozwalali tudzież niczego od niego nie wymagali i dlatego się podstaw nigdy nie nauczył.

Jasne że nie. Ale dla mnie lepiej mieć obie rzeczy - chamstwo i mocny insight, niż nie mieć niczego - ani insightu ani chamstwa. Woałałabym rozmawiać z kulturalnymi ludzmi, ale z dwojga złego wybieram inne niż moje poglądy, nowe spojrzenie, nawet jak chamskie, niż bezrefleksyjną paplaninę.

Skoro masz alergię, to zasadnym krokiem byłoby ograniczenie dostępu do alergenów.
A Ty jednak aktywnie uczestniczysz w obecnej dyskusji.
Powyższe w żaden sposób nie spina się logicznie

Hmmm...

https://www.netkobiety.pl/p4251119.html#p4251119
https://www.netkobiety.pl/p4253641.html#p4253641

Tydzień temu odnosiłaś się w dyskusji bezpośrednio do niego. Już nie pamiętasz? . Smutna zatrważasz mnie...

Które? Ktoś tutaj usuwa tematy? Smutna intrygujesz mnie swoim postrzeganiem rzeczywistości (ale tylko troszeczkę ).

P.S. Skoro unikasz "szon tematów" (ahhh kurde...stary już jestem...musiałem wrzucić to w google...), równocześnie negatywnie opiniując ten obecny w którym piszemy, to zasadnym pozostaje znaleźć odpowiedź na pytanie: Co tutaj robisz?
Gdyż, jak wspomniałem, logicznego ciągu po połączeniu wszystkich kropek tutaj brak.

W takim razie niezbyt dobrze skorzystałeś z dostępnej wiedzy, zatem nie ma czym się chwalić.

Komiczne to jest zakładanie, że wszyscy wiedzą o takiej możliwości oraz że wszędzie działa to bez zarzutu. Mnie na przykład kompletnie olano, jak próbowałam zamawiać receptę w ten sposób.

Lekarze mają alergię na ból? Niezły żart, biorąc pod uwagę, że zdarzało mi się parę lat temu usłyszeć, że ból głowy w pracy fizycznej nie powinien mi przeszkadzać. Albo (od innej lekarki) że pewnie mnie boli, bo mam grzywkę. Nie zliczę ile razy badania wypisano mi z wielką łaską i tylko dlatego, że o nie zabiegałam. Ani ile razy patrzono na mnie jak na symulantkę.

A to jeszcze nic w porównaniu z tym, na jaką "pomoc" mogli liczyć inni ludzie, gdy trafili na bezdusznych konowałów.

Czytałam jakiś czas temu artykuł o młodziutkiej dziewczynie, która od lat odczuwa ciągły ból. Opowiadała o tym, jak w momentach nasilenia objawów godzinami po prostu płakała i krzyczała w agonii i o tym, że lekarze jej NIE WIERZYLI. Niektórzy wprost sugerowali rodzinie, że udaje, żeby skupić na sobie uwagę. Finalnie okazało się, że ma jakąś rzadką chorobę, już nie pamiętam dokładnie o jaką chodziło, ale... to by było na tyle w kwestii "alergii na ból".

No ale wiadomo, tamta narracja bardziej pasuje do obrazka, w który próbujesz wmalować Shiniego

Hamuj wrotki, Jack. To, że wiedziałam, w jakim miejscu studiował, nie znaczy, że jestem znawcą branży. Nie każdy wie wszystko o wszystkim jak Ty.

MASA kobiet pracuje i przed lub po pracy gotuje, sprząta, pomaga dzieciom przygotować się do szkoły. MASA rodziców zmienia się w ciągu dnia, bo jedno pracuje od rana do południa, a drugie od południa do nocy. Niektórzy z moich znajomych funkcjonują w ten sposób od lat.

