Psychofag, socjopata. Toksyczny związek. - Netkobiety.pl

Zapisalam się na terapię DDA, dostałam skierowanie od psychologa. Zerwanie całkowitych kontaktów jest niemożliwe- mamy malutkie dziecko.

Czuję, że ta walka to dopiero początek moze 1/10. Jest to człowiek obsesyjnie zazdrosny. Ma urojenia że go zdradzam bez przerwy. Wymyśla niestworzone historie. Pisze do znajomych z pracy czasami nawet w moim imieniu. Znamy się 12 lat. Bywał zazdrosny ale ostatnio jak by go coś opetalo. Wyzwal mnie, powiedział że odkrył prawde i pokazał mi zdjęcia jakiejś kobiety z portalu randkowego po czym zaczął mi wmawiać że to jestem ja ale te zdjęcia przerobilam w programie i zmienilam kolor włosów. No odjazd totalny. Mamy małego synka 4 miesiące gdzie niby miałabym go zdradzać?

Przed porodem i w czasie ciąży były kłótnie ale sprawiał wrażenie ze bardzo czeka na dziecko. Był szczęśliwy. Pomagał dużo w obowiązkach domowych np. Robił pranie, sprzątal. Chodziliśmy do szkoly rodzenia i poród też byl rodzinny. Wspierał mnie a juz rano przyjechal do szpitala z jedzeniem. Cieszyłam się że mój mąż jest przy mnie. Przygotował mieszkanie na nasz przyjazd do domu. Przez pierwsze tygodnie zajmowal się małym. Zmieniał pampersy, kapal i nawet zostawał z nim sam. Po miesiącu zaczęły się te straszne zachowania. Skandalicznie się do mnie zwracał. Miał pretensje ze nie ugotowałam obiadu. Najgorsze jest to że to spadło na mnie jak piorun. Tego dnia normalnie siedzieliśmy jak co wieczór i rozmawialiśmy o różnych sprawach. Położyłam się spać a on wpadł obudził mnie i zaczął pokazywać jakieś zdjęcia. Potem to już awantura na całego. Musiałam wezwać policje bo straszył mnie że mnie uderzy ( nie zrobil tego) darl sie, wyzywal mnie okropnie, zabrał w końcu telefon i nie pozwolił mi wyjść z mieszkania. Jak jakiś psychol najgorszy się zachowywał. Nigdy nie miał takich napadów.

Od 3 miesięcy ma zupełne wahania nastrojów. Zmienia się z minuty na minute. Raz mnie kocha i chce żeby było dobrze, a za godzinę wmawia zdrady i obraża. Jakby miał dwie osobowości. Nie wiem co się stało...

Stary tekst, ale niestety aktualny.

Podobnie rzecz się ma z przemocą psychiczną.

A może zamiast zastanawiać się nad mężem i jego zachowaniem, zajmij się sobą i motywami swych decyzji?

Na ten moment jestem tylko zdruzgotana swoją głupotą. Jest mi wstyd okropnie i nie potrafię pojac jak i kiedy to się stało, że granice wyszły daleko poza margines tolerancji. Jak mogłam na to pozwolić? Zadaje sobie mnóstwo pytań.

I koniecznie zaopatrz się w broń może być paralizator zrób kursy strzeleckie walki jak krav maga. Tak w razie czego też nabierzesz pewności. Były już różne tragiczne przypadki. Lepiej dmuchać na zimne.

noś ze sobą gaz pieprzowy

Nic ci nie pomoże, jesli sama ze sobą nie będziesz chciała dojśc do ładu. To jak z jazdą na rowerze, niby ktoś ci może pomóc się nauczyć jeżdzić, ale złapanie równowagi do trzymania się w pionie, to już tylko twoja ciężka praca i wola.

Czytając ciebie, jakby wróciło wszystko to, co przeżyłam przed laty z moim psycholem. Tylko mój jeszcze bił mnie do nieprzytomności, nawet w ciąży. Bałam się uciec od niego, bo starszył mnie, że mnie znajdzie i zabije, mnie i dziecko. Więc pozwalalam się tluc w imię tego, by mnie nie zabił.. Do tego dochodzi w toksycznym zwiazku

Na swoje usprawiedliwienie mam tylko to, ze byłam bardzo młoda i nie miałam nikogo, kto mógłby mi pomóc.

