... a jednak nie warto dawać kolejnej szansy...

Witaj, nie poradzę Ci nic, bo sama weszłam tu dziś pomocy szukać. Mogę powiedzieć jedynie, że wiem co czujesz. Mój partner też wiecznie "zaskakuje" mnie kolejnymi sms z gatunku tych, których żadna kobieta nie chciałaby nigdy znaleźć w telefonie swojego partnera. Nie rozważam tu aspektu moralnego czytania cudzych sms, też nie ma we mnie na to zgody, i tez kiedy zaklinałam się że nigdy ach nigdy....aż do pierwszej wpadki...

Zaklinał się, że to skończy, że nigdy więcej....wiem co sie czuje w takiej chwili, wiem z jaką siłą bije serce kiedy po raz kolejny okazuje się, że kłamał. Wiem jak ciężko zasypia się z myślą, że prawdopodobnie nadal kłamie....

Wiem tez jak to jest kiedy mówisz komuś "wynos się".....i błagasz wszystkie siły ziemskie i nieziemskie by jednak tego nie robił, by tylko Cię przytulił i skłamał, skłamał znów chocby na chwilę. Wiem.

Pozdrawiam Cię serdecznie...

właśnie to mnei zadziwia... dlaczego tak bardzo chcemy być okłamwane, tylko, żeby był...żeby nie odszedł... co tak utoksycznia związek, co powoduje, zę się tak uzależniamy... że oni są tak obojętni, że tak świetnie sobie radzą...
boli... boli bardzo
już nie wypowie mojego imienia jak wejdzie do domu...
już nie stanie ze mną pod prysznicem...
już nie pocałuje mnie w głowę, przed wyjściem do pracy...
nie pójdzie rano po bułki, nie będzie się ze mną przekomarzał... kto ma po nie iść...
nie poczuję jego zapachu...
ne przytulę się do niego...

poduszka obok... pusta...

żyć mi się nie chce, życie staciło sens...

...dokładnie rozumiem co czujesz ze mną mój narzeczony rozstał sie po 7 latach zdradzając, nie szanując.......minęło 6 miesięcy zaczął się do mnie odzywać , (w sumie nie wiem dlaczego) zakazałam mu jakichkolwiek kontaktów.......teraz to co czuje to dziwaczne uczucia pomimo tego, że wiedziałam, że nie jestem z nim szczęśliwa nadal go kochałam...nadal coś czuję nie potrafie sie tego wyzbyć, tego czegoś....ciepłego hmmm pomimo całego zła które doświadczyłam, które oczywiście mnie powinno zahartować i sprawić, iż każdy cios, każdy zawód, dodaje mi szlifu, kształtując mnie.....nadal może na mnie liczyć. ale do sedna jak sobie radziłam bo musisz wiedzieć, iż czułam się jak Ty moje życie straciło sens ryczałam wyłam krzyczałam nawet myślałam żeby ze sobą skończyć.......pozwoliłam sobie na to wszystko to był jak wyczytałam gdzieś czas żałoby. zmuszałam się do wyjścia z domu .....na szczeście mam koty musiałam się mobilizować nieraz aby wyjść po jedzenie dla nich a ja ja w nosie miałam jedzenie schudłam 13 kg. i cóż z tego hmmm pewnego dnia pomyślałam że mam już tego dość DOŚĆ siedzenia użalania się nad sobą czas coś zrobić wyszłam do fryzjera poszłam na imprezę tańczyłam skakałam......ale przyznam szczerze, że jedyną dobrą decyzją był brak kontaktu z byłym.! teraz znów sie odezwał i rozdrapał rany a było już tak dobrze........w pierwszym etapie słyszłam "znajdz sobie hobby zajmij się czym" kurcze ale jak tu się czyms zająć jak całe myśli moje były nim zajęte MUSISZ BYĆ SILNA DLA SIEBIE to Twoje życie i jakim go sobie "namalujesz" takie będziesz miała. ja wiem łatwo powiedzieć...sama teraz siedzę i użalam się nad sobą cholera musimy powiedzieć STOP złym emocjom i nie wiem obejrzeć głupią komedię zając mysli czyms innym.......serdecznie Cie pozdrawiam i wiedz że nie jestes sama

wiem, że o dopiero początek..., że najgorsze przede mną... i chyba to tak mnie powala
Wiem, że muszę być silna dla samej siebie, tym bardziej, ze dopiero co doszłam do siebie po operacji

... będę wyła, będę przypominała sobie te wszystkie tragedie... BOŻE MOJ ... obym się nie złamała... nie chcę... nie mogę...

