... a jednak nie warto dawać kolejnej szansy...

i jak sprawy się dalej toczą ? :>

No to dobrze Własnie tak sobie pomyślałam co tam u Ciebie.

Oby tych dobrych chwil było dużo wiecej niż złych Ci zycze :*

Mordka26... jak widzisz, jest nas wiele... o wiele za dużo ( niestety ( dzisiaj uświadomiłam sobie, że mysle o nim każdego dnia, zaraz po przebudzenu, w ciągu dnia... i jak kładę się spać. Smutne to strasznie, bo wiem, że niegy juz nie będziemy ze sobą... nie pozwolę na to. ten mężczyzna działa na mnie jak narkotyk... otumania, sprawia, ze tracę zmysły i logikę moja czujnośc usypiała... aż do kolejnego wyskoku... i tak za kazdym razem, błedne koło.
W niewiarygodny wręcz sposób, porafił "naprawiać" wyrządzone szkody... cudownie to "łykałam". Niemniej jednak, za kazdym razem, wiedziałam..., ze wkrótce coś wybuchnie. Czułam to kazdym zakończeniem nerwowym w moim ciele. Tak było i tak sie działo.

Parafrazując Twoje słowa... NARAZIE JESTEM CHORA... ale wyleczę się... mam nadzieję, że w miarę bezboleśnie

Witam wszystkie Koleżanki "po przejściach" mimo, że jestem facetem chce coś napisać.
Wydaję mi się, że płeć nie ma tu nic do rzeczy ale tylko uczucia lub ich brak. Mnie też zostawiła dziewczyna po półtora roku bycia razem. Ale powiem tak ona co jakiś czas wyskakiwała z jakimiś kwiatkami i gdzie by nie poszła zaraz miała pełno kolegów (jeden odwoził ją z pracy inny woził na uczelnie z innym chodziła coś zjeść na mieście). Za każdym razem jak coś jej mówiłem o tym to słyszałem "jak się nie podoba to se zmień". Wydawało mi się to dziwne bo to ona cały czas mówiła że chce mieć ze mną dzieci i założyć rodzinę.
Tak czy inaczej teraz mam z tym spokoj ale pozostała wielka pustka w sercu i czarne myśli.

Ale z przemyśleń doszedłem do wniosku że jak dwoje ludzi darzy się takim samym uczuciem to nic ich nie rozdzieli i bedą wiecznie razem, ale jak jedna strona pokocha a druga mniej lub traktuje związek jak zabawę i przygodę to zawsze się to źle skończy dla tego kochającego...

Pozdrawiam Dziewczyny i starajmy się myśleć pozytywnie i doszukiwać się pozytywów w zaistniałej sytuacji

Aha pominąłem najważniejszy element to ona ze mną zerwała, bo uczucie się wypaliło ;-(

hehhehe skąd ja to znam... mój też nie potrafił odejść, był za wygodny, w domku miał to co tylko mogłam dać ! jestem atrakcjną kobietą, ambitną, z dobrą pracą... nie wisiałam mu "na kieszeni". Stać nas było na wiele. Swietnie się ze sobą "prezentowaliśmy"... a on na boku, porzebował... nierozgarniętej, pozbawionej własnego zdania kuchty nie ubliżam nikomu, ale ten koleś źle skończy !!!

oby nie jej kosztem...

ja swoje odcierpię,ale żyje mi się swobodniej !!!

Kochana nawet nie wiesz jak mój się już ślinił na mój widok... ale twarda z niego sztuka... oj twarda, ale ze mnie twardsza... choć dzisiaj, jakoś tak mi strasznie smutno... cały dzień myslę o nim, nawet chciałam zadzwonić..., ale nie zrobię tego !! strasznie mi go brakuje :(

ja w zeszłym roku miałam taką sytuację, lawina sms'ów... wkręciło mnie na maksa, tez miał wtedy inną. Nie wytrzymałam, tak bardzo cierpiałam...

teraz znowu zaczynam cierpieć, złość minęła, przyszedł czas na wspomnienia i tysiące pytań.... masakra, zamęczę się

kardaMONN nie zadreczaj sie pytaniami dlaczego i takie tam. Jak naprawde Ciebie kocha to niech to udowodni, nie poddawaj sie. Mi wczoraj wyznal milosc a Ja na to tak to udowodnij, spraw abym znowu chciala Tobie uwierzyc bo slowa juz na mnie nie dzialaja. Jak Kocha tak jak mowi to na glowie stanie a udowodni mi milosc a jak nie to szybko zrezygnuje.
kardaMONN trzymaj sie nie poddawaj sie!!!

tak samo jest z kobietami...przerabiałem to

przepraszam, nie chciałam Cię urazić. Masz rację , to nie jest kwestia płci, tylko charakteru danej osoby.

