Czy romans zmienia rzeczywistość?

oj ludzie,ludzie
trzydzieści stron jojczenia jak to wam zle z żoną i kochanką

srsly??

vicky85 napisał/a:

Troch€ mnie na forum nie było i przeoczyłam taki bliski mi wątek. Kluczowe w twojej wypowiedzi są dwa zdania>
1. nie miałeś wyrzutów sumienia względem żony  - dzieje się tak, gdy wewnątrz serca czujesz, że zdrada jest uzasadniona, że nie otrzymywałeś od żony czegoś niezbędnego do szczęścia, być może mówicie innymi językami miłości, czy whatever. Wtedy emocjonalnie jesteś osamotniony, umierasz na duchowe niespełnienie i bliskośc z kimś, kto tę dziurę zapełni nie powoduje żadnych wyrzutów sumienia

2. wyrzuty sumienia w stosunku do kochanki / oznaczają, że naprawdę ją kochasz, chciałbys być jej wierny. Ja właśnie jestem w takiej sytuacji i zrezygnowałam z seksu z mężęm. Niedługo rozpoczynamy terapie małżeńska... Mąż wie o moim zaangażowaniu uczuciowym, teraz już nizcego nie ukrywam. Co ciakwe, nigdy nie byłam wierna, z mężem po kilku latach nieudanego seksu urządziliśmy sobie związek "otwarty". Eksperymentowaliśmy na całego, w każdy możliwy sposób. W zaden jednak sposób nie zaspokoiło to mojej potrzeby bliskości z drugim człowiekiem.
Mój kochanek, a zarazem najlepszy przyjaciel, jest pierwszym mężczyzną, którego nie chcę zdradzać. Nawet bym o tym nie pomyslała. Zaspokaja mnie w każdy możiwy sposób.

Gdyby nie dzieci wiem, że byłabym już po rozwodzie. Ale dzieci... ten cały świat który raem budowaliśmy. Wiem ze czasem jest kur&^%o ciężko.

No to mnie zaskoczyłaś, bo pamiętam twoje posty na forum. Czyli z kochankiem mogłabyś związek typowy związek monogamiczny bez skoków w bok, czy to za pozwoleniem czy bez? Sytuacja przykra i szczerze Ci współczuje, mam nadzieje że wszystko ułoży się szczęśliwie dla Ciebie. 

Muszę zanotować, aby do związków otwartych podchodzić bez entuzjazmu.

_v_ napisał/a:

Szary80 napisał/a:

Mysle ze nikt z nich nie liczyl sie jakie beda tego konsekwencje 

naprawde?
dorosly człowiek nie jest w stanie przewidzieć konsekwencji? ksiazek nie czyta, filmow nie oglada, z ludzmi nie rozmawia?

Chodzilo mi o uczucie ktore moze sie z tego romansu narodzic.

Szary80 napisał/a:

_v_ napisał/a:

oj ludzie,ludzie
trzydzieści stron jojczenia jak to wam zle z żoną i kochanką

srsly??

Mysle ze nikt z nich nie liczyl sie jakie beda tego konsekwencje 

naprawde?
dorosly człowiek nie jest w stanie przewidzieć konsekwencji? ksiazek nie czyta, filmow nie oglada, z ludzmi nie rozmawia?

Szary80 napisał/a:

_v_ napisał/a:

to chyba tez jest do przewidzenia, Szerloku

No niby tak 

Myślę, że to nie chodzi o zdolność/możliwość przewidzenia. Bo chyba większość osób, która wchodzi w romans doskonale zdaje sobie sprawę z możliwych konsekwencji. Myślę sobie, że to chodzi o to, że nie dopuszcza się do siebie tych konsekwencji. Tak jak nałogowy palacz: stara się nie myśleć o konsekwencjach palenia, a jeśli już dopuści do siebie odpychane myśli, to ma nadzieję, że znajdzie się w grupie szczęśliwców, którą ominą skutki palenia w postaci raka. Nałóg jest silniejszy. A stan zakochania - z punktu widzenia chemii w mózgu i organiźmie - jest właśnie nałogiem. Ja na początku nie dopuszczałam do siebie myśli o konsekwencjach, choć gdzieś pod skórą czułam ich obecność. I sama jestem sobie winna. Bo gdybym dopuściła do siebie głos rozsądku to nie miałabym pojęcia o istnieniu tego forum... A przynajmniej nie w tym temacie. Choć lubię to forum. Wypowiedzi niektórych osób naprawdę są bardzo mądre. Szkoda, że na nie trafiłam dwa lata temu. Choć pewnie wtedy i tak niewiele by do mnie dotarło...