PS. dziękuję dziewczyny...

....daj sobie czas ....rycz becz krzycz to czas żałoby to pozwoli Ci wyładować złe emocje i dać miejsce nowym pozytywnym . nazbierać siły mieć powera życiowego. dasz radę przed nim też dawałaś dlaczego teraz miałoby być inaczej !!!! jesteś wartościową , inteliogentną, atrakcyjną kobietą a kobiety jak wiadomo są silniejsze od facetów ! jeśli ja słabeusz dałam i daję radę to Ty też dasz. jestem tego pewna!!!!! z miłości jeszcze nikt nie umarł

zgadza się

najgorsze jest to, że jeszcze tu przyjdzie... po resztę rzeczy, które stoją i czekają na niego. Sama je spakowałam... własciwie nie wiem czemu...

czekam na niego... mysl, ze znowu go zobaczę, że choć przez chwilę z nim porozmawiam... niby spokojnie, niby bez żalu, nib dojrzale... sprawia, ze czekam bez wytchnienia... w nadzieji, ze zaraz zadzwoni i zapyta, czy może przyjechać...

wejdzie, dumny i obojętny... od progu, mówiąc, że nie ma mi nic do powiedzenia i nei chce ze mną o niczym rozmawiać...
...  znowu się rozpadnę...

juz po raz TRZECI przechodzę i przeżywałam rozstanie z nim... miałam niby być mądrzejsza, silniejsza...

....ja mojemu spakowałam ciuchy w worki na śmieci taka byłam wredna

......a co było w tym smsie od tej przyjaciółki? jeśli mozna wiedzieć?

cytuję...

";) dziękję za miłe popołudnie... ja już jestem w domku... a co u Ciebie?"

......boszzzz mam ochotę zadzwonić do mojego byłego i nawrzeszczeć na niego za całe zło które faceci robią kobietom ...i żeby się ode mnie odwalił .....przypomniałaś mi smsa który on dostał "....możesz zostać u mnie na noc"-od przyjaciółki jestem mega wściekła znów koszmar powrócił f...k
kurcze nie możesz się nad nim litować on nie miał skrupułów aby spędzić miłe popołudnie z "przyjaciółeczką" haloo on nie miał wyrzutów z tego powodu więc dlaczego Ty masz je mieć (dobra wiem mam tak samo no ale nie mowinnyśmy mieć!!!!) WALCZ Z TYM!

....jak facet któremu na Tobie powinno zależeć może coś takiego powiedzieć (że to nie Twoja sprawa!)
....zbyt pochopnie?! nie nie sądzę! a poza tym odpowiedziałaś sobie na to pytanie sama nie wiem czy widzisz to samo co ja?! przeczytaj to co napisałaś .... wiesz co masz robić. tylko masz mętlik ale dokładnie wiesz

Boże, nie łam się tak, to nie twoja wina, dziewczyno otrząśnij się !

On spędził miłe popołudnie z koleżanką, a ty masz wyrzuty sumienia, że spał na podusi jednej? Na dworzu powinien spać.

I jeszcze Ci mówi, że to nie Twoja sprawa... Wiem jak to jest po rozstaniu, ale otwórz oczy i nie obwiniaj siebie. Dobrze postąpiłaś i bądź twarda.

....rozpoczęłaś wiosenne porządki tak trzymać!!!!! nie miej wyrzutów, on ich nie miał mówiąc CI "nie Twoja sprawa" i szukając sobie nowych wrażeń przepraszam może to brutalne, ale tak jest polecam film "Kobiety pragną bardziej / He's Just Not That Into You" a na poprawę nastroju zawsze pozytywny "pod słońcem toskanii"

dzięki meander... obejrzę z pewnością.. teraz przede mną duzo samotnych wieczorów...

