Czy to wogóle życie?

Także i ja postanowiłam opisać swoje dotychczasowe przeżycia.
Mam 25 lat.
W 2008r związałam się z moim obecnym mężem.  w Tym roku minęło 7 lat. na początku byłam bardzo sceptycznie do niego nastawiona. pisaliśmy przez ok 2 lata przez internet, tak właśnie się poznaliśmy, dopiero po tym czasie spotkaliśmy się pierwszy raz. Za bardzo nie chciałam ale oczywiście moja mama stwierdziła że fajny chłopak co Ci szkodzi umów się. tak też się stało.
Pierwsze, drugie, trzecie spotkanie, studniówka i jakoś tak wyszło ze zostaliśmy parą. duża zasługa w tym mojej mamy. Od lutego 2008 zostaliśmy parą. w czerwcu wyjechał do pracy do niemie, 4 miesiące trwały bardzo długo nie byłam wierna. Poznałam innego gościa w którym się zakochałam i byłam szczęśliwa. Jednak szczęście nie trwało długo. Rodzice zorientowali się co się dzieje i mój wakacyjny związek się rozpadł bo jak mogę robić coś  takiego jak jestem w związku?
Pogodziłam się  z tym. wszystko wróciło do normy, starałam się utrzymywać nasz związek ( z obecnym mężem ) tak aby wszyscy byli szczęśliwi, czyli moi rodzice i on.
Udawało się idealnie. chciałam ślubu, on nie ze względu na problemy rodzinne. Po  5 latach po wielokrotnych prośbach dostałam upragniony pierścionek zaręczynowy. Rodzice szczęśliwi z resztą ja wtedy też.
Ślub zaplanowany na październik 2015.
Wszystko układało się dobrze. w lutym 2015 poznałam moją prawdziwą miłość, moją drugą połowę, mojego przyjaciela, Anioła Stróża.
Spotykamy się od kwietnia, na początku wydawał się że to flirt. Że kilka spotkań i sprawa się skończy. Mieliśmy się w sobie nie zakochiwać. On znał moją historię, ja jego ( czyli związek od 5 lat, śłub w sierpniu 2015) JEdnak stało się jak się stało. zakochaliśmy się w sobie, on zerwał zaręczyny. ja nadal nie. szukałam na to sposobu, by zrobić to ale nie z mojej winy. Niestety nie udało się. bałam się powiedzieć że mam kogoś bo przecież wszyscy by mnie potępili.
Szczęście które przeżywałam było cudowne, wspólne chwile, spotkania.. Październik zbliżał się wielkimi krokami. do rozstania z obecnym mężem nie doszło.
doszło do kilku rozstań z moją miłością po czym znowu do siebie wracaliśmy.
Wiem że  oddałby za mnie życie.
pozwolił mi na ślub, żeby moja rodzina mogła być szczęśliwa. Żeby mama była szczęśliwa. Dwa dni po ślubie spotkałam się z nim, płacz, płacz, płacz, nic więcej. Musiałam wrócic oczywiście do domu do męża.
małżeństwo moje? trwa teraz niecałe 2 miesiące. katastrofa.
Miało być tak że dam szczęśćcie rodzinie a po jakimś czasie małżeńśtwo się spieprzy i wezmę rozwód. Ze względu na kilka zaistniałych sytuacji 2.11.2015 uciekłam z domu do mojej miłości.  Miałam wybór rodzina mąż albo on. Wybrałam jego bo jego kocham.
Policja oczywiscie szybko mnie znalazła podpisałam dokument, że jestem bezpieczna i nie chce utrzymywać kontaktu z rodziną.  Po dwóch dniach do jego mieszkania zapukali moi rodzice.
Żeby zrobić mi pranie mózgu, że mam męża, kredyt, że ich dom jest przepisany na mnie, że oni nie pozwolą żeby tak było. W końcu wróciłam z nimi do domu. Oczywiscie zastraszyli mnie że jeśli wrócę do niego ich już wiecej nie zobaczę.
Pranie mózgu to oni potrafią robić więc zostałam w domu, z najdzieją na rozwalenie małżeństwa i powrót w moje ukochane miejsce. Okazało się że jestem w ciąży - pragnęłam dziecka z nim - mój mąż, rodzice wiedzą, wiedzą że to dziecko męża. nie mogłam nic innego powiedzieć bo się bałam. ciągle się boję, mama twierdzi że każdy mój wybór jest zły i był zły. mało ważne że jestem szczęśliwa, najważniejsze żeby jej nie przynieść wstydu.
od miesiąca nie miałam kontaktu z moim hm kochankiem?nigdy go tak nie nazwałam.  On nie wie o dziecku, od 4 dni utrzymujemy ze sobą kontakt, po jego kilku walkach odzyskania mnie. chce  z nim być noszę w sobie jego dziecko. rodzice mnie zabiją jeśli się dowiedzą. Twierdzą że i tak już sobie życie zniszczyłam. a właściwie mama bo ona o wszystkim zawsze decydowała. Bardziej kochają mojego męża nić mnie, takie mam odczucia. probuje z nią rozmawiać ale się nie da, szybko się obraża gdy powiem jej prawdę która ją boli. wszystko jej przeszkadza co robię.
Jestem wykończona psychicznie wszystko wpływa na moją mała fasolkę.
Jestem w trakcie umawiania się do psychologa. ale to że tam pójdę nic nie pomoże. bo z moją mamą nie da się rozmawiać. Jednakże boję się że dalej szczęśliwa będzie moja mama a nie ja....