Szary80 napisał/a:

BlueValentine napisał/a:

Myślę, że to nie chodzi o zdolność/możliwość przewidzenia. Bo chyba większość osób, która wchodzi w romans doskonale zdaje sobie sprawę z możliwych konsekwencji. Myślę sobie, że to chodzi o to, że nie dopuszcza się do siebie tych konsekwencji. Tak jak nałogowy palacz: stara się nie myśleć o konsekwencjach palenia, a jeśli już dopuści do siebie odpychane myśli, to ma nadzieję, że znajdzie się w grupie szczęśliwców, którą ominą skutki palenia w postaci raka. Nałóg jest silniejszy. A stan zakochania - z punktu widzenia chemii w mózgu i organiźmie - jest właśnie nałogiem. Ja na początku nie dopuszczałam do siebie myśli o konsekwencjach, choć gdzieś pod skórą czułam ich obecność. I sama jestem sobie winna. Bo gdybym dopuściła do siebie głos rozsądku to nie miałabym pojęcia o istnieniu tego forum... A przynajmniej nie w tym temacie. Choć lubię to forum. Wypowiedzi niektórych osób naprawdę są bardzo mądre. Szkoda, że na nie trafiłam dwa lata temu. Choć pewnie wtedy i tak niewiele by do mnie dotarło...

A te sa najczesciej bardzo bolesne.

Mysle ze by nie dotarlo bo i tak zawsze wiemy lepiej i zawsze jestesmy madrzejsi od innych a szkoda bo czasami warto posluchac kogos kto juz ma na ten temat raczej bolesne doswiadczenie.

Dokładnie. Najskuteczniej uczymy się na WŁASNYCH błędach...

Moze za to moderacja zerwie te czeresnie?

Panowie, czytaliście wątek karo1189? Fakt, że tam kobieta 'odpłynęła', ale mimo wszystko wiedząc jak to jest z tymi romansami, jej zachowanie jest dla mnie godne naśladowania, tzn. w takich przypadkach. Kobieta, kiedy (z)rodziło się uczucie do innego, szczerze wyznała, że go nie kocha, mówiąc mu, że to nie jego wina, tylko jej i się wyprowadziła. Przynajmniej postawiła choć tę część sprawy jasno, a nie tkwiła w tym kłamiąc w oczy i udając dobre małżeństwo. Oboje mieli czas by się z tą myślą, nową sytuacją oswoić. Wiadomo, jakie emocje człowiekiem wtedy targają, ona też i była u psychologa i brała tabletki. Uspokoiła się z dala, zebrała myśli, i zdecydowała.
Nie wyprowadziła od razu do kochanka, nie robiła nadziei mężowi, nie żyła nie wiadomo ile w kłamstwie, robiąc z męża jelenia. Wprawdzie nie powiedziała od razu o co chodzi, ale sądząc po tym, że się leczyła, sama musiała do tego dojrzeć, ale też była na tyle 'uczciwa', że wprost powiedziała, że już nie kocha i nie chce ratować małżeństwa. Dała sobie czas na poukładanie wszystkiego w głowie i dojście do siebie. Podjęła w końcu decyzję.
Tym samym pokazała, że ma większe 'jaja' niż panowie w tym wątku.
Ich nawet na to nie stać.
Może piszę tak bo sama tak swojego czasu zrobiłam, choć w innych okolicznościach... mając świadomość, że kocham innego, rozstałam się z facetem. Z 'kochankiem' nie wyszło, ale mam poczucie, że byłam na tyle fair, że nie zdradzałam go za plecami. Nie mogłam, nie chciałam, bo go szanowałam, choćby za to, że on mnie kochał. Emocjonalnie wiadomo, że zdradziłam, ale.. wtedy są zawsze emocje, nie wiesz co robić, ja też próbowałam naprawiać związek... Jeśli uczucie do innego zaczyna przewyższać wszystko inne, czas to skończyć... albo wyprowadzić, ochłonąć, pobyć chwilę samemu, by zebrać myśli.
Zasłanianie dziećmi jest tylko wymówką, by nie robić nic.