PS. oczwiście nie przyjechał po rzeczy... cały dzień czekałam aż zadzwoni... dobrze, ze nie przyjechał... kolejny dowód na jego niekorzyść... przynajmniej juz dzisiaj płakać nie będę....
... przynajmniej dzisiaj

rany jakbym o sobie czytała...
Sms "każda relacja ma swój początek, środek i koniec, jesteś nie fair ale już to pewnie wiesz" koleżanka :-)
"gdzie jesteś kochana"  - do Przemka :-)
"słonce kochanie rób tak żeby dla Ciebie było dobrze"
"tęsknie kochanie" - koleżanka również
"dobranoc skarbie' ORAZ " na szyi mam wciąż ślad pocałunku" też koleżanka....

Potem padł na kolana przepraszał...nocował w pracy epatując mnie tym jaka jestem podła bo ona ma problemy a ja myślę tylko o sobie, a on musi spać na podłodze....Ależ ja się czułam winna tylko ja wiem, odchodziłam od zmysłów, płakałam, modliłam się żeby wrócił...
błagałam i na koniec przepraszałam, musiałam tez wysłuchać, że on nie zyczy sobie już takich idiotycznych scen, że w domu to on potrzebuje spokoju nade wszystko a ja mu tego nie gwarantuję.

Upokarzałam się po tysiąckroć i raz jeszcze...ciągle i w kółko...a dziś jak Ty zastawiam się...wróci-nie wróci.
Mój syn powiedział - nie martw się - damy radę, o mało nie pękło mi serce.
Ryczę, palę, patrzę w sufit. Pustka, próżnia strach i znów to chore poczucie winy!

Przykro mi, rozumiem, że nie jest ci łatwo, ale bądź konsekwentna.
Po pierwsze z Twoich wypowiedzi wynikało, że traktował Cię z góry, te odpowiedzi były wredne...co za problem powiedzieć z kim był i gdzie..jak by to była koleżanka to powinien Ci ją przedstawić, a jej wyjaśnić, że ma nie wysyłać takich sms bo ma dziewczynę i to może być dla niej przykre...
Po drugie "grzebanie w tel" no fakt trochę nie fajna sprawa, ale ty miałaś podejrzenia, co to za problem pokazać Ci  tel. choć by po to by cię uspokoić?
Po 3. Skoro kogoś nazywa się przyjacielem/przyjaciółką to przeważnie chętnie przedstawia się go/ją swojej połówce (nawet dobrych kolegów, koleżanki, czy bliskich znajomych)
Po 4. olej, że siedzi w śmierdzącej norze, jak mu tak źle to niech go koleżaneczka przygarnie...w ramach rekompensaty za "udany wieczór"
Ja bym spakowała jego rzeczy w worki na śmieci i napisała sms "napisz kiedy odbierasz graty bo nie zamierzam ich trzymać dłużej u siebie".
Wierzę, że masz w sobie siłę by ten trudny dla Ciebie czas przejść z uniesioną głową....związek to zaufanie, a jak ty masz z nim być skoro Ci pokazał, że jemu nie warto ufać, że jest w stanie ranić Cię, okłamywać...teraz zajmij się sobą, sprawiaj sobie jak najwięcej przyjemności, spotykaj się z przyjaciółmi, nie jest to łatwe ale dasz radę

dziewczyny, to wszystko po prostu do mnie dotarło... ze zdwojoną siłą... już myslałam, ze moje życie tak ma wglądać, że tak musi być...
sama nie wiem skąd znalazłam siłę, skąd pomysł... skąd czyny...

tak miało być... NASZ CZAS SIE SKOŃCZYŁ...

dam radę, dam radę, dam radę...

Alusia... dzieki, ze napisałaś... strasznie we mnie uderzyły Twoje słowa.... my również chcieliśmy mieć dziecko... STRASZNIE !! ciągle nie mogliśmy się wziąć za przygotowania do slubu, po prostu chcieliśmy mieć dziecko.... ale nei dane nam to było. Dużo przeszliśmy w tej kwestii...
myslę, ze powieliłabym Twój los....

nie cofnę się nawet o setną milmetra !!!!

DODAJECIE MI SIŁY... WIECIE?? DZIĘKUJĘĘEE !!!!

