jakis_czlowiek - życiowe problemy

To ciekawe bo ja widzę różnych facetów w związkach i nie wydaje mi się aby kobiety szukały księcia na białym koniu. Bo inaczej tylko ci na pozór idealni by kogoś mieli. A realny świat tak nie wygląda. Ludzie się łączą w pary  ty nie umiesz więc to nie ze światem jest coś nie tak, ale widocznie coś robisz źle I staramy się ciebie przekonać do zmiany ale ty 100 stron majaczysz ze ty się zmieniać nie będziesz bo to kobiety są złe i mają za duże wymagania.

Spróbuj cokolwiek zmienić. Nowy rok jest więc wiele celów można sobie postanowić.

Ja np chce mieć prawko, nauczyć się języka obcego i poprawić wygląd jak i rozwijać się intelektualnie. Pomyśl że później będziesz żałować że tkwiles w miejscu i zwalales winę na otaczający cię świat.

Tom, Ty to jesteś taki podjudzacz żeby przypadkiem koledze się nie udało bo wtedy zostaniesz sam w tym swoim "Klubie wiecznych przegrywów".

Oczywiście że to nie jest tak że "albo się podobasz albo nie", bo nad wyglądem można pracować. Spójrz na ten przykład gościa który jest polskim youtuberem.

Przemek Góralczyk kiedyś

Przemek Góralczyk teraz:

Jak myślisz, kiedy miał większe branie, kiedy wyglądał jak palący zioło skejciarz z każdym włosem w inną stronę czy teraz kiedy zmężniał, uderzył na siłkę i zmienił garderobę?

Oczywiście że da się zmienić ale wam się zwyczajnie nie chce bo lubicie te wasze szare bure rzeczywistości.

Dam ci dobra rade: ne zaczynaj zadnej znajomosci od spowiedzi z kompleksow. w ogole zadnego na tym etapie nie wymieniaj. geba na klodke. przyjdziena to czas, ale nieprzed czy na pierwszej randce... kazda bedzie zwiewac..

na dodatek choc to WYJATEK, nie spinaj sie,jesli ktos nie ma czasu PRZED SWIETAMI. mi ten przecietny kolo tez zaczal plakac, ze myslal, ze go zgistowalam, ze odechcialo mi  sie w ogole te znajomosc ciagnac. taki zonk, ze czlowiek ma urwanie glowy w pracy na koniec roku, w domu przygotowania, prezenty naostatnia chwile, itd itp, i jeszcze rodzinka.. tym badrziej, ze uprzedzila,  ze narazie nie bedzie miala jak sie odezwac, wiec tak samo jak ja.

na dodatek jej tez zaczales smecic, bo od razu wyniuchala niskie poczucie wlasnej wartosci. nie idz ta droga. kobiecie bym odradzala, a co dopiero u faceta, przeciez to na kobiety dziala tak aseksualnie.. wiec czemu smecisz?

Gary  ciekawa interpretacja

To i ja wtrącę swoje przemyślenia.
Największa zmiana odbija się na twarzy Przemka. Strój tak naprawdę mogłabym zamienić, a i tak przekaz byłby ten sam.

1 fotka - jesssuuuuu jak mi się nie chce......
2 fotka - życie jest fajne
3 fotka - wiem czego chcę.

Sama wole ludzi którym się chce, więc chłopaki - nie pokazujcie twarzy na której maluje się rezygnacja.
Jeden obraz może zastąpić tysiąc słów, a wyraz  twarzy może decydować jak inni odbierają człowieka.
Nie przekreślajcie swoich szans wyrazem twarzy

jakiś człowiek, miałem tylu nieatrakcyjnych, nieśmiałych, przegrywatych kumpli w szkole i każdy jeden z nich ma dziś żonę i dzieci. Nie wiem co nie wyszło w Twoim przypadku, pewnie seria niefortunnych zdarzeń. Być może jesteś jednym z tych młodzych mężczyzn skazanych na koniec ścieżki reprodukcyjnej zanim kolejne pokolenie młodych mężczyzn się nie dostosuje.

a oni znalezli te zony  przed era tinderow i instagramow? z ciekawosci pytam.

wlasnie wydaje mi sie, ze instagramy i tindery wszystko zaburzyly i teraz od groma ludzi samotnych. do tego szybszy rozpadek zwiazkow.ostatnio gadalam z przypadkowo poznana kobieta, jej tez dopiero co sie rozlecial, pan poszedl w dluga z panna zapoznana na  insta. dlatego to zakonczyla.

az wspolczuje mlodym, co dopiero wejda w doroslosc i beda chcieli poznac kogos normalnego.

