Mama nie chce mi dac mieszkania po babci

Inga, czy ja napisałam że swojej córce nie kupiłam mieszkania?
Napisałam chyba coś o szantażu, prawda?

I bardzo się cieszę, że masz jasno sprecyzowane plany na życie i do nich dążysz, super. To na pewno jest powód do dumy dla twojej mamy i bez dwóch zdań.

Fajnie się pomaga dzieciom, gdy potrafią pomoc dobrze wykorzystać i ich życie staje się przez to lepsze i bezpieczniejsze. Miód na serce każdego rodzica

Właśnie. Ja czasami odnoszę wrażenie, że rodzice traktowani są jak bankomaty o ile jeszcze da się z nich coś wycisnąć. Dorosłe dzieci liczą ile rodzice mają emerytury i co z nią robią, a przecież one mogłby lepiej się tymi pieniędzmi zająć. Mieszkanie też im się należy, bo przecież matka nie potrzebuje, niepotrzebne jej. Ma tam tylko stare graty które z pietyzmem przechowuje.

Często czytam jak się radzi komuś :odetnij się od toksycznych rodziców, przestań się z nimi kontaktować. A jak rodzice mają się odciąć od toksycznych dzieci?

Olinko
obowiązki prawne to jedno, a miłość i troska to drugie. Patrzeć, jak dziecko, które się sprowadziło na świat bieduje, to patologia.
To my, rodzice dajemy dzieciom kapitał na start, nie odwrotnie (kapitał w szerokim znaczeniu, nie tylko materialnym).

Loca
o czym ty piszesz, bo chyba nie o tej sytuacji ?

Pomoc tej matki nie kosztowałaby jej NIC. Nikt tu niczego nie musi odejmować sobie od ust, likwidować lokat, rezygnować z przyjemności, oszczędzać na zdrowiu itp.
Mieszkanie stoi jako graciarnia i nikt z niego nie korzysta. Nikt. Nie zarabia ani dla matki ani dla córki. A przecież trzeba płacić też za nie jakiś czynsz.

I tak, ta kobieta chciałaby żyć PO SWOJEMU, ale jej matka na to nie pozwala! I nie pozwoli, bo jest toksyczna i nadopiekuńcza i to, co dała córce jako wiano, to niesamodzielność i zaburzenia lękowe (w poprzednim wątku autorka o tym pisze).

Stronę wcześniej sama jej radziłam, aby odpuściła temat dla zachowania niezależności.
Natomiast nie do końca jest tak, jak piszesz, bo matka ją za tę samodzielność karze.

Gdyby dostała to mieszkanie na własność, to by je sprzedała i wyniosła się DALEKO. Nie godzi się też na korzystanie z mieszkania pod kontrolą i rodzicielskim nadzorem ( "nikogo tam nie zapraszasz, z nikim nie mieszkasz, to ja decyduję, jak tam żyjesz"). To jest wg Ciebie ponowne wchodzenie pod parasol mamy ?

Czyli "Hej mamo, daj mi swoje mieszkanie, bo ja musze je sprzedac, zeby miec kase i sie od Ciebie odciac"
To juz nie jest roszczeniowosc tylko taka bezczelnosc, ze glowa mala.
Tak, wykorzystywanie mieszkania matki do tego, zeby sie usamodzielnic, to jest ponowne wchodzenie pod opieke matki, pokazywanie, ze jest sie niesamodzielnym. Jak sie chce odciac od matki, to sie nie doprowadza do sytuacji, kiedy matka ma argument "bo ja Ci dalam, a Ty cos tam".

No i ja akurat uwazam, ze jak Autorka mialaby pomieszkiwac w mieszkaniu matki, gdzie sa matki rzeczy i za ktore matka odpowiada, to matka ma prawo nie wyrazic zgody na to, zeby mieszkal tam ktos jeszcze poza Autorka. Zwlaszzca, ze nie wiemy jakie relacje z facetami tworzy Autorka i czy faktycznie taki tekst matki jest powodowany konkretnym zachowaniem Autorki.

Tak, tak Autorko, odwagi
Wreszcie dorośnij, bo 40 lat to już czas najwyższy żeby przestać robić z siebie życiową ofiarę i obwiniać o to swoją matkę, bo jest najbliżej i można łatwo wykorzystywać ją do usprawiedliwiania porażek, niepowodzeń czy kompleksów, zwalniając się w ten sposób jako dorosła osoba od obowiązku zajęcia się sobą i swoim życiem.