Psychopata oplata cię dokładnie swoimi mackami, zna cię na wylot i wie, jak tobą manipulować, byś ciągle żyła w strachu. Wszczyna awantury o wszystko, bo to daje mu przewagę nad tobą i skutecznie cię paraliżuje. On wstrzyka ci strach jak jad paraliżujący. Sorry za to porównanie, ale nic innego nie przychodzi mi do głowy.

Przede wszystkim zacznij kierować swoim życiem. Tylko od ciebie zależy, czy coś wyniesiesz z terapii, czy skorzystasz z porad psychologa i w końcu, czy weźmiesz pod uwagę rady babek z tego portalu. Tylko ty możesz uratować wiele lat swojego życia.

Cyt;
" Do tego jest bardzo przystojny, potrafi być opiekuńczy i czuły."

Jesteś w toksycznym związku, dotrze do ciebie w końcu ta prawda? Jeśli nie, to na nic wszelkie wysiłki dla ciebie.
Chcesz się dać poniewierać facetowi, bo jest przystojny? Nie wiem, czy nie tracimy czasu dla ciebie. Sorry za te słowa, ale jak będziemy cię głaskać i ci wspólczuć, to chyba ci wystarczy do nastepnej awantury, ktorą wykreuje twój mąż?
Jeszcze cie nie uderzył? Jaka ulga.

P.S.
Od kiedy czujesz się gorsza od niego? Mniej atrakcyjna dla innych np, ?
Aż bije po oczach twoje współuzależnienie od psychofaga. Gdzie jest to dno którego musisz dotknąć, by sie od niego odbić?

Co to znaczy, że jest lepszy od Twojego ojca alkoholika? To, że ktoś zabił, na przykład 5 osób, a nie tylko jedną, nie robi z niego świętego- to ciągle zabójca. Tak jak Twój mąż, choć Cię (jeszcze) nie bije, jest przemocowcem z problemami pod kopułą. Bardzo mało się musisz szanować, że taka minimalna "poprawa" jest dla Ciebie warta ciągnięcia tego małżeństwa

Nieźle też tyrasz swoje dziecko. Daj mu następnych parę lat, a będziesz matką kolejnej patologii z cyklu DDD.

O uzależnieniu męża autorki nic, jak dotąd, nie wiadomo.

I jeszcze do nadziei, której, Autorko, czasem się trzymasz.
Tę samą energię, którą wydatkujesz na tworzenie i czepianie się ułudy, mogłabyś użyć do budowania swego szczęścia i bezpieczeństwa opartego na sobie, do budowania i zbudowania swej niezależności.
Uzależnienie/zależność nie znika, gdy znika obiekt uzależniania/zależności; głód abstynencyjny się nasila. Okłamujesz samą siebie - to też jeden z objawów uzależnienia.
Możesz zacząć się leczyć i wyjść z uzależnienia, możesz żyć do końca życia jako osoba uzależniona. Bywa i tak, że zależność od jednego człowieka zamieniana jest na zależność od innego, niestety tym innym najczęściej jest... dziecko. I ono przez lata musi dźwigać na swych barkach osobę, która jemy miała zapewnić dobre warunki do rozwoju,

Bardzo powtarzalny schemat toksycznych związków, Twoja mama była ofiara i Ty tez jesteś. Musisz nauczyć się dobierać odpowiednich partnerów, złamać wzorzec wyniesiony w młodości. Nie obwiniaj się za ta sytuacje, miłość czasem potrafi wybaczać zbyt wiele. Co do Twojego męża, on potrzebuje pilnej pomocy psychiatrycznej. Poczytaj o syndromie sztokholmskim.

Dziękuję za wszystkie wypowiedzi. Musicie zrozumieć, że ja nie chcę być ofiarą i chce z całych sił wyplatac się z tego czegoś. Byśmy razem wiele lat i w dodatku od 17 roku życia więc na przeztrzeni lat nasze charaktery, poglądy, drogi zawodowe się zmieniały. Można powiedzieć że dorastalismy razem i może dlatego czuję taką wiez emocjonalna z tym czlowiekiem. Czuję się jakbym była odpowiedzialna po części za to jak ten związek wygląda.

