Czy ciągnąć relacje z partnerem tzw. "niezaradnym życiowo"?

Prawda, tylko czasem facet nie akceptuje faktu, że kobieta zarabia więcej od niego.
I tu moze się narodzić mały problem.

Woman in Red jakego masz ślicznego kotka w avatarze

Nie da się oszukać natury.
Kobieta może zarabiać, robić karierę etc., ale oczekuje że partner da jej poczucie bezpieczeństwa i kropka.Zaradność to ogromnie ważna cecha, nawet jeśli on siedzi w domu z dziećmi to niech ogarnia swoje obowiązki i będzie wsparciem, nikt nie mówi,że chodzi tylko o kasę/karierę.
Niestety czując, że cała odpowiedzialność, wszystkie decyzje i etc. spada na jedną osobę zawsze dzieje się źle.
Znałam jeden taki związek-rozstali się, bo ona musiała wiecznie we WSZYSTKO się angażować.

Artemida- nie mieszaj pojec. Psychopatologia ma sie nijak to bycia niezdara zyciowa. Do opisu antysocjalnego zaburzenia osobowosci odsylam do DSM-IV.

Rowniez nie zgadzam sie, ze facet musi byc filarem swojej rodziny (finansowo mowiac). Jezeli partnerzy maja dobry uklad, to niewazne, kto wiecej pieniedzy do domu przynosi, kto sie dziecmi opiekuje czy kto jest odpowiedzialny za placenie rachunkow.

Inna sprawa, to ludzie, ktorzy wcale nie lubia za nic odpowiedzialnosci miec, i tak meandruja przez zycie jak Piotrusie Panowie, liczac na to, ze zona pieniadze przyniesie, dom ogarnie, o wszystkim zadecyduje i do tego jeszcze dziecmi sie zajmie. No, a jak cos sie nie uda, maja gotowego kozla ofiarnego. Jednak szczerze mowic, ten syndrom dotyczy zarowno mezczyzn jak i kobiet, i w obu przypadkach jest powodem rozpadu zwiazkow, bo nikt nie chce dzwigac na swoich plecach zycia za dwoje.

Wiec, nie, partner nie musi byc ambitny, zarabiajacy gory kasy i nieomylny w kazdej decyzji, pod warunkiem, ze jego parnerce to nie przeszkadza. Nie ma bardziej rozpaczliwego obrazka, gdy kobieta na sile stara sie faceta zmienic, zeby pasowal do jej wyobrazen. W koncu nie kupuje sie tostera w sklepie, zeby w domu go na telewizor przerabiac.

Ethics - ja mogę powiedzieć, że jestem w takim związku, jeśli chcesz więcej informacji na ten temat to odsyłam do wątku "Kochany, ale niezaradny".
Nie wiem dokładnie, co Ty masz na myśli, ale mój chłopak właśnie jak pisze Artemida nie wyciąga wniosków ze swoich błędów, w żaden sposób nie odwołuje się do rzeczywistości. To oderwanie powoduje - nic w tym chyba dziwnego - że uparcie chwyta się rzeczy, które zupełnie mu nie wychodzą. Podjąć dezycji jednak nie potrafi, bo boi się zmian, i działania na nieznanym terenie że tak powiem.

Małgorzatka, widzę, że jednak na dobre się rozstaliście... Mam nadzieję, że nowy związek dobrze się układa!!

Yoghurt, zdecydowanie zgadzam się z tym, co pisałeś o ambicji - mój chłopak studiuje chyba z 4 raz pierwszy rok prawa i niestety nie ma to nic wspólnego z ambicją, tylko z upartością, brakiem elastyczności i otwartości na zmiany. Bardziej ambitne byłoby, gdyby rzucił to w cholerę i zajął się np. samochodami, które są jego prawdziwą pasją, albo zaczął uczyć się jakiegoś nowego języka.

Słyszałeś o podejmowaniu prób? Słyszałeś o udzielaniu wsparcia? Gdy się nie jest jasnowidzem, nie wiadomo co się uda. Dopiero pełne zaangażowanie, a nie działanie połowiczne pokazuje jakość pomysłu. I ważne jest wycofanie się w porę - czego ex nie umiał. Pokazałam kontrast - ja pomagałam, udzielałam wsparcia. Za to moje pomysły musiałam realizować sama, przy akompaniamencie złośliwych uwag. Twoje uwagi są podobne w tonie.
Twoje zaczepki są niegrzeczne, agresywne. Nie widzisz tego? Forum staje się nieprzyjemne, gdy ktoś zachowuje się w ten sposób.

A to jest przykład, o który prosiła Autorka wątku. Nie dopilnował jak trzeba - tak się wypowiedziała ta pani. Prawdopodobnie chodziło o odrabianie lekcji i rozmawianie o tym, co się wydarzyło w szkole.

Atakujesz mnie, bo jesteś biedny, ponieważ nieskuteczny. Jesteś agresywny bo ośmielam się uważać, że mężczyzna powinien być męski a kobieta kobieca, mężczyzna nie powinien się chować za spódnicę kobiety, bo to niemęskie, infantylne. To moja opinia. Możesz mieć swoją i na mnie nie napadać.

Pig-headed, czy on Ciebie nie słucha? Czy złości się, że mu nie wychodzi, a potem powtarza te same działania, które okazały się nieskuteczne? Czy jednak coś zmienia?

Ja może dodam coś od siebie. Dla mnie facet nie zaradny życiowo, to także ktoś, kto pije, przepuszcza pieniądze w głupi sposób, jak jakiś student, który chce się wyszaleć.

To jakiś absurd. Masz do byłego pretensje, że miał nietrafione pomysły. Twoje oczywiście były ekstra i się sprawdzały (jakże by inaczej). On wpędzał was w długi, a ty je spłacała. Ale wspierałaś i chwaliłaś jego nietrafione pomysły. Sorry, ale dla mnie to się kupy nie trzyma. Po pierwsze - nie wierze, że próbując sił przez tyle lat ciągle nie trafiał. Po drugie nie wierzę, że można być tak zakłamanym, aby świadomie wspierać przez tyle lat nieudane pomysły i takie działanie. Wszak twoje się rzekomo sprawdzały, więc musiałaś wiedzieć (a przynajmniej mieć solidne przypuszczenia) czy jego się sprawdzą, czy też nie....

Zaczyna mi to powoli wyglądać na taki układ: co ze psute - to jego wina, a co dobre i skuteczne - to moje. I oczywiście wypracowane samodzielnie i bez niczyjej pomocy. Z tym, że ja już zbyt wiele takich opowieści słyszałem, aby wiedzieć, że są nieprawdziwe po prostu. Tak jak i pewien mój znajomy. On sam do wszystkiego doszedł. On sam wszystko osiągnął i bez niczyjej pomocy. Ale samochód kupili rodzice. Mieszkanie po zmarłych dziadkach. Pieniądze na założenie firmy też rodzice dali. No tak - on sam.