I masz rację Mordka - jak mężczyzna kocha to wiele potrafi zrobić, żeby to udowodnić. Ale w przypadku  faceta, który kobietę poniża, okłamuje czy zdradza - trudno mówić o miłości.

Mój były stawał na głowie ale bardzo krótkodystansowo. Biegał za mną z kwiatkami, z mowami przepraszalnymi, żona jego kolegi dzwoniła do mnie, żebym dała mu jeszcze jedną szansę, bo on taki biedny i tak strasznie mnie kocha...

Powiedziałam, że jeśli zapisze się do AA i będzie tam regularnie chodził to za pół roku ponownie zastanowię się nad sensem bycia razem. Oczywiście to przerosło jego możliwości. Obiecywał, że się zapisze, ale jeśli NATYCHMIAST do niego wrócę. Na szczęście nie uwierzyłam i dzięki temu teraz mogę radośnie zaczynać życie na nowo. Bez niego.

Stixi - miej nadzieję, że ona właśnie to powiedziała, żeby Tobą "potrząsnąć"... W żadnym wypadku nie szantażuj jej samobójstwem!! To najgorsze co możesz zrobić i na pewno nie zatrzyma jej świadomość, że dzieli życie z facetem, który nie ma innych argumentów jak szantaże...

Nie tak łatwo przekreślić 16 lat wspólnego życia, zwłaszcza, jeśli wiążą Was dzieci. Jeśli nie ma innych powodów niż te, które wymieniłeś to myślę, że ona również nie chciałaby takiej ostateczności jak rozwód.  Więc zamiast siedzieć na forum biegnij do żony. Porozmawiaj z nią szczerze i płaszcz się, płaszcz, płaszcz na temat jaki nierozumny byłeś i że w jednej chwili rozumek Ci powrócił...

razem z córka powiedziały że sie wyprowadzą synowie 15,16 lat pisali egzaminy w tym tygodniu i jeszcze nie wiedzą moze jak powiedzą ze chcą zostac ze mna zmieni decyzje żony a jak nie to po co mam życ do pustych ścian tylko nie mów ze mam zyc dla dzieci co to Za przyjemnosc widziec ich od czasu do czasu tak są na co dzien smiejemy sie kłocimi o byle co a tak wracac mam do pustego mieszkania?

Częswto wypominalem żopnie jej nieslubne dziecko,czesto mowilem jak sie nie podoba to odejdz żona tez czesto o tym mówila jak to sprzeczki i jej chorobliwa zazdrość o moje chodzenie na basen na szachy na piwo o wpisy opini moich kolezanek sprzed lat na nk o moje z nimi rozmowy ukrywane przed nią wiem ze to ja jestem winny i żal moge miec do siebie lecz wiem tez zena spokojnie nigdy bym od niej nie odszedł mimo że nie raz to mówiłem,kocham ją i chce nadal byc potrafie jej wszstko wybaczyc a najbardziej zal mi naszych synów którzy będą musieli to przeżyć i podjąc jaką decyzje ,nie wyonrażam sobie ze moja rodzina nie będzie już razem i nie wiem co sobie zrobie jak mi ich zabraknie

kardaMONN Miałam nie zaglądać do takich postów jak Twój żeby nie rozdrapywać starych ran, ale wiem co się czuje w takich sytuacjach. Wiem co to znaczy dawać kolejną szanse, poniżanie się przed samą sobą, grzebanie w jego telefonie żeby tylko dowiedzieć się czy to prawda a potem oczekiwanie na to żeby zaprzeczył.
Przerabiałam to przez 5 lat naszego związku. W pewnych etapach bardziej w pewnych mniej. Wiem teraz że to była reanimacja trupa. Czegoś, co tak naprawdę już umarło Ja chciałam przywrócić do życia ale w końcu odpuściłam. Kochałam i odeszłam.