Z tym syndromem sztokholmskim to bardzo trafiona uwaga. Myślę że mam dla niego ogromne pokłady współczucia i zawsze jest mi go szkoda. W książkach o tematyce toksycznych związków piszą, ze jednym z podstawowych kroków jest wyzbycie się litości i współczucia do takich osób. On nie miał litości gdy mnie ranil. Mój płacz nie wzbudzał w nim współczucia. Nie przestawal mnie ponizac.

Ktoś tu napisał że mało się szanuję będąc z takim człowiekiem. Tak to prawda. Też mi wiele razy przyszlo to do głowy. Myślałam o sobie wiele razy jak o głupiej naiwnej babie. Przestałam się szanować. Przestałam o sobie myśleć i nawet się lubić. Stałam się kimś kim zawsze gardzilam. Pycha kroczy zawsze przed upadkiem. Ja teraz się czolgam do wyjścia ale pierwszy krok za mną. Teraz gdy nie mieszkamy razem i ograniczam nasze kontakty do minimum łatwiej mi to wszystko analizować i myśleć o sobie. Wiem jednak że muszę się dobrze przygotować do walki o siebie bo przeciwnik jest trudny. Dlatego każde Wasze wypowiedzi są na wagę złota. Nawet te nie do końca dla mnie przyjemne. Najważniejsze to odkryć prawdę która jest bolesna. Kawałek po kawałku a taka terapia przez pisanie jest naprawdę pomocna.

Syndrom sztokholmski w toksycznych związkach to trochę inna sprawa niż w przypadku porwania czy napadu i nadal uważam że to była trafiona uwaga.

nieregulaminowy link

Proszę nie podkreślać na każdym kroku, ze napisałam że mąż jest przystojny, wymienialam jego zalety ( niewiele ich miał), taka jest prawda☺

To, że nie chciałabym żeby znalazł inną ofiarę to też nie mogę się zgodzić bo jestem gotowa takiej kobiecie wysłać kwiaty w podziękowaniu. Byłoby mi dużo łatwiej bo nie skupiałby uwagi na zatrzymywaniu mnie a tego akurat potrzeba.

Kasiola rozumiem przez co przechodzisz i też oferuję wsparcie. U mnie w rodzinie zdania są podzielone bo mama stanowczo odradza powrót do niego. Babcia podobnie jak u Ciebie twierdzi że powinnam wrócić bo dziecko małe i potrzebuje ojca itp. Byłam u psychologa i o dziwo stwierdziła że te wybuchy po porodzie to może być fakt że nie radzi sobie w nowej roli, brak seksu przez długi okres czasu i napięcie z tym związane. Dodatkowo stwierdzila ze ma bardzo niska samoocene i boi się ze go zostawie dlatego tak oskarża o zdrady. Poza tym stwierdziła że nie jest zły chlopina. Już wiecej do niej nie poszłam oczywiscie. Zaleciła wspólna terapię. Drugi psycholog stwierdził że na odejście zawsze mam czas i żebym nie podejmowała takich kroków tylko poszła z nim na terapię. On chce niby iść, ale ja juz nie chcę. Idę na terapie ale sama do trzeciego psychologa który ma podejscie zupełnie inne. Kazał skupić się na sobie. Badać swoje emocje i nie pozwolić na poniewierke.

Ja trafiłam na bardzo dobrego psychologa. Od razu powiedziałam że ja nie widzę ratunku , ja nic nie czuje, boję się ale jestem uzależniona napewno. Tu ja nie chce na terapię bo nie widzę sensu. Ja nie wierzę w jego zmianę. On opowiada na sucho że się zmienił i ciągle wypomina mi zdradę że mam przyjaciela. Więc to nie tędy droga. Również dorastalismy razem. Poznaliśmy gdy miałam 18 lat. Teraz mam 30. Budowalismy ten związek , dom rodzinę. Nasze dziecko ma 7 lat.
On Tobą manipuluje. Jak moja rodzina. Mama absolutnie nie chce się zgodzić na rozstanie. Ciągle próbuje mnie jakoś zmusić. Ja nie dam rady, nigdy jej tego nie zapomnę, że nie chciała mi pomagać tylko wpychala mnie znowu w ten syf.
Jak to powiedział mój psycholog "nikt nie może pani zmuszać i mówić co robić jeśli boi się pani znowu dostać wp*&^%$l" to do mnie przemówiło. Nikt nie ma prawa mnie bic