Co z tego że pisze. Do nas pisze obwiniając matkę o to że matka nie chce jej dać mieszkania i ona biedna musi mieszkać ze studentami.
Sama ty Malwusiu przez ileś stron maglujesz temat i piszesz o tym, jaka to jej matka jest zła.

Jeśli jest zła, to czas się usamodzielnić i przestać w wieku 40 lat skarżyć się na zlą mamusię, przez którą w życiu nam coś nie wychodzi.

Tutaj w 100%zgadzam się z Loką, Olinką i jeszcze z kilkoma osobami.

Narzekanie tylko upewni autorkę, że ma fatalną matkę (czy to prawda do końca, tego też nie można być pewnym po wpisach autorki) i dorosła córka  nigdy nie weżmie odpowiedzialności za swoje życie. To matka  odpowiada za wszelkie problemy, które  powstały z jej  winy. Postawa na pewno wygodna, ale czy w czymś jej pomoże?

Widzę, że wokół tematu narosło wiele nieporozumień, widocznie nie umiałam jasno przedstawić myśli. Spróbuję jeszcze raz:
Nie uważam, że mieszkanie należy się mi. Nie uważam, że skoro mama ma dwa a ja zero  to POWINNA  mi jedno oddać.
Temat napisałam nie dla tego, że mama NIE CHCE MI DAĆ, tylko dla tego, że mama nie chce mi pomagać a uważa siebie za wzór matki i oczekuje ode mnie WDZIĘCZNOŚĆI za to jak wspaniałą matką jest. Temat napisałam dla tego, że nie wiem co o tym myśleć, a nie dla tego że jestem oburzona bo mi się należy. Moja mama może opływać  w luksusy i mieć pięć apartamentów, ma prawo, a ja mam prawo mamę poprosić o pomoc, mama ma prawo pomocy odmówić. Natomiast narastają we mnie sprzeczne uczucia, kiedy mama oczekuje ode mnie serdeczności i wdzięcznośći za niespotykaną dobroć, jaką wg. niej mnie obdarza.

Również w odpowiedzi na to, że jestem niesamodzielna i polegam na mamie: nieprawda. Pracuję, wynajmuję pokój, od mamy nie oczekuję nic. Również pracuję nad poprawą swojego losu, podwyższeniem kompetencji, rozwijam się bez ustanku, pracuję nad swoją sytuacją zawodową SAMA, na tyle, na ile pozwala mi zdrowie, o szczegółach się nie będę rozpisywać. Nie wiem skąd powstał temat tego, że ja siedzę i nic nie robię licząc na mamę że mi coś da, nigdzie tego nie napisałam, ale ktoś z forowiczów tak napisał i reszta wzięła to za prawdę i powtarzała. Także rozkręciły się zarzuty, że siedzę i przeżywam dzieciństwo które było 20 lat temu, nieprawda, tak jak pisałam (chyba większośći to umknęło) pracuję nad sobą w terapii od kilku lat. Do mamy nie mam pretensji za toksyczne wychowanie, a jedynie do siebie, że się pod nim złamałam.

Sprawę przemyślałam, nie podejmę z mamą już tematu mieszkania ani żadnego innego wsparcia, gdybym takowego kiedykolwiek potrzebowała. Również jeśli kiedyś w przyszłość odziedziczę po mamie dwa mieszkania- zrzeknę się spadku, lub honorowo oddam je komuś, kto lepiej sobie w życiu radzi. Temat uważam za zamknięty, dziękuję za odpowiedzi.

Rozumiesz różnice między prośbą a oczekiwaniem, że mi się należy?

Olinka, tytuł stąd, że nie zmieściło się: "mama nie chce dać mi mieszkania a oczekuje ode mnie wdzięcznośći i wpędza w wyrzuty sumienia, że się jej nie słucham a przecież ona dla mnie taka dobra, takie dobre rady dla mnie ma a ja jestem niewdzięczna i na złość biednej mamie żyję po swojemu- pomóżcie kochani"

Czasami jedyną opcją jest rozluźnić znacznie kontakt do prawie zera, jeśłi zdrowie psychiczne wisi na włosku. Ci, co nie mają do czynienia z toksycznymi rodzicami nie zrozumieją.

A gdyby Ci to mieszkanie dała, to na podstawie tego, co wcześniej napisałaś, wnioskuję, że Twój stosunek do niej wciąż nie uległby zmianie. Nie rozumiem zatem dlaczego łączysz ze sobą jedno z drugim?