Przeczytałam wszystkie posty w tym wątku i niestety prawdą jest że trzeba przejść ten czas żałoby po rozstaniu ale pamiętaj o jednym: nie daj się wpędzić w poczucie winy tak jak ja to zrobiłam. Minęło 11 miesięcy a są noce kiedy nie śpię bo dręczy mnie myśl, że mogłam zrobić inaczej. Odrzuć to od siebie i myśl TYLKO O SOBIE. Uwierz że bez niego będziesz szczęśliwa.

stixi Połowa sukcesu to zrozumieć swój błąd a prawdziwym sukcesem jest go naprawić i nigdy więcej już go nie popełnić. Chciałabym Cię zrozumieć, ale Ja byłam z  partnerem który miał dzieci i nigdy nie miałam do niego o to pretensji. Przecież widziały gały co brały. 

"Jeśli będziesz przemawiał w gniewie, będą to słowa, których zawsze będziesz żałował." Ambrose Bierce

stixi Jestem w stanie Cię zrozumieć bo my kobiety, Matki Polki, najlepiej umiemy usprawiedliwiać Was czyli mężczyzn.
Po rozstaniu mój EX miał straszne doły. Schudł z 10 kg, chodził do psychologa (namawiał mnie na wspólną terapię), stał się wrakiem człowieka (emocjonalnie) i wiem że też macie uczucia i równie mocno możecie przeżyć rozstanie z ukochaną osobą.
I to nie tylko my kobiety cierpimy. Wiem, że umiecie płakać, stracić sens życia i stawać na głowie żeby odkręcić wszystko co było złe. Ale zadaj sobie pytanie czy zmienisz siebie? To nie kwiaty i pierścionki mają  świadczyć o tym że Ci zależy. Dla nas kobiet najważniejsze są te przemiany wewnątrz Was. Musisz wypracować sobie u żony kredyt zaufania a potem wiarę w to że potrafisz się zmienić. Oczywiście Ona też musi coś dać od siebie. Powodzenia!

Mirella... dzięki, ze napisałaś, ale Twój post przygnębił mnie jeszcze bardziej...
nie wiem czy to kwestia wieku, ale od niedawna zwracam uwage na wiek osoby odpowiadającej na post... widać przepaść w poglądach 20-23 latek... i nasze
te toksyczne miłości zajęły nam najpiękniejsze lata młodości, tej jeszcze beztroskiej, ale już emocjonalnie dojrzałej... GOTOWEJ, gotowej na wiele. CHCĄCEJ dać, chcącej być...
po pięciu, sześciu itd latach związku, rozłąka jest ROZWODEM, ciezko wrócić do życia ot tak. Jesteśmy już w wieku, w którym większość cieszy się życiem w rodzinie... w wieku, w którym głupio robić wiele rzeczy, bo miasto zalewają tłumy nastolatków, przed którymi życie stoi otworem...
Już nie tak prosto kogoś poznać ot tak... mężczyźni, którzy nas interesują, okazują się zajęci... oczywiście jesteśmy atrakcyjne, oglądają się za nami "młodsi"... ale to przecież śmiech na sali
wychodzimy, odnawiamy stare znajomości... przez chwilę jest fajnie, ale potem wracamy do pustego domu i budzimy się same. Na wakacje jedziemy ze sztabem singlielek... już nie z nim...

wszędzie go widzimy, wymyslamy jaka młoda i atrakcyjna musi być jego nowa partneka. W każdej ją dostrzegamy.
Oni cieszą się wolnością... bo nie słyszą już naszych pytań... "kto to jest", "gdzie byłeś", "dlaczego nie odbierałeś jak dzwoniłam" itd...
a my... z czasem popadamy w to cholerne poczucie winy, ze byłyśmy dla nich męczące, ze mogłysmy dac więcej swobody, że byłoby lepiej... prawda jest taka, że nie byłoby... i chciałabym móc wyjąć z głowy dyskietkę z jego zapisem... bo zatruwa resztę organizmu.