I to tak zawsze jest, że sukces lubimy przypisywać sobie samym (pomijając pomoc innych), a porażki zrzucamy na barki innych.

Wiesz, "nie zrobił jak trzeba" to na dobrą sprawę nic nie znaczące bzdury. Bo on najpierw wyczyścił kibel, a dopiero potem zmył podłogę, a powinien był zrobić odwrotnie, więc "nie zrobił jak trzeba". To takie sformułowanie mówiące, że ktoś jednak wykonał daną rzecz, ale inaczej niż osoba o tym mówiąca to sobie wyobrażała. I wciąż nie odpowiedziałaś na pytanie czego to ma niby być przykład, bo ani to przykład na jakąś zaradność, ani niezaradność. A swoje domysły to schowaj sobie w kieszeń.

To nic osobistego. Po prostu w twoich tezach są potężne luki, a same tezy zbudowane na nieaktualnych założeniach rodem z wieku XIX jak nie wcześniejszych. Porównujesz osiągnięcia swoje/partnera (ludzi ok 50letnich) do osiągnięć ludzi o połowę młodszych. Bezpośrednio. Bez uwzględnienia różnicy w mentalności, różnicy w etapie kariery/nauki. Bo twój facet zarabia tyle, że ciebie utrzymuje, płaci za rachunki itp. to partnerzy takich dziewczyn też powinni. To takie odrealnione tezy jak mojej -samotnej- ciotki w podobnym wieku do ciebie. Lekarka, ale dzięki zmianom ustrojowym i spadkom po rodzinie ma kilka mieszkań (już sam ich wynajem sprawia, że nie musiałaby pracować). No i ona się dziwi, że lekarzom/studentom zaraz po studiach bardzo często brakuje na koniec miesiąca, albo że muszą pracować na kilku etatach. Przecież ona ma, to wszyscy powinni mieć co najmniej tyle samo. I podobnie jak jej, tak i tobie nie da się wytłumaczyć niektórych niuansów, które znacząco zmieniają sytuację. Z równym powodzeniem mógłbym tłumaczyć różnicę w koncepcji, według których powstawały czołgi zachodnie i czołgi wschodnie.

No i widzisz... Mój chłopak ma pracę załatwioną przez znajomych/rodzinę, jak szukał sam nie był w stanie niczego znaleźć. Pomagałam mu, przerabiałam CV,  wysyłałam ogłoszenia, na które warto, by odpowiedział. Nie chodzi o to, że wypominam teraz ten czas, który poświęciłam na wspieranie go, po prostu te zachowania są symptomatyczne...

Wydaje mi się, że u Ciebie jest bardzo podobnie, jak u mnie - niby jak gadacie, ona zaczyna widzieć sensowność Twoich słów, ale jak przychodzi do realizacji, wycofuje się... Tak?

Tylko widzisz... gdyby to było tak proste - ja podejmuję decyzje za nas oboje, bo on ma z tym problem, on się zgadza, razem to realizujemy... ale nie jest! Bo on neguje wciaż moje pomysły, nie wychodząc w zamian z żadnymi od siebie! Podcina mi skrzydła, nie proponując w zamian spadochronu... rozumiesz? Sam nie ma żadnej wizji, planu, pomysłu, ale nie chce też realizować moich, nie wspiera ich.
Mam miłość, ale na ile to wystarczy...?

Same się nie sprawdzały. Ja je sprawdzałam. I ja umiałam uczyć się na błędach, wyciągać wnioski, nie okopywać się na swoich pozycjach.

Dokładnie tak.

Tak, uważałam, że na tym polega miłość i bycie razem

Gdy się wchodzi na rynek nie mając budżetu na badania, wchodzi się na wyczucie - po postu się zaczyna i obserwuje. Co się sprawdza? Co się nie sprawdza? Co można zmienić? Co jest zależne od nas, co jest niezależne? Jak policzyć koszty? Ile potrzeba na inwestycje? Jestem ekonomistką. On nie. A żeby coś zrobić na wyczucie, trzeba czuć. Ty np. nie czujesz co jest stosowne a co nie. On nie czuł co zadziała. Nie lubił słuchać podpowiedzi. Nie uważał za potrzebne liczenie kosztów (takie prawdziwe, z kalkulacją). Nie uwzględniał np. amortyzacji.

Możesz mieć opinię jaką chcesz. Ocenianie bez danych jest błędem, a kompletu danych nie dostaniesz, bo ja nie zrezygnuję z anonimowości.

Ależ oczywiście że trafiał. Bywały okresy, gdy jego firma przynosiła dochód. Ale warunki się zmieniają i trzeba natychmiast się dostosować a nie uparcie powtarzać coś, co się kiedyś udało. Bo jeśli się tego nie robi firma musi upaść prędzej czy później. Każda. Gdybyś myślał logicznie, gdybyś kiedykolwiek prowadził działalność, to byś wiedział.

On nie umiał się dostosować. Niczego nie zakończył w porę. Nie wprowadzał koniecznych zmian. Na tym polega beznadziejność jego pomysłów. Na jego nieświadomości, że nie wymyślił biznesu ponadczasowego. Na oderwaniu od rzeczywistości. To ostatnie jest problemem partnera Autorki wątku. Jemu się wydaje, że można wszystko odkładać na potem

Czy naprawdę nic nie rozumiesz, czy udajesz? Zawsze zaczyna się po to, żeby odnieść sukces. Człowiek sukcesu to ten co się podniósł po ostatniej porażce. Było oczywiste, że trzeba próbować i nie ma nic złego w tym, że się nie udało - z tym, że zanim pójdzie się dalej, należy wyciągnąć wnioski. Jak się ma ukochanego męża, któremu coś nie wyszło, to się go pociesza, wspiera i mówi, że następnym razem będzie dobrze. Najpierw był wspólnik, który dziwnym trafem się wzbogacił, gdy myśmy zubożeli. Potem już bez wspólnika - więc pełna wiara, że teraz się uda. Potem inna branża. I jeszcze inna, bo ta jednak niedobra. Itd.

Młoda, zakochana żona wierzy, że ukochany człowiek postępuje dobrze (bo przecież się stara, ma dobre intencje, nie jest głupi). Oczywiście prosi go, żeby pozwolił sobie pomóc i policzyć. Ale on wie lepiej. I zawsze znajduje dobre wytłumaczenia dlaczego nie wyszło. A potem, gdy się pracuje od rana do nocy, już nie ma czasu się zastanawiać. Tylko biegiem, biegiem, biegiem, zadłużenia, komornik, dodatkowa praca, delegacja, spłacanie.

