Czy po porodzie kobieta traci ochotę na sex z partnerem?

Ja w trakcie połogu nawet nie dopuszczałam myśli o seksie, bo najzwyczajniej w świecie wszystko mnie bolało i się bałam. Później też bywało różnie - zmęczenie robi swoje, ale w te dni, kiedy partner pomagał mi przy dziecku i w obowiązkach domowych, nie było problemu. Dużo zależy od podejścia mężczyzny.

Acha czyli to jest chyba naturalne że, po ciąży i w trakcie jest spadek libido a co za tym idzie mniejsza albo żadna ochota na sex u kobiety ale wydaje mi się że potrzeba czasu i wytrwałość no i oczywiście pomocy i zrozumienia z drugiej strony żeby dojść do siebie.
Moja kobieta ciągle się o to pyta co będzie jak zajdzie w ciążę i czy będzie miała ochotę na współżycie bo na razie wszystko jest ok dodam że stosuje antykoncepcję hormonalną (tabletki)  jak spyta się jakiejś koleżanki to każda odmawia odpowiedzi na ten temat czyli wydaję się że to jest normalne.

Miałam zupełnie odwrotnie. Pare dni po porodzie miałam libido już tak duże, że dosłownie odliczałam dni do końca połogu. Może było to spowodowane tym, że na 6tygodni przed terminem mieliśmy problemy z ciążą i seks do porodu był wykluczony i wtedy moje libido prawie wygasło. Bałam się, że nawet po porodzie nie wróci ale jak widać nie było o co. Dodam też że od czasu pojawienia się dziecka znacznie częściej się kochamy,bo praktycznie codziennie. Przed ciążą było 2-3 razy w tygodniu.

No nie ukrywam, jest czego :-(
Dziękuję Kochana :-*

Nie znasz sytuacji Zielonego Domka. Niedawno urodziły jej się bliźniaki, a do tego ma w domu jeszcze dwulatka.
Więc mnie nie dziwi, że wieczorem pada z nóg. Dziwi mnie za to egoistyczna reakcja męża, który żąda nie dając nic w zamian.
I jeszcze to obrażanie się i odwracanie plecami.. szok.

Bez obrazy, ale są takie momenty w życiu gdy tej ochoty nie ma.
U mnie uważam determinuje to karmienie piersią. Z biologicznego punktu widzenia jest to logiczne. Organizm nastawiony jest na wykarmienie ssaków, a nie na igraszki, bowiem ciąża  (ewentualna kolejna) bardzo obciąża organizm.
Mąż owszem pracuje, ale ja także. Od rana do wieczora bez przerwy.
Mąż oczywiście pomaga.
Z tymże są też inne problemy o których nie będę pisała na forum.
Pisałam także, że jest mi z tego powodu smutno, smutno ze względu na męża i napisałam też, że są inne sposoby by zadowolić mężczyznę co starałam się wcielać w życie. Zwyczajnie po ludzku jest mi przykro, że to nie działa w dwie strony.
Poza tym dodałam także, iż prosiłam męża o wsparcie i zrozumienie, bowiem spadek libido to nie moja fanaberia tylko coś na co chwilowo nie mam wpływu.
Nie chcę karmić sto lat, także z czasem (bliżej jak dalej) myślę, że wrócę na stare tory.
I to nie jest tak, że "nie bo nie".

Tekst, że nie rozumiem, iż praca męczy jest tendencyjny.
Jestem również czynna zawodowo tylko, że na urlopie macierzyńskim.
Czasem po stokroć wolałabym iść do pracy niż siedzieć w domu i jak sądzę większość facetów myśli "zbijać bąków".

U nas nie zmieniło się za bardzo nic poza tym, że musieliśmy zacząc trochę lżej i jeszcze musimy uważać, bo czasami pojawia się ból. Ale ochoty nie straciła wcale.

To prawda. Libido jest zmienne. U każdego. Ja też czasem nie mam ochoty wcale mimo, że na co dzień libido mam wysokie.

Nie rodziłam jeszcze, ale się nie zgadzam, postanowiłam to skomentować. Człowiek to nie maszyna. Może nie mieć ochoty. Zdarzyło mi się odmówić chłopakowi seksu, może nie mam dzieci, ale jak każdy miałam prawo nie mieć ochoty czy źle się czuć. Nie wziął tego do siebie i zrozumiał. Tak samo mój facet też kiedyś nie miał ochoty i odmówił. Tak to zwykle mamy ochotę, ale zdarzyło się i nie ma w tym nic złego. A jak są dzieci, to tym bardziej może się tak zdarzyć. Oczywiście i tak nie warto zapominać o bliskości, warto spróbować znaleźć wyjście z sytuacji, ale nie traktujmy jako tragedii tego, że ktoś nie ma tym razem ochoty na seks. Gorzej jakby się zmuszać, a to normalne, że ochoty czasem nie ma, partner i tak wie, że go kochamy jak to okazujemy i każdemu się może zdarzyć. Podobnie jak ktoś dużo pracuje, czasem mimo tego, że było dużo pracy ochota na seks się znajdzie, ale innym razem można szybko zasnąć i nie mieć kompletnie siły. Normalne sprawy i wyrozumiała osoba, dla której liczy się dobro drugiej osoby, a nie tylko seks to zrozumie.

Można odmówić z powodu złego samopoczucia fizycznego, zmęczenia, złego nastroju. Z powodu obecności w domu osób trzecich. Nie wiem - z powodu ciąży zagrożonej. JEST X POWODÓW. I to jest naturalne. Nienaturalne jest zachowanie osoby, która mogłaby cały czas - jest to choroba i nazywa się nimfomania.

Po porodzie zachodzą także zmiany hormonalne, nie zapominajmy o tym. Inna jest gospodarka hormonalna kobiety karmiącej a inna kobiety, która nie karmi. Ja w ciąży i jeszcze jakiś czas po miałam problem z tarczycą - niby nic wielkiego, ale poziom hormonów skakał. Do tego karmienie piersią, zmiany w wyglądzie, problem z ze szwami, zmęczenie...

To nie jest odmawianie partnerowi na zasadzie "nie, bo nie". Oczywiście mam ochotę na bliskość, na czułość, ale nie zawsze na seks. Im dalej od porodu, tym częściej się kochamy, ale do częstotliwości i jakości sprzed ciąży bardzo wiele brakuje.

Nie można tak osądzać, że nienormalne jest odmawianie seksu mężowi/partnerowi. A może nienormalne jest naciskanie na osobę, która nie chce seksu? Nie zawsze mamy ochotę na seks, nawet gdy bardzo kochamy drugą osobę.

Dziękuję Ci matka trójki dzieci z którymi jestem cały czas, także w nocy. Gdzie karmię bliźniaki już pół roku  (tylko za pomocą laktatora).
Osoba z Hashimoto, gdzie od czerwca nie byłam na kontroli tsh bo nie ma kiedy.
Padam na twarz. To nie jest tylko zmęczenie fizyczne. Także psychiczne.
Aha, jest jeszcze w tym buntujący się dwulatek, który w czasie gdy karmię / ściągam mleko chce czegoś teraz, już - natychmiast.
Proszę o to by podjechać po moje wyniki tsh (robione w sierpniu) ale jakoś się nie składa.
I to jest ok.