Czemu ona ma z nim rozmawiać? Miał okazje gadać to tego nie wykorzystał, teraz niech spada.

I przede wszystkim - nie reaguj na branie Cię na litość. To Twoja wina, że on musi w cuchnącym mieszkaniu spać ? Nie.

Siły, duzo siły zycze :*

Uważam, że ludzie na prawdę się zmieniają, czasami popełniają błędy i później tego żałują, ale to już Ty sama znasz swojego faceta i wiesz jaki jest. Jeśli uważasz że nie jest Ciebie wart to po prostu kopnij w ... może kiedyś zrozumie jak wiele stracił. Życzę Ci wszystkiego dobrego

Dokładnie... ja też uważałam, ze ludzie się zmieniają... wielokrotnie dawałam szansę, tutaj nic nie mogę sobie zarzcić...

ale to wszstko na chwilę, dla pozorów, w których potem żyłam... i nawet zaczynały mi sie podobać, i za chwilę jakiś kolejny dramat... to jak życie OD BOMBY DO BOMBY. Nawet jak bardzo się starałam... jak wiele chciałam zrozumiec, ciągle słyszałam, że i tak mu nie pomagam.

wiecie co... zawsze byłam typem towarzyskiej, dynamicznej kobiety. Zdobywałam wykształcenie przy jego boku, podobało mu się, ze jestem taka zaradna... już na V roku studiów pracowałam na cały etat (miałam swietnego pracodawce i świetny tok studiów ... podobało mu się do tego stopnia, ze gdzie mógł, chwalił się jak to sobie swietnie radzę ...

wiecie co się z czasem okazało?? że mój miły potrzebuje odmiany. hehhehe, kobiety mniej zaradnej, bardziej poddanej.... i nie tak często wypowiadającej swoje zdanie:):):) pojawiła się pierwsza koleżanka łyknęlam wtedy wersję, że NAPRAWDĘ była to tylko koeżanka.... tyle, ze wszyskie rzeczywiste koleżanki znałam, a o tej nie miałam zieloego pojecia.

z czasem stawałam się corad bardziej niezależna, coaz lepsza praca, lepsze zarobki... i coraz większe, o dziwo, problemy...
ale dawalam mu szansę, myslałam sobie... dojrzeje... choć był starszy ode mnie o 4 lata. Miałam ciezkie dzieciństwo, ciężkiego ojca jezeli chodzi o uczucia... myslałam sobie, nie chcę życ w cichych dniach. Zawsze nawiązywałam z nim kontakt

tak bardzo nie chciałam samotnych i pustych dni... dwukrotnie się od niego wyprowadzałam... pierwszym razem wróciłam... drugim razem wyprowadziłam się już do siebie, tylko po to, zeby po 1,5 miesiąca on zamieszkał u mnie.... teraz on się wyprowadził... ale nei do siebie... bo z przyczyn oczywistych, jego mieszkanie wynajeliśmy (po co miało stać bezużyteczne).... ot taka częśc naszej historii

dzisiaj nowy dzień... zobaczymy co będzie wieczorem

pozdrawiam Was wszystkich

PS. przepraszam za zjadane literki, nowy komp... klawiatura nie wyrobiona nei chce tego sprawdzać, bo wtedy płaczę jak sama to czytam ...

spakuj je w worki na śmieci i napisz mu sms z tym kiedy ma je odebrać, uprzedź go, że jeśli po graty nie przyjedzie będzie mógł je zabrać spod śmietnika....to powinno go zmotywować.

Coś mi się wydaje, ze on specjalnie nie przyjezdza po te rzeczy.
Moze oczekiwał ostatnim razem jak przyjechał, że padniesz mu w ramiona i bedziesz błagała by został. I teraz ma nadzieje, że jak mocniej zatesknisz to tak zrobisz. Też bym mu napisała sms, ze ma przyjechać. Ale słowo daję - na pewno odpisze coś, co wzbudzi w Tobie litość, specjalnie zebys czuła się winna.

Bardzo mi przykro
On nie był Ciebie wart, skoro nie umiał docenić, jaki ma skarb to niech spie***a. Za jakiś czas zrozumie, co stracił i że zachował się jak dupek....a jak nie zrozumie to cóż raczej szczęśliwego związku z nikim nie zbuduje, zawsze będzie kombinował na boku, tyle że to już nie będzie Twój problem. Życzę dużo siły

Ja nie mogę, ale dupek...