Przed tym chcę uchronić Autorkę i inne kobiety. Jeśli mężczyzna nie ma wizji, jedynym znanym mi sposobem na związek jest przejęcie steru przez kobietę. Ale on musiałby słuchać, a nie grymasić. Musiałby się zupełnie podporządkować (co nie ma miejsca). Nie ma sensu, żeby Autorka ponosiła odpowiedzialność, gdy on będzie podejmował decyzje. Bo wszystko się rozsypie, ona się umęczy, on się niczego nie nauczy i jeszcze będzie na Nią obrażony.

Tu akurat nie ma problemów z rozróżnieniem, bo moje uprawnienia, moja branża różniła się od jego branży zupełnie.

Oczywiście, że z pomocą. Np. moja nauczycielka w I klasie podstawówki nauczyła mnie czytania, pisania i liczenia. Profesorowie na studiach kalkulacji kosztów. Mama mówienia i chodzenia. Szef w ostatniej pracy wysłał mnie na seminaria i kursy, i część sfinansował. Koledzy i szef z innej pracy nauczyli mnie sprzedaży. Bez wiedzy i umiejętności tam zdobytych nie wymyśliłabym swojego produktu, nie stworzyłabym ścieżki sprzedaży.

Nie odpowiadam za to, że się zadajesz z kłamcami albo ludźmi oderwanymi od rzeczywistości. I mam wrażenie, że nie chcesz niczego się dowiedzieć tylko obrażać innych.

Studia zafundowało mi państwo, utrzymanie w czasie nauki rodzice (trochę dorabiałam no i miałam stypendium za stopnie). Na firmę exa uzbieraliśmy z pensji. Na moją nie było - ex opłacał mi ZUS przez 3 miesiące, zanim zaczęłam zarabiać. W tym czasie (i wcześniej) zajeżdżał auto, które odziedziczyłam. Na biurko i ubranie dostałam od mamy. Przysłała mi pieniądze, bo się dowiedziała, że mamy roczne zaległości w czynszu. Myślała, że je spłacę, a ja wzięłam pieniądze, kupiłam buty, torebkę, płaszcz, biurko i szafkę na dokumenty, i poszłam do pracy. Maleńkie dzieci zostawiłam z opiekunką i zaczęłam odrabiać zaległości.

Tak robią nieudacznicy. Ja tak nie robię. Ludzie, którzy wiedzą, co zrobili dobrze, co mogliby zrobić lepiej, gdzie popełnili błąd, czego nie należało robić - rozwijają się.

Nie przeczytałeś albo nie zrozumiałeś. Chodziło o dzieci. Pani nie miała zastrzeżeń do sprzątania. Pani uważała, że nie może zostawić mu wychowywania dzieci, bo lepiej było, gdy ona była w domu. O szczegółach nie mówiła, a ja nie dopytywałam.

Wzajemnie.

Jakie tezy? Jakie nieaktualne założenia? Ja tu nie piszę pracy naukowej, nie zakładam niczego, nie wymyślam, piszę o faktach. Mówisz jak ex - uważał, że moje studia ekonomiczne są nieważne, bo kończyłam "za komuny". Ale nie ma matematyki komunistycznej i kapitalistycznej. Zero to zero. Dochód, strata, kalkulacja kosztów... Tego uczono i wtedy.

W ogóle nie porównuję do siebie. Widzę moje dzieci, dzieci moich znajomych, mam przyjaciół w różnym wieku.

Gdzie to wyczytałeś? Ja mam swoją firmę. Gdy cokolwiek biorę od mojego Kochanego, to nie dlatego że muszę, lecz dlatego, że On chce mi coś dać a ja umiem to wziąć. Każde z nas poradziłoby sobie samo. Jesteśmy razem nie ze strachu przed samotnością ani dla pieniędzy.

Problemem kobiet jest to, że nie umieją brać, nie umieją wymagać, zgadzają się na to, żeby Piotruś Pan na nich pasożytował, źle się czują gdy mężczyzna jest męski i traktuje je jak kobiety albo traktują mężczyzn jak niedorozwinięte dzieci. To jest problem Autorki wątku - na ile pozwolić, jak wiele pomagać.

Jeśli pozwalają mu na zachowania skrajnie nieodpowiedzialne i infantylne, to on nie ma motywacji, żeby się rozwijać. Chyba, że ma sam z siebie. Ale wtedy jest zaradny.

Oczywiście, że powinni. Jak chcą seksu, powinni umieć utrzymać kobietę i dziecko, które się pojawi. Jeśli tego nie umieją, nie dorośli do związku. To kwestia elementarnej odpowiedzialności. Poczytaj sobie Forum. U teściów strasznie. On ma na zabawki, a nie daje na życie. Nie szuka pracy, muszę pracować za granicą, dziecko w przedszkolu, on nawet nie sprząta. Nieszczęście - a dlaczego? Zgoda na nieodpowiedzialność. Brak wymagań. Albo niezdolność do wyegzekwowania tego, co należy. Z tym problemem boryka się Autorka.

Ja doskonale rozumiem co się dzieje. Ty zaś nie wiesz na jakim świecie żyjesz.

1. Jak się chce coś mieć, to trzeba coś z siebie dać.
2. Jak się chce mieć pieniądze, to trzeba dać coś na wymianę (albo wymusić, wyżebrać, ukraść, ale nie o tym jest wątek).

Co? To, co jest komuś potrzebne. To, za co ktoś inny chce zapłacić. Skąd wiedzieć? No właśnie! Trzeba widzieć coś więcej niż koniec własnego nosa. Trzeba interesować się innymi ludźmi i rozwiązywać ich problemy.

Codziennie ludzie kupują różne rzeczy, płacą za różne usługi. Czego pragną? Czego potrzebują? Jak mogę im pomóc? Jak mogę taniej albo szybciej, albo skuteczniej zapewnić im to, co do tej pory zapewniał im ktoś inny? A może potrzebują czegoś, czego nie dawał im nikt do tej pory?

Mam (wymyśliłam) produkt czy usługę i teraz: jak dotrzeć do zainteresowanych? Jak im to sprzedać? Czy opłaci im się zapłacić mi tyle, żeby mnie się opłacało tę usługę świadczyć (ten produkt sprzedawać)? Na ile poprawi się jakość ich życia? Ile to będzie dla nich warte?

Od zeszłego roku mam o 100m od domu mlekomat. Wcześniej nie było. Jestem wdzięczna temu, kto go postawił. Oprócz tego, że daję mu zarobić, myślę o nim ciepło - pomyślał o mnie, zrobił coś dla mnie. Mogę mieć mleko prosto od krowy i nie muszę w tym celu jechać na wieś. On zarabia. I super, należy mu się. W dodatku dostaje ode mnie duuużo dobrych myśli, dobrych życzeń.

Ludzie na tym zarabiają. Ci, którzy mlekomat zbudowali, ci, co go zainstalowali, co sprzedali, co obsługują. Ciebie w tej grupie nie ma. Tych wszystkich mądrusiów, którzy żony wypychają do pracy, dzieci do żłobka, też nie. Dlaczego? Dlaczego oni nie pomyśleli? Bo mieli nas gdzieś. Siedzieli na zasiłku i narzekali.

