Zawieszona w próżni

Popełniłaś błąd, bo związałaś się z nim, kiedy jeszcze kochał żonę. Nic dziwnego, że przez to, iż nie zamknął tamtego rozdziału, nie zakochał się w tobie. Nie słuchaj tego co mówią znajomi. On powiedział, że nie wie czy cię kocha, czyli, że nie kocha. Pewnie dobrze wam się żyło razem i on chciał się zakochać, ale się nie udało. On ciągle myśli o żonie. Odpuść.

Przedmiotowo... Być może... Zakochałam sie do szaleństwa.
On wydawal się być zaangażowany - nawet bardzo dopóki nie zaczełam naciskać. Nie potrafi mi powiedzieć, ze mnie nie kocha. Bo nie rzucał słów na wiatr, kiedy mówił, że kocha. Po prostu nie wie czego chce. Musi się odnaleźć. Nawet sam fakt, ze gdy w ostatniej rozmowie powiedziałam mu, ze jeśli chce z nami kończyć to niech to po prostu powie - powiedział, ze to nie tak. Że potrzebuje czasu. Że wszystko za szybko sie potoczyło. Ze ten rok ze mną to był najlepszy rok w Jego życiu. Po prostu Go przytłoczyłam, osaczyłam.
Kiedy powiedziałam że jak dam mu czas i będzie chciał wrócić to może już nie miec do czego wracać. Powiedział, ze boi sie takiej sytuacji ale rozumie to.

Własnie dlatego "odpusciłam". Nie kontaktuję sie z nim wogóle. Miał przedwczoraj zabrać swoje rzeczy (bo zabrał tylko te najpotrzebniejsze) ale nie Go nie było. Nie dzwoniłam i nie pisałam. Chyba faktycznie czekam na rozwój sytuacji. Myslę, ze naciskałam na powrót, żeby się określił jak najszybciej z lęku, ze Go stracę.I prawdopodobnie zrobiłam wszystko, żeby On miał świetną wymówkę by to zakończyć. Jednak nie zakonczył tylko poprosił o czas... Wie już że nie spedzimy razem swiąt i sylwestra bo CHCE BYĆ SAM. A ja... nie chcę tego zakończyć tylko dlatego, ze cierpliwości mi brak. Chyba boję się, że potem przez nastepne kilka miesięcy jesli nie lat nie bedę umiała sobie wybaczyć ze zakończyłam związek z wartościowym facetem, który się pogubił. Bo może On przemysli i wróci. Może... Czekanie zabija

I tak, przez te 2 tygodnie zastosowałam kazdy mozliwy szantaz emocjonalny (odowływanie sie do odpowiedzialności, uczuć, dzieci) - gdyby naprawdę chciał to zakończyć mógłby od razu. A no mówi tylko, że potrzebuje czasu. Dletego ta iskierka nadziei się tli...

Fakt - znamy sie ponad rok ale tak jakbysmy sie znali całe życie. Szczerze mówiąc wszystko co sie zdarzyło zbytnio mnie nie zaskoczyło. Znam Go nie tylko z Jego opowieści ale tez opowieści Jego przyjaciół i wrogów. Przez cały ten okres dał sie poznac jako odpowiedzialny za słowa i czyny facet. Lubili Go wszyscy znajomi, przyjaciele, moja rodzina, dzieci i rodzice wręcz pokochali. Ja też byłam lubiana w Jego otoczeniu. No może poza Jego młodszą (dorosłą) córką, starsza mnie zaakceptowała bez oporów... Gdy się wyprowadzał powiedził, ze boi się wziąć odpowiedzialność za moje dzieci bo ma wrażenie, ze zawiódł swoje. Ze jak się określi to nie będzie umiał stac obok tylko będzie wychowaywał te dzieci razem ze mną. to był facet, który nie bał mi sie powiedzieć, że boi się ślubu bo juz jeden związek się rozpadł. Że boi się slubu bo ja mogę zostać zrzędą Mimo całej tej sytuacji wciąż było to nieuchwytne poczucie  humoru.

Potrzeba mu czasu i samotnosci.
I łudzę się, ze skoro nie zakończył definitywnie związku po tych 2 tygodniach mojej mega huśtawki emocjonalnej to jednak mnie nie skreślił. Bo mógł powołując się chocby na to

na chwilę obecną bardzo chciałabym, żeby wrócił więc czepiam się każdej deseczki, że to zrobi.

