Kryzys wieku średniego samotnej kobiety przed 50-tką

Nie będę szukał żadnej kobiety, odczep się ode mnie.

Rumunski_Zolnierz napisał/a:

Nie będę szukał żadnej kobiety, odczep się ode mnie.

To może chłopaka poszukaj. Głupiejesz od tej jazdy na ręcznym. Co za dużo, to nie zdrowo.

To nie jest tak, że ja nie chcę być sama czy nie lubię - już wielokrotnie pisałam, że bardzo lubię przebywać sama z sobą. Nie mam z tym problemu. Nie liczę również na to, że ktokolwiek z zewnątrz mnie uszczęśliwi, prócz mnie samej. ALE ileż można być samotną? To ponad 7 lat i już mi się znudziło, stąd pewnie ten kryzys itd. Jednakże  ostatnia akcja ze wspomnianym alkoholikiem utwierdza mnie w przekonaniu, że już chyba zostanę singielką, bo spotkać kogoś "wymarzonego", co w moim wypadku równa się m. in. temu, by ten ktoś nie nadużywał czegokolwiek a jednocześnie nie był np. "niepijącym alkoholikiem" jest bliskie zeru. Wiem, że są tacy faceci, jednak żadnego nie poznałam jak dotąd.
Ale trudno.
Nie jestem desperatką, aby związać się z nałogowcem byleby tylko zapewnić sobie męskie towarzystwo. Co to, to nie.

Tajemnicą nie jest,że Misinx rozwiódł się i jest w związku.

Nooo,a teraz Ty coś nam napisz o swoim życiu seksualnym. Nie masz? Ooo jejku jejku

gojka102 napisał/a:

Tajemnicą nie jest,że Misinx rozwiódł się i jest w związku.

Prawdziwy wzór do naśladowania.

gojka102 napisał/a:

Nooo,a teraz Ty coś nam napisz o swoim życiu seksualnym. Nie masz? Ooo jejku jejku

Dlaczego miałbym pisać Tobie cokolwiek o swoim życiu seksualnym? Przecież Ty nawet nie wiesz czy ono istnieje, równie dobrze mogłem być dzisiaj o 13:00 u masażystki z seksualnym zakończeniem.
Nie wiesz tego ale Twoje prymitywne zwoje mózgowe podpowiedziały Ci jedyną opcję pociśnięcia mi, którą było wyśmianie mój ewentualny brak pożycia seksualnego.

Smutne.

Farmer napisał/a:

Rumunski_Zolnierz napisał/a:

jedyną opcję pociśnięcia mi, którą było wyśmianie mój ewentualny brak pożycia seksualnego.

Tak się kończy dyskusja z kobietą, której brakuje argumentów.

Jestem na coś takiego już chyba uodporniony ze strony kobiet bo nawet mi brew nie drgnęła.

rossanka napisał/a:

Oj tam Rumunski, jak to mówią, co posiejesz to zbierzesz.

Rossanka, przez 9 lat zasiewasz ideologię, że jestem singielką bez widoków na znalezienie jakiegoś faceta.
Zatem co Ty zebrałaś z tych siewów?

rossanka napisał/a:

Akurat dobre pytanie. Mam za karę bo spotykałam się z mezczyznami, których nie powinnam spotykać. O to się zemściło. Na szczęście już otrzeżwuałam.

Pisałaś wcześniej, że w wakacje będziesz mieć dużo romansów i seksu.
Coś z tego wyszło czy jak zwykle gadanie po próżnicy?

gojka102 napisał/a:

Tajemnicą nie jest,że Misinx rozwiódł się i jest w związku.

Prawdziwy wzór do naśladowania.

gojka102 napisał/a:

Nooo,a teraz Ty coś nam napisz o swoim życiu seksualnym. Nie masz? Ooo jejku jejku

Dlaczego miałbym pisać Tobie cokolwiek o swoim życiu seksualnym? Przecież Ty nawet nie wiesz czy ono istnieje, równie dobrze mogłem być dzisiaj o 13:00 u masażystki z seksualnym zakończeniem.

Gdy ostatni raz uprawiałem seks to tak średnio po 20 sekundach dochodziłem.
5 minut to byłby dla mnie cud a 15 minut byłoby błogosławieństwem, bo w tym czasie jak się facet spręży to może nawet doprowadzić do orgazmu kobietę.