Ludzia, jak sie chcesz odciac to sie odcinaj, a nie licz na to, ze matka z wielka radoscia jeszcze dorzuci Ci mieszkanie.
Jestes bardzo niekonsekwentna. Albo masz z nia kontakt i stawiasz granice, ktore maja byc nieprzekraczalne, albo odcinasz sie calkiem, kontaktu nie masz, odpada problem wdziecznosci, ale Ty nie masz co liczyc na to, ze cokolwiek od niej dostaniesz. No i oczywiscie, ze mozna tez takie sprawy zrobic granicami, ludzie tak robia.

Toksyczna matka to jednak inny kaliber niz przemocowy maz. Z matka nie mieszkasz, jestes w trakcie terapii (czy ona jest taka wieloletnia, skoro jeszcze rok temu nic o terapii nie pisalas?), sama troche nie wiesz, czego chcesz. Jednoczesnie chcesz od niej pomocy, ale jednoczesnie nie chcesz miec z nia zadnej mocniejszej relacji. Przykro mi, ale tego sie nie da pogodzic. Jak bierzesz cos od rodziny, to relacja zamiast sie rozluzniac, bedzie sie tylko zaciesniac, czego jak rozumiem nie chcesz.

Ja do momentu aż to napisałaś z żadnej Twojej wypowiedzi nie odnioslam wrażenia że chodzi o to że Ty sobie w spokoju chcesz żyć po swojemu a to ona się wtrynia z wpędzaniem Cię w poczucie winy. Raczej widziałam Twój żal że mama "skazuje" Cię na życie w biedzie bo nie oddała Ci mieszkania. I że to Ty wracasz do kontaktu i relacji z nią w sprawie tego mieszkania. Chyba ogromną większość innych użytkowników przez 3 strony wątku rozumiała podobnie

Właśnie przez 3 strony większość próbuje wytłumaczyć autorce, że jak to obrazowo ujęła Olinka, "nie da się zjeść ciastka i mieć ciastko".
Matka wpędza autorkę w wyrzutu sumienia, że się jej nie słucha i żyje po swojemu? Jak po swojemu, jak przychodzi ją prosić o mieszkanie? To chyba jakieś rozdwojenie jaźni jest.
Nie chce nic od matki, to niech nie chce do końca i nie "podkłada" się prośbami o wsparcie, jakiekolwiek. A jak potrzebuje wsparcia to niech nie narzeka na dobroczyńcę.

Tym bardziej, że jasno deklaruje swoją niechęć do matki i fakt, że jak tylko uzyska to mieszkanie TO JE SPRZEDA  i tyle matka będzie ją widziała.

Problem polega na tym, ze teraz juz od jakiegos czasu nie ma czegos takiego jak posag, a wiekszosc ludzi nie odklada kasy dla swoich dzieci, bo skupiaja sie na tym, zeby te dzieci odchowac i zeby dzieciom nic nie brakowalo i mialy duzo mozliwosci rozwoju w trakcie swojego zycia. Nie wyobrazam sobie tego, nie dosc, ze wydaje kase na dziecko, ubrania, wyjazdy, lekcje, zajecia, akcesoria, telefon, komputer, to jeszcze mam odkladac dodatkowo, bo jak dziecko nie dostanie na start, to bedzie miec pretensje? No nie. Rodzice nie maja obowiazku dawac nam kase na start. To juz nie te czasy, kiedy dla faceta bylo wazne to, ile kobieta dostanie od rodzicow. Kiedys moze tej kasy bylo wiecej, bo ludzie nie wyjezdzali az tyle, co teraz, a dziewczynki nie chodzily na zajecia dodatkowe, tylko siedzialy w domu i pomagaly rodzicom.
Teraz kobiety normalnie pracuja i normalnie na siebie zarabiaja. Rodzice zafunduja studia, mieszkanie na ten czas, a dziecko w trakcie studiow moze normalnie podjac prace, a potem rozpoczas zycie zawodowe i utrzymywac sie samo. Nie wiem z jakiej paki normalna dorosla i zarabiajaca na siebie kobieta mialaby jeszcze oczekiwac wkladu finansowego od swoich rodzicow. I tak czesto dzieci maja wsparcie rodzicow, bo np. zaczynaja prace zawodowa i mieszkaja z rodzicami i nie musza dokladac sie do rachunkow, tylko rodzice pozwalaja na to, zeby cala kase sobie odkladali wlasnie chocby na mieszkanie.

To juz tez nie te czasy, kiedy rodzice na stare lata maja jakis wielki pozytek z dzieci. Tak, trzeba sie rodzicem zajac, ale to juz nie to samo, co kiedys.