Rocznik 91. Czyli w sumie jak miałem 20 lat, to już się zaczynały Tindery powoli.

Dodaj do tego introwertyzm, brak znajomych, specyficzne środowisko - IT, unikanie picia alkoholu i imprez, czy inne rzeczy. I klęska murowana Jeśli w czasach studenckich nie imprezujesz, to nie masz szans kogoś poznać.

Hmmm... Skoro nadal jestem prawiczkiem, to chyba Ameryki nie odkryłeś xD

Jakie życie towarzyskie? Ja nigdy go nie miałem. Niby skąd miałbym go mieć? Już tłumaczyłem sporo razy, czemu nigdy nie miałem życia towarzyskiego. Żeby go mieć, to musiałbym poznać kogoś, kto też chce ze mną spędzać czas. Nigdy nie było takich osób. Co najwyżej ludzie, z którymi gram w piłkę.

Siedzenie w mieszkaniu, czytanie książek, oglądanie seriali/filmów, granie. Kopanie w piłkę, bieganie. Spanie. I tyle. Czas mija szybko, bardzo szybko.

Nie jestem imprezowy, nie piję, nie palę. To niby z kim i jak miałbym spędzać czas? Na studiach ludzie zwykle imprezowali i pili. Więc miejsca dla mnie nie było. Po studiach już było i tak za późno.

Znam doskonale i znajomości nawiązywałem na różnych etapach życia - współlokatorzy z mieszkania studenckiego, współpracownicy z pracy, ludzie od uprawiania sportu. Tłumaczyć "grupkami" to się może nastolatek który ominął rozpoczęcie roku szkolnego bo miał grypę i pojawił się w drugim tygodniu szkoły kiedy wszyscy się znali, a nie 30-letni stary koń.

Anyway, idę dziwić się dalej. Tak mnie po prostu uderzyło bo jesteśmy rówieśnikami, ale każdy żyje jak chce.

No właśnie nie znasz bo wszystko tłumaczysz przez swój pryzmat a ja patrzę na to szerzej.
Różne aktywności życiowe doświadczyłem i wiem jedno, ludzie jak przychodzą to w swoich paczkach znajomych i się w nich trzymają.
I niezależnie czy to chodzi o siłownię, studia, wycieczki ect.
I mówi to osoba która nie jest nieśmiała.

Jakiś człowieku przecież to o czym piszesz: spokojny, nie pije, nie pali, nie imprezuje, czyta książki, uprawia sport to są same zalety i nie rozumiem jak możesz pisać o tym jak o wadach. Pewnie nie dla każdej dziewczyny, ale jest mnóstwo które takich właśnie facetów szukają. Nie każdy jest ekstrawertykiem z ogromną ilością znajomych, ale to wcale nie znaczy że jest gorszy. Jest po prostu inny. Trochę jest tak, że świat stawia w lepszym świetle tych bardziej przebojowych ludzi ale nic bardziej mylnego

Ja jako spokojna, cicha i trochę wycofana osoba nie wyobrażam sobie mieć kogoś kto ciągnie w drugą stronę. W życiu byśmy się nie dogadali.

Introwertycy mają mnóstwo zalet. Zazwyczaj są opanowani, skupieni, inteligentni, mają sporo wartościowych rzeczy do przekazania, trochę przewidywalni. 

Jest tylko taki problem, że często ludzie nieśmiali, z problemami, po trudnych przeżyciach nazywaja się introwertykami chociaż wcale nimi nie są i trochę psują renomę tym prawdziwym nie do końca wiem jak jest u Ciebie, bo gdybyś jednak miał normalne warunki do rozwoju np. Jeszcze w szkole – czyli nikt by Ci nie dokuczał, udałoby Ci się mieć grupkę fajnych znajomych to może inaczej byś funkcjonował i mogłoby się okazać, że z introwertyzmem masz niewiele wspólnego. Introwertyk “z natury” może być pewny siebie i lubić ludzi, jest to całkiem normalne.

Sama mam przy sobie takiego spokojnego, cierpliwego, niepijącego człowieka, trochę samotnika, trochę żyjącego w swoim własnym świecie, swoją drogą też z IT i uważam, że to najlepsza opcja dla mnie. 

