Czy każdy z nas może być zaradny życiowo?

Tak kazdy moze byc zaradny jesli jest zdrowy, wszystkoe jest kwestia nauki i wiedzy. Wszystko idzie wytrenowac. To pytanie tez wyglada na takie usprawiedliwianie swojego lenistwa "bo moze nie wszyscy moga byc zaradni". WSZYSCY jak chca moga sobie radzic w zyciu. Nie znacie slynnej sentencji "chcacemu nie dzieje sie krzywda"?

zaradność dla mnie to umiejętność poradzenia sobie w każdej trudnej sytuacji życiowej, kreatywne myslenie w momencie, gdy brakuje pracy zawsze jakos można sobie poradzić i czegoś się chwycić. mimo wielu trudności zaradna osoba będzie potrafiła wybrnąć z kłopotów i zorganizować np. ciekawy wyjazd.

Kto w takim razie ma prawo oczekiwać, by inni się nim opiekowali? Wizjoner tak, a np. menel?

Dla mnie zaradny znaczy przedsiębiorczy, przebojowy. Osoba zaradna poradzi sobie w trudnych sytuacjach, ma chęci i możliwości aby coś w życiu osiągnąć. W sumie te chęci są najważniejsze. Hm, może jest to osoba pozbawiona bierności?
Czy każdy może być zaradny? Na pewno. Ale nie każdy chce być zaradny i nie każdy rodzi się zaradny, pewne rzeczy można sobie po prostu wypracować.
Każdy z nas na pewno ma takich znajomych, którzy narzekają na wszystko: że pracy nie ma, że studia głupie, że ludzie nudni - takie życiowe memeje. To jest ich wybór. Gdyby tylko wykazali odrobinę chęci mogliby się wykazać 'życiową zaradnością' i wziąć życie we własne ręce, a nie zwalać winę na 'okoliczności przyrody'.

Dla mnie ktoś zaradny, to taki, który sam za siebie umie być odpowiedzialny. Jeżeli w życiu czegoś chce, to się o to stara i nigdy nie zwala na innych tej odpowiedzialności.

Zaradny to wcale niekoniecznie milioner z willą i basenem. To jest człowiek, który wdraża własną wizję życia i totalnie się pod nią podpisuje.

Z tym menelem chodziło mi raczej o stereotypowego pijaka, który żyje na koszt podatnika, bo nie chce mu się być zaradnym. Ale masz rację, zaradność to nie jest tylko kwestia posiadania swojego mieszkania czy nawet pracy, bo ją również można dostać od rodziców. Jeśli ktoś szczęśliwie urodził się w tzw. dobrej rodzinie, gdzie niczego mu nie brakowało, to nie oznacza automatycznie, że jest zaradny. Przy pierwszych lepszych kłopotach mógłby sobie nie radzić. Dla mnie zaradność to przede wszystkim umiejętność walczenia, by osiągać to, co sobie założymy. Może nie zawsze się uda, ale tak bywa. To również umiejętność rozwiązywania własnych problemów, zamiast pozwalania, by ktoś za nas szedł przez życie.

Współczucie moim zdaniem nakazuje pomagać, a finansowanie komuś takiego stylu życia, to krzywdzenie tej osoby, a nie pomoc. Właśnie o to mi chodzi, czy ci bardziej wrażliwi i nieogarnięci powinni się dostosować i jakoś sobie radzić, czy powinni być przez społeczeństwo rozgrzeszani? Ja mam tutaj mieszane odczucia.

Zaradność jest wg mnie wyuczona. Tak samo jak bezradność.

Piszę to na przykładzie mojej koleżanki z dzieciństwa. Jej matka odkąd pamiętam biła ją i wyzywała. Dziewczyna nieraz chodziła posiniaczona. Teraz odwiedzając rodziców słyszałam przez ścianę, czy idąc schodami co się tam wyprawia. Wcześniej albo dziewczyna się matki bała i nie pyskowała, co nie prowokowało matki, albo starały się utrzymywać pozory. Teraz k*** latały w powietrzu. Na 5 wyrazów w zdaniu, 4 to przekleństwa. Dziewczyna ma 34 lata... Powinna się wyprowadzić, ale nie może znaleźć pracy - po części dlatego, że w moim rodzinnym mieście łatwo nie jest, ale też dlatego, że jakoś mocno chyba nie szuka. Zaczyna iść w ślady matki - lubi sobie wypić itd. Do tego w sumie zawsze miała skłonność. Zawsze ją ciągnęło w kierunku patologii - takie wybierała koleżanki i chłopaków. Przyszłość nie wygląda różowo.