W rodzinnych stronach miałam taką koleżankę, której oboje rodziców pracowało. Mimo to musiała wracać zawsze o konkretnych porach, nigdy nie mogła u nikogo nocować, jak się dowiedzieli, że pisze z chłopakami (bo przetrzepali jej telefon - była już wtedy nastolatką, nie małym dzieckiem), to dostała solidne zjeby i nawet z domu nie mogła wychodzić przez jakiś czas. Poza tym niejednokrotnie, gdy szłyśmy miastem i akurat przejeżdżał jej ojciec, to darł się do niej, że w tej chwili ma iść do domu. Bo tak. Mimo że była wczesna pora i nic zdrożnego się nie działo Jakoś mimo pracy znaleźli sposób, by ją kontrolować.

Od pierwszych klas podstawówki wracałam sama ze szkoły do domu. Tak samo jak ogromna część moich znajomych. Także co Ty za bzdury opowiadasz? NIKT tego nie pilnował. Tylko z zerówki mnie musiał któryś z rodziców odbierać, później hulaj dusza.

Zresztą... nudna już jest ta "normalna dyskusja", wiesz? Ciężko się gada z kimś, kto za cholerę nie potrafi wyjrzeć poza swój wąski horyzont. Sugeruję zmianę płyty, albo dalszą "normalną dyskusję" z samym sobą.

Coraz bardziej skłaniam się ku temu, by do Ciebie dołączyć

Ooo dufff nie znałam. Jack, twoje analizy są trochę na wyrost. Z mojej perspektywy nie umiem zrozumieć każdego. Po co matkować random z neta jak można iść przysłowiowo pobiegać. Ciebie też to poniekąd dotyczy.

Dzięki Palec, teraz mogę żyć w spokoju.

Takie trochę guilty pleasure, interaktywne rozmowy w toku czy inna sprawa dla reportera.

Czyli klasyczne "nie wiem, ale się wypowiem". To może zanim zabierzesz głos w dyskusji to się zapoznaj? Bo jak na razie to co drugi wpis tłumaczysz się "nie wiem", "nie wiedziałam" i tym usprawiedliwiasz swoje stanowisko obarczając mnie jednocześnie winą za ton wypowiedzi i chamstwo. No jak ktoś próbuje ze mnie zrobić debila opowiadając bajki to bezpośredniość, wulgaryzmy itp są jak najbardziej na miejscu.

Nie chodzi o ,najprostsze rozwiązanie', ale o fakt, że w przypadku leków przyjmowanych na stałe, których stosowania nie można przerywać, to pacjenci są o tym informowani. Jak nie przez lekarza to przez pracowników administracyjnych. I nie mówimy o dziecku, które faktycznie może nie wiedzieć, ale o dorosłym facecie.

Tłumaczenie stresem i bezradnością przeszłoby w przypadku Mikloszy, niskiego czy paru innych autystycznych inceli z tego forum, ale nie w przypadku posiadacza tytułu mgr, który jednak potrafi to i owo.

Mieszkam w tej samej aglomeracji co shini.

Bo tak to właśnie ma wyglądać. Jak to sobie wyobrażasz inaczej? Że na migrenę morfinę od razu dostaniesz? Skoro w badaniach nic nie wyszło to znaczy, że opór lekarki był uzasadniony. A tutaj mamy bajkę jakoby od wielu, wielu lat kolejni lekarze kompletnie olewali niemal wszystkie objawy. Na ile to prawdopodobne? Ok, na idiotę można trafić, ale są pewne granice. Zwłaszcza w tak klasycznych i prostych diagnostycznie przypadkach jak on. Jakby zaczął leczyć uzależnienie i zmienił dietę to w ciągu 3 miesięcy 70-90% jego problemów zdrowotnych przestałoby istnieć.

Bo to jest podstawa waszej relacji. Pytanie retoryczne (bo nieweryfikowalne) jaki % waszych rozmów nie jest potakiwaniem i nie jest związana z jego sytuacją (nim samym, jego zdrowiem, pracą, wykształceniem itp)? Biorąc pod uwagę jak to wyglądało do tej pory to nikt za bardzo nie uwierzy w zdolność shiniego do normalnej rozmowy.

Słuchanie, kojarzenie i konfrontowanie z rzeczywistością jest toksyczne, a przytakiwanie na bajki i wciskanie kitu jest OK ? Ponownie - ciekawa pojęcie koleżeństwa.

