Beznadziejnie zauroczona w ideale

Cześć drogie czytelniczki Opowiem historię moim chorobliwym zauroczeniu, mam nadzieję że ktoś pomoże otworzyć mi oczy... Chyba nie mam komu już o tym opowiedzieć.
Poznaliśmy się jako dzieci i nic. Jako licealiści odżyła znajomość i się klika razy spotkaliśmy zaprosił mnie na randkę w Walentynki. Wtedy jeszcze byłam strasznie zachowawcza mimo tego że mi się bardzo podobał. Nawet wtedy coś mówił, że fajnie byłoby spedzać wiecej czasu razem i takie tam, ale okazało się, że za pół roku wyjeżdza do Stanów kończyć liceum (piekielnie inteligentny), wtedy bezosobowo powiedziałam mu że nie  wchodzę w układy które nie mają przyszłości, co to za układ on tam a ja tu. Z resztą nie rozumiałam czego on ode mnie chciał skoro ja byłam i nadal jestem szarą myszą, w jego towarzysystwie czułam i nadal czuje się jak idiotka choć nigdy nie dał mi tak odczuć. Z każdym rokiem robi międzynarodową karierę, a ja zajmuje się  pracą i swoją pasją tutaj gdzie się dawno poznaliśmy,na skale "lokalną". Przez już 6 lat regularnie jak przyjeżdża ze Stanów na świeta i wakacje to się spotykamy tutaj w Polsce (raptem kilka razy w roku). Wydawało mi się zawsze że może coś jeszcze do mnie ma, coś czuje, ale nigdy nie powiedział tego wprost. Fajnie spędzamy czas zawsze coś robimy, bardzo dobrze mi się z nim rozmawia, ciągle żartujemy. Nie wiem czy to normalne jak na kolegę/przyjaciela? Mieliśmy takie zrywy, że jak był tutaj to nawet w nocy był w stanie się spotkać żeby pogadać, albo chodziliśmy pogadać o 6 rano , kiedyś prosto z lotniska przyjechał na moją publiczną prezentację. Regularnie mnie komplementuje. Zapraszał mnie nieraz do swojej rodziny na grila, nad wyprawe na wodę, na impreze z jego znajomymi. Ale zawsze stchórzyłam, jego cała rodzina jest wyjęta z encyklopedii, po prostu idealni. Woda odpadała na wgląd moich chorob o których on nie wie, wiec odmawiałam. Impreza z znajomymi którzy raczej komunikują się po angielsku.. nie chciałam się skompromitować. W sumie jestem inteligentna, bystra, podobam się facetom. Jednak koleje losu, choroby też, potoczyły tak że nie rozwinełam skrzydeł jak on. A i jeszcze z rozmów z nim, przynajmniej z jego informacji wynika że nie miał przez te lata dziewczyny, przynajmniej nie spotykał się z kimś regularnie. Ale mnie też o to nigdy nie pyta, wiec może go to nie interesuje, hmmm.
Zastanawiam się czy skoro on jest tak otwarty do ludzi o czym świadczy jego zachowanie, czy takie wyrazy sympatii do mnie to coś wyjątkowego czy norma. I po drugie czy powinnam z nim zerwać kontakt zapomnieć dla własnego dobra psychicznego, czy odważyć się coś powiedzieć, czy jak coś powiem co myśle w głebi nie bedzie to śmieszne po tylu latach? Bo mimo wszystko jest bardzo fajnym kolegą i nie chciałabym żeby kontakt się urwał, nie chciałabym się też wygłupić...
Z drugiej strony wiem że dnia i nocy nie da sie połączyć...
Proszę jak macie chwilkę doradźcie mi coś, powiedźcie co myślicie.