Nikt nie ma prawa Cię bić. Masz prawo do szczęścia. Twoje dziecko ma prawo do szczęścia. Gratuluję Ci takiej odwagi pomimo że rodzina Cie nie wspiera. Jesteś bardzo silna i na pewno uda Ci się wytrwać w decyzji o odejściu od oprawcy. Myślę, że wiele jeszcze przed nami. Mój mąż myśli że jak zawsze mnie zmanipuluje, ale czuję się coraz silniejsza i pewna swej decyzji. Chce odejść. Stanowczo, bez kompromisów i z odwagą!!!!!

Zawsze można się wylogować i robić coś innego. Nie sprawiaj dodatkowych przykrości Autorce.

Autorko, kontynuuj terapię. Jest Ci bardzo potrzebna.
Na niej zrozumiesz pewne mechanizmy własnego postępowania, nauczysz się radzić sobie z emocjami i w końcu sama dojdziesz do tego, co chcesz dalej zrobić ze swoim życiem.
Najlepiej byłoby odseparować się od toksycznego człowieka, z którym żyjesz, ale zapewne nie jesteś jeszcze na to gotowa.

Na Twoim miejscu poszukałabym również grupy wsparcia. Fajnie jest czasem wymienić się doświadczeniami, podzielić bólem, poszukać wsparcia u ludzi, którzy przeżywają coś podobnego.
Trzymaj się.

Sytuacja jest bardzo prosta, nie licz na to że on się zmieni. Zmieni się ale dopiero jak osiągnie próg graniczny (rozwód, mniejszy kontakt z dzieckiem).
Takie sytuacje się zdarzają, one kształtują charakter. Przerabiałem podobne tematy co Ty i od tego momentu moje życie zaczęło się zmieniać paradoksalnie na lepsze. Bądź egoistką (każdy w dużym stopniu jest), nie uzależniaj swojego życia od kogoś kto nie jest gotowy na bycie Twoim mężem. Będzie Tobą manipulował, płakał, "chciał popełnić samobójstwo", ale to Ty jesteś odpowiedzialna za swoje życie i od Ciebie zależy wszystko. Życie nie jest łatwe, to mit wmawiany dzieciom które potem w dorosłym życiu nie mogą się odnaleźć. Trudna i bolesna decyzja jest czasem lepsza niż status quo. Zrób sobie bilans zysków i strat biorąc pod uwagę to że on się sam z siebie nie zmieni. Zmieni go sytuacja od której nie będzie odwrotu. Szkoda życia na nadzieje, wszystko jest kwestią naszych wyborów i to od tego zależy nasze szczęście.

Nie chodzi o to żeby o tym zapomnieć tylko to zaakceptować, zrozumieć i patrzeć na to z boku, wiem że łatwo powiedzieć ale taki jest schemat, tak się leczy traumy. Emocje nie są nami, jeżeli to się zrozumie twoje przykre doświadczenia nie będą miały negatywnego wpływu na Twoje dalsze życie a często przykre sytuację są źródłem siły w późniejszych etapach życia.

Prawnik dobrze Ci powiedział. Jeżeli byś miała sprytniejszego męża z lepszym prawnikiem, mogłoby być orzeczenie o rozpad małżeństwa z Twojej winy jak absurdalnie by to nie brzmiało. Ale dopóki nic złego się nie stało można wydawać oceny o kimś kto wykonywał swoją pracę.

Napiszę tyle: jakby mój partner zaczął tłuc kubki, bo dostałam kartkę na urodziny od kolegi, to nie byłby już moim partnerem. No, ale ja mam normalne granice.

U Ciebie widać, że nic poprawnie nie działa. Nie ma granic, są ciągłe próby pracy w związku za dwoje, usprawiedliwianie faceta, uleganie szantażom, nawet akceptacja zdrady (!). Terapeuta jest jak najbardziej dla Ciebie. Widać wyraźnie, że masz kompletnie nieprzepracowane DDA. Polecam również książkę Susan Forward "Kobiety, które kochają za bardzo".

