Co sadzicie o ludziach szukajacych pomocy finansowej na portalach?

Jak dla mnie to już akt desperacji bo:
1. osoba jest już tak potrzebująca, że szuka na forach, gdzie nikt jej nie zna i szanse są małe na pomoc
2. Osoba ta szuka frajera bo nie chce jej się isć do pracy, woli żebrać
Jestem sceptycznie nastawiona, ponieważ wielu ludzi oszukuje i tak naprawdę wykorzystują dobroć innych osób, przez co wzrasta niechęć i ostrożność i niestety często ci naprawdę potrzebujący nie uzyskują pomocy.
Ja musze zawsze sprawdzic czy dana osoba rzeczywiście pomocy potrzebuje  ale z drugiej strony gdy w sklepach są zbiórki zywnosci przyłączam się, bo raczej jedzenia nie będą sprzedawac a zawsze do kogos trafi.
nigdy nie wysyłam/nie daje pieniędzy. Chętnie daje zabawki dla dzieci, ubrania, środki chemiczne czy wlasnie zywnosc.

Pomagam zwierzakom - bo te sprawy są prostsze, łatwiej jest zweryfikować komu i na co daje się pieniądze. Wspieram akcje losowe - gdy zdarzy się jakiś kataklizm. Czasem, z mieszanymi uczuciami, wpieram ludzi na ulicy - ostatnio jakaś babcia zaczepiła mnie, że nie stać ją na wykupienie leku, że od dawna nie jadła... itp - dałam jej na te leki, po czym jak odeszłam zauważyłam, że zaczepiła kolejną dziewczynę i tamta też jej dała. Nie wiem, może dałam się złapać, może ta kobieta rzeczywiście potrzebowała i na leki, i na coś do zjedzenia.
Natomiast co do internetowych "potrzebujących" - to chyba żaden nie przeszedł "elementarnego testu", takiego jak I_am_Lilith napisała, wrzucasz w internet zapytanie kim jest potrzebujący... i wyświetla ci się wiele informacji, komentarzy innych, którzy już wcześniej próbowali pomagać. Dlatego raczej nie pomagam takim osobom.
Gdyby się rozejrzeć, to można znaleźć potrzebujących wokół siebie - kiedyś wywalałam ubrania, z których wyrósł mój syn, ale zgadałam się z kobietą, której sąsiadka ma 6 dzieci! i przekazałam te (i inne jak gry) rzeczy, bo one nawet nie były zniszczone, tylko dzieciak wyrósł z nich.

Też tak kiedyś myślałam ale teraz internet można mieć w telefonie za 2 zł dosłownie albo iść do biblioteki i skorzystać za darmo

Tak, sporo ludzi w sumie nie chce samemu czegoś zrobić, a tylko prosi o coś, a są to osoby z roszczeniową postawą i będą potem pewnie narzekać, że to złe czy tamto. To nie jest wtedy bycie potrzebującą osobą. To jest chamstwo. To też tak jakby dostać prezent i narzekać. No, ale niektórzy są chamscy, taki charakter. Pomaganie jest dobre, ale właśnie, gdy widzimy, że ktoś jest naprawdę potrzebujący. Inaczej nie ma co, by potem jeszcze słyszeć narzekania czy żeby wydać pieniądze dla kogoś, kto tylko chce nas wykorzystać. Dużo osób właśnie tak postępuje, dlatego ludzie dopytują o sytuacje dokładniej i dobrze. Wtedy bardziej widać czy ktoś nie jest oszustem. Jak ktoś ma plazmę, to biedny nie jest. Nie jest złe proszenie o pomoc, gdy naprawdę ma się ciężką sytuację, ja to rozumiem. Tylko wtedy jak jest to normalna osoba, to widać, że ona chce coś z tym zrobić, że nie będzie wiecznie prosić o pomoc, tylko sama też się postara coś zmienić. Takim osobom warto pomagać. Tak samo jak ktoś prosi na ulicy, to chętniej pomogę komuś, kto powie, że jest głodny, bym coś małego kupiła i wtedy np kupiłam i ok, ucieszyłam się, że będzie mógł zjeść, że chociaż to można zrobić. No a inaczej jak ktoś prosi, a np ja daję 1 zł, więcej i tak nie mogę, bo wiadomo i tak człowieka nie znam, a on jeszcze mówi, że za mało, a miałam taką sytuację. To nie jest potrzebująca osoba. Dlatego fakt, pieniędzy na ulicy nawet drobnych kwot staram się już nie dawać. No, a na nałogi to tym bardziej. Nie będę tego wspierać.