Z tego, co wiem, miała zawsze trudności z nauką. Takie dziecko potrzebuje dodatkowej opieki, pomocy. Metodą jej matki na to by córka poprawiła oceny było bicie i wyzwiska. Dziewczyna zawsze była zahukana, wystraszona, niepewna.

Jest bezradna, skazana na matkę, bo nie ma w sobie siły, by coś zmienić. Nie dano jej tej siły. Nie przekazano. Jedyne, czego się nauczyła od matki to to, że jest g*** warta.

Gdy dziecko zazna troski, opieki, gdy jest mądrze wychowywane - będzie zaradne. Ona też mogłaby być, gdyby matka odpowiednio się nią zajmowała.

I w zasadzie to prawda ale... zycie to jest zbior pewnych czynnikow - wychowanie, srodowisko, predyspozycje, stan zdrowia itp.

Kazdy z nas jest indywidualnym przypadkiem i nie trzeba nikogo przekonywac, ze to, co jednego wzmocni - drugiego zabije. W jaki sposob ocenic, czy ktos nie chce, czy nie potrafi inaczej myslec?

Kazdy z nas ma pewna granice - samego siebie nie da sie przeskoczyc - jak ocenic  gdzie u danej osoby przebiega granica mozliwosci?

W koncu KAZDY  z nas zna kogos bardziej zaradnego od siebie - dlaczego w takim razie nie probuje mu dorownac? Moze z tego samego powodu dla ktorego menel jest menelem - bo doszedl do wniosku, ze to, co ma mu wystarczy i bardziej mu sie starac nie chce.

Nawet nie mając problemów z nałogami można wpaść na to, że nałóg nie wiąże się z żadnym wyborem. To raczej kwestia braku wyboru. Spróbuj przekonać narkomanów, że mają wybór, że mogą się leczyć. Są granice, których przekraczać się nie powinno, po przekroczeniu których nie ma już odwrotu i nie jest to kwestia chciejstwa ale czystej neurobiologii.

Moim zdaniem zawsze mamy wybór i możemy coś zmienić w swoim życiu, tylko nie zawsze potrafimy ten wybór dostrzec ot tak.

Ależ jak często się zdarza, że pomoc jest ze wszech stron: rodzice, żona, dzieci, przyjaciele... Ale zainteresowany jest kompletnie na to obojętny, bo woli własne bagienko.

W przypadku uzależnionych np. od alkoholu to jednak najczęściej jest tak, że takiej osobie to pasuje. Skoro ktoś za niego posprząta, jeść dostanie, jak się nawali to ktoś go do domu przyprowadzi to po co ma cokolwiek zmieniać? Skoro codziennie może się uwalić, a żadnych konsekwencji nie poniesie bo w około są "pomagający", którzy wszystko za niego załatwią. On nie musi robić nic. On się może co najwyżej nawalić, przespać i potem pójść nawalić się jeszcze raz. Ubranko czyste będzie, cieplutkie łóżeczko będzie, jedzonko będzie. Żyć nie umierać.
Po co cżłowiek ćpający ma przestać ćpać jeśli nie rodzi to żadnych konsekwencji? Skoro jak trzeba ktoś do niego rękę wyciągnie i go wyciągnie z tarapatów?
Piszę z doświadczenia. Osobistego.
Stoczenie się to często wybór nasz własny. Niekoniecznie musi być to rodzina patologiczna. Ani mój tata ani mama nigdy nie nadużywali alkoholu, ani nie ćpali. A mój brat się stoczył na samo dno mimo, że jeszcze wieku lat nastu był reprezentantem Polski w piłce siatkowej mężczyzn. Jeździł na zawody zagraniczne. Miał wszystko. Nigdy w naszym domu nie było jakoś bogato, ale biednie też nie. Nie było w nim alkoholu ani libacji. A on się jednak stoczył. A ja prawie się stoczyłem ćpając parę lat.

