Witam wszystkie kobiety serdecznie. Na początek chciałem sie przywitać jako ze jest to mój pierwszy post.
Mój problem jest trochę skomplikowany i dlatego zgłaszam sie do was kobiet bo to o kobietę tutaj chodzi. Na imię mam Bogdan, mam 34 lata i jestem zwyczajnym przeciętnym facetem z typowymi dla faceta zainteresowaniami typu gadżety, auta, filmy S-F ( oprócz piłki nożnej). Od czasu do czasu lubię napić sie browara, lubię gotować i ponoć wychodzi mi to niezłe, sprzątam w domu, wynoszę śmieci, czyli wykonuje typowe męskie i partnerskie obowiązki. Nawet jestem dosyć romantyczny. Nieraz organizowałem jakieś miłe wypady, lub domowe kolacje z płatkami róż, lub poprostu jak jestem w sklepie to kupuje jej jakaś pierdołę, ot tak zeby wiedziała ze myśle o niej. I to tyle co myśle o sobie. Problem jest z moja partnerka ponieważ ona twierdzi ze ja nic nie robię, A kiedy cos juz zrobie to jest złe lub na odpierdziel sie.
Różnimy sie bardzo charakterami, ja jestem Baran, ona Waga. Ja lubię stawiać na swoim i dobrze o tym wiem ze jest to moja wada ale moja partnerka wszystkie rozumy pozjadala i na wszystko ma swoje rady. Nawet jak auto mi sie popsuje to ona mi części szuka i pózniej wypomina ze moje sie psuje a jej nie. Ciagle żyje w stresie ze zrobie cos złe. Albo złe powiesiłem pranie, a to złe posprzątałem, mam złe zdanie na jakiś temat bo inne niż ona. Kiedy zostanę o cos poproszony to wiadomo ze nie mam prawa odmówić bo jestem wyzywany, poniżany. Ja wiem ze może wydać sie dla was śmieszne ale po kilku latach to juz doprowadza człowieka do rozstroju nerwowego. Pamietam ze kiedyś zrobiła mi awanturę bo chciałem sie sam spakować na wakacje a przecież ja nie bede tego wstanie zrobić tak dobrze jak ona. Chciałem dodać jeszcze ze mieszkamy za granica, mieliśmy kupić kiedyś dom kredyt ale moja partnerka sie wycofała w ostatniej chwili. Ślub chce mieć ale nie mamy wystarczajaco pieniędzy ( jej zdaniem), dziecko chciałaby mieć ale kiedy ja o tym wtrącam to słyszę ze na dziecko nas nie stać (po raz kolejny tylko jej opinia). A pieniędzy nie mamy tylko dlatego ze ja jestem rozrzutny i żyje ponad stan i ze zanim sie poznaliśmy to ona miała więcej a teraz nie ma nic( czyli znowu moja wina) Poprostu zacząłem odbijać piłeczkę, i teraz jest coraz gorzej. Mówimy sobie takie przykre rzeczy ze w normalnych okolicznościach by mi to przez gardło nie przeszło. Doszło do rękoczynów. I wiem ze jako facet nie mam prawa podnieść ręki na kobietę ale ona podnosi ja na mnie. To jest chore. Miłość przerodziła sie w najwieksza nienawiść. Nie znam sie na pisaniu takich poematów dlatego bądźcie wyrozumiałe.
Podobne tematy
Hmmm oboje macie mocne charaktery.. Twoja partnerka chyba bardziej..Usiadzcie i porozmawiajcie na spokojnie,powiedzcie co Was boli,czego oczekujecie. OBOJE musicie cos zmienic i zawalczyc o Was. Samo sie nie naprawi.. Tylko szczera rozmowa.. 
Mieliśmy miliony powaznych rozmów. Na początku dawało to jakiś efekt na kilka miesięcy, niestety teraz niepotrafimy nawet dokończyć takiej rozmowy. Z reguły taka rozmowa kończy sie kłótnia i wypominaniem tego co było kiedyś lub ze ja nie słucham albo ze mam w dupie. A i ulubione powiedzonko, ze gdybym czasem posłuchał to wszystko było by łatwiejsze. Ostatnio doszło ze jestem bez serca i ze hamem jestem. Nie bede owijał w bawełnę ze ja tez święty nie jestem bo jako baran wyznaje zasadę oko za oko ale właśnie w tym powiedzeniu jest zawarty cały sens. Cos za cos czyli ugryź mnie pierwsza a tez cie ugryze. Ja prawie nigdy nie gryzę jako pierwszy.