Naszło mnie jeszcze coś takiego, że może typ dziewczyn, których szukasz wcale nie siedzi na tinderach itd., dlatego nie jesteś w stanie tam nikogo znalezc. Kogo właściwie szukasz? Taki Twój ideał? I pod względem wyglądu i cech osobowości

Co do faceta z poprzedniej strony to dla mnie na żadnym zdjęciu nie jest atrakcyjny więc wychodzi na to, że wygląd to kwestia gustu. Ale z tych zdjęć wynika, że wygląd jest czymś, co można zmienić/poprawić najszybciej i to jest fajne, bo łatwo można popracować nad tym żeby robić lepsze pierwsze wrażenie, chociaż w sumie nie wiem jak z tym wrażeniem jest na portalach randkowych.

Etam ...

Prawda jest taka że siłownia , prawo jazdy , czy nawet skończone studia z jakiegoś "coool zawodu" nie pomogą , bo kobiety wybierają WYGLĄDEM twarzy głównie.
Nie podoba się twarz , to przesuwają dalej.

A często Ci z pięknymi twarzami jak się ich pozna bliżej okazują się prostakami , chamami i ludźmi którzy nasz obrzydzają i jedynie wygląd jest ich jedyną zaletą.
Ale oni o tym wiedzą i obracają dziesiątki jak nie setki kobiet zapewne na Tinder.  Ładna twarz i dobra gadka na 99% kobiet zapewne działa.

A to że to będzie były przestępca , bezrobotny , przemocowiec i itd nie ma znaczenia ...

Jak się popatrzy na starsze pary to czasami ludzie się dziwią co oni w sobie widzieli. Gruby z chudą , wysoka z niskim i itd. Patrząc z daleka zupełnie do siebie "nie pasujący" ludzie a od wielu lat razem i to szcześliwi.

Portale zrobiły z ludzi produkty. Czym ładniejszy produkt z wyglądu tym większe zainteresowanie. Co z tego że ładne jest tylko opakowanie a wewnątrz tragiczny produkt ? Wybiera sie tylko oczami a nie rozumem.

Na portalach trzeba mieć szczęście i ... ładną twarz. Reszta jest tak naprawdę mało ważna , bo najpierw musi ... ktoś do nas napisać i chcieć rozmawiać ..

Oj duuużo wody w Wiśle upłynęło, ale widzę, że temat dalej gorący..

Tak się zastanawiam nad jedną rzeczą:

Każdy będzie tutaj opisywał swoje własne doświadczenia czy nazwijmy to przygody, związane z zawieraniem kontaktów damsko-męskich. Właściwie każda osoba będzie się starać projektować to, z czym miała do czynienia, na całą resztę populacji czy ogólną tendencję panującą w społeczeństwie. Równie dobrze ja mógłbym tutaj odać swoją, która to okazałaby się całkowicie odmienna od tej, zaprezentowanej np. przez Autora. Nie mam na myśli podejścia tych wszystkich kobiet, z jakimi ma do czynienia, choć jeśli rzeczywiście kazda skreśla np jego z powodu JEDNEJ rzeczy, to chyba cały czas trafia na specyficzne "osobniki" z pewnego kręgu. Może też szuka cały czas w tym wirtualnym świecie, bo niby nie da rady nigdzie indziej. Nie da rady, bo nie potrafi zagadać. Nie potrafi zagadać, bo nigdy tego nie robił. Koło się zamyka.
Raczej chodzi mi o ten cały schemat nawiązywania kontaktów międzyludzkich, a raczej jego brak, szczególnie we wczesnych latach. To raczej przede wszystkich hamuje takie osoby, jak Autor, przed całkowicie swobodną komunikacją. Taka komunikacja, która NIE JEST nastawiona na żaden cel, jedynie ma służyć przede wszystkim miłym spędzeniu czasu. Nie nastawiam się w niej na to, że ta osoba będzie moim partnerem, przyjacielem czy nawet kolegą. Zwyczajnie staram się nawiązać kontakt. Sam do tego doszedłem, żę jeśli tylko na cokolwiek się nastawiam czy tym przejmuję, to ponoszę porażkę, zaś im więcej luzu tym lepiej.

Pomijając specyfikę danego zawodu czy zatrudnienia, gdzie mogą istnieć jakieś dziwne kanony( w moim akurat panują zupełnie przeciwne do tych, o jakich Autor pisze), to ciężko jest mi po prostu zrozumieć, że osoba przez 30 lat życia, czy nawet mniej nigdy nie czuła się dobrze w żadnym towarzystwie czy grupce ani nie była w stanie nawiązać żadnych głębszych kontaktów. Kiedyś to po protu przychodzi. Sam u siebie to zaobserwowałem pod koneic szkoły śrendiej, kiedy się ta zdolność u mnie rozwijała. Tak sobie myślę, że jeśli miałbym w ogóle nie wzbudzać na pczątku zaintresowanie wśród rówieśników musiałbym wiecznie chodzić struty, z opuszczoną głową, siadać gdzieś w oddaleniu od innych, AKTYWNIE ludzi unikać, odmawiając zawsze i wszędzie jakichkolwiek spotkań. DO tego okazywać gburowate czy wręcz chamskie zachowanie.