Dlatego wiem, że nie ma kobiety, która chciałaby się wiązać z facetem mający orgazm po dosłownie kilkudziesięciu sekundach.
W związku z tym odpuszczam sobie temat związkowy, muszę się tylko zaopatrzyć w gotówkę i jazda z tematem.

gojka102 napisał/a:

Nooo,a teraz Ty coś nam napisz o swoim życiu seksualnym. Nie masz? Ooo jejku jejku

Dlaczego miałbym pisać Tobie cokolwiek o swoim życiu seksualnym? Przecież Ty nawet nie wiesz czy ono istnieje, równie dobrze mogłem być dzisiaj o 13:00 u masażystki z seksualnym zakończeniem.

Że tak sobie pozwolę:

Rumunski_Zolnierz napisał/a:

Gdy ostatni raz uprawiałem seks to tak średnio po 20 sekundach dochodziłem.
5 minut to byłby dla mnie cud a 15 minut byłoby błogosławieństwem, bo w tym czasie jak się facet spręży to może nawet doprowadzić do orgazmu kobietę.

Dlatego wiem, że nie ma kobiety, która chciałaby się wiązać z facetem mający orgazm po dosłownie kilkudziesięciu sekundach.
W związku z tym odpuszczam sobie temat związkowy, muszę się tylko zaopatrzyć w gotówkę i jazda z tematem.

Jestem w dwutygodniowym zwiazku, ktory sie naprawde fajnie rozwija. Ja znajac siebie powiedzialam o tym ze z seksem chcialabym troche poczekac, ale on szybko wyczail jak i gdzie mnie drapac, dotykac i glaskac zeby wszystkie moje opory ustepowaly.
Poki co byl tylko oral ale ja i tak kazdorazowo po takiej akcji powtarzam moja prosbe o wiecej czasu i kazdorazowo mam moralniaka.

Jesteś przewrażliwiony. Nigdzie się z Ciebie nie śmiałam. Podrzuciłam tylko konkretną Twoją wypowiedź, żeby potem Gojce było łatwiej Cię zgasić i nie musiała biegać po forum.

Nie wstydzę się mojej przeszłości, także tej seksualnej.

Lady Loka napisał/a:

Jesteś przewrażliwiony. Nigdzie się z Ciebie nie śmiałam. Podrzuciłam tylko konkretną Twoją wypowiedź, żeby potem Gojce było łatwiej Cię zgasić i nie musiała biegać po forum.

Czyli ze mnie się nie śmiejesz ale podrzucasz Gojce gotowe teksty, aby mogła mnie zgasić, dzięki czemu miałabyś ze mnie bekę
Nie no logika kobiety lvl 100

Lady Loka napisał/a:

Nie wstydzę się mojej przeszłości, także tej seksualnej.

Nie znam kobiety, która powiedziałaby wprost, że wstydzi się swojej przeszłości seksualnej.
W dzisiejszych czasach kobiety są tak wyprute z jakichkolwiek zasad, że nawet prostytutki twierdzą, że są Święte.

Lady Loka napisał/a:

Bo sorry, ale masa ludzi się rozstaje z partnerami, poznaje innych, wchodzi w nowe związki i jest szczęśliwa, a Ty co?

A ja co?
A ja nic, jestem kawalerem i tak już zostanie, serio mnie to nie grzeje i nie ziębi.
Jak miałem 20-25 lat to cholernie mocno to przeżywałem, teraz w wieku 28 mam to gdzieś bo zauważyłem, że kobiety to nie są idealne i święte anioły tylko zwykłe demony, które potrafią puścić faceta nawet bez skarpetek.

Fajnie, nie?

Lady Loka napisał/a:

No to skoro ani grzeje ani ziębi to skąd Twoje wieczne narzekania tutaj na to, jak jest kijowo?

To jest Twoja perspektywa. Moja jest inna na całe szczęście.

Pisałem już wcześniej, że jak byłem młodszy, czyli w wieku do 25 r.ż. to bardzo przeżywałem fakt, że jestem wiecznym kawalerem ale im robię się starszy to naprawdę mi to nie przeszkadza.

I tak niedługo będę za stary na zakładanie rodziny, jak będę miał 30 lat i urodzi mi się dziecko to ono w wieku 20 lat będzie mieć 50 letniego ojca, trochę stary przelicznik się robi.
Jeszcze parę lat i mój syn nie będzie mieć ojca tylko ojca w wieku dziadka, masakra jakaś.

