Długie dochodzenie do siebie po rozstaniu - Netkobiety.pl

Hej. Nie napisałeś jak długo byliście razem? Choć czasem nawet przy krótkim stażu ciężko dojść do siebie kiedy było zaangażowanie. Wiem, że ludzie różnie podchodzą i przeżywają rozstanie, wydaje mi się jednak, że pół roku to wcale nie jest tak długi okres. Zwłaszcza, że w międzyczasie mieliście jakiś kontakt ze sobą. U mnie mija 3 lata od rozstania i nadal do końca nie mogę sobie z tym poradzić. Takze może nie powinienem udzielać rad, ale na pewno jakieś zajęcia pomagają oderwać myśli. Ja się zapisałem na siłownię i trochę mi to pomagało, dodatkowo czułem się atrakcyjniejszy widząc zmianę sylwetki. Jednak później siłownie zamknęła pandemia i od tamtej pory nie mogę się zmobilizować na powrót. Dodatkowo sam czas będzie działał na Twoją korzyść, u siebie widzę różnicę jaka była po pół roku a teraz. Jeśli nie masz się komu wygadać to myślę, że dobrze trafiłeś, jeśli chodzi o to forum. Mi pomagało choćby samo wygadanie się, napisanie o swoim problemie. Moje pierwsze święta bez niej były okropne i tu chyba się nie da inaczej tego przeżyć, mimo, ze też mam super rodzinę to jednak taki czas wyjątkowo dołuje, ale jak widać  jakoś to przeżyłem i żyję dalej. Ty też będziesz. Koślawe te moje rady, ale może odezwie się ktoś bardziej kompetentny

Byliśmy pół roku,wiem że dla niektórych to mało i mogą stwierdzić że przesadzam,lecz naprawdę to był wspaniały okres a ona była dla mnie ideałem.Często przesiaduję na Messenger z nadzieją że być może pewnego dnia napisze do mnie i zaproponuje spotkanie, chociaż wiem że sam siebie oszukuje.

To w sumie krótki okres. Daj sobie rok. Nie jesteś wariatem, ale zafiksowałeś się na niej, co w sumie jest całkiem naturalne. Potrzebujesz narzędzi do odfiksowania się. Jednym z nich jest czas |(średnio rok, ale może być krócej lub dłużej), wygadanie się do cna, przegadanie tematu do znudzenia, nowe znajomości, pozytywne nastawienie np "kiedyś spotkam kogoś wyjątkowego", usunięcie numeru (taaaak...), i inne różne strategie.

Magia? Oj, nie rób jej tego. Jeśli już w to wierzymy to jest to forma zniewolenia mentalnego. Nikt z miłości tego nie robi drugiemu człowiekowi.

Rocznica zapoznania… aj, to słodkie Widać bardzo Ci zależało. Jesteś w stanie się zaangażować i to jest bardzo pozytywne. Widzisz? Jest plus dodatni całej sytuacji Jakaś dziewczyna z przyszłości, która odwzajemni Twoje uczucia, na pewno taką pamięć doceni.

Nie martw się. Pobyć trochę samemu też dobra rzecz. Albo… Może jakiś wolontariat? Tam ludzie doceniają dobroć serca.

Witajcie moi drodzy, z tej strony jeszcze raz ja. Wiem że po tym co teraz napiszę uznacie mnie zapewne za ostatniego naiwniaka,ale nurtuje mnie jedno.Czy według was po pół roku od rozstania warto abym ten ostatni raz spróbował zawalczyć?. Mianowicie przedwczoraj z okazji zbliżających się świąt postanowiłem dać Jej prezent i złożyć życzenia,i korzystając z faktu że był to ostatni dzień stacjonarnej nauki, zaczekałem na nią przed samochodem pod uczelnią. Prezentem były praliny oraz pluszak,była bardzo pozytywnie zaskoczona o czym sama mnie poinformowała,i widziałem w jej oczach wzruszenie tym że pamiętam o niej,do tego stopnia że przeprosiła mnie że nie ma dla mnie żadnego prezentu.Porozmawialiśmy dłuższą chwilę,skończyło się na mocnym przytuleniu i radości z jej strony (nie wspominając o mojej wewnętrznej satysfakcji że sprawiłem jej radość). Czy według was jest to oznaka że nie traktuje mnie obojętnie i w dalszym ciągu jest cień nadziei że uda się nam jeszcze zejść z czasem.Oczywiście teraz będzie nauka zdalna,więc kontakt w 4 oczy nie jest możliwy,ale może jakoś spróbować zagadać pod byle pretekstem na messenger,i małymi kroczkami próbować działać i kuć żelazo póki gorące? Co o tym sądzicie?

Hej. Tak wiem starszy temat ale jestem ciekawa czy się udało? Bo wiesz jakbym trochę czytała  o sobie. Uważam, że warto walczyć, żeby później nie żałować że się nie spróbowało. Ale... u mnie się teoretycznie udało i... zostawił mnie z dnia na dzień gdy go najbardziej potrzebowałam(dowiedział się o mojej chorobie bulimii)i dwa dni po tym jak ustaliliśmy, że się do niego przeprowadzam za tydzień.  I to rozstanie było dużo gorsze. Ono mnie zabiło. I teraz żałuję, że biegałam i latałam bo już bym choć trochę miała za sobą. Wyładowałam w szpitalu przez to. Pół roku to mało.  Daj sobie czas jak nie to psycholog. Fajnie, że są jeszcze mężczyźni, którzy naprawdę kochają.

Ja walczyłam jak lew to fakt. Ale w tedy ja zawiniłam. Mieliśmy kontakt gdzie On niejednokrotnie mi powtarzał, że mnie kocha, że miałambyć ta jedyna. Ja byłam pewna, że to jest to na zawsze. No ale przejechalam sie okrutnie. Wiesz a mi się wydaje, że jeśli dwoje ludzi się kocha to jednak warto spróbować coś naprawić razem a nie wyrzucać z życia jak gdyby nigdy nic...

Tak i tu się zgodzę. Pierwsze rozstanie było w nerwach zdecydowanie za dużo powiedziałam a on mi nie chciał tego wybaczyć. No nie wspomnę o drugim razie bo dostałam po prostu wiadomość, że to koniec... I to tak zupelnie niespodziewanie. Ja pierwszy raz w życiu kogoś naprawdę pokochałam i zdaję sobie sprawę że na wszystko patrzyłam przez różowe okulary.

No, jeśli zakochałeś się teraz w butelce, to istotnie nie będziesz miał szansy na inną miłość.
A na poważnie, to wybrałeś sobie fatalne pocieszenie.
Twój wybór, to prosta droga do uzależnienia, a z tej miłości jeszcze  trudniej jest się wykaraskać.

Może właśnie w tym tkwi problem że jestem zbyt dojrzały i za dużo oczekuje, cóż niestety widzę że większości moich rówieśników zależy przede wszystkim na imprezach i szaleństwu a ja po prostu nie czuje tych potrzeb tylko chciałbym mieć prawdziwą miłość oraz solidne fundamenty do stworzenia rodziny.