Ale rozumiem ze na poczatku zwiazku wszystko bylo pieknie ladnie,wiec taka zmiana zachowania z jej strony musi byc czyms spowodowana?
Na początku z reguły jest pięknie. Trzeba sie rowniez starać aby pozostało pięknie. Jeżeli jedna strona sie stara a druga nie to nic z tego nie bedzie. Ja uważam ze my oboje sie staramy ale tak bardzo sie różnimy ze nie jesteśmy w stanie sie dogadać. Moja partnerka natomiast twierdzi ze gdybym sie nagiął do jej zasad to bylibyśmy szczęśliwsi.
Heh ta Twoja partnerka to ma naprawde mocny charakterek.. Gdybys sie nagial do jej zasad? I grac pod jej dyktando? Mysle ze dlugo bys nie wytrzymal.. Zwiazek to kompromisy, i jedna strona i druga. Coz, bardzo sie roznicie charakterami. Wiesz, musisz sam zdecydowac czy chcesz takiego zwiazku,czy jestes szczesliwy,czy ja przede wszystkim kochasz.. Bo w to ze ona sie zmieni nie wierze,moze tylko na chwile,a pozniej znowu bedzie to samo..Mowia ze przeciwienstwa sie przyciagaja,ale pozniej niestety jak w Twoim przypadku moga wyjsc te roznice.Rozmowa mowisz nic nie daje,i w dodatku konczy sie klotnia.. Niewiem czy jest sens byc dalej w tym zwiazku..
Wiem ze charakterek ma i niejedna osoba juz tego doświadczyła. Fajnie byłoby być poprostu sobą, mieć chwile takie ze jak mam na cos ochotę to wtedy to robię lub nie robię jeżeli tej ochoty nie mam. Przy niej wszystko jest zaplanowane. Nie ma spontaniczności. Nawet jej niespodzianek nie robię typu wypad za miasto bo ona musi wiedzieć dużo wcześniej. Ja lubię odkrywać nowe miejsca i jestem moim skromnym zdaniem bardzo tolerancyjny. Wiele razy mi powiedziała żebym nie traktował jej jak kumpla, a przecież moja przyszła żona musi być tez kumplem. Zreszta z kumplami to osobna sprawa bo każdy jest zjebany dla niej. No i wtem sposób dotarliśmy do zagadnienia jakim jest brak zaufania!!!
No dokladnie,tak jak piszesz. Trzeba byc soba,a nie udawac kogos kim ona chce zebys byl.. Zycie jest tylko jedno I ten brak zaufania.. Zaufanie to PODSTAWA zwiazku, jesli go brak to jest nie halo. A co Twoi kumple mysla na jej temat?
9 2016-02-27 01:58:51 Ostatnio edytowany przez bodzio69 (2016-02-27 02:00:06)
Z tymi kumplami to sie trochę wykruszyło od kiedy jesteśmy razem. Byli tacy co mówili ze to poprostu nie jest dziewczyna dla mnie. Niechce zeby ktos teraz myślał ze tylko jadę po niej. To napewno jest dobra dziewczyna i wiele miłych chwil spędziliśmy razem. Założę sie ze ona by teraz napisała to samo o mnie. Kiedyś juz próbowałem odejść ale ona obiecała ze będziemy sie od tej pory szanować i ze musimy sie oboje starać. I znowu było fajnie na chwile a potem jakieś docinki i niezadowolenia sie zaczęły ze ja czegoś tam nie zrobiłem znowu. To sie takie dziecinne zrobiło ze ona lata za mną i mnie ciagle strofuje jak mama bo cos według niej jest nie tak, a wieczorem sie do mnie tuli i nie może zrozumieć czemu ja nie chce z nią gadać.
Ale wracając do kolegów to koledzy zawsze powiedzą zeby sobie zmienić póki jeszcze można a ja chciałem sie dowiedzieć co wy kobiety myślicie, bo to może ja jestem jakiś do życia w parze nieprzystosowany.
Jestescie obydwoje winni za to jak jest miedzy Wami. I ona i Ty. W zwiazku razem sie podejmuje decyzje. Jesli chcecie to uratowac to czeka Was ogrom pracy,kazde z Was musi byc w to tak samo zaangazowane. Moze warto skorzystac z porady/pomocy specjalisty. Powodzenia zycze.