Jakiego strachu? Sama udowodniłaś, że nie interesujesz się konfrontowaniem jego słów z rzeczywistością to na jakiej podstawie poza swoją wyobraźnią piszesz o strachu? Jak musiał załatwić sobie praktyki na studiach to nie miał z tym problemu. Jak chciał pójść na masaż siura to też nie miał z tym problemu. Jak 'szkolił' pracownika to też nie miał z tym problemu. Jak załatwiał służbowe sprawy urzędowe to też nie miał z tym problemu. Jakiś taki bardzo wybiórczy ten jego strach. Może dlatego, ze on nie istnieje? Bo to tylko wygodna wymówka dla bycia leniwym.

To nie są szczegóły. To jest ogromna różnica w narracji "mama nade mną stała i nic mi nie pozwalała i dlatego nic nie umiem" vs. "mama pracowała, a pomimo braku bezpośredniej opieki i tak nic nie robiłem w domu".

To zależy w jakiej wersji. W jednej nie miał i właśnie dlatego niczego nie potrafi, bo mu mama na nic nie pozwalała (tylko kurwa jak, skoro pracowała?) a w innej wersji nie miał czasu dla siebie, bo ojciec go zalewał "bojowymi zadaniami".

Skoro mieszkasz na jakimś zadupiu to może i tak było. Mieszkam w obrębie tej samej aglomeracji co shini. Czyli mówimy tu o stolicy i okolicach.

Shini to nie twój brat. Nie projektuj. A takie 'szczegóły' mają ogromne znaczenie dla narracji dlaczego jest niesamodzielny. Bo on twierdzi uparcie, że nikt go nigdy żadnej formy samodzielności nie uczył. A tym czasem im dalej w las tym więcej drzew i się okazuje, że okazje ku temu były. To, ze nie wykorzystał okazji to nie wina rodziców tylko jego wyborów. A biorąc pod uwagę, że jest 30letnim facetem o pełni praw to absolutnie nic go nie tłumaczy przed podjęciem działania, bo nie jest autystycznym dzieckiem.

Miałem napisać wczoraj ale dopadł mnie taki zjazd emocjonalny, taki epizod depresyjny, że nie wiedziałem czy dożyję rana.

W kwestii szukania pracy itd dostałem już aż nadto informacji. Jest dokładnie tak jak pisze Mrs. Happiness, to czego najbardziej teraz potrzebuję to pokonania leków przed wdrożeniem w życie tych informacji, a to jest najtrudniejsze. Linków do kursie było już sporo, kolejną ich dawkę dostałem od doradczyni zawodowej. Co prawda znaleźć jakikolwiek darmowy kurs to niezłe wyzwanie ale właśnie od takich ta doradczyni poleciła mi zacząć. Co więcej mam się u niej stawić za jakiś czas i pokazać, że przynajmniej kilka kursów zrobiłem. Jak na razie zrobiłem jeden i nawet nie było po nim certyfikatu ukończenia więc w sumie niewiele mi to dało. Z tymi perspektywami zawodowymi to też jest spora przesada, że są tak dobre. Jak zacząłem przeglądać więcej ogłoszeń to szczyt tego co mógłbym zarabiać to jakieś 6-7k brutto. To oczywiście dużo więcej niż do tej pory ale wciąż o wiele za mało żeby się wyprowadzić z domu i pójść na swoje. Tyle się zarabia na stanowiskach specjalisty, a i tak na większość z nich nie spełniam wymagań bo nie mam doświadczenia.

W ogóle jeśli chodzi o bezpieczeństwo to większość kursów jakie można znaleźć dotyczą IT, a z samym bezpieczeństwem mają niewiele wspólnego.  Próbuję znaleźć coś bardziej w stronę zarządzania kryzysowego ale ciężko z tym jest. Jak teraz sobie przypominam to wszystko co było na studiach to wraca do mnie zainteresowanie kwestiami społecznymi takimi jak patologie czy idące trochę w stronę psychologii. Widziałem opcje na przykład studiów podyplomowych właśnie z zarządzania kryzysowego lub też z tych tematów bardziej społecznych. Niestety wciąż studia to studia czyli sporo czasu i kosztów bez żadnych gwarancji, a ja najpierw muszę znaleźć pracę, która byłaby przynajmniej wprowadzająca w tą dziedzinę.