Obecnie nie pomagam, bo sama nie mam możliwości, sama mam co jeść, w co się ubrać, nie jestem bogata, jest średnio, ale w normie, bo te podstawowe potrzeby są zaspokojone. Niemniej nie mam na tyle pieniędzy, by komuś pomagać jak na razie, ale jak to się zmieni, to chętnie pomogę naprawdę potrzebującym osobom, po prostu będę faktycznie patrzyła czy ktoś potrzebuje i wedle możliwości, bo wiadomo teraz nie mam za bardzo jak, czasy dla każdego są ciężkie i sama mam dla siebie, a wiele więcej to nie. Tak ma wiele ludzi, więc nie ma się też co dziwić, że nie każdy może pomóc. No, ale jak będę mogła, to wtedy tak, w ramach możliwości i prawdziwie potrzebująca osoba ucieszy się z nawet symbolicznych rzeczy, bo wie właśnie, że mało kto i tak ma dużo pieniędzy, by aż tak dużo dawać. Do tego samo to ją ucieszy, że będzie miała więcej do zjedzenia, w co się ubrać. Najczęściej właśnie naprawdę potrzebujący proszą o jedzenie, ubrania.

Ja mam na przyklad w domu internet przez Wifi od wlascicielki domu, w pracy  tez mam wi fi do tego chyba 2G w abonamenci - fakt dostepu do internetu o niczym absolutnie nie swiadczy.

-------

Ja tam troche rozumiem matki narzekajace na jakosc prezentow.

Pamietam sytuacje jak moi znajomi wciagneli mnie i kilka innych osob do zbiorki rzeczy dla powodzian. Matko! Jakie ludzie potrafili szmaty i rupiecie wciskac, to ludzkie pojecie przechodzi.

Sa tacy, co daja od serca i z rozwaga, ale sa tez ludzie, ktorzy uwazaja, ze jak ktos jest biedny to na dodatek slepy i glupi i sie bedzie cieszyl z tuzina najtanszych bubli z dyskontu.

I nie, nie twierdze, ze wszyscy tak daja - naprawde znam i ludzi, ktorzy daja wiecej niz nawet powinni, ale jest i bardzo falszywa dobroczynnosc.

Ogolnie dla mnie nie ma nic szokujacego w proabie o posciel z jakims konkretnym nadrukiem, czy jak ktos wspomnial - o rozowe buciki. Czasem lepiej spelnic jedno prawdziwe marzenie niz zabic radosc praktycznym prezentem.

Pamietam jak ja kiedys dostalam lalke - miala piekne, rude wlosy - spalam z ta lalka, jadlam z nia i wszedzie ja zabieralam - i nic mnie nie obchodzilo, ze nie mam kredek czy moje spodnie sa za krotkie - bo mialam moja lalke

(fakt, ze dzialo sie tak dlatwgo, ze wtedy w sklepach nic nie bylo, ale radoac z tej wlasnie, wymarzonej zabawki nic nie bylo w stanie zrekompensowac)

A ze ludzie prosza? Wolno im.

Też tak mam
Wprost denerwują mnie osoby jęczące na portalach o pomoc, a moją empatię wobec nich obniża wiedza, że w większości to naciągacze.
Niestety, cierpią ci naprawdę potrzebujący. Dlatego pomagajmy tym, których znamy, ewentualnie mamy pewność co do tego, że nasza pomoc trafi do osób potrżebujących.

Bywa, ale faktycznie raczej niechętnie i coraz rzadziej...
Zauważyłam jakąś dziwną tendencję nawet na tym forum, że o ile dość głośno zabiega się o pomoc... o tyle, że się takową otrzymało zdecydowana większość proszących milczy. Przyznam, że tego akurat nie rozumiem. Chyba wypadałoby przynajmniej poinformować innych, że pomoc się jednak otrzymało ? Zastanawiam się czasami na ile takie zachowanie jest wynikiem np. zapracowania, braku czasu, czy dostępu do sieci, a na ile czystym wyrachowaniem... Nie informując innych jest szansa, że dostanę więcej ? Tylko ile taki 5 latek potrzebuje kurtek i zabawek ? Przecież jeżeli pomoc już otrzymałeś, to może inni również mogliby skorzystać... ?
Nie każdy użytkownik oferuje pomoc umieszczając tę informację w wątku, co nie oznacza, że w prywatnej korespondencji pomiędzy potrzebującym, a pomagającym taka pomoc nie jest oferowana...