Przegapiłem okienko zakładania rodziny i się z tym pogodziłem.

Zresztą zobacz, nawet jakbym miał kobietę to zapewne chciałaby, abym jeździł z nią na jakieś koncerty, imprezy, wycieczki do teściowej itp. - to jest kompletnie nie dla mnie, nie czuję tego, więc nie dogadywalibyśmy się.

Ni to grzeje, ni to ziębi.
Nie wmówisz mi, że brakuje mi związku z kobietą.

Lady Loka Piękne jest to co napisałaś, logiczne i składniowo poprawne, w wielu kwestiach nie idzie się nie zgodzić.
Zresztą w Polsce średnia wieku brania ślubu to jest coś ok. 29 lat, więc teoretycznie w moim przypadku jeszcze jestem za młody.

Ale ja nie szukam kobiety, żyję swoim światem, chodzę do pracy, potem na siłownie i pograć na konsoli do gier.

Dziewczyn w moim życiu nie ma, więc to co napisałaś i tak nie będzie miało przełożenia w mojej rzeczywistości.

Lady Loka napisał/a:

No i dobrze, żyj bez dziewczyn. Pisałam już wcześniej, plus dla dziewczyn, bo żadnej swoim podejściem nie skrzywdzisz.

Piszesz, że nic do mnie nie masz itp. ale dlaczego w takim razie za każdym razem próbujesz wbić mi jakąś szpilkę?
Dlaczego walisz jakieś teksty, że mógłbym skrzywdzić kobietę? Robisz ze mnie jakiegoś agresora?

Strasznie się zmieniłeś przez te lata bycia tutaj. Bo pamiętam na początku Twój temat, potem Cię chwilę nie było, a potem nagle przyszedłeś z jakąś totalną krucjatą przeciw kobietom, wulgarny, obrażający wszystkich dookoła.

Ja też zwróciłam uwagę, zresztą chyba ze trzy razy o tym wspomniałam, że dziś jesteś kimś zupełnie innym niż ten Rumunski, którego pamiętam sprzed kilku lat. Nawet jak wróciłeś, to napisałam pod twoim adresem sporo dobrych słów, a potem coś się zadziało, że pokazałeś się z zupełnie innej strony.

Ale wiesz, że samego siebie oszukujesz, a to co robisz, to nie jest nic innego, jak próba dokonania racjonalizacji?
Nie możesz być w związku (zupełnie nieważne z jakich powodów), to usiłujesz sobie wmówić, że wcale nie chcesz. To jest zwykły, często spotykany mechanizm obronny, jednak nie zmienia to faktu, że gdzieś w głębi duszy chcesz czegoś zupełnie innego. Gdyby było inaczej, nie byłoby tej frustracji i agresji, którą nam tu serwujesz.

Dalej to przeżywasz. Może się zmieniły objawy, ale to nie znaczy, że ich nie ma. Widać w Twoich wpisach, że jesteś rozżalony, pełen pretensji wobec rodzaju żeńskiego. Może już nie "płaczesz po kątach", ale wciąż jesteś w "żałobie". Zmieniła Ci się tylko faza "żałoby".

Nie znasz mnie osobiście, więc nie wiesz co mi dolega.
W związku z tym, brakuje Tobie wiedzy, aby wysuwać tego typu wnioski.

Już było dobrze, zacząłem siebie przekonywać, że sam ze sobą jest mi dobrze i nie potrzebuję kobiety to jak zwykle musiałaś rozwalić mój domek z piasku.
No i po co to robisz? Przecież wiesz dobrze, że będę sam, więc wszelkie filozoficzne uświadamianie mnie, że chciałbym inaczej, jest po prostu nie na miejscu.
To tak samo jakbyś gościowi na wózku pisała, że racjonalizuje sobie brak nóg bo w głębi duszy chciałby chodzić i biegać.
Jasne, masz rację w 100% ale tak się nie robi bo temu inwalidzie zrobi się po prostu niefajnie, rozumiesz?

Rumunski_Zolnierz napisał/a:

No to w takim razie trzeba poczekać, aż żałoba minie mi całkowicie i wyjdę na prostą, prawda?