Ogromną rolę odgrywa tutaj zapewne wychowanie i wartości wyniesione z domu rodzinnego, czy to pozytywne czy też negatywne, dlatego tak wiele osób decyduje się np studiować czy pracować z dala od swojego miejsca zamieszkania, aby po porstu nabyć tą zdolność odnajdywania się w danej grupie społecznej i jednocześnie sobie w życiu radzić, nawiązując kontakty oraz różne znajomości.

Super. Miałeś to szczęście, że w szkole średniej ludzie Cię lubili. Brawo. No ja niestety tak nie miałem i nie było możliwości zawierania znajomości. A to potem rzutuje mocno na dalsze życie.

Jakis człowieku mnie tez nie lubią w liceum.
Znalazłam sobie inne towarzystwo po prostu.
Zawsze jest alternatywa.

Szczęście?
Myślę, że raczej mój przypadek można uznać za typowy/przeciętny.
W samej szkole nie ma zwykle jakiś wielkich przywódców czy superotwartych ludzi, po prostu są to zwykli ludzie, gotowi do nawiązania kontaktu. Poza tym w każdym takim przypadku warto brać pod uwagę chęci i otwartość OBU stron. Ja nie musiałem być przebojowy, żeby z kimkolwiek pogadać czy nawet blisko się trzymać. Wystarczyło mówić "cześć!" i chociaż patrzeć w oczy rozmówcy, uśmiechając się, żeby kogoś zachęcić do kontaktu. Mieliśmy w klasie jedną osobę(dziewczynę), która raczej pasowałaby do obrazka wycofanej i nieśmiałej,ale ten przypadek okazał się dość specyficzny, gdyż dziewczyna niechętnie w ogóle się odzywała od samego początku(więc sama nie próbowała nawiązać kontaktu), miała wiecznie spuszczony w dół wzrok i mówiła tak cicho i nieśmale, że ciężko się było z nią porozumieć. Takich ludzi, jak ona, spotkałem może w życiu kilku, z resztą nie było nigdy problemu nawiązać rozmowy, przy czym raczej nikt nie dopatrywał się w tym żadnych ukrytych intencji czy podstępu. Dalszym etapem było zwyczajne zacieśnienie koleżeńskich więzi, niekoniecznie oparte na przebojowości czy stereotypowej zażyłości, jaką sobie niektórzy wyobrażają.

Na studiach jeszcze się to pogłębiło, gdzie wcale nie musiałem za każym razem odmawiać wspołnych wyjść czy imprez, bo nie każda kończyła się przecież libacją(zależy co dla kogo oznacza libacja). Na pierwszym roku, w akademiku, po kilku dniach mieliśmy spotkanie integracyjne w pokoju obok. Nie znałem kompletnie tych ludzi, no bo skąd miałbym ich znać, zachowywałem się uprzejmie, ale niekoniecznie wesoło i wylewnie, ale jednak mnie zaprosili. Zwykła rozmowa czy jakieś tam wspólne pogaduszki, bez specjalnie wiekich ilośći procentów. Nie musiałem prezentować się zbyt przebojowo czy radośnie, aby zyskać sobie sympatię innych ludzi w moim wieku.
Tutaj raczej wychowanie i "zasady" wpojone w domu rodzinnym zrobiły niestety swoje..

tylko, ze kiedy te liceum bylo? ikomu te przyjaznie przetrwaly? przeciez ludzie powyjezdzali, poprzeprowadzali. takze nie ma co plakac, ze nie mial znajomych w liceum, bo te znajomoscii tak by padly. no chyba, ze tylko mi sie tak poukladalo

wydaje  mis ie, ze Kszpir  ma racje z twarza. od kiedy tinder wszedl trudno kogos poznac na zwiazek. a wczesniej... autor chyba studiowal  cos  z it? tam kobiet chyba nie ma a ze nigdzie nie wychodzil podczas studiow to nikogo nie poznal. niektorzy sa sami, bo tak im sie zycie ulozylo, jak rossance.