Mirella, przykro czytać, ze po tak długim czasie, nie uporałaś się z tym myślowym demonem...kazda z nas zastanawia się jak długo będzie trwał ten ból... myslę, ze dla tych kobiet, które kochały szczerze i bezintersownie... ból jedynie zmaleje z czasem... ale uraz zostanie w nas, już na zawsze.
Życzę, aby każdej z nas udało się wrócić do życia, poznać kogoś, kto zrozumie nasz smutek, i wyleczy nas z niego...

Vinnga... Ty wiesz jak podnieść mnie na duchu   jesteś kilka, lub kilkanaście "etapów" do przodu. Dziękuję, że dzielisz sie swoją mądrością...

późno odpowiadam na posta... wieczór był miły POZDRAWIAM :)

Ja musze wrocic do naszego, znaczy juz nie naszego domu, zabrac moje rzeczy.
Odwlekam to jak moge, bo boje sie, ze umre z bolu, jak bede musiala tam pojechac
i decydowac w godzine, co zabieram, a czego juz nigdy nie..bo nie moge wszystkiego
wziac..jeszcze nie wiem gdzie bede mieszkac, nie mam pracy, ani pieniedzy, i do tego
w obcym kraju, jego kraju...ciekawe, czy tez tak sie bedzie martwil o mnie, czy mam
gdzie spac i co jesc w kraju, do ktorego mnie sprowadzil, i potem wyrzucal z domu
tyle razy, niby z naszego domu...

Az nie chce myslec, ze on moglby zapakowac moje rzeczy w worki na smieci...to takie
upadlajace

Nie wiem jak to zrobic, mam co prawda jeszcze klucz do jego domu, ale pojechanie tam
i pakowanie bedzie juz az nazbyt bolesne dla mnie, ale podejrzewam, ze on bedzie chcial
tam byc w domu, jak przyjade,
Nie wiem, czy powinam sie z nim widziec, przy takiej sytuacji, czy nie, mysle, za jak on
tam bedzie, to ja sie totalnie zalamie (((((((( Juz rycze (

Mialyscie kiedy taka sytuacje??

A wyrzucal mnie z domu prawie przy kazdej klotni, i w koncu zerwal pare dni temu przez sms i email, jak ja wyjechalam za granice do rodziny, bo akurat cos go podkurzylo co mu napisalam. Chyba sie ciezko zdziwil, ze nie wracam...Na szczescie nie pojade tam sama, ale z kuzynki mezem prawdopodobnie.
Raz taka sytuacja, i jaka ponizajaca, mi wystarczy. Postaram sie zadbac o to, zeby w przyszlosci zaden facet nie mial prawa mnie wywalac z domu, no, ewentualnie ja jego
On mi cos tam mowil wczesniej, ze mi pomoze jak zerwiemy, ale bardziej sie martwil, ze musialby mi finansowo dalej pomagac.. Zostawie mu auto, niech sobie sprzeda i sie wypcha!

a ja chciałam zaszczepić troszkę wiary w Was Kobitki :):) ja od czterech dni... randkuję z bardzo czułym mężczyzną zupełnie innym, spokojnym... normalnym

strasznie tego potrzebowałam... jak miło i wieczorami nei czekam na sms'a od byłego.. tylko od... niego

KardaMONN-przeczytałam dzisiaj wszystkie Twoje posty i jestem mile zaskoczona,że tak szybko poradziłaś sobie z tamtym problemem.
Randkujesz obecnie z miłym i czułym mężczyzną-może tak miało się stać,żeby obecny zawładnął twoim serduszkiem?.Życzę Ci powodzenia i oby obecny związek rozkwitł i był szczery i trwały

Mola - czytaj uważnie. Po pierwsze stixi jest facetem, po drugie opisał swoją historię na poprzedniej stronie...

Dzięki Mola :)

jak już pisałam... pojawił się, choć tak naprawdę był i znam go długo ostatnio często na siebie wpadaliśmy znam  go od liceum.... na sobotniej imprezce, stanął przede mną i powiedział...