Co do mojej historii to ponownie pojawiło się tu trochę dziwnych rzeczy. Po pierwsze jak pisałem oboje rodziców zawsze pracowało, a ja najczęściej siedziałem z babcią. Obowiązków domowych nie było bo jak już kiedyś pisałem nikomu nawet nie było wolno ich tknąć. Gotowanie zawsze było na kilka dni więc nikt codziennie nie stał przy garach. Sprzątanie i pewnie było zwykle raz w tygodniu i to w weekend. Ja w weekendy często miałem bojowe zadania od ojca także jeśli chodzi o samą ciężką pracę to jej w czułem się od zawsze. Oczywiście to tylko jeśli nie było niewiadomo ile zadane ze szkoły. Szkoła to zawsze był dla moich rodziców absolutny priorytet i cisnęli ile tylko ja byłem w stanie wytrzymać. A, że nie miałem talentu do nauki to nawet te korepetycje ledwo wystarczały. Teraz wiem, że nie chodziło tylko o talent ale już wtedy byłem totalnie przebodźcowany i ciągle zmęczony, już w podstawówce zasypiałem na lekcjach. Po drugie jeśli chodzi o powroty ze szkoły to w pełni się zgadzam z Mrs. Happiness. Już od pierwszych klas podstawówki wracałem sam. Na pieszo lub autobusem. Nie mam pojęcia skąd się wzięło to, że do szkoły chodziłem w mieście. Tak było dopiero od liceum, całą podstawówkę i gimnazjum chodziłem do szkoły na wsi. Do dziś pamiętam jak nie mając nawet 10 lat chodziłem na piechotę poboczem wzdłuż ruchliwej trasy parę kilometrów. Nikt nigdy nie sprawdzał ani nawet nie pytał jak ktoś wraca ze szkoły. Kogokolwiek z pracowników szkoły dziecko obchodziło tylko będąc na jej terenie. Dopiero od niedawna jest tak, że dziecko trzeba odebrać wchodząc do szkoły, informując o tym kogoś z pracowników, a ten musi to odnotować. Dawniej nikt się czymś takim nie przejmował.

Jeszcze co do tych leków, to była dosłownie jednorazowa sytuacja trwająca ledwo tydzień. Z IKP nigdy jeszcze nie korzystałem, a żeby wziąć receptę od lekarza pierwszego kontaktu nawet nie pomyślałem. Wtedy też nie miałem jeszcze pojęcia, że nie można przerywać brania tych leków. Dopiero z forum się o tym dowiedziałem. Nie szukałem sposobu by inaczej uzyskać tą receptę bo już miałem zapisaną wizytę na za tydzień więc stwierdziłem, że tyle poczekam i chyba nic się nie stanie. Nigdy więcej nie zdarzyło mi się przerywać leków na więcej niż jeden dzień i pozostaje tak do teraz.

Rozmowy w toku to była super jakość jak na tamte czasy. U babci zawsze oglądałyśmy
Jest to guilty pleasure, ja ograniczm. Czerwiec miesiącem bez cukru i dramatu!

Ja natomiast mam za słabą pamięć na ten wątek. Już nie wiem co on robi, mówi i jak żyje. Niezmiennie natomiast szokuje mnie jego pozytywny odbiór, ludzi którzy mają fajniejsze i ciekawsze alternatywy. Negatywny rozumiem, bo to żeczywiście irytujące jak sie patrzy z boku. Ale żeby tak z własnej woli się w to ładować? Aż mam wspomnienia z czasów liceum, kiedy emo, mrokhhh i depresyjne fotki na tumblr były modne.