U mnie na studiach czy w liceum od początku były utworzone grupki znajomych i ludzie trzymali się w swoich paczkach i nikogo obcego do siebie nie dopuszczali.
Imprezy?
Ludzie bawili się w swoich gronach więc nie było sposobności aby kogoś poznać.

Moim zdaniem nie tylko wygląd czy przebojowość ma znaczenie ale też aura która wytwarza się wokół nas.
Znajomych miałem garstkę za to koleżanek nigdy.
Kobiety w końcu lgną do głośnych, aroganckich i zapatrzonych w siebie bucy a ja zawsze byłem przeciwieństwem tych cech.

U mnie w liceum i na studiach ludzie już na starcie mieli swoje własne grono znajomych.
Do szkoły średniej zapisywały się osoby które już się znały na studiach tak samo, poza tym do tanga trzeba dwojga jak to mówią........co z tego że ja byłem otwarty i chętny do zawarcia znajomości jak obcego do grona znajomych nie przyjmowano?

Ps: Relacja sama w sobie z aroganckim bucem dla mnie nie może być fajna no ale jak kobietom tacy odpowiadają to co mogę zrobić?
Nie od dziś wiadomo że zło jest bardziej w cenie niż dobro.

Czyli jesteś szczęśliwy wiodąc takie życie samotnika, wspaniale! Powiem Ci, że budowanie i utrzymywanie relacji z ludźmi to taka męczarnia - trzeba coś robić, starać się, dzwonić, rozmawiać, wychodzić, pomagać, spędzać czas, dbać o siebie, bo jakoś trzeba się tym ludziom prezentować, jeździć gdzieś, kartkę na święta wysłać, pieniądze wydać. Siedząc w norze jesteś zupełnie od tego wolny. Nie musisz nic robić. Możesz leniuchować, zaniedba swój rozwój intelektualny i fizyczny, wygląd. Naprawdę zazdroszczę Ci .

No widzisz, mi żadnych wyjść ani imprez nigdy nikt nie proponował.

A z kims z rodzenstwa nie mozesz wychodzic?

Coraz bardziej myślę o sposobie gmana na "poradzenie sobie", bo jeszcze trochę i nie wytrzymam nerwowo. Może nie prostytutka, co ma co chwilę klientów, ale jakaś dziewczyna, co sobie po prostu tak dorabia czasem. Wyjdzie sporo drożej, pewnie koło 1k za spotkanie, ale co mi zostaje? xD

Są granice(również finansowe), których przekroczenie wiele potrafi powiedzieć o drugim człowieku. Także o jego problemie..

Dałbyś serio tyle aby się to w końcu stało?

Ta "chcica" jest jedną z naturalnych potrzeb człowieka i niezaspokojona powoduje w najlepszym wypadku wyłącznie frustrację. Czy naturalna potrzeba zaspokojenia tej potrzeby czyni człowieka "pojebanym"? Nie używając wobec autora inwektywy co jest szalonego, nienormalnego, zwariowanego wobec takiego rozwiązania problemu?

Jeszcze raz zapadam pytanie:

Co ma zrobić w takim razie ktoś, kto ma normalne potrzeby jak każdy człowiek, ale nie ma szans ich spełnić?

za bardzo uzalezniasz swoje szczescie od relacji/drugiego czlowieka. mierzysz swoja wartosc posiadaniem dziewczyny/seksu/relacji. a  nie  wartoscia ciebie  samego.

Jest mała różnica. Dziewczyny nie muszą płacić za seks. Starczy, że wejdziesz na Tindera (lub inny portal) i w ciągu dnia będziesz mieć sporo chętnych na seks z Tobą.

1. Nie trafię na dziewczynę, to mi ne grozi
2. Kilka razy spytałem dziewczyny, czy chciałyby być z kimś kto nie ma doświadczenia. Odpowiedź była, że nie.

Więc błędne koło. Zapłacisz za seks, żeby wiedzieć jak to jest - dziewczyna takiego kogoś nie zechce. Nie zapłacisz - też nie zechce, bo nie ma doświadczenia

moze wedlug ciebie to daje satysfacje, ale ja poprostu nie potrafilabym sie przespac z kims, kto ma mnie w doopie.

Czy ja piszę o jakimś chadzie? Po prostu miałabyś masę chętnych, tak to działa.

Mi też taki pomysł się nie podoba. Ale też nie mam wyboru.

Tylko że mi psychika powoli wysiada. Jakbyś się czuła, gdybyś przez całe życie nic nie miała? Żadnego seksu, żadnej bliskości (chociażby udawanej)?