Szary80 napisał/a:

Roxann napisał/a:

Panowie, czytaliście wątek karo1189? Fakt, że tam kobieta 'odpłynęła', ale mimo wszystko wiedząc jak to jest z tymi romansami, jej zachowanie jest dla mnie godne naśladowania, tzn. w takich przypadkach. Kobieta, kiedy (z)rodziło się uczucie do innego, szczerze wyznała, że go nie kocha, mówiąc mu, że to nie jego wina, tylko jej i się wyprowadziła. Przynajmniej postawiła choć tę część sprawy jasno, a nie tkwiła w tym kłamiąc w oczy i udając dobre małżeństwo. Oboje mieli czas by się z tą myślą, nową sytuacją oswoić. Wiadomo, jakie emocje człowiekiem wtedy targają, ona też i była u psychologa i brała tabletki. Uspokoiła się z dala, zebrała myśli, i zdecydowała.
Nie wyprowadziła od razu do kochanka, nie robiła nadziei mężowi, nie żyła nie wiadomo ile w kłamstwie, robiąc z męża jelenia. Wprawdzie nie powiedziała od razu o co chodzi, ale sądząc po tym, że się leczyła, sama musiała do tego dojrzeć, ale też była na tyle 'uczciwa', że wprost powiedziała, że już nie kocha i nie chce ratować małżeństwa. Dała sobie czas na poukładanie wszystkiego w głowie i dojście do siebie. Podjęła w końcu decyzję.
Tym samym pokazała, że ma większe 'jaja' niż panowie w tym wątku.
Ich nawet na to nie stać.
Może piszę tak bo sama tak swojego czasu zrobiłam, choć w innych okolicznościach... mając świadomość, że kocham innego, rozstałam się z facetem. Z 'kochankiem' nie wyszło, ale mam poczucie, że byłam na tyle fair, że nie zdradzałam go za plecami. Nie mogłam, nie chciałam, bo go szanowałam, choćby za to, że on mnie kochał. Emocjonalnie wiadomo, że zdradziłam, ale.. wtedy są zawsze emocje, nie wiesz co robić, ja też próbowałam naprawiać związek... Jeśli uczucie do innego zaczyna przewyższać wszystko inne, czas to skończyć... albo wyprowadzić, ochłonąć, pobyć chwilę samemu, by zebrać myśli.
Zasłanianie dziećmi jest tylko wymówką, by nie robić nic.

Kochana do tego trzeba odwagi 

Owszem, dlatego nasi Panowie powinni brać przykład. 

Roxann napisał/a:

Szary80 napisał/a:

Kochana do tego trzeba odwagi 

Owszem, dlatego nasi Panowie powinni brać przykład. 

Nikt ich za rączkę nie poprowadzi ale jak to w życiu bywa, ze często żałujemy ze zabrakło nam odwagi albo Red Bulla który dodał by nam skrzydeł 

Szary80 napisał/a:

Roxann napisał/a:

Owszem, dlatego nasi Panowie powinni brać przykład. 

Nikt ich za rączkę nie poprowadzi ale jak to w życiu bywa, ze często żałujemy ze zabrakło nam odwagi albo Red Bulla który dodał by nam skrzydeł 

Podobno kobiety częściej żałują, że coś zrobiły, a mężczyźni, że czegoś NIE zrobili...

Szary80 napisał/a:

Ty to zaczęłaś 
Tutaj nie mam zamiaru Cię podrywać bo wiem ze jesteś zajęta także wszystko jest pod kontrola a żartować możemy sobie zawsze 

Oj przepraszam, ale romans nam przypisały osoby trzecie
Jeśli oboje mamy do tego dystans, to no problem możemy zwracać się do siebie per "kochany/kochana" ale .. po co?