Nie zawsze to się sprawdza. Czasami ludzie się uzależniają od emocji związanych z żałobą. Mam koleżankę, które już ileś lat nie może odżałować swojego rozstania z mężem. To powoduje, że ona życiowo stoi w miejscu. Pogarsza się jej relacja z córką, która też miała okres żałoby po rozpadzie małżeństwa rodziców. Ale córka w przeciwieństwie do matki to przepracowała. Ułożyła sobie relację z ojcem i jego nową rodziną. A matka tkwi w żalu. Ten żal ją wiąże z poprzednim życiem, którego nie chce się puścić. Nic na tym nie zyskuje, a wiele traci.

rossanka napisał/a:

Misinx napisał/a:

Nie zawsze to się sprawdza. Czasami ludzie się uzależniają od emocji związanych z żałobą. Mam koleżankę, które już ileś lat nie może odżałować swojego rozstania z mężem. To powoduje, że ona życiowo stoi w miejscu. Pogarsza się jej relacja z córką, która też miała okres żałoby po rozpadzie małżeństwa rodziców. Ale córka w przeciwieństwie do matki to przepracowała. Ułożyła sobie relację z ojcem i jego nową rodziną. A matka tkwi w żalu. Ten żal ją wiąże z poprzednim życiem, którego nie chce się puścić. Nic na tym nie zyskuje, a wiele traci.

A może jest odwrotnie, tkwi w tej żałobie bo nie ułożyła sobie na nowo życia w temacie związkowym, nadal jest sama. Skoro ex mąż jest już w nowym związku, on na pewno dawno nie przeżywa już tego, że pierwsze małżeństwo się skończyło. Córka też pewnie kiedyś pozna mezczyzne i będzie spełniona na polu relacji. A matka została sama. Niektóre rzeczy muszą przyjść z zewnątrz. Bliskość z drugą osobą, seks i wspólne życie razem tego sam sobie człowiek nie jest w stanie stworzyć  dotego  konieczna jest druga osoba.

Nie jest odwrotnie. Nie jest w stanie sobie ułożyć życia w temacie związkowym, skoro emocjonalnie tkwi jeszcze w przeszłości. Musi zamknąć tamten rozdział. Póki tego nie zrobi będzie się pogrążać w żalu. A kiedy córka wyfrunie z gniazda będzie jej jeszcze trudniej.

Ross, to podejście, o którym Ty mówisz jest koszmarnie obciążające dla bliskich takiej osoby. Nie można przeżywać rozwodu 5-10 lat po tym jak on zaistniał. Trzeba się podnieść i po prostu iść dalej. Niektórzy mają taką tendencję do umartwiania się, leżą i myślą jak tam jest ex mężowi z nową żoną, tylko co z tego? Co to zmienia?
Najpierw trzeba przepracować żałobę, potem dopiero można sobie układać życie na nowo. Przeskakiwanie tych etapów powoduje tylko więcej trudności dla nowego związku. Odpowiedzialnością nowego partnera nie jest podnoszenie drugiej strony z kryzysu. Ba, nikt normalny nie będzie się angażował w relację z osobą w kryzysie, bo to się może źle skończyć. Więc nikt nie przyjdzie i nie będzie jej ratował, ona musi uratować sama siebie. Takie ratowanie kogoś to w filmach romantycznych i bajkach Disneya, a nie w prawdziwym życiu.

Takie przeżywanie u matki tego, że ona nikogo nie ma, działa tragicznie na dziecko, które potem ma problem po pierwsze, żeby samo w jakąś relację wejść, a po drugie matka ma problem, żeby to dziecko z domu wypuścić.

I widzę to po mojej teściowej, której mąż zmarł 7 lat temu. Mój mąż się wyprowadził zaraz po tym na studia, a i tak teściowa d tej pory ma problem z tym, że sobie życie ułożył, ale jest jeszcze ich młodszy syn, który będzie miał ogromne problemy ze znalezieniem sobie w przyszłości partnerki, bo teściowa jest dla niego po prostu toksyczna. Oni żyją w jakiejś dziwnej symbiozie, która by się nie wydarzyła, gdyby ona przepracowała to, co przepracować powinna. Dzieciak ma 14 lat i już teraz teściowa nazywa jego koleżanki z klasy lafiryndami, bo jak on śmie rozmawiać z jakąś dziewczyną, skoro to mamusia jest dla niego najważniejsza.
Tak się kończą nieprzepracowane problemy.