Zaradność ma wielki związek z empatią. Zbyt często niezaradny = infantylny, egoistyczny, niedorozwinięty emocjonalnie, roszczeniowy (przy czym żądać będzie od żony, od innych się nie odważy).

Uważam, że od niezaradnych należy uciekać gdzie pieprz rośnie. Jak dorosną, będą sobie radzić. I dopiero wtedy nadają się na partnerów.

Przeczytaj sobie sygnaturkę Wielokropka. Niezaradni są bardzo kreatywni w wymyślaniu tłumaczeń, dlaczego im się nie udaje.

I to już zmienia całkowicie twoje początkowe tezy, bo nagle się okazuje, że zarówno ty miałaś lipne pomysły, jak i on dochodowe. Różnica polegała w wykształceniu - wszak ty jesteś ekonomistką, a on nie. A że ciebie nie słuchał? Cóż, również miałbym wątpliwości w twoje rady, bo nie miałbym pewności czy mówisz szczerze, czy jedynie mówisz coś, aby mi nie sprawić przykrości lub właśnie ową przykrość sprawić.

A i tu dochodzimy do sedna problemu, o którym mówiłem wcześniej. Masz niemal 50 lat. A swoje doświadczenie i obecny dorobek chcesz przełożyć wprost na ludzi o połowę młodszych.

Wiek i doświadczenie. To dwie rzeczy, które rozróżniają ciebie od ludzi, którzy mogliby być twoimi dziećmi.

No widzisz - a ja musiałem przerwać studia, aby pójść do pracy i pomóc rodzicom. I wielu ludzi nie miało tak dobrego startu jak ty. Nie wypominaj zatem biedy innym, bo niby z czynszem przez rok zalegałaś, ale na wynajęcie niańki miałaś (lol).

Zrozumiałem doskonale, tylko ty nie bardzo. Wychowanie jak i sprzątanie oraz gotowanie to takie domeny, w których zdecydowana większość kobiet uważa, że wie lepiej jak to zrobić. I co by facet nie robił to nie dobrze nie będzie. To był po prostu durny i pusty przykład.

Odnośnie relacji między kobietą, a mężczyzną, które inne są teraz, a inne były 20 lat temu.

Problemem jest to, że każdy układ partnerski, w którym oboje dokładają do rachunków widzisz jako zasłanianie się faceta kiecą kobiety i nieporadność życiową faceta. Tymczasem rynek pracy w Polsce jest bardzo trudny. Najtrudniejszy właśnie dla ludzi dopiero zaczynający karierę (25-30 lat). A oczekujesz tutaj finansowych cudów.

Nie rozbrajaj mnie. Te wszystkie głupie dziewuszki widziały z kim się wiążą i świadomie rezygnowały z antykoncepcji. Przecież oni nie zmienili się z dnia na dzień. A ty przerzucasz teraz odpowiedzialność za czyny i konsekwencje własnej głupoty na ich facetów. Do tego tanga trzeba dwojga - nie zapominaj o tym. Poza tym, to jak facet się zachowuje to kwestia wychowania i wzorców wyniesionych z domu.

Nie - w ogóle nie mam pojęcia. O moich sukcesach pisał nie będę. A mam ich niemało - niewielu ludzi w moim wieku może się pochwalić tym, co ja. Moje obecne problemy są spowodowane utratą zdrowia.....które poświęciłem służąc Ojczyźnie i nie pozwolę na insynuowanie mi, że jestem nieporadnym życiowo nieudacznikiem. Bo to obraża i mnie i innych młodych ludzi, którzy poświęcili zdrowie służbie temu pojebanemu krajowi i nic z tego nie mają. Ani wdzięczności Państwa, ani szacunku krajan.

A tak na koniec - mam wrażenie, że mylisz niezaradność ze zwykłym lenistwem i wygodnictwem. Bo niezaradności nie da się zarzucić temu, kto co całymi dniami nic nie robi, a mimo wszystko wszystko ma, bo mamusia/tatuś i/lub żoneczka/mężuś wszystko przynoszą i pod dziobek podkładają.

Najwyraźniej nie zdajesz sobie sprawy z faktu jakie durnoty czasem wypisujesz. Być może problem polega na tym, że najzwyczajniej w świecie nie potrafisz ubrać w słowa tego, o czym myślisz. Nie wiem - nie siedzę w twojej głowie. Ja jedynie interpretuję twoje słowa. A co "autor miał na myśli" to już problem autora, że nie potrafił tego przekazać w sposób jasny, czytelny i przede wszystkim jednoznaczny.

A co do rodzenia to masz jeszcze jakieś inne banały w zanadrzu? Faceci mają penisy oraz jądra. Mieli je 20 lat temu, mają je dzisiaj i będą mieć za kolejne 20 lat. To są normalne różnice płci. Ale nie mniej jak facet różni się od kobiety, tak i jeden może się różnić od drugiego. Jeden będzie skrzyżowaniem MacGyvera i Gatesa, a drugi skrzyżowaniem Picassa i Mercurego. I w niczym jeden nie będzie lepszy od drugiego, co usilnie starasz się dowieść. Będą po prostu inni. I tyle. To, że ty popełniłaś jakieś błędy nie znaczy to, że inni nie mają prawa do swoich. Nie znaczy to także, że inni mają taki sam system wartości jak ty.

Nie - one ponoszą konsekwencje jedynie swoich decyzji. Niczyich więcej.

To dotyczy w takim samym stopniu mężczyzn jak i kobiet. Jeśli uprawiają seks, to chyba chętne są obie strony? Dlaczego w takim razie odpowiedzialność ma brać na siebie tylko jedna? W chwili gdy na świecie pojawia się dziecko, odpowiedzialność za nie biorą w równym stopniu i matka i ojciec. Zarówno w kwestii opieki nad nim i wychowania, jak i w kwestii finansowej.
Idąc za Twoim tokiem myslenia, to w stytuacji gdy kobieta zachodzi w nieplanowaną ciążę i:
- zarabia tylko facet, kobieta nie pracuje (obojętnie z jakiego powodu), to jest wszystko ok, bo to on powinien utrzymywać rodzinę, wystarczy, że ona musi urodzić;
- zarabia tylko kobieta, facet nie pracuje (obojetnie z jakiego powodu), to kobieta jest stroną pokrzywdzoną, wszystkiemu winny jest facet, bo jest nieodpowiedzialny i sie dorósł do założenia rodziny.
Nie uważasz, że to trochę dziwne i bardzo niesprawiedliwe?