Zaradność. To bardzo ciekawe zagadnienie. Dlaczego? Bo każdy człowiek od małego ją posiada. Małe dziecko wie jak zaradzić aby usiąść, aby zrobić pierwszy krok, zaradnie buduje z klocków a potem?
A potem przychodzi czas żłobków i przedszkoli i tej szkoły dla sześciolatków i okazuje się że jedynymi którzy burzą świat dziecka są jego właśni rodzice. Bo zaczyna się... Czy sobie poradzi?
A dlaczego ma sobie nie poradzić? Mamy dwie wspaniałe córki, które od najmłodszych miesięcy życia były zachęcane do pokonywania przeszkód, radzenia sobie z tym, co ich spotykało.
Czy to było pokonanie wejścia na karuzelę, na zjeżdżalnie itp itd.
Dzisiaj młodsza jest w żłobku, starsza w pierwszej klasie. Fantastycznie sobie radzą.
Ale znam rodziców, którzy tak bardzo blokują swoje pociechy, na zasadzie idź pobaw się w piasku ale się nie pobrudź...
Zaradność buduje się w człowieku od małego, ale tylko wtedy, kiedy nie mówi się że tego nie rób, tamtego nie rób, bo to jest jak dla mnie śmieszne. Np. jesteśmy po remoncie. Świetnie się bawiłem oglądając naszą dwuletnią córkę, która malowała ściany, siebie, swoje ciuchy... Tak, było dużo więcej sprzątania. Ale zostawiłem na ścianie kwadrat jej dzieła. Polecam. Nasze córki słyszą NIE tylko wtedy, kiedy zaczynają za dużo broić. Ale w każdym innym przypadku, kiedy chcą coś zrobić, zawsze słyszą tak. Pomgamy im w taki sposób, aby tego nie widziały. Działa.

Bo im się nie chce? To oczywiście tak pół żartem, pół serio. Wiadomo, że każde ciało ma swoje ograniczenia i sportowiec jest w stanie coś z nim zrobić tylko do pewnego momentu. Ciężko byłoby zostać artystą osobie, która nie ma żadnego wyczucia estetyki. No ale jeżeli ktoś jest przeciętny czy nawet słaby w swoim zawodzie, to albo źle wybrał albo mu się nie chce być lepszym. Przynajmniej w wielu przypadkach, nie mówię, że zawsze. Jednak przeważnie to kwestia priorytetów. Można jakoś zdać informatykę i być jakimś tam programistą, który przez całe życie zarabia 3-5 tys. Takich ludzi jest pełno. Mogliby się uczyć i zarabiać więcej, ale nie robią tego, bo np. wolą inaczej spędzać wolny czas, bo taka kasa im wystarcza, bo... (i tutaj sobie wpisz jakieś inne powody). Bardzo dobrzy i najlepsi są zwykle pasjonaci, a nie każdy jest i chce nim być. No bo trzeba być w pewnym sensie pasjonatem, by aż tak zgłębiać jakiś temat. A to nie ma nic wspólnego z tym, że te osoby nie mogą się nauczyć, bo jeśli np. ten przeciętny programista zostałby zmuszony do siedzenia na tyłku i uczenia się, to on spokojnie zacząłby wymiatać, a pracodawcy by się o niego zabijali. Kwestia podejścia.

Nie do końca się zgodzę. Owszem, racja, że ciężko jest wybrać właściwy zawód, a młodzi ludzie są zagubieni. Nie zawsze też jest tak idealnie, że można rzucić wszystko i zacząć od nowa, gdy okaże się, że nasza dotychczasowa ścieżka kariery nie jest dla nas. Ja jednak mówię o czysto teoretycznej możliwości, bo jeśli ktoś się bardzo uprze, to może. Każdy ma jakąś inteligencję, są różne jej rodzaje (logiczno-matematyczna, lingwistyczna, interpersonalna, kinestetyczna itp.). Każdy może być w czymś dobry, a nawet świetny. Fakt, że czasami ciężko znaleźć "swoją" dziedzinę nie oznacza, że nie da się tego zrobić. Moim zdaniem ludzie za mało się nad tym zastanawiają, nie zwracają uwagi na zapotrzebowanie na rynku pracy, a nauczyciele nie umieją przedstawiać uczniom propozycji zawodów, w których świetnie wykorzystaliby swoje indywidualne umiejętności. Nawet jak robi się jakieś testy kompetencji, to wyniki są totalnie tendencyjne i ograniczają się do zawodów, które każdy dobrze zna. A żeby być ponadprzeciętnym, to niestety trzeba wiele lat pracy, więc im później się zacznie, tym gorzej.

dokładnie tak.