"wreszcie jesteś sama" phiiiiiiiiiii niewiele ale jak wiele :):) Mam ogromny dystans, ale zrywam przy nim boki... a on słodko się peszy przy mnie.... a ja kurka przy nim :D:D jak dzieciaki

narazie jest fajnie.... potrzebowałam tego, choćby na czas rekonwalescencji, z pewnością pomaga w leczeniu serca
boshe, własnie zauważyłam ile uśmiechów w moim poście :):):) lalla lalalalla la all a

wyjdźcie do ludzi Kobitki... nawet na siłę!!! nie miałam nadzwyczajnego farta, po prostu nie zamknęłam się na facetów, choć chciałam... aczkolwiek postawiłam sobie zapory. Tego testuję... narazie daje radę
no i ogólnie jest chemia... co mnie dziwi...

Mirella... dokładnie tak jak piszesz, życie co chwile płata figle !! ale mówi się, ze te wszystkie fajne rzeczy, przytrafiają się nam w najmniej oczekiwanym momencie... tak własnie było u mnie.
Nawkładałam sobie do głowy, jak to teraz będę długo cierpiała, jak długo będę czekała, że nie ma interesujących facetów na Ziemi, ogólnie wszystko na nie i to przez długi czas... a tu proszę...

teraz jest ta najmilsza faza... czekanie na sma'a który i tak przychodzi co chwilę, szykowanie się na randkę... jejku sama w to nie wierzę przychodzi po mnie taki uśmiechnięty, wyszykowany i ładnie pachnący.... no i to jego peszenie się masakra, strasznie mnie to śmieszy, ale staram się wtedy rozśmieszyć również jego. Widzę, ze strasznie chce mnie pocałować, ale równie bardzo boi się, że nie odwzajemnię pocałunku hehhehe, ogólnie... jak dzieciaki :):)
J
est zupełnie inny od mojego ex... nie przypomina mi go, nawet w 1/1000000000 :) z randki na randkę... jest coraz milej

teraz czekam na Wasze uśmiechnięte posty :):):)

Hej Dziewczyny... ja wróciłam z wpoczynku, duzooooo do opisania
jak u Was nastroje??? jakieś zmiany.... na lepsze oczywiście :)

Hej, KardaMONN, nie daj się prosić, daj się ogrzać przy Twoim ognisku, opowiadaj, to może być najlepsza terapia ...

noooo dziewczynki... więc zaczynam :)

włąsciwie nie wiem od czego zacząć... tak dużo się wydarzyło !!! na maksa pozytywnych rzeczy !!! byłam na Sycylii, pogoda przepiękna, boska opalenizna i lans na plaży

włosi... nie w moim typie, ale za to... kurka yyyyyyyy, nie mogłam sobie tego odmówić, piękny... cudowny, uroczy Francuz :D:D ojjjj znowu nabrałam wiatru we włosy... długie spacery, dotyk, namiętne pocałunki.... zabawa do białego rana... relaks na plaży :) jestem tak strasznie naładowana energią, ze aż ze mnie kipi uśmiech nie schodzi mi z twarzy :):) :D:D

przed wyjazdem zaczełam się spotykać z chłopakiem, który już zdążył mnie podbudować po rozstaniu, ale co poradzę... słońce, plaża... i ten jego piękny uśmiech mamy ze sobą kontakt, ale nie chcę, zeby przyjeżdżał.... to było wakacyjne zauroczenie, i niech takie zostanie

ale najlepsze jest to, że mój eks... przyszedł do mnie dzień po moim powrocie... :D stanął w drzwiach i powiedział..."jezu jaka Ty piękna jesteś" a ja na to kurcze co Ty mówisz, przecież masz dziewczynę... a on "ja Cię cały czas kocham"... odpowiedziałam "kochanie, tak bardzo się cieszę, że jestem dla Ciebie tak ważną osobą, ale niestety... moje życie biegnie już innym torem" ........................ jej... sama w to nei wierze !!! dziewczyny, dałam radę :D:D jeeeeeeeeeeeeeeej!!!!! nie potrzebuję go, jestem szczęśliwa i radosna, inaczej wyglądam, oczy mi się śmieją, mężczyźni patrzą na mnie jak na łakomy kąsek, a ja moszczę się w tym jeszcze bardziej :):) niech mnie adorują, potrzebuję tego !!!