Problemy opisywane na forum, o których piszesz głownie biorą się z tego, że kobiety nie mają własnych pieniędzy. Są zależne finansowo od męża, albo teściów i stąd bierze się większość opisywanych nieszczęść. Jej u teściów strasznie, więc trzeba się wyprowadzić. Ale dokąd i za co, skoro ona nie zarabia? Zarabia tylko mąż, a sponsorami wydatków związanych z domem są teściowie.
Ale przecież winny wszystkiemu jest mąż, widocznie zarabia za mało, żeby spełnić marzenie żony o własnym mieszkaniu.

Co do tematu wątku, to niezaradność może mieć różne źródła.
Może temu komuś przez większość życia ktoś podkopywał pewność siebie, a nie każdy jest tak silny psychcznie, żeby to nie zostawiło żadnego śladu. Taka osoba jest przekonana, że i tak nic nie osiągnie, nic nie zmieni, nic jej się nie uda, więc nie ma sensu nawet próbować.
Albo może ten ktoś został wychowany w ten sposób, że nigdy nie musiał się wysilać, a wszystko miał podane na tacy i do tego się przyzwyczaił.
Ale tak jak ktoś pisał, jeśli jest potencjał i wsparcie to taka osoba potrafi rozwinąć skrzydła, nauczyć się wielu rzeczy i poradzić sobie w różnych sytuacjach.
A jeśli ktoś jest niezardny życiowo, nie chce nic z tym robić i wygodnie mu z tym, to raczej to się już nie zmieni.

No właśnie! O to pytam! Całą ciążę ona, całe karmienie piersią ona. I wiesz, chyba nic się z tym nie da zrobić. Dlatego, jeśli on jest nieudacznikiem, lepiej mu dziecka nie rodzić. Lepiej się z nim nie seksować, bo skutkiem seksu bywa ciąża.

Teoretycznie. W praktyce większość samców ma gdzieś swoje potomstwo. Niektórzy się wykłócają, że tyyyle dzieci przyznaje się matkom. To prawda, są sytuacje, gdy ojciec jest pokrzywdzony, dziecko traci, bo matka wcale nie jest cacana. Ale w wielu przypadkach sąd nie ma innej możliwości, bo ojciec dziecka NIE JEST ZAINTERESOWANY opieką i wcale nie świadczy na dziecko (chyba że pod przymusem).

Przestrzegam kobiety przed popełnianiem błędów.

Błędem jest wiązanie się z nieudacznikiem. Bo gdy się urodzi dziecko, powierzanie go komuś innemu jest przykre i szkodliwe - zamiast przeżywania radości macierzyństwa są rozstania bolesne i dla matki i dla dziecka. Poczytaj co się ostatnio działo w żłobku we Wrocławiu.

Błędem jest zakładanie, że się będzie pracować po urodzeniu dziecka. A co, jeśli urodzi się chore, będzie wymagać specjalnej opieki?

Błędem jest zakładanie, że skoro można dziecka nie karmić piersią i ono przeżyje, można je po prostu zostawić z kimś innym i nie ma to znaczenia.

Błędem jest wiązanie się z kimś, kto nie dorósł do roli męża i ojca. Bo trzeba będzie mu matkować i męczyć się z nim. Bo nie będzie rozumiał najprostszych wyjaśnień. Będzie się okopywał na swoich pozycjach i nie zrozumie, że dopóki jest zamknięty, nie uczy się niczego. Znamy takich...

Potem, gdy już jest się związaną - bo dzieci kochają tatusia - jest się w sytuacji praktycznie bez wyjścia. Trzeba nieudacznika przez życie holować, żeby dzieciom serce nie krwawiło. I w ten sposób robi się krzywdę i dzieciom (wzorce), i jemu (niczego się nie nauczy).

Chodziło mi o coś innego :) Dlaczego całą odpowiedzialność finansową ma brać na siebie facet? Decyzja zapada w porozumieniu obu stron, obie strony są świadome mozliwych konsekwencji, obie biorą na siebie odpowiedzialność.
Planując dziecko (albo i nie planując) jestem świadoma tego, że to ja będę w ciąży i ja urodzę dziecko, a nie partner. Poza tym nie ma obowiązku rodzenia, jeśli ktoś rodzić nie chce, to zadba o to wcześniej. Albo i później, są różne możliwości.
I tu już nie chodzi o nieudacznictwo, czy "udacznictwo", tylko o takie podejście: pójdę z nim do łóżka, w razie czego on musi utrzymać mnie i dziecko. To jest dopiero nieodpowiedzialne.

Generalizujesz. Są różni ludzie, różni rodzice, ale nie ma to żadnego związku z płcią.

Tu jeszcze dodam od siebie:
Błędem jest bycie zależną finansowo od mężczyzny i poleganie w tej kwestii tylko na nim. Założenie, że zawsze będzie pięknie i kolorowo. Nigdy nic nie wiadomo i w takim wypadku bardzo łatwo zostać z niczym. Bez domu, bez pieniędzy, pracy, doświadczenia zawodowego, bez perspektyw.
Poza tym zawsze warto się rozwijać, zarabiać i być niezależną finansowo.

Merredithhh jeśli chodzi o finanse czy szeroko pojętą "zaradność życiową" to nie przegadasz ani Artemidy, ani Teo. One wiedzą lepiej i koniec. Podobna dyskusja się kiedyś nawinęła w przypadku posiadania prawa jazdy jako składowej "męskości". Szczerze mówiąc to dość żenujące. Facet ma być, facet ma zarabiać, facet ma mieć. W ich mniemaniu dla kobiety to jedynie prawo. Nie obowiązek.

Poza tym zauważ jak zmieniła się dyskusja. Najpierw: facet ma zarabiać na rachunki i utrzymanie, a kobieta jeśli pracuje to na swoje przyjemności. A w ogóle kobieta pracująca w zawodzie to pomyłka, bo tak nie powinno być. Nie minęło trochę czasu, a już ton wypowiedzi się zmienił - niezależność finansowa obu partnerów, partnerstwo finansowe itp. To już dawno przestało być zabawne...

A czy ja tak powiedziałam? Ja uważam, że jak facet ma być kolejnym dzieckiem, to niech spada. Lepiej znaleźć odpowiedzialnego, zaradnego, żeby w razie W mieć na kogo liczyć. Bo dopóki kobieta jest sama, poradzi sobie. A spróbuj sobie poradzić, gdy musisz (i chcesz!) opiekować się noworodkiem, niemowlęciem.

Ja w ogóle nie rozumiem o co ten spór. Mówię tylko, że lepiej być bogatym o zdrowym niż biednym i chorym.

Poczytaj, proszę, wątek Igi, która chce oddać dziecko do adopcji. Ojciec dziecka po prostu się wypiął. Słyszałam, że istnieją matki, które się wypinają.  Ale jeszcze żadnej nie spotkałam. A tatusiów wypiętych mrowie.