Wiem, ze słowa ran nie zagoją, ale zawsze mozesz spojrzeć na to z tej strony, że to był zwykły gnojek i tyle,
dobrze, że teraz tak wyszło, a nie jak już byscie mieli gromadkę dzieci...
A ja Ci życzę abyś poznała kogoś kto bedzie Ciebie wart

znowu nie przyjechał po rzeczy :D:D ja już nie wiem... dzwoniłam do niego mówił, że przyjedzie ... nie przyjechał... kolejna noc, patrzenia na te wsztystkie rzeczy.............................

uwierz mi zrobiłabym tak, ale przecież... nie znam jego nowego adresu zresztą, powiem szczerze, że własnie odkryłam nową metodę walki z mslami o nim... jak wróciłam spod prysznica... to zachciało mi się wmtować jak spojrzałam na ten pokój, na jego rzeczy...
także... nei ma tego co by na dobre nie wyszło, już mi się nie chce przytulać do jego bluz :D:D wręcz przeciwnie, drażnią mnie strasznie !!!! hhehe także taka terapia zamęczająca psychikę-wyszła mi na dobre :) obraz obrzydł :)

Zająć się czymś innym kardaMONN. I za wszelką cenę nie myśleć o nim. Zastanów się, ile w Twoich wspomnieniach jest tego faceta, którego pokochałaś kiedyś, a ile tego drania z ostatniego czasu? Jestem przekonana, że wielbisz obrazek z wyobraźni, wspomnienia tego, jaki on był kiedyś.

Pisałam już w innych wątkach, ale powtórzę dla Ciebie: przez rok wierzyłam w "koleżanki". Wiedziałam, że kłamie i nie miałam dostatecznie mocnego dowodu, a jeśli miałam to i tak nie chciałam wierzyć. Też znajdywałam smsy, też słyszałam "a co cię to obchodzi" i "kur**, czemu mi w telefonie grzebiesz". Wyprowadziłam się, kiedy nasze dziecko miało 3 miesiące. Potem były rozstania i powroty - nikomu takiej drogi nie życzę - po prostu kilkukrotne przeżywanie tego, co teraz przeżywasz. Zawsze była nadzieja, że może zrozumiał, że może się zmienił i za każdym razem tak samo bolesne rozczarowanie. W końcu miałam dość - uświadomiłam sobie, że z tym facetem nigdy nie stworzę normalnej rodziny, że tak naprawdę wspominam czułość sprzed lat podczas gdy przez ostatnie miesiące musiałam żebrać o to, żeby mnie przytulił. Po raz ostatni sama wywiozłam mu jego rzeczy - chciałam mieć pełną kontrolę nad sytuacją, żeby nie kontaktować się z nim bez potrzeby, nie być skazana na jego wizytę, nie narażać się, że przyjedzie kiedy będę miała chwilę słabości...

To, że on kogoś ma to najlepsze, co mogło Cię spotkać. Dzięki temu nie wróci do Ciebie dostatecznie szybko i być może zdążysz się z tą rozpaczą uporać. Właśnie dał Ci szansę na nowe życie, na mężczyznę z prawdziwego zdarzenia, a nie na chłopczyka lovelasa. Na razie płacz i rozpaczaj, ale potem zbieraj się do kupy i idź na podbój świata...

A co Ci dziś powiedział?

Wiesz, ja też uważam, ze ta nowa laska jego to moze być najwieksze szczescie dla Ciebie. Z czasem uporasz się z tym wszystkim i masz szansę na nowe szczęśliwe życie. Niech teraz ona się z nim meczy. Pewnie skonczy tak samo.