Hmmmm....to brzmi jak wołanie o PROAKTYWNOŚĆ

Dla mnie ktoś zaradny to osoba, która ma koncept na samego siebie i potrafi ten koncept realizować własnym wysiłkiem. Jako taka zaradność jest dostępna dla wszystkich i dla każdego.

No właśnie,teoretycznie to prawie wszystko jest możliwe,a praktycznie jak widać dokoła,niekoniecznie.

Wybieranie zawodu którego się nie lubi z powodu "zapotrzebowania na rynku pracy" to moim zdaniem kiepski pomysł- 
z takich ludzi nie będzie dobrych fachowców,jak sama wspomniałaś tylko pasjonaci są bardzo dobrzy,ponad przeciętni.
Nie rozumiem kompletnie,zwłaszcza młodych ludzi,jak można nie wiedzieć co chce się robić?(pomijając fakt,że najlepiej nic )
Ja na chwile obecną mógłbym wymienić przynajmniej trzy zawody w których chciałbym pracować,może to wynika z moich wszechstronnych zainteresowań...?

Z tym konkretnym przypadkiem, który przytaczam jest tak, że ta dziewczyna od początku miała tzw. problemy z nauką, tzn. wymagała więcej uwagi niż przeciętne dziecko. Zamiast tej uwagi i dodatkowych starań dostawała baty. Całe życie. Wiem, bo mieszkam na tyle blisko, że słyszałam i widziałam. Taka osoba sobie sama nie poradzi z niskim poczuciem własnej wartości, ze zmianą środowiska i wyjściem na prostą. Do tego trzeba kogoś silnego, a nie każdy taki jest. Nie jest też prawdą, że co cię nie zabije, to cię wzmocni. Co cię nie zabije, często zostawi cię posiniaczoną, wystraszoną, niezdolną do wykonania ruchu.

Moim zdaniem nie każdy rodzi się zaradny,ale wydaje mi się ze z biegiem czasu można ta cechę wypracowac.Wg mnie zaradność to umiejetność poradzenia sobie w trudnych sytuacjach

wszystko zależy od charakteru danego człowieka. Nie każdy chwyci się każdej pracy. Nie ze względu na umiejętności ale na charakter jaki ma. Pamiętam swój wyjazd za granice. Pierwsza praca to taka która na mnie czekała, parę osób znałam więc i łatwiej się szło. Druga to taka którą musiałam znaleźć sobie sama. Złożyłam cv i czekałam az będą dzwonić. Kiedy poszłam na spotkanie babka mnie odstawiła nawet nie dała szansy bo jej nie zrozumiałam przez telefon i kilka razy dzwoniłam by zapytać o drogę a mój język nie był jeszcze dobry co do osłuchania się, w piśmie i mowie problemów nie miałam.
Troszkę się zaczęłam załamywać ... nie składałam Cv wszędzie, tylko w miejscach które mi odpowiadały, tam gdzie chciałabym pracować. Nie miałam wtedy auta ani prawa jazdy ... byłam ograniczona do miasta do którego pojechałam.
Teraz moje podejście jest inne, jestem bardziej otwarta.

Wydaje mi się że zaradność nabywa się z wiekiem. Z tym co życie ci przyniesie, choć nigdy nie byłam w ciężkiej życiowej sytuacji.
wiem ile mogę wydać a co należy odłożyć. Zaradność to coś co można sobie wypracować ale trzeba chcieć. I przed wszystkim chęci do działania. Do znalezienia pracy, umiejętność zapytania o pomoc to też jest ważne by umieć poprosić o pomoc.
Jeżeli całe życie się ma wszędzie blisko i nie trzeba dojeżdżać bo szkoła pod nosem ,obiad pod nosem to i człowiek później nie wie jak ma funkcjonować.

Mój wujek jest niezaradny, brat mojej mamy, do dzisiaj jest na garnuszku u swoich rodziców a moich dziadków. Owszem pracował, miał swoje pieniądze ale nigdy nie odważył się wyprowadzić od rodziców, kiedy stracił pracę nawet nie szukał nowej, po prostu stwierdził że żadnej pracy nie ma. Dopiero jak kolega mu zaproponował by poszli razem to wtedy się ruszył z domu bo była praca dla nich dwojga. Sezonowa na rok czasu może 1,5 od tamtej pory siedzi w domu i nic nie szuka.