Panowie, czytaliście wątek karo1189? Fakt, że tam kobieta 'odpłynęła', ale mimo wszystko wiedząc jak to jest z tymi romansami, jej zachowanie jest dla mnie godne naśladowania, tzn. w takich przypadkach. Kobieta, kiedy (z)rodziło się uczucie do innego, szczerze wyznała, że go nie kocha, mówiąc mu, że to nie jego wina, tylko jej i się wyprowadziła. Przynajmniej postawiła choć tę część sprawy jasno, a nie tkwiła w tym kłamiąc w oczy i udając dobre małżeństwo. Oboje mieli czas by się z tą myślą, nową sytuacją oswoić. Wiadomo, jakie emocje człowiekiem wtedy targają, ona też i była u psychologa i brała tabletki. Uspokoiła się z dala, zebrała myśli, i zdecydowała.
Nie wyprowadziła od razu do kochanka, nie robiła nadziei mężowi, nie żyła nie wiadomo ile w kłamstwie, robiąc z męża jelenia. Wprawdzie nie powiedziała od razu o co chodzi, ale sądząc po tym, że się leczyła, sama musiała do tego dojrzeć, ale też była na tyle 'uczciwa', że wprost powiedziała, że już nie kocha i nie chce ratować małżeństwa. Dała sobie czas na poukładanie wszystkiego w głowie i dojście do siebie. Podjęła w końcu decyzję.
Tym samym pokazała, że ma większe 'jaja' niż panowie w tym wątku.
Ich nawet na to nie stać.
Może piszę tak bo sama tak swojego czasu zrobiłam, choć w innych okolicznościach... mając świadomość, że kocham innego, rozstałam się z facetem. Z 'kochankiem' nie wyszło, ale mam poczucie, że byłam na tyle fair, że nie zdradzałam go za plecami. Nie mogłam, nie chciałam, bo go szanowałam, choćby za to, że on mnie kochał. Emocjonalnie wiadomo, że zdradziłam, ale.. wtedy są zawsze emocje, nie wiesz co robić, ja też próbowałam naprawiać związek... Jeśli uczucie do innego zaczyna przewyższać wszystko inne, czas to skończyć... albo wyprowadzić, ochłonąć, pobyć chwilę samemu, by zebrać myśli.
Zasłanianie dziećmi jest tylko wymówką, by nie robić nic.

Piotr74 napisał/a:

Oj Roxann, ale sobie przyklad do nasladowania wybralas .
Wszystko co napisalas mialoby sens, gdyby nie jeden dosc istotny szczegol. Zona karo1189 mowiac mu o tym, ze przestala go kochac, zapomniala dodac, jaki byl prawdziwy powod tej zmiany uczuc. Gdyby rok temu nie zapomniala o tym, to zgodzilbym sie z Toba w 100%. 
A tak, to co tu jest godnego do brania z niej przykladu? Wpedzenie meza w poczucie winy? Zostawienie go samego z setkami pytan? Przychodzenie do domu i mydlenie mu oczu o zagubieniu i terapii tylko po to, zeby wieczorami miec czas na baraszkowanie w wynajetym mieszkaniu z kochankiem?
Moim zdaniem nie za celny ten przyklad.

No nie wiem ja bym wolała To niż to co nasi Panowie robią.

Roxann napisał/a:

Piotr74 napisał/a:

Oj Roxann, ale sobie przyklad do nasladowania wybralas .
Wszystko co napisalas mialoby sens, gdyby nie jeden dosc istotny szczegol. Zona karo1189 mowiac mu o tym, ze przestala go kochac, zapomniala dodac, jaki byl prawdziwy powod tej zmiany uczuc. Gdyby rok temu nie zapomniala o tym, to zgodzilbym sie z Toba w 100%. 
A tak, to co tu jest godnego do brania z niej przykladu? Wpedzenie meza w poczucie winy? Zostawienie go samego z setkami pytan? Przychodzenie do domu i mydlenie mu oczu o zagubieniu i terapii tylko po to, zeby wieczorami miec czas na baraszkowanie w wynajetym mieszkaniu z kochankiem?
Moim zdaniem nie za celny ten przyklad.