A Ty jesteś wolna, badz silna, dasz radę. Czuj się świetnie sama ze sobą

A w chwilach słabości słuchaj tej piosenki : Pudelsi- Kocham się   mi czesto wiele razy pomagała

Witam  dziewczyny.Widze,że jestem tu sam-jako facet...
Mam podobny problem co większość z Was.Moja żona po sześciu latach małżeństwa powiedziała,że odchodzi(zabierając z domu naszą córeczke)
To dopiero boli...A i koledzy z NK się pojawili i jak hieny chcą "służyć pomocą" i dobrymi radami.Też przeczytałem kilka wiadomości i powiem Wam-żałuje.To nóż wbity w plecy.
Doskonale rozumie Wasze żale jeśli chodzi o facetów ale kobieta też potrafi zranić.Boli tak samo...
Pozdrawiam

KardaMONN - tak, nasza historia jest bardzo podobna i przez to uderzające podobieństwo do Ciebie napisałam. Wszystko co piszesz przypomina mi własne przeżycia, również to, że mój były też ZAWSZE zaprzeczał. Zapewne gdybym go przyłapała w łóżku z jakąś panną to by się wypierał, że coś mi się tylko wydawało i że to był kolega z pracy, z którym sprawy zawodowe omawiali...

Odpowiadając na Twoje pytanie - dziecko bardzo utrudnia rozstanie. Nikomu nie życzę decyzji: odebrać dziecku ojca czy pozostawać w związku licząc, że facet zmądrzeje... Nie udało mi się od razu takiej decyzji podjąć - wielokrotne rozstania i powroty, ciągle nadzieja i ciągle brutalnie niszczona... Dziecko uniemożliwia rozstanie metodą "spalenia mostów". Bo przez tą małą istotkę muszę utrzymywać kontakty z facetem, od którego chciałam się uwolnić. Mimo bólu, żalu i targających emocji musiałam zachować rozsądek, próbować jakoś racjonalnie zaplanować wspólne kontakty. Zadanie tym trudniejsze, że on wykazywał w tej kwestii zadziwiającą tępotę i niechęć do współpracy. Obwiniał mnie, że to moja wina, że nie możemy być rodziną - przecież to ja nie chciałam z nim być (!).

Uporałam się stopniowo - każdy jego kolejny wyskok uświadamiał mi w jak bardzo chorej sytuacji tkwię. I coraz bardziej chciałam się uwolnić. W ostatecznej decyzji pomógł mi chłopak poznany na czacie - zaskakująco pokrewna dusza. W ciągu kilkudziesięciu (kilkuset?) godzin rozmów na gg i w mailach podnosił mi pewność siebie i wywoływał wolę walki. Potem utwierdzał we właściwości dokonanego wyboru. Poczułam się wolna i szczęśliwa. A potem poznałam fantastycznego faceta, z którym teraz od nowa odkrywam radość bycia razem...

Opisując swoją historię chciałabym Cię przed tą drogą uchronić. Bo ja wyszłam z tej huśtawki z bardzo poszarpaną psychiką i ze świadomością, że nigdy już normalnego związku nie stworzę. Więcej opisałam w tym wątku http://www.netkobiety.pl/t11598.html - nie chcę się powtarzać, jak masz ochotę to poczytaj. Ty nie masz dziecka i nic nie musi Cię z draniem łączyć. Możesz go wykreślić, zamknąć rozdział i zaczynać nowy...

Uwierz, że definitywne zerwanie kontaktów z nim to jedyne rozsądne wyjście. Nie chowaj się w domu i nie rozmyślaj, pozacieraj ślady jego obecności. Spróbuj udzielać się towarzysko, nawet, jeśli to ostatnia rzecz, na jaką masz ochotę. Spora liczba uśmieszków w Twoim ostatnim poście wskazuje, że jesteś na dobrej drodze

to tak jak u mnie... póki miałam szkołę, jakoś czas leciał, a dziś chcę z kimś pogadać a nie mam z kim... jestem sama, czekam- moze wieczorem napisze do mnie parę słow... jako jedyny zresztą.

Zgadzam się z Przemkiem- ludzie interesują się losem porzuconych, ale tylko przez chwilkę, dowiedzą się ploteczek i ich temat zaczyna nudzić. Nie chcą słuchać marudzenia. Kuzynka obiecywała ze zawsze mogę napisać kiedy będzie mi smutno- pisałam już 2 razy i olew z jej strony. Nie żaliłam się, chciałam pogadać zeby nie myśleć. Tyle sa warte słowa.

Karda trzymaj się cieplutko, mam nadzieję że znajdziesz swoje szczęście, a moje może do mnie wróci