Jak najbardziej lepiej być niezależną finansowo. Nigdzie nie piszę, żeby nie być. Zaznaczam jedynie, żeby nie brać sobie garba w postaci nygusa, obiboka, sieroty obrzyganej. Bo to się źle kończy. Dodaję, że jeśli facet jest zaradny ale przy tym skąpy, też lepiej go sobie odpuścić.

I jeszcze jedna obserwacja: ciekawe, że gdy ktoś od kobiet żąda, by pracowały, nie zauważa, że dla nich rynek jest trudny. Tylko nad facetami należy się użalać...

Jak ty te farmazony wyczytales w tym watku? Gdzie? To sa tylko twoje wlasne fobie projetkowane na innych.

Swanen - nie w tym, ale i w innych wątkach. Prześledź posty Artemidy to się przekonasz.

Poza tym - jak już to mówiłem - nie można zarzucić nieporadności osobie, która nic nie robi, a wszystko ma i nie narzeka. To jest lenistwo i wygodnictwo, bo taka osoba otacza się ludxmi, którzy wszystko wykonają za nią. To są bardzo zaradni i sprytni ludzie wbrew pozorom. Niezaradni to jedynie tacy, którzy nic nie mają, są niezadowoleni, a nie potrafią/nie chcą tego zmienić. A takich to jest jedynie garstka.

Tak. Dokładnie tak myślę. Wiążąc się z kimś takim same robimy sobie kuku.

Wyjaśnię. Jeśli ktoś umie uczciwie zarabiać pieniądze, to znaczy, że ma związek z rzeczywistością. Tylko 7% bezrobotnych aktywnie poszukuje pracy. I ci znajdują. Załatwiłyśmy temat bezrobotnych? Czy mam dalej pisać o takich, którzy plaszczą tyłki przed komputerem i uważają, że jak wysłali cv to już poszukiwali pracy?

Teraz ci, co marnie zarabiają. Nie powiesz mi chyba, że wielu jest ludzi, którzy chcą pracować cały dzień za grosze? Jeśli to jednak robią, to znaczy że nie umieją niczego, co by było cenne dla innych. [Młody stomatolog na dzień dobry dostaje powyżej 4000 (z umową i wszelkimi świadczeniami). A dumny absolwent gimnazjum może liczyć na 5zł za godzinę przy roznoszeniu ulotek. Bez świadczeń.]  Jeśli ktoś nic nie umie i nie uczy się, to po jakiego grzyba się z nim wiązać? Jeśli wszystkim co umie jest jęczenie i narzekanie, co może dać dzieciom? Jaki wzór ojca?

Właśnie!

Jeśli są odpowiedzialni, nie będą sobie robić dziecka, gdy w sumie mają 2200 a wynajęcie kawalerki kosztuje 1300.

Właśnie dlatego, że wszystko może się zdarzyć, nie należy mieć dziecka z kimś, kto sobie nie radzi. Bo jeśli sobie nie radzi, a jest cały i zdrowy, jak sobie poradzi, gdy zachoruje? Z czego utrzyma dziecko? Pośle żonę do pracy i pomocy społecznej? Dziecko podrzuci babci, czy każe oddać do żłobka tygodniowego albo domu dziecka? Dzięki wielkie! Pan domu, głowa rodziny, kurczę.

I bardzo dobrze. Jest przeludnienie.

W rzeczy samej. Jest niedojrzały. Nie podoba Ci się takie myślenie? A mnie się nie podoba brak myślenia. Czy masz pojęcie ile nas kosztują porzucone dzieci? To dokładnie te same pieniądze, za które można by było kupić helikopter, żeby uratował ofiary wypadku. Albo wyposażyć OIOM. Małe dziecko w domu dziecka to koszt około 5000zł miesięcznie. Później około 3-4 tysięcy. Plus szkoła - około 3000. I wychodzi człowiek nieszczęśliwy, niepozbierany, potrzebujący terapii.

Ja naprawdę nie rozumiem, dlaczego muszę udowadniać oczywistości.

Ja tylko na chwilę bo nie zdzierżę jako były pracownik DD itp placówek.
Te z kosmosu wzięte 5k to Ci wyszło chyba z łącznego kosztu utrzymania domu, pensji dyrektorki, zastępcy, sekretarki, kucharek, wychowawców, pana złotej rączki, samochodu, kosztów jedzenia i innych produktów podzielonego przez liczbę dzieci. Problem w tym, że jeśli nie było by takich placówek jak DD czy więzienie to tym samym było by większe bezrobocie a więc błędne koło. Wypominanie tego typu kosztów na osobę dzięki której cały sztab ludzi ma pracę, jest delikatnie mówiąc nierozsądne

Och tak... kryzys gospodarczy, jakie to wygodne wytłumaczenie. I o jakim młodym człowieku zaraz po studiach mówisz? 25600 absolwent socjologii pewnie, że nie będzie, ale lekarz, dentysta, prawnik, dobry specjalista po politechnice za kilka lat, a nie kilkadziesiąt będzie miał się całkiem dobrze.

Nie ma pracy tutaj, jest gdzie indziej, trzeba tylko poszukać. To Ty teraz generalizujesz, że nikt nie może pracy znaleźć mimo, że szuka. A co się martwisz o dzisiejszych studentów i o brak egzaminów? Rynek szybko zweryfikuje i już weryfikuje przydatność magistrów. Natomiast jak się idzie na dobre studia i na dobry kierunek to z pracą raczej problemów nie ma. A skoro jest ktoś marnym magistrem, a rynek cierpi na brak zawodowego wykształcenia to sobie taki magister zrobi to zawodowe wykształcenie bardzo szybko. Znaczy zrobi ten co jest zaradny.

Mówiąc generalnie, masz chyba nikłe pojęcie o utrzymaniu dziecka.

Tak, doświadczenie, musi być dobry, tak, wiem, ale cały ten proces zajmuje dobrym ludziom w swym fachu rok, dwa, trzy lata, a nie 10 i 20. Znam mnóstwo stomatologów, którzy zarabiają kupę kasy i nie są specjalnie wybitni w swoim fachu i staży też nie są także linki yoghurta mnie nie interesują.

Ale co obala moją teorię? To, że w lokalnej aptece farmaceuta pracy nie dostanie? To niech jedzie do większego miasta, jak w mieście nie ma, to niech zmieni kraj, unia jest, nie ma granic, wszystko można. Moja koleżanka jest po farmacji, od ręki dostała pracę w tym strasznym, kryzysowym systemie. Sama, bez znajomości.

O utrzymaniu dziecka już pisać nie będę, bo to każdy indywidualnie wykłada ile tam sobie chce.

Nie zasłaniajmy nieudacznictwa, lenistwa i nieporadności życiowej kryzysem i ciężką sytuacją ekonomiczną, bo to jest śmieszne. Kto umie sobie poradzić to sobie poradzi, a kto nie będzie siedział i jęczał, że kryzys.