No nie wiem ja bym wolała To niż to co nasi Panowie robią.

Wolalabys byc postawiona w zawieszeniu? Nie wiedzac co sie nagle takiego po nastu latach stalo, ze partner przychodzi i mowi Ci, ze przestal Cie kochac, wyprowadza sie do wynajetego mieszkania, zostawiajac z Toba, rownie jak Ty zdezorientowane dzieci. Ale jednoczesnie przychodzil by do was, dawal jakies zludne nadzieje, poprzez proby jakichs terapii. Przeciez to wiekszy sadyzm niz to co serwuja swoim zonom autorzy. Ona zadawala mezowi bol i obserwowala jak on sobie z tym radzi. A wszystko tylko dlatego, bo nie byla pewna swojego kochanka. Jasne, ze postepowanie autorow nie jest lepsze, ale czy to jest powod aby za wzor stawiac zone karo1189?
Zapomnialem dodac, ze o ile pamietam, ta ,,wzorcowa" pani nie zlozyla pozwu o rozwod i  czeka chyba, az zrobi to karo. No faktycznie, nic tylko brac przyklad z takich ludzi

Hmmm bulwersują moje słowa kultura osobista a nie bulwesuje aspekt moralny  zachowań osób w tym wątku.Sama z radością opuszczę pisząc NIECZYŃ NIKOMU CO TOBIE NIE MIŁE!!!ale jest też inne powiedzenie POŻYCZONE ODDANE!

Roxan, pozwól, ze wtrącę swoje trzy grosze.
Rozkminy typu która zdrada lepiej świadczy o zdradzającym są jak rozważania czy lepiej jest być okradzionym z oszczędności życia przez oszusta w garniturze i uśmiechem na ustach, czy przez bandziora który od drzwi wrzeszczy pieniądze albo życie .

W jednym i drugim przypadku efekt ten sam.
A paradoksalnie, bandzior przynajmniej daje jakiś wybór

Roxan, pozwól, ze wtrącę swoje trzy grosze.
Rozkminy typu która zdrada lepiej świadczy o zdradzającym są jak rozważania czy lepiej jest być okradzionym z oszczędności życia przez oszusta w garniturze i uśmiechem na ustach, czy przez bandziora który od drzwi wrzeszczy pieniądze albo życie .

W jednym i drugim przypadku efekt ten sam.
A paradoksalnie, bandzior przynajmniej daje jakiś wybór

Piotr74 napisał/a:

Mysle, ze znasz doskonale okreslenie na to w jaki sposob postapila zona karo. To w najczystszej postaci perfidia. To ja juz uwazam, ze to miotanie sie mojej zony bylo lepsze, bo jako osoba zdradzona wiedzialem na czym stoje i jesli mialbym ochote mialem mozliwosc walki z tym. Zona rafa1189 pozbawila go tej mozliwosci, mydlac mu oczy pustymi frazesami. Dlatego porownujac jej postepownie z tym co robia panowie z tego watku. Uwazam, ze ona wcale nie jest od nich lepsza.

