Jak poradzić sobie z rozstaniem

Chłopak zostawił mnie 9 miesięcy temu. Byliśmy razem 2 lata. On ma 24 lata ja 22. Nie mogę sobie od tego czasu ze sobą poradzić codziennie płaczę, tak od 9 miesięcy nie miałam ani jednego dnia bez płaczu, mam przez to wszystko straszne problemy ze zdrowiem (naprawdę moje zdrowie nie wytrzymuje tego napięcia), oraz z nerwów bardzo schudłam. Ten smutek jaki towarzyszy mi od 9 miesięcy jest najgorszą rzeczą jaka spotkała mnie w życiu, nigdy nie miałam tak strasznych 9 miesięcy. Z jednej strony nie dziwię się chłopakowi, że mnie zostawił, bo prawdopodobnie jestem chora. Z życia potrafiłam zrobić mu niezły syf... raz byłam dobra, miła, uśmiechnięta, a po kilku godzinach potrafiłam go obrażać. To samo w rodzinie, wszyscy najbliżsi myślą, że mam borderline i powinnam zacząć się leczyć. Rodzina już nie ma do mnie siły, bo przez kilka tygodni jestem dobra i miła, aż nagle jednego dnia mi coś odbije i zaczynam wyzywać  wszystkich, a szczególnie mamę. Najgorsze jest to, że nie robię tego celowo, ja po prostu nad tym nie panuję. Ale co do chłopaka, to ja naprawdę nie mogę przestać o nim myśleć. Bardzo często do niego piszę i proszę o spotkanie, bardzo często błagałam go by do mnie wrócił. Nie raz widział, że ledwo trzymam się na nogach, ale mimo, to zawsze stanowczo powtarzał, że to koniec. Ja nie mogę tego przeżyć dlatego, że gdy nie miałam swoich głupich zachowań, to byliśmy naprawdę dobrą parą. Nie raz planowaliśmy wspólną przyszłość, ja naprawdę w to wszystko wierzyłam, że może się udać. Kiedyś spotykałam się z 2 chłopakami i spokojnie zakończyłam znajomość, a z tym facetem nie potrafię... ja tak bardzo go kocham . Od nowego roku planuję wybrać się na leczenie, bo niszczę innym życie, ale to nie jest najgorsze, najgorsze jest to, że niszczę życie sobie. Nawet nie potraficie sobie wyobrazić co dzieje się nie raz w mojej głowie... Wiem, że były zaczął spotykać się z inną dziewczyną, aż mnie ściska w sercu jak o tym myślę, bo zamiast chociaż spróbować mi pomóc, to po prostu mnie olał, mimo, że widzi jak bardzo mi zależy i jak bardzo cierpię. Dodam, że mam bardzo niską samoocenę mimo, że obiektywnie mimo młodego wieku sporo w życiu osiągnęłam, to mam się za totalne gówno, naprawdę w moich oczach jestem nikim. Jeszcze gdy odrzuca mnie były, to bardziej potęguje moje myślenie "jesteś totalnym zerem, dlatego Cię zostawił". 9 miesięcy i naprawdę nie polepszyło się w moim samopoczuciu nic. Jest tak beznadziejnie jak na początku, a ja byłego kocham ciągle tak samo mocno. Co ja powinnam zrobić?