I tego od ciebie oczekiwałam... Tak myśli i czuje kobieta, która już dojrzała do tego, by walczyć o siebie i dziecko. Weszłaś na dobra drogę, tylko z niej nie zbaczaj, proszę. Nie ma nic gorszego niż godzenie się ze status quo, zasłaniając się wymówkami, wszystko jedno jakimi.  Wiem, jak się boisz i jak czarna wydaje ci się przyszłość.. Ale to tylko złudzenie. Jeśli wyjdziesz z tego dołka w jakim jesteś, to zauważysz, że wszędzie wokól  jest jaśniej i lepiej. Wszystko musi się zacząć w twojej głowie.. już się zaczęło. I to mnie cieszy. Wspieram cię myślami, jestem z tobą.
Trzymaj się.

Witajcie.
Napiszę co się w temacie wydarzyło. Jestem twarda i nie pozwalam sobie na łzy rozpaczy. Mąż bardzo chce się pogodzić mowi że bardzo kocha itp. Zacisnelam zęby i staram się nic absolutnie nie wspominać. Był dzień gdy czułam się jak na głodzie narkotykowym - myślałam o tym żeby tylko mnie nie omamil pięknymi slowkami.

Czytając książki i fora zaczęłam wątpić czy jest on socjopata czy psychofagiem. Nie zgadza się wiele np. Maz z naszego 11 letniego zwiazku dopiero od 3 lat zachowuje się agresywnie ( przemoc psychiczna) co nie od razu wyszlo z niego całą siłą a stopniowo. Wszystko jest związane z jego zazdrością. Najpierw był to np. Zbity w gniewie kubek a potem coraz gorzej.

Ma bliski kontakt z rodziną oraz wielu znajomych i wieloletnich przyjaciół. W kręgach tych jest postrzegany jako osoba pomocna, uczynna itd.
Kiedy go poznałam i potem przez wiele lat był to bardzo dobry człowiek. Zawszw pomagał innym w potrzebie. Rodzina mogla na niego liczyć. Ja zawsze moglam na niego liczyć( naprawa auta, pomoc w obowiazkach domowych, pocieszenie w trudnych chwilach).

Jego hobby to siłownia, dbanie o sylwetkę. Dowiedziałam się od znajomego, że brał on sterydy. W sumie zgadza się... Okres od kiedy jest taki agresywny i nadpobudliwy to właśnie zaczęło się od kiedy zaczęła się siłownia.

Zastanawiam się czy to nie sterydy zrobiły mu takie spustoszenie w głowie. Huśtawki nastrojów, agresja słowna. Kiedyś panow
Rozmawiałam z jego rodziną i też stwierdzili że on taki nie był.

Tak masz rację. Zdaję sobie sprawę ze swojego uzależnienia. Tylko czy to co robi - robi z premedytacją(jak psychofag) czy z powodu zażywania sterydow i nie do końca świadomie ( choć sterydy brał świadomie) To jest naprawdę trudne nie szukać tych usprawiedliwien. Czytam potem to co piszę i samo mnie to otrzezwia. Dzięki temu widzę jak ja szukam wymówek dla niego. Na szczęście zamiast pisać do niego piszę do Was:)

A co za różnica?

Nikt go nie zmuszał do brania sterydów. Sam się na to zdecydował, a że jest dorosłym facetem, zrobił to świadomie. Jeżeli nabranie masy jest dla niego ważniejsze od życia rodzinnego, to chyba jasnym jest co się dla niego liczy. Mówiąc prosto, ma Cię w doopie.

Przygotowywałabym pozew rozwodowy, na Twoim miejscu.

Chapeau bas!

Jak wpadnie kamyczek to go wyciągnę i pójdę dalej...
Oczywiście nie jest tak słodko bo nadal trwają te ataki na moją psychikę, tym razem miłości, obrazki jak to może być cudownie, obietnice poprawy i nawrócenia... Pierwszy raz od xx lat w to nie wierzę. Nie pracuje moja wyobraźnia i podejście życzeniowe tylko rozum w czystej postaci.

Nie złamie mnie tym razem. Jestem gotowa na każdy desperacki czyn z jego strony. Wiem też że po fali uczuć które nie zadzialaja przyjdzie czas na szantaż i obarczanie winą. Pewnie cały wachlarz desperacji przede mną...

To fakt wiele razy mnie zaskoczył. Czyli spodziewaj się niespodziewanego to najlepsze określenie☺