Wiadomo, zdrada to zdrada. W tym nie ma niczego dobrego. Jeżeli już jednak ktoś się jej dopuści, to ważne co z tym zrobi, jak się zachowa wobec osoby zdradzonej i innych zaangażowanych, w tym ew dzieci. Ty piszesz, że miałeś możliwość walki bo walczyć ogólnie chciałeś, dlatego to uważasz za coś 'lepszego'. Żona wróciła. Ale też odbywało się to w innych okolicznościach, bo jej romans się wydał a po drugie to chyba o ile dobrze pamiętam sam kochanek ją kopną. Ona jednak zdradzała Cię perfidnie, nie kryjąc tego. Ty to zniosłeś, wybaczyłeś, przyjąłeś z powrotem. Nie wiem czy to lepsze? Lepsze chyba tylko w kontekście wstrząsu, upokorzenia, by 'otrzeźwiała' by odechciało jej romansowania. Ale sam fakt, że miałeś świadomość tego co robi, że nie miała hamulców... nie wiem... mimo wszystko jednak żona Karo oszczędziła mu tego. Nie mydliła mu oczu, bo powiedziała sama mu, że go nie kocha i że chce odejść. Odeszła, by dojść do siebie, poukładać wszystko w głowie. Fakt, nie dała tym sposobem Karo możliwości, by o nich walczył, ale nie zawsze jest sens. Inna rzecz, ich dzieci są już prawie dorosłe. Myślisz, że gdyby odeszła mówiąc wprost, że się zakochała i chce pobyć sama, to by było lepsze dla Karo? Owszem, tak by było uczciwiej, ale prawdopodobnie ona sama nie widziała co robić, stąd te jej stany depresyjne, nerwica.. Każdy zdradzający czy kochanek je ma. No prawie każdy... ale każdy kolejny przypadek choćby w tym wątku to potwierdza. Fakt, źle robiła, że często wracała do domu, ale pewnie gryzły ją wyrzuty sumienia, ale też jasno komunikowała, że nie chce być z Karo. Pewnie też sama nie wiedziała, czy chce być i ew jak to będzie z kochankiem. Odeszła by być z nim lub sama. Dlatego uważam, że to lepsze niż to co robią panowie w tym wątku. Karo stracił rok... ile stracą ich żony? Nie każdy, jak Ty, chciałby walczyć o kogoś, kto cię zdradził. Jeżeli Karo do takich osób należy, dobrze, że mu odpuściła takie jazdy, jakie robiła Twoja żona Tobie albo zdradzała wracając po do domu jakby nigdy nic i udawała dobre małżeństwo, jak panowie z wątku.
Dlatego uważam, że dla Ciebie to zachowanie jest równoważne, bo ich drugie polówki nie mają wyboru. Bo albo już pozamiatane albo niczego nie są świadome, Ty miałeś, i "uratowałeś" małżeństwo. Nie każdy jednak by chciał czy byłby do tego zdolny.

Secondo1 napisał/a:

Roxan, pozwól, ze wtrącę swoje trzy grosze.
Rozkminy typu która zdrada lepiej świadczy o zdradzającym są jak rozważania czy lepiej jest być okradzionym z oszczędności życia przez oszusta w garniturze i uśmiechem na ustach, czy przez bandziora który od drzwi wrzeszczy pieniądze albo życie .

W jednym i drugim przypadku efekt ten sam.
A paradoksalnie, bandzior przynajmniej daje jakiś wybór

A może bardziej czy ktoś ukradł bułkę z głodu, czy dlatego, że mu szkoda było gotówki- skoro zaczynasz taki temat..

Roxann napisał/a:

Hrefi napisał/a:

Ja wiem tylko że złość i nienawiść działa destrukcyjne na osobę która takie uczucia w sobie nosi.

Ok, ale co byś czuł, gdyby Twoja kochanka Ci powiedziała, że spodziewa dziecka z mężem? Nie targałyby Tobą emocje? Ot tak byś to przyjął, czy, jak ja, znienawidził (w tym czasie)?

Mocne. Czułbym się oszukany, porzucony, wykorzystany. Miałbym pretensje, że wszystko co mówiła było kłamstwem. Mialbym pretensje do niej ze stanela na mej drodze. To nie jest łatwe do poukladania w głowie.

Puścił bym ją walno i wybaczyl aby nie gnębic siebie.

Roxann napisał/a:

Hrefi napisał/a:

Ja wiem tylko że złość i nienawiść działa destrukcyjne na osobę która takie uczucia w sobie nosi.

Ok, ale co byś czuł, gdyby Twoja kochanka Ci powiedziała, że spodziewa dziecka z mężem? Nie targałyby Tobą emocje? Ot tak byś to przyjął, czy, jak ja, znienawidził (w tym czasie)?