Tak, dokładnie z tego wyszło. Gdyby dzieckiem zajmowała się matka, tych kosztów by nie było. Ona zajmuje się swoim dzieckiem za darmo, 24h na dobę. Gotuje, więc wyżywienie rodzina ma za wsad do kotła, wodę i energię.

[Mysza, zacznij czytać ze zrozumieniem.]

Gdy zaś chodzi o miejsca pracy... No cóż, szkoda, że ekonomia nie jest obowiązkowa.

Jeśli jakaś praca jest potrzebna, jeśli ktoś korzysta z jej owoców, ok. Ale tworzenie miejsc pracy tylko po to, żeby ktoś miał pracę, jest największą brednią o jakiej w życiu słyszałam. Może jeszcze powiesz, że starsi ludzie nie idąc na emeryturę zabierają pracę młodym? Obudź się.

Jeśli nie ma potrzeby zajmowania się porzuconymi dziećmi, to osoby, które nie muszą wykonywać tej pracy mogą załatać dziury w jezdniach, wyprodukować tanie auto, wynaleźć lekarstwo na raka, wykonać zbrojenia kontynentów przeciwko trzęsieniom ziemi, wymyślić sposób bezodpadowej produkcji czegoś-tam i super pomysł na recykling czegoś-tam-innego... Poprawić jakość życia innych ludzi.

Tworzenie miejsc pracy niepotrzebnych jest niepotrzebne. Jak mam Ci to wytłumaczyć? Pomówmy o skali mikro. W domu są do zrobienia różne rzeczy. Jeśli matka uwinie się szybko z wszystkim, przychodzi ojciec i mówi: ojej, jesteś bezrobotna, może byś tak powybierała mak z popiołu? Zaraz Ci pomieszam. Dzieci bezrobotne moje - tu dla was groch z kukurydzą, przebierajcie. Będzie nam od tego lepiej i będziemy bogatsi. Nonsens? Pewnie że tak. Praca bez sensu, praca, z której owoców nikt nie korzysta, jest niepotrzebnym męczeniem się. Praca opiekunów w DD jest potrzebna, bo w DD są dzieci potrzebujące opieki. Ale nie powinno ich tam być. Powinni się nimi zajmować kochający rodzice. I sami powinni je utrzymać.

Bardzo proszę, poczytaj Lema "Pożytek ze smoka". Lem był geniuszem. Ja tak pięknie nie wyjaśnię.

A może przemówi do Ciebie taki przykład: gdybyśmy zrezygnowali z telefonów, byłoby bardzo dużo miejsc pracy dla posłańców. I szewców, bo butów by posłańcy więcej zdzierali. Nikt przy zdrowych zmysłach nie radzi jednak pozbyć się komórek. Nie ma miejsc pracy dla posłańców, ale są dla tych, co budują maszty, produkują komórki i zasilacze, sprzedają te cuda, siedzą w infoliniach, kładą kable do stacjonarnych itp. itd. Są miejsca pracy dla ludzi w każdej większej firmie pracujących na infolinii.

Dopóki każdy człowiek na Ziemi nie ma: extra domu z wyposażeniem, super auta, sprzętów domowych, odzieży... Itd. nie ma mowy o tym, że dla kogoś nie ma pracy. Może być kłopot z wynagrodzeniem za tę pracę. Skąd kłopot? Człowiek nie dysponuje większością pieniędzy, które wypracował. Zagarniają je urzędnicy i dzielą "po uważaniu". Uważają, że potrzebny jest most w miejscowości A, tam powstaje most (ha, nawet jest napisane, że to za unijne środki). Za podatki zabrane także z miejscowości B, C i D. Uważają, że potrzebna przychodnia w miejscowości C, powstaje w miejscowości C, za podatki zabrane... itd. A może ludzie z miejscowości B, C i D zamiast fundować most w A woleliby mieć u siebie szkołę? Przychodnię? Kino? Może w A wystarczy kładka dla pieszych, a most się nie opłaca? Nie wiemy. Nie wiedzą tego urzędnicy. Wiedzą przedsiębiorcy. Liczą i wiedzą. Jeśli źle trafiają, bankrutują. A to ich szybko uczy. Wiesz, jakie jest najwrażliwsze miejsce na ciele człowieka? Portfel. Urzędnicy nie mają szansy nauczyć się niczego, BO NIGDY NIE PONOSZĄ KONSEKWENCJI SWOICH BŁĘDNYCH DECYZJI. Doprowadzą firmę do bankructwa, zrujnują komuś życie, on umrze i koniec. Albo przeżyje, odwoła się i zapłacimy my wszyscy, wszyscy podatnicy. Urzędnik, który go zniszczył, żyje spokojnie dalej.

Rynek uregulowałby te wszystkie sprawy momentalnie. Ale wtedy urzędnicy nie mieliby swojej ukochanej władzy i kasy...

Owszem, są. Gdyby był całkowicie wolny rynek, to byśmy wiedzieli co jest potrzebne a co nie. Ale są ograniczenia. I ten, kto robi coś ZA CO LUDZIE CHCĄ PŁACIĆ, płaci wielkie podatki, z których utrzymuje się tego, co nie robi nic (bezrobotny) albo przeszkadza w pracy (znaczna część urzędników).

Jak mnie nikt nie będzie zmuszał do kupowania czegoś, czego nie chcę, to kupię sobie to, co chcę. Za te same pieniądze. I wtedy utrzymam innych, bez Twojego "pośrednictwa". Bo to ja sobie pójdę do kina, nie Ty. A jeśli MUSZĘ kupować coś, czego nie chcę... Jeśli robisz coś, czego nie chcę, a ja muszę za to płacić, to jakość mojego życia jest niższa. A jakość Twojego wyższa, choć robisz coś zupełnie niepotrzebnego.

Zaradność to związek z rzeczywistością. To tworzenie czegoś, czego inni pragną.

W warunkach wolnego rynku kto produkuje niedobry chleb, brzydkie ubrania, śpiwory z papieru i trocin, inne rzeczy, których nikt nie chce - ten bankrutuje. Jego zasoby (budynki, maszyny) są sprzedane temu, kto produkuje dobry chleb, ładne ubrania i w ogóle rzeczy potrzebne. A ten, co zbankrutował, ma szansę się nauczyć, zacząć od nowa i robić to, co potrzebne innym.

Czy tak trudno zrozumieć, że zasoby (czas, surowce) SĄ OGRANICZONE? Czy tak trudno zrozumieć, że robienie z nich czegoś zbędnego jest ich MARNOWANIEM? Czy tak trudno zrozumieć, że im więcej marnujemy, tym mniej mamy?

Przykład:
Gdy w domu jest tylko 1 kg mąki i 1 kg soli i odrobina oleju, można zrobić różne rzeczy. Można rozbełtać mąkę z wodą, lekko osolić i usmażyć coś w rodzaju naleśników. Można zrobić solne ciasto, ulepić z niego coś (serduszka na Walentynki, Aniołki na choinkę) i sprzedać, za otrzymane pieniądze kupić jedzenie, można ugotować zupę albo kluski (bardzo biedne to i postne, ale gorsze rzeczy ludzie jedli). Nieważne, nie o tym chciałam.