Ale czekam. Musze czekać bo bez tego nie dostane konkretnej odpowiedzi od Niego. Być może, ze faktycznie za 2-3 miesiace nie będę Go juz chciala bo uznam, ze wyrządził mi i dzieciom ogromną krzywdę swoim odejściem. Z drugiej strony z Jego słów (i tego co mówia znajomi) gdy sie określi, ze wraca to dla niego jest to podjęta decyzja na cale zycie. Życie pokaże co dalej, choc strasznie boli, ze go nie ma

Wiem do czego sie dopusciłam więc odpuść sobie. Najtrudniej bedzie przerobic to na terapii. Bo okazuje się, ze 2 lata terapi w sytuacji (jak dla mnie) traumatycznej zostało całkowicie zaprzepaszczone. To z czego wyzwoliłam się rodzwodząc się wróciło jak bumerang.

nie wymagam, zebys znikała. Sama przyznałam że dopusciłam sie szntazu emocjonalnego więc nie trzeba jeszcze dokopywać

@adiaphora uważam, że masz rację i byłe żony i byłe nazwijmy to "kobiety" i przyjaciółki i koleżanki również... Potrafią się z nich robić potwornie zazdrosne małpy, chociaż same często owego pana będącego przedmiotem zazdrości, wykopały z hukiem ze swojego życia.

Nie rozkręcaj się... Tak jak Ci słusznie Wielokropek napisała, nie masz prawda obwiniać go o jakąś krzywdę na sobie i dzieciach. Cudze dla niego dzieci używać jako karty przetargowej to już w ogóle zagrywka żałosna.

A jeśli wiedziałaś, ze kocha ją (żonę) to tym bardziej trzeba było trzymać się relacji przyjacielskiej i nic więcej.

I użyłaś go tak samo jak jego żona jako aktora do odegrania roli - ona do zarabiania wg Ciebie (choć to wątpliwy wniosek bo nie byłaś między nimi znasz to tylko z przekazu),
a Ty do odegrania roli brakującego partnera i ojca dla Twoich dzieci.

A gdzie w tym on? Historia się dla niego powtórzyła - dostrzeż to wreszcie i przyjrzyj się sobie zamiast się nakręcać na byłą żonę - bo to w żadnym wypadku nie dotyczy Ciebie. To jest sprawa tylko pomiędzy nim a nią.

To już zrozumiałam i jestem gotowa czekać. Tylko, ze On tez nie umial rozmawiać. Po prostu sie wyprowadzil

Widzisz, miłość czasem jest irracjonalna. Kochamy ludzi, którzy nas krzywdzą i nie potrafimy się od nich emocjonalnie uwolnić. Znam taką parę, gdzie ona mu rogi przyprawia bez żadnego pardonu i wszyscy o tym wiedzą, odchodzi od niego, gdy się zakocha w jakimś fagasie, potem gdy ten ją rzuci, skruszona wraca do niego...i tak się toczy ich życie,  a mimo to on ją kocha i zawsze przeżywa dramat, gdy odchodzi, przeklina ją i zarazem prosi los, aby wróciła do niego a kiedy wraca, jest szczęśliwy jakby wygrał los na loterii. Wszystko dla niej robi, spełnia każde jej zachcianki.
W międzyczasie, gdy zostawiła go na ponad rok, kręciła się przy nim jedna dziewczyna, bardzo ładna, skromna, dobra. Zakochała się w nim. Gotowała mu, sprzątała, prała, pyłek mu spod stóp usuwała a ten traktował ją jak przybłędę. W towarzystwie traktował ją głupią blondynkę, na zasadzie - co ty wiesz kobieto, lepiej się nie odzywaj. Jak czegoś nie wiedziała, to zaraz była wielka szydera. Zal było patrzeć. Mówiliśmy jej - Kaśka, weź kopnij w dupę tego palanta a ona w kólko tylko - on nie jest taki zły...

Gdy wróciła ze świata jego skruszona lafirynda, mało się nie zesrał ze szczęścia a Kaśka poszła z miejsca w odstawkę. Gotował, sprzątał i nawet prał gacie swojej loli, czego dla Kaśki nigdy nie robił.
I widzisz jak to w życiu bywa. Możesz się starać komuś nieba przychylić i dupa a inny nie robi zupelnie nic, by zdobyć serce a nawet robi wszystko, by stracić a jest kochany ślepą miłością...