Mocne. Czułbym się oszukany, porzucony, wykorzystany. Miałbym pretensje, że wszystko co mówiła było kłamstwem. Mialbym pretensje do niej ze stanela na mej drodze. To nie jest łatwe do poukladania w głowie.

Puścił bym ją walno i wybaczyl aby nie gnębic siebie.

Jeśli antykoncepcja w związku jest po stronie kobiety, to trudno facetowi stwierdzić stan faktyczny i może tylko polegać na zaufaniu do partnerki. A ufać kobiecie, którą się zdradza, to doprawdy jest paradoks.
Zresztą antykoncepcja hormonalna nie jest całkowicie obojętna i należy robić przerwy. Wtedy z kolei kobieta jest zdana na partnera w tej kwestii.
Dlatego seks, to nie zabawa i może być tylko wtedy piękny jak wpadka jest dla obojga do zaakceptowania.

alsoski001 napisał/a:

Być może napisałeś to również po to, abym nie musiał się powtarzać )
Wypisz, wymaluj moja sytuacja. Żona, która ma kompletnie inna wrażliwość niż ja, jesteśmy jakby z dwóch różnych światów. Kiedyś nawet się z tego cieszyłem - myślałem, ze różnorodność nas wzajemnie wzbogaci, urozmaici nasze życie.
Ale teraz mysle, ze to był błąd - za mało rzeczy nas łączy - mamy inne zainteresowania, inna wrażliwość na życie kulturalne, zawodowe czy rodzinne. Moim zdaniem oba jest bardzo przewrażliwiona, podczas gdy ja jestem jej zdaniem od wielu lat nieczuły i gruboskórny. Co ciekawe, moja kochanka ma zupełnie inne zdanie i bardzo często podkreśla ze jest dokładnie na odwrót.

A wiesz dlaczego? Bo do żony nic już nie czujesz a do kochanki tak. Kocha się i za odmienność i za bycie podobnym, ale to uczucie spaja. Odmienność może być fascynująca bo poszerza horyzonty, o ile ludzie się oczywiście dogadują. Po czasie, w małżeństwie, u Ciebie jak i u Hrefiego to zaczyna ciążyć, bo brakuje bratniej duszy, zrozumienia.. Kiedy spotykasz na swojej drodze osobę, która myśli i czuje podobnie, dostrzegasz różnicę. Ja z moim ex kochankiem też tak miałam. Masz wrażenie, że spotkałeś bratnią duszę, z podobnym temperamentem, podobnie myślącym... nawet telepatia działała. I to nie tylko było moje spostrzeżenie, kiedy się rozstawaliśmy na dobre sam powiedział, że jesteśmy do siebie podobni... choć nie wiem czy to komplement

alsoski001 napisał/a:

Hrefi napisał/a:

W tym roku długo weekend majowy był wyjątkowo długi i wyjątkowo pogodny. Nie  sobie przypomnieć kiedy tak ostatnio było gorąco. Napewno dla wielu cudowny.

Wyjechałem z rodziną daleko poza miejsce zamieszkania. Nie kontaktowalem się z kochanką. Oboje chcieliśmy odpocząć.

Faktycznie trochę odpoczalem. Uspokoiłem mysli. Zdałem sobie sprawę że takie odcięcie było by skuteczne na dłuższą metę. Było sporo wolnych dni więc refleksje przyszły same. Różnego rodzaju.

Od jakiegoś czasu zastanawiam się nie nad romansem ale przedewszystkim nad tym czy takie małżeństwo to jest to co jestem w stanie akceptować nadal. Już pomijac kochankę. Liczę się z tym że gdy bym jednak odszedł od żony to mogę zostać sam przez jakiś czas.

Zdałem sobie sprawę że romans będzie mi bardzo ciężko zakończyć bo to coś więcej niż milosc. Ta miłość była budowana na przyjaźni kilkuletniej. Powoli, na spokojnie, bez wyraźnych intencji z naszej strony. Nagle niewiadomo jak, skąd ale poniedziałek stał się najlepszym dniem tygodnia bo wowczas mogliśmy zobaczyć się wzajemnie w pracy. Pojawilo się dziwne uczucie tęsknoty jednego za drugim w czasie urlopów. To było na długo przed romansem. Powinna się wówczas lampka w głowie zaświecic że coś się dzieje. Nie zaswiecila sie. Nie zdawalismy sobie sprawy co się rodzi. Teraz jak patrzę wstecz to wyraźnie widzę sygnały, które powinny nas ostrzec.

