Nie mogę do siebie dojść po rozstaniu

Pozwól swym myślom jej poświęconym płynąć, nie zatrzymuj ich, nie koncentruj się na nich. To, że inne kobiety nie podobają się Tobie, nie jest niczym dziwnym; przecież dopiero co zakończyłeś poprzedni, bardzo absorbujący Cię związek, związek, który miał trwać całe życie.

Pytasz dalej:

Pamięci nie wykasujesz, bo do tego potrzeba bardzo poważnego urazu głowy. Skoro uważasz, że stworzyłeś w wyobraźni jej wyidealizowany obraz, to niczego więcej nie potrzeba jak tylko powtarzać sobie, że naprawdę jest inną kobietą.

Odpłacz, odsmutkuj, odzłość się. Daj sobie czas. Czasowi też daj czas. Nie bez powodu żałoba trwa długo, a Ty przecież pogrzebałeś swój związek ledwie cztery miesiące temu.

Wychodz sobie do kina, zafunduj jakies atrakcje zeby nie myslec. Dalej masz problem? kup sobie gre na pc i sie wciagnij Ja zawsze po rozstaniu kupuje sobie jakas gre i napieprzam w multiplayer. Uwierz mi ze wtedy tak nie mysle

Ja się spotkałam. Byłam na takim spotkaniu 2x i uwierz mi nic to nie dało. W głowie ciągle siedział mi ex, mało tego ciągle porównywałam "Tego Nowego" z ex, to nie w porządku w stosunku do nich. Zdałam sobie sprawę że najchętniej to bym im się żaliła, dlatego póki co odpuściłam spotkania. Chyba że na stopie koleżeństwa. Na nic innego nie jestem gotowa i długo nie będę. Po prostu trzeba się z tym pogodzić i przeboleć .

Nie wiem skąd takie ostre słowa. Jest wiele kobiet które potrafią mówić o wielu rzeczach i wiele godzin. Ja sama jestem gadułą i nie raz bywa tak iż ja prowadzę rozmowę. A to że ktoś aktualnie cierpi po rozstaniu nie oznacza iż jest do niczego. Może Ty po prostu trafiasz na nudziary ?

Spotykanie się "na silę" nie ma żadnego sensu. Spotykanie się z kimś, gdy wciąż masz w głowie swą eks, nie ma sensu tym bardziej.

Strach przed samotnością jest kiepskim doradcą. (Strach przed samotnością w wieku 24 lat? )

Napisałam wyżej, że strach jest złym doradcą. Strach przed samotnością jest fatalnym doradcą w sprawach dotyczących relacji damsko-męskich; wystarczy przejrzeć niektóre wątki na tym forum, by zobaczyć jakie negatywne skutki niesie. (Uwieszanie się na drugiej, choćby najlepszej osobie, nikomu niczego dobrego nie przyniosło.) To dziesiątki osób, które związek stworzyły ze strachu przed byciem singlem, to osoby, które z owego strachu tkwią w toksycznym związku, w związku, w którym nie ma ani miłości, ani godności, ani szacunku, ani serdeczności. Strach przed samotnością sprawia, że tworzona i stworzona relacja nie jest równa, nie ma mowy o partnerstwie. Osoba bojąca się nie jest w związku dlatego, że chce być z tą drugą, konkretną, osobą, tylko jest z nią, bo jej potrzebuje. To tylko z pozoru drobna różnica. Z perspektywy tej drugiej osoby związek też nie jest udanym, bo (chyba) nie ma osoby, która lubiłaby być całym światem, osobą odpowiedzialną za szczęście kogoś innego. Dość szybko albo jedna, albo druga osoba stwierdza, że decyzja o tym związku była niefortunną i wówczas zaczyna się kolejny dramat (jest sporo wątków temu poświęconych).

Pianinku , strach przed samotnością brzmi groźnie, bo to taki stwór, któremu można przypisać wszystko. Zamiast kierować się nim, zobacz jego twarz, rozbierz go na czynniki pierwsze. Zastanów się, czego konkretnie się boisz i dlaczego właśnie tego. Pomyśl, w jaki sposób możesz ów strach zmniejszyć.

A przede wszystkim… uwierz, że jesteś wartościowym człowiekiem i polub życie z samym sobą. Gdy to się stanie, wówczas będziesz naprawdę gotów do szukania partnerki.

Edycja:
Teraz dopiero, wybacz, zdałam sobie sprawę z Twej przenikliwości. Tytuł, który nadałeś wątkowi, jest znamiennym. Życzę Ci, byś naprawdę doszedł do siebie.

Jak mówi stare przysłowie: "Tego kwiatu pół światu".
Nie zadręczaj się. Będzie dobrze, znajdziesz tę swoją połówkę.

Nie zamykaj się tylko w domu bo to pogłębi Twój melancholijny nastrój. A takich facetów unikają dziewczyny. One szukają facetów przy których będą czuły się bezpiecznie a nie takich którymi będą musiały się jeszcze opiekować.
Zdecydowanie otwórz się do ludzi, poznawaj nowych przyjaciół. Jak piszesz masz 24 lata. Wbrew temu co Ci się wydaje (takie odniosłem wrażenie) jesteś bardzo młody.
Współczuję Ci sytuacji bo mimo że dziewucha Cię skrzywdziła Ty dalej ją kochasz. Pewnie nie przejdzie szybko ale w końcu minie.

Masz jakąś stałą pracę?
Może spakuj walizkę i wyjedź przed siebie na kilka dni, tygodni. Dzisiaj świat stoi otworem. Kiedy jak nie teraz? Poznasz paru nowych ludzi.
A może w czasie takiej podróży znajdziesz tę jedną jedyną?

Nie jestem pewna jakimi tematami jesteś zainteresowany, bardziej poradzeniem sobie z rozstaniem, budowaniem adekwatnej samooceny czy też wpływem strachu na zachowanie. A może jeszcze innym?
Na forum jest bardzo obszerny, ale wart choćby przejrzenia, wątek "Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo": http://www.netkobiety.pl/t17705.html - tym dopiskiem 'dla KOBIET' nie przejmuj się zupełnie; tytułów innych nie pamiętam.
Oto klika mądrych książek, które mogą być pomocnymi w Twej sytuacji:
- Katarzyna Grochola, Andrzej Wiśniewski, Związki i rozwiązki małżeńskie
- Anna Dodziuk, Pokochać siebie
- Pema Cziedryn, Kiedy życie nas przerasta
- Pema Cziedryn, Mądrość nieuciekania
- Peter Lauster, Odwaga bycia sobą
- Sandra Ray, Zasługuję na miłość

Edycja:
Próbował. Medytacji. Zachęcam do niej. Jogę z kolei ćwiczy moja córka, uważa ją za bardzo pomocną.

Gdyby każdy był zdania iż sprzeczka z partnerem to nienawiść dla niego nie byłoby w ogóle żadnych związków. Każdy się sprzecza, nie ma związków bez kłótni, czy sprzeczek. Po prostu czasem emocje biorą górę, ale nie oznacza to nienawiści.