To nie jest wizja i nie jest pech. To jest po prostu teraz calkowicie normalne.

Mysle, ze ciezko oskarzac o brak empatii kogos, kogo tematu tutaj nie mamy, wiec tez nie znamy jej punktu widzenia.

Rownie dobrze moglaby przyjsc matka i napisac, ze cale zycie poswiecala sie dla swojej corki, ktora kilka lat temu postanowila sie od niej odciac, zadne argumenty nie pomagaly, corka srednio sobie radzi w zyciu twierdzac, ze to wszystko jest wina matki, a teraz wrocila po tym jak umarla babcia i oczekuje, ze ona da tej corce mieszkanie, ktore po babci odziedziczyla, w ktorym na ten moment sa jej rzeczy i rzeczy po babci. Matka zaproponowala corce, ze moze w tym mieszkaniu pomieszkiwac, ale nie zapraszac nikogo, zeby tych rzeczy nie dotykal. Corka natomiast jest obrazona, bo wolalaby to mieszkanie dostac, sprzedac i kolejny raz odciac sie od matki.

Co bys powiedziala, takiej matce? Sens jest taki, ze my nie wiemy, jak patrzy na to matka. To nie jej temat. Ja bym tak stanowczo nie oceniala i nie mowila, ze wspolczuje takiej matki, bo nie znamy jej, nie wiemy, ile poswiecila, ile sama probowala i czy przypadkiem nie wpadla w schematy po wlasnej matce, a teraz ma corke, ktora mysli tylko o odcieciu sie od niej, na dodatek uzywajac do tego srodkow finansowych pochodzacych z majatku wlasnego matki.

PS. Sa takie sytuacje w zyciu, kiedy najwieksza forma empatii i dobrej woli wzgledem dziecka to kopniecie dziecka w tylek (przenosnia), zeby dziecko ulozylo sobie wlasne zycie, zamiast wisiec ciagle na rodzicach. Niestety forma coraz bardziej obecnie potrzebna.

Ludzia, naprawdę nie rozumiesz co się do ciebie pisze, czy wygodnie ci udawać że nie pojmujesz niczego?

Gdyby mnie córka szantażowała, to nie dostałaby ode mnie NIC, ZŁAMANEGO GROSZA, a tylko pocztówki, bo nie czuję się własnością swojej córki, żeby ulegać jej szantażom.

Moja córka wykształciła się i jest samodzielna, ale ja za nią studiów i uprawnień architekta nie zrobiłam, sama się uczyla i pracowala choć jej pomagałam jak mogłam. Paradoksem jest, że dziś mogłabym jej pomóc o wiele bardziej niż kiedyś, to ona już mojej pomocy nie potrzebuje.
Nawet gdybym jej w niczym nie pomogła, to wiem że by doszla dokładnie do tego co ma, bo ma twardy charakter i jest nauczona tego, że tzreba sobie w życiu dawać radę bez względu na wszystko. Pracowala od 10 roku życia zbierając latem truskawki u sąsiadow którzy mieli plantację. Za uzbierane pieniądze kupiła sobie pierwszy komputer.

Nie szantażowala mnie, że jak jej nie kupię komputera to się mną na starość nie zajmie.

To twoja odpowiedź z czasu, gdy miałaś tu dwa wcielenia.

Salomonka, mylisz pojęcia. To nie jest szantaż, a naturalna konsekwencja wyborów wychowawczych mojej mamy. Jeśłi rodzic decyduje  się na model wychowania  niszczący zamiast wspierający, to musi się liczyć z tym, że w konsekwencji nie zyska sobie przyjaciela w swoim dziecku na starość a jedynie minimum pomocy, do jakiego jest dziecko zoobowiązane chociazby prawnie. Moja niechęć do prowadzenia życia wspólnie z mamą gdy będzie ona niedomagać nie wzięła się znikąd. Nie jest też żadną kartą przetargową. To naturalny bieg wydarzeń, konsekwencja wyborów mamy, z którymi powinna się liczyć.

Ludziu ale Twoja mama może powiedzieć to samo - jeśli moja córka uważa że jestem toksyczna i się ode mnie odcina to konsekwencją tego wyboru jest brak pomocy materialnej ode mnie.

Nie oceniam czy takie podejście (zarówno Twoje, jak i potencjalnie Twojej mamy) jest dobre czy nie ale to działa w dwie strony.

vs

Tu zaszła zmiana.