Ja z żoną różnie się calkowicie. Inaczej patrzymy na świat. Inne wydajemy sądy i inne mamy wartości. To co jest dla mnie cenne w życiu dla żony już niekoniecznie. I odwrotnie. Mało mamy wspólnych cech.

Kochanka to wręcz całkowite przeciwieństwo mojej zony. Jest taka sama jak ja tylko płeć inna. Tak samo patrzy na świat, to samo jest cenne dla niej co dla mnie. Pamiętam niejednokrotnie sytuację z pracy - jest jakiś problem z pracy, ktoś się jej pyta o zdanie. Ja przychodzę pół godziny później i mówię dokładnie to samo co ona. To wspólne patrzenie na życie w tym samym kierunku. Wydajemy takie same sądy, myślimy podobnie.
Czasem mam wrażenie jakbyśmy byli wychowani przez tych samych rodziców albo w takim samym środowisku. Jest bardzo duża zbieżność.

Dlatego nawet jak motyle w brzuchu przestaną trzepotac to zostanie to co wyzej. Zostanie dwoje ludzi, którzy widzą świat tak samo.

Nasi partnerzy też nie ułatwiają. Moja zona to nie jest typ dumniej kobiety, która puszcza faceta wolno jak on nie chce z nią byc. Nie jest taka. To kobieta która sięgnie po wszystkie znane jej środki aby mnie zatrzymać. Sama się przyznała że gdy wystąpie o rozwód to zrobi wszystko abym go nie dostał. Zaczęła grać dzieckiem. Uczy go ze jak wracam z pracy to ma łapać mnie za szyję i mówić że mnie kocha. Żona się asekuruje jak moze.

Nie wiem po co to pisze. Chyba jako autoterapia.

Być może napisałeś to również po to, abym nie musiał się powtarzać )
Wypisz, wymaluj moja sytuacja. Żona, która ma kompletnie inna wrażliwość niż ja, jesteśmy jakby z dwóch różnych światów. Kiedyś nawet się z tego cieszyłem - myślałem, ze różnorodność nas wzajemnie wzbogaci, urozmaici nasze życie.
Ale teraz mysle, ze to był błąd - za mało rzeczy nas łączy - mamy inne zainteresowania, inna wrażliwość na życie kulturalne, zawodowe czy rodzinne. Moim zdaniem oba jest bardzo przewrażliwiona, podczas gdy ja jestem jej zdaniem od wielu lat nieczuły i gruboskórny. Co ciekawe, moja kochanka ma zupełnie inne zdanie i bardzo często podkreśla ze jest dokładnie na odwrót.

Dopóki nie wyzwolisz sie od wpływu kochanki, od myślenia o niej będziesz widział w żonie wszystko co najgorsze. Pamiętaj ze w romansie poznajesz tylko tę najlepsza stronę tej kobiety. Znasz ja tylko super zrobioną na spotkanie, w super nastroju na spotkanie, nie znasz jej od strony normalnego życia i zwyczajnych codziennych problemów. Kochanka nie uważa cie za nieczulego i gruboskórnego, bo nie masz okazji pokazac jej innego oblicza samego siebie niz to co kreujesz na tajnych spotkaniach. I to jest ta iluzja w romansie.

Szary80 napisał/a:

A ty co byś wybrał ?

Kiedy jestem w domu z dzieckiem wybieram dziecko. Przy kochance rodzina odchodzi na drugi plan i wybieram kochankę.

Ważna uwaga. U mnie to nie jest wybór dziecko albo kochanka. To jest wybór dziecko albo kochanka+jej dzieci.

Swoje własne zostawiam, biorę dzieci cudzego faceta, który je kocha i niczego się nie spodziewa.

Tak z boku próbuje na to patrzeć i w głowie mi się nie miesci.