Nie mam zdania to trudno ocenić.
W dzisiejszych czasach chyba sporo ludzi uważa się za pokrzywdzonych albo pominiętych.
Jak to tam naprawdę jest trudno powiedzieć.
Pomocą zajmują sie ośrodki pomocy, przeprowadzają wywiad środowiskowy przy okazji.
Wydaje mi sie ze ta forma pomocy jest odpowiednia.

Ja tam nie ufam ludziom proszącym przez internet. Tzn. mówię o osobach, które specjalnie w tym celu rejestrują się albo dołączają do danej grupy. Być może są wśród nich naprawdę potrzebujący, nie mówię że nie, ale niestety nie wierzę im. Na pewno trzeba jakoś sprawdzić takie osoby, a mnie osobiście nie chciałoby się tego robić, bo wolę w tym czasie porozmawiać z kimś potrzebującym z mojej okolicy. Jest jeszcze taka sprawa, że nie pomagam ludziom, którzy z żebrania zrobili sobie sposób na życie i ciągle tylko ciągną od państwa, a dodatkowo jeszcze proszą ludzi o pomoc. Nie chce im się pracować i zmieniać czegokolwiek. Tego typu "potrzebującym" nie pomagam. Pomagam ludziom, którym powinęła się noga, którzy mają jakiś gorszy okres w życiu itp. No ale moja pomoc nie ogranicza się wtedy tylko do dawania, ale też staram się pomóc znaleźć lepszą pracę, przekwalifikować się itp. (oczywiście mówię o ludziach z mojego miasta, bo inaczej ciężko byłoby to zrobić).

Jeśli chodzi o pomoc przez internet, to pomogłabym tylko w jednej sytuacji - gdyby o pomoc poprosiła jakaś osoba z forum lub grupy, która udziela się tu od długiego czasu, którą jakoś "znam" z jej postów i której coś tam w życiu się nie powiodło. Natomiast takim nowo przybyłym specjalnie w celu żebrania mówię "nie".

Ja pożyczyłem:D Nie oddał. Potem oddał z odsetkami i jeszcze zapłacił koszty komornicze i sądowe;)

niestety, masz racje. Pozycza sie cudze, oddac trzeba swoje, wiec jest pod gorke :-)
Ale tak na serio, dla mnie to niepojete, zeby nie oddac. Umarlabym chyba ze wstydu. Dlugi to rzecz swieta.  Nie dojadalabym, ale bym oddala. A znam takich, co nie oddaja i zapominaja, ze Cie znaja. Czyli tracisz kase i znajomych. Ale moze nie ma tego zlego...

u mnie bylo lepiej, pozyczylam niewielka sume znajomej, 2 lata mnie unikala, a gdy juz sie napatoczyla od czasu do czasu, to obiecywala, ze juz  wkrotce, ze jutro, ze zaraz... I pewnego pieknego dnia znowu niespodziewane spotkanie, pytam ja standardowo, kiedy odda kase i jestem przygotowana na te same bajki, ze jutro itd. A tu taki zonk, ze malo sie nie przewrocilam z wrazenia. Znajoma mi rzekla, ze w zasadzie to ona nie pozyczala dla siebie, tylko dla kogos, wiec niby dlaczego ma mi oddawac?

femte nie wypowiem się co "ważniejsze", bo każdy pomagający ma prawo do dysponowania swoim środkami, czy zaangażowaniem, tak jak sam uważa za stosowne. Nie widzę natomiast powodów, abym nie miała kupić jakiemuś dziecku drobnego, świątecznego prezentu z powodu braku życiowego ogarnięcia jego rodziców...

Dziecko nie umrze bez  cukierka - jezeli  tylko jest kochane przez rodzicow. Mam juz swoje lata - najwazniejsza byla milosc i obecnosc bliskich - plus oczywiscie to "cus" w wypadku swiat - ale to nie mialo nic wspolnego z chrzescijanstwem. Moze nasze dziedzictwo? Zniszczone wlasnie przez katolicyzm? Takie slodkie, swojskie, slowianskie?