a wczoraj wieczorem, po powrocie z aerobiku.... na klamce od drzwi wejściowych, był pęk herbacianych róż od byłego... napisałam mu sms'a, że wylądowały w koszu :D:D:D:D
lalallalalla KOchane.... życzę Wam tego co ja teraz czuję, po pięciu latach toksyki... nie wiem, czy to szczęśliwy los, czy po prostu umiejętnie to rozpracowałam... nie wiem... ale jestem bardzo SZCZĘŚLIWA!!!!
buziaki dla Was...

PS. sorki za mega skrót, ale nie da się tego wszystkiego opisać tak od razu...

rany... ta część twojej opowieści o byłym jest po prostu prze-pię-kna!!

kardaMONN Aż mi ciarki przeszły jak czytałam!!! Super że dajesz radę i to jeszcze z jakim rezultatem (aż ci zazdroszczę). Już wyobrażam sobie ten pobyt na słonecznej Sycylii mmmm.... a tutaj tylko deszcz i deszcz
A Twój były no cóż.... trzeba coś stracić żeby docenić. Sama teraz widzisz że życie to przede wszystkim ma być szczęście które daje zapomnieć o tym co było złe. Trzymaj się cieplutko Jesteś silna i tak trzymaj.

Mnie mój facet okłamywał trzy miechy, wreszcie, jak juz ostatecznie sie okreslił, że ,,tylko ja, i tylko mnie kocha i juz wie, co by stracił" dzien po tym oswiadczeniu, stwierdził, ze ma juz zycie poukłądane z inna i wcale nie kocha. 15 lat wwspólnego zycia przekreslił w jeden dzień. Stało sie to niedawno, w majówkę, Tydzien przelezałam plackiem w wyrze, płaczac nad sobą i swoim losem, kocham go przeciez bardzo, ale....zaraz, czy czasem wiekszosc zalu za nim to nic innego, jak przyzwyczajenie do pewnych nawyków? sytuacji? Tak naprawde, po przeanalizowaniu wszystkich wspólnych lat, doszłam do wniosku, ze tak naprawde, to ja całe zycie byłam sama, AQni przy dziecku, ani w domu, ani wogóle nie mogłam na niego liczyc. Wiecznie wbity w kompa, żyjac nierealnym swiatem, nie zauwazył, jaka odpowiedzialnosc ma w zyciu realnym. Fakt, duzo było mojej winy, ze na to pozwalałam. Myslałam, ze skoro jest zbyt leniwy, by nawet z rodzina na spacery łazic, bo woli gry, to na bank a nie grozi mi, ze gdzies pójdzie z jakas cizią.:)a tu prosze, cizie poznał przez neta i juz sobie życie z nia ułozył, rzucając mnie i córke w kąt, jak zabawki, którmi sie znudził. Żadnych slow wyjasnienia, skruchy, nic kompletnie. Miałam wrazenie, ze mój swiat sie zawalił. Mam 35 lat a piętnascie z nim byłam, to niemal pół mojego życia. Jak zyc dalej,skoro wszystko nieodłącznie sie z nim kojarzy? Nie powiem, jest trudno, ale najwazniejsze, to po trochu odnajdywafc we zyciu rzeczy, które cieszą. Od razu Cie nie ucieszą, nie zajma całkiem mysli, ale pozwolą na momenty oderwania. Te drobne chwile, sa błogosławienstwem dla psychiki. Pózniej bedzie ich coraz więcej i wiecej. Nie stanie sie tak od razu, ale Pomyśl, co daje te załamanie oprócz poczucia beznadziejnosci i bezradnosci? Nic.Jweszcze jak dochodzi kwestia zaufania, którą osoba obdarzona bawi sie jak rzeczą, naprawde nie warto zajmowac sobie niepotrzebnie tą osoba mysli i życia. Moze własnie los, znalazł Ci kogos wartosciowego w życiu i to, co sie dzieje teraz, to tzw ..sprzątanie" Ci drogi, bys mogła dalej podązac inna, lepszą z kims, kto jest warty Ciebie?:) pozdrawiam.