Lady Loka napisał/a:

Ross, to podejście, o którym Ty mówisz jest koszmarnie obciążające dla bliskich takiej osoby. Nie można przeżywać rozwodu 5-10 lat po tym jak on zaistniał. Trzeba się podnieść i po prostu iść dalej. Niektórzy mają taką tendencję do umartwiania się, leżą i myślą jak tam jest ex mężowi z nową żoną, tylko co z tego? Co to zmienia?
Najpierw trzeba przepracować żałobę, potem dopiero można sobie układać życie na nowo. Przeskakiwanie tych etapów powoduje tylko więcej trudności dla nowego związku. Odpowiedzialnością nowego partnera nie jest podnoszenie drugiej strony z kryzysu. Ba, nikt normalny nie będzie się angażował w relację z osobą w kryzysie, bo to się może źle skończyć. Więc nikt nie przyjdzie i nie będzie jej ratował, ona musi uratować sama siebie. Takie ratowanie kogoś to w filmach romantycznych i bajkach Disneya, a nie w prawdziwym życiu.

Takie przeżywanie u matki tego, że ona nikogo nie ma, działa tragicznie na dziecko, które potem ma problem po pierwsze, żeby samo w jakąś relację wejść, a po drugie matka ma problem, żeby to dziecko z domu wypuścić.

I widzę to po mojej teściowej, której mąż zmarł 7 lat temu. Mój mąż się wyprowadził zaraz po tym na studia, a i tak teściowa d tej pory ma problem z tym, że sobie życie ułożył, ale jest jeszcze ich młodszy syn, który będzie miał ogromne problemy ze znalezieniem sobie w przyszłości partnerki, bo teściowa jest dla niego po prostu toksyczna. Oni żyją w jakiejś dziwnej symbiozie, która by się nie wydarzyła, gdyby ona przepracowała to, co przepracować powinna. Dzieciak ma 14 lat i już teraz teściowa nazywa jego koleżanki z klasy lafiryndami, bo jak on śmie rozmawiać z jakąś dziewczyną, skoro to mamusia jest dla niego najważniejsza.
Tak się kończą nieprzepracowane problemy.

A nigdzie nie napisałam, że druga osoba ma podnosić pierwsza.
Wystarczy, że pewnego dnia, tamtą pani poznałaby przypadkiem jakiegoś pana i znajomość takby się potoczyła, że  naturalnie ex mąż spadłby na drugi plan, bo ona byłaby już z kimś innym. A tak to jest sama, lata mijają, na dodatek widzi, że ex mąż sam nie siedzi, tylko id dawna ma już nową rodzinę.
Jedno napędza drugie.
Kto wie, jakby ten ex mąż załóżmy, że po rozwodzie nie poznał nowej partnerki, możemy był jedna z osób na forum piszących coś w stylu: rozwiodłam się x lat temu, od tej pory jestem sam, staram się kogoś poznać, ale nie wychodzi i frustruje mnie ta sytuacja. To hipotetycznie, bo praktycznie to on nie ma na co narzekać.

Czyli to jeszcze inna sytuacja. Ex nie miał po kim rozpaczać, bo poznal obecną partnerkę w czasie, gdy był jeszcze żonaty. To jest więc inną sytuacja.
Nasunęły mi się po przeczytaniu tego dwa wnioski.
Pierwszy, a raczej pierwsza myśl, że jak to jest, ze pary się rozstają  czy rozwodzą i często tak jest, że jedno migiem układa sobie życie na nowo z kimś innym a druga osoba latami jest sama.
A dwa, że mężczyzna ten jak piszesz, w trakcie małżeństwa miewał romanse, w końcu zostawił żonę dla innej, a obecnie nie narzeka, zalozyl nowa rodzinę, nawet jak piszesz, ma nowe dziecko. A ex żona co? Nie dość, że miała męża, który ja zdradzał, to została sama I z tego co czytam zgorzkniala na dodatek przez lata.

Rumunski_Zolnierz napisał/a:

Nie znasz mnie osobiście, więc nie wiesz co mi dolega.
W związku z tym, brakuje Tobie wiedzy, aby wysuwać tego typu wnioski.

Kurcze, no popatrz, a Ty wysnułeś wszystkie wnioski na mój temat na podstawie tego jednego posta, którego mi ciągle cytujesz
czyli Tobie wolno, tak? Wiesz jak to się nazywa? Hipokryzja.