Pozwalanie na manipulacje charakterystyczne dla nałogowców nie oznacza widzenia człowieka. Szlaki dopaminergiczne ma chłop rozjechane na każdy możliwy sposób porno, masturbacją i doomscrolingiem (prokrastynacyjnym scrolowaniem) do tego stopnia, że anhedonia i depresja weszły mu tak mocno, że aż ma objawy psychosomatyczne.

Czy koledze pozwoliłbyś się ośmieszać i pierdolić nieprawdziwe głupoty? Bo wątpię. Czy milczałbyś o jego nałogu czy raczej wskazywał jego skutki zachęcając do odwyku?

Nie ma znaczenia co zrobi shini, jaką decyzję życiową podejmie. Chodzi o to, aby przestał marudzić i zwalać winę za niezadowolenie z własnego życia na wszystkich i wszystko na około. Ma 30 lat, a momentami robi z siebie autystycznego przedszkolaka.

A czego nie rozumiesz?

Masturbuj się codziennie, a pozostały wolny czas przeznaczaj na prokrastynacyjne scrolowanie i anime i rób tak przez jakieś ~15 lat dzień w dzień. Myślisz, że to nie ma wpływu na psychikę? Zwłaszcza jak dodasz do tego kompletny brak higieny snu i w efekcie permanentne przemęczenie?

Jak pisałem wcześniej - guilty pleasure. Tylko tyle.

Poza tym tu nie chodzi o "inny punkt widzenia", bo go zwyczajnie nie ma. W takim sensie, że twierdzenie, że ukończenie Akademii Sztuki Wojennej nie daje dobrych perspektyw jest zwyczajnie nieprawdziwe. To jest niezależne od "innego zdania". Opcji jest od metra i jeszcze trochę. Mógł wstąpić do WOT, mógł pójść w mundur na pełen etat, mógł pracować w SOK, Ochronie Metra, Centrach Zarządzania Kryzysowego, jako cywilny pracownik Policji czy coś w tym stylu. Nabór i rekrutacja tam są ciągłe. Mógł pracować na platformach, mógł zrobić podyplomówkę z cyberbezpieczeństwa. Ofert jest od cholery i jeszcze trochę. I to pasujących do jego wymagań - żeby nie było to typowa praca biurowa ani fizyczny zapierdol, ale żeby było ciekawie, nietuzinkowo i wywoływało to zaciekawienie u innych.

Nie może napisać, że rodzice w niego nie inwestowali, ani że otoczyli go kloszem, pod którym niczego nie mógł. Bo to nie jest prawdziwe.

A wiele kwestii jest zwyczajnie wątpliwa i to w stopniu każącym wątpić czy wogóle to jest prawdziwe co pisze. Fighter trenujący od najmłodszych lat, mający z medale z zawodów i miałby problemy z kozłowaniem piłki? No trochę to niedorzeczne. Nie uważasz? I takich wątpliwych kwestii było na przestrzeni lat jego obecności od metra.

Poza tym popatrz jak to wyglądało do tej pory. Shini wymyśla jakąś bajkę, a jak się go przycisnęło to okazywało się, że to kompletnie tak nie wyglądało jak to opisał. Tak przecież było np z IBS-D. "nikt nie wie co mi jest" i się okazało, ze diagnozę dostał dawno temu. Był też czas, że twierdził, ze jest prawdopodobnie w spektrum, ale nikt go nie badał, a po latach się okazało, że jednak był badany i diagnozowany od najmłodszych lat. Stąd zalecenie trenowania sztuk walki i zdiagnozowana dysgrafia.

No i co Ci daje ciągłe wypominanie tego? (biorąc pod uwagę, że to prawda, a nie Twoja interpretacja jakichś zlepków informacji). Aaaa właśnie...czekaj czekaj, ponieważ pojawiła się pewna logiczna zagadka - skąd mianowicie wyciągasz takie wnioski powtarzając równocześnie jak mantrę to, że Shini notorycznie kłamie? . Czy nie sa to w takim razie wnioski błędne, ponieważ oparte na nieprawdziwych przesłankach w postaci informacji przez autora nam tutaj udzielanych? . Czy może jednak Shinie pisze prawdę?

No i co z tego wszystkiego powyższego?