Trzymam kciuki.

współczuję Ci matki, bo ona jest dziecinna i to już się raczej nie zmieni.
zachowuje się jak Twoja zazdrosna siostra raczej.
ale olać to
doceniam moją teściową śp już , która wiedząc że jej synowie skoczą sobie do gardeł o majątek- ominęła ich i jeszcze za życia zapisała wszystko notarialnie małoletnim wtedy dzieciom.
Przydało sie jak nic w obliczu póżniejszych wydarzeń

Ludzia, Ty chcesz niemożliwego: z jednej strony oczekujesz, że matka zrozumie, że Cię źle traktowała i Ci zadośćuczyni podarowaniem mieszkania, a z drugiej strony chcesz znią zerwać wszelkie kontakty. Tak sie nie da, bo to sie wzajemnie wyklucza. Albo możesz się starać o naprawienie z nią stosunków i wtedy, kto wie, to mieszkanie dostaniesz, albo się odcinasz, bo nie wierzysz w taką opcje i ten dom odpuszczasz.

I nie pisz, ze nie mamy pojecia o toksycznych rodzinach. Ja mam taką matke, że od lat jej na oczy nie widziałam. Dosłownie za granice wyjechalam, żeby się uwolnić od jej jadu. Ale ja nigdy nie oczekiwalam od niej żadnej pomocy. Sama poszłam do pracy, sama skończyłam studia, sama odkladałam kasę na mieszkanie, sama znalazłam partnera, sama zrobiłam jakąś tam karierę i sama mam teraz calkiem fajne zycie. Jakbym oczekiwala, że jej się nagle oczy otworza na to jaka matką była, to do dziś bym siedziala z nią w jednym domu jako zgorzkniała stara panna.

Także wiesz,w życiu trzeba niestety ponosić konsekwencje swoich wyborów.

To żadne dziecko  tylko dorosła kobieta.

Ale to zmienia cokolwiek w kwestii tego, że wszystkie jesteście dorosłe?
Nie jest się dzieckiem jeśli ma się 40 lat, mimo że wciąż się dostaje prezenty na dzień dziecka.

Mallwusia ale Ty patrzysz przez pryzmat zdrowej, cieplej relacji rodzica z dzieckiem. Relacja autorki z matka taka niestety nie jest więc rządzi się trochę innymi prawami. Rady z Twojej perspektywy miałyby sens gdyby one obie dążyły do naprawy relacji natomiast z tego co widzimy tak nie jest i dążą do czegoś wprost przeciwnego (przynajmniej autorka). Nie wiem czy to się da tak 1:1 przerzucić z Twojej sytuacji na ich

Moja rada była taka, by to mieszkanie odpuścić, bo lepiej być biednym, niż zależnym.
A w ogóle to szkoda, że autorka nie pociągnęła swojego pierwszego wątku, bo tam się wiele wyjaśnia.

ano nie widać niestety, ale czy to ma być na zasadzie " jak Bóg Kubie tak Kuba Bogu"?  Kto powinien być dojrzalszy ?

Mówisz o tym wątku gdzie zupełnie inaczej autorka opisuje te relacje? skąd wiesz w którym pisze prawde?

"nie wiem co o tym myslec"

-tak, jestes roszczeniowa. to mieszkanie nalezy do twojej mamy, nie do ciebie i moze z nim robic, co chce, pomieszkiwac, otworzyc graciarnie, a nawet przepisac na dom dziecka czy na bezdomnego, bo to JEJ. zapewne tego nie zronbi i po jej smierci ty odziedziczysz te mieszkanie.

tym bardziej, ze sie nie dogadujecie, ty juz nie chcesz odwiedzin , jak jeszcze sie trzyma. ty zreszta chcesz wyjechac.  moze to drugie chce miec jako zabezpieczenie na starosc, jesli nie bedzie komu sie nia zajac

Te słowa wydają się brzmieć jakby pochodziły z jakiegoś motywacyjnego poradnika, ale rzeczywiście jest to najlepsze, co Autorka może teraz zrobić. Może bowiem iść do przodu z tym potencjałem, który posiada i starać się go jakoś rozsądnie wykorzystać i pomnożyć, ale może jeszcze wygodniej rozsiąść się w pozycji ofiary i okładać nieszczęściem do tego stopnia, że się na tym etapie zatrzyma, a i to w najlepszym wypadku.

Każda z tych dróg niesie ze sobą określone ryzyko, ale też konkretne profity, zaś decyzja, w którą stronę podążyć, wydaje się być kwestią ustawionych w określony sposób priorytetów.