Nie wiadomo co wybierze biedna kobieta. Jeśli święta blisko, to może faktycznie ciasto solne i wyroby z niego. Zwłaszcza, gdy rodzinę już nakarmiła, umie sprzedawać i wie, że jest zbyt na drobiazgi. Ale jeśli wszyscy są sakramencko głodni, nikt nie umie ulepić ładnych figurek, nie ma czasu na lepienie i sprzedawanie, jest pora kolacji, a jutro będzie pensja - jasne, że zrobi jakieś jedzenie. Ale nie wysypie mąki przez okno ani nie spuści jej w klozecie. Nie będzie też marnowała czasu, bo trzeba szybko mąkę wykorzystać.

Ekonomia zajmuje się właśnie wykorzystaniem zasobów. Okazuje się, że trzeba mieć wyobraźnię. Wyobrazić sobie różne warianty i o nich pamiętać decydując. Bo realizujemy jeden, a tym samym NIE REALIZUJEMY ŻADNEGO ZE 100 CZY Z 1000 INNYCH.

Dlaczego wolny rynek jest skuteczny? Dlaczego ludziom żyje się lepiej niż przy ograniczeniach? Bo każdy jest inny. Każdy realizuje swoje pomysły a są ich tysiące. Rząd, urzędnicy, nie mają takiej wyobraźni jak 38 milionów ludzi. Kto chce zarobić musi się zainteresować innymi, ich potrzebami i znaleźć sposób zaspokajania tych potrzeb lepszy niż konkurenci. A oni nie śpią. Jest rozwój, z czego korzysta klient, konsument. Wszyscy jesteśmy konsumentami. Produkujemy jedną rzecz, konsumujemy tysiące. Co jest dla nas lepsze? Gdy rynek zabiega o konsumentów.

Atemida, masz rację źle przeczytałam te zdanie o tych 5000zł, ale jestem chora i mam temperaturę...

A co do całej reszty chciałam się rozpisać, ale widzę, że Jogurt i Pua84 mnie uprzedzili i w pełni się z nimi zgadzam.

Ja już przestałem czytać ten wątek od kiedy zboczył na jakiś inny temat i jest konwersacją 2-3 osób ze sobą.

A co u Ciebie? Jakieś zmiany... choćby małe?

O zmianach tutaj mówić nie można. Rozmawialiśmy dużo (dużo emocji) i zgadzamy się w każdej kwestii. Nie wiem tylko czy ona to mówi szczerze czy może mówi to co chcę usłyszeć. Może i mówi szczerze ale nie potrafi nic w swoim życiu zmienić. Myślę, że czas tutaj gra decydującą rolę. Pozostaje mi jedynie oczekiwać. Jeśli jednak nic się nie zmieni za jakiś czas w tej kwestii to już czwarta rozmowa się nie odbędzie na ten temat.

Bezspornie w dyskusjach nie ma miejsca na obraźliwe wypowiedzi i atakowanie rozmówców, więc proszę wszystkich o zachowanie kultury i - ponownie - nieodbieganie od tematu.

wiesniakKiedy kiedys tylko facet utrzymywal rodzine dla jednych bylo ok, dla drugich nie bylo ok.Wiesniaku nie wiem z jakiego rocznika jestes ale śmiem stwierdzić że nie wychowales sie w latach 60-czy 70
Moj ojciec jak i matka równo pracowali, zajmowali wysokie powazane stanowiska,bez użalania sie nad sobą,a nie że któres z nich latami siedzialo w domu przy garach i plodząc ile sie da,i nie rozwijając sie zawodowo,tylko w polu i przy dzieciach.
To nie bylo ok, dla ciebie może i tak, dla mnie jak i dla mojej rodziny nie, wiec mimo że wczesniej panowal taki model polityki rodzinnej, nasza rodzina odbiegala od tego i ojciec jak i matka zawodowo sie rozwijali,przez to do dnia dzisiejszego mają wysokie osiagniecia i kwalifikacje.W atpie aby mama po 20 latach siedzenia w domu zaszla tak daleko

I tak,dla mnie czy to facet czy kobieta ktora zalicza sie do powyzszych kryteriów autorki jest nie zaradna/ny czy niezdarna/ny, darmnozjadem ,utrzymankiem czy tez fajtłapa zyciową.Nie mam tu na mysli,kiedy matka jakis okres czasu z malym dzieckiem sie opiekuje.I nie zaprzeczaj, bo rowniez faceci pracujący nazywali swoje kobiety darmozjadami,juz nie celebruj tamtych czasow.Utrzymanie domu to obowiązek dwóch stron,nie tylko jednej,tak samo jak dbanie o dom

Świat jest brutalny i nikt nikogo nie bedzie rozpieszczal czy sie cackal jak z dzieckiem, i taka prawda. Funkcjonowanie w spoleczenstwie, utrzymanie sie aby nie siedziec na czyjes glowie polega na metodzie kija a nie marchewki, nie ma litosci.
Witaj w doroslym zyciu, etap szklarniowego dziecka sie skonczył

W czaach "równouprawnienia" zabiera wam sie ta role utrzymania rodziny jako jedyny zywiciel? oj ojj jooj, nie buchnij placzem,bo ja sie akurat z tego bardzo cieze i zdecydowanie wole aby rodzina byla na utrzymaniu z dwoch zywicieli rodziny niz  jednego ,co w prawdzie jedyny zywiciel rodziny zwłaszcza w dzisiejszych czasach  nie jest wstanie odpowiednio utrzymac domu jesli zarabia tą minimalną albo przecietna, i nie szerzmy patologi, gdzie do zapomogi z opieki  ustawiają sie kilometrowe kolejki,wlasnie poprzez system gdzie tylko jedna os. pracuje lub zadna.
I w gwoli scislosci,nie zabardzo chyba wiesz na czym polega rownouprawnienie bo calkowicie twoj tok mysleni odbiega od  rzeczywistego schematu.Opiera sie na podziale a nie na zamianie ,tak aby nie bylo wszystkiego tylko na jednej glowie

Aktualnie wyżycie z jednej pensji to jest za mało,a tym bardziej jak jeszcze są dzieci i to szkolne to tym bardziej,no chyba ze dla ciebie to normalka latac co miesiąc do mopsu o zapomoge , bo dla mnie nie, i wolalabym aby druga strona ruszyla swoj szanowny tylek i zmiast prosic sie panstwa ,poszla gdzies do roboty.
I mówie w tym wypadku o księciu ,ktory woli byc utrzymankiem swojej kobiety,bo tak go mamunia nauczyła będąc słuzebnicą  swojego meżula