Jak uratować nasz związek?

No tak. Dał nam szansę jeszcze dzisiaj, ale stwierdził, że nic na siłę nie ma sensu jeśli nic nie poczuje no to... Co ja mam zrobić, żeby się nie poddawał i chciał walczyć o nasz związek.
Od jakiegoś czasu nie czuł tego samego, ale liczył, że to przejściowe. Pewne już jest zmęczony tym wszystkim i sobie nie radzi dlatego chcę go przekonać i wszystko jeszcze odkręcić jednak wiem, że bez jego chęci to nie ma sensu niestety... Dlatego chcę mu to udowodnić, że ma. Nie jestem pewna czy umiem...

Byłam z facetem półtora roku,wykończyłam go psychicznie kłótniami,doprowadziłam go do takiego stanu,że mnie zostawił tak porządnie,już mija dwa miesiące,były rozstania i powroty bo zawsze go ubłagałam by został i wiesz co? To był mój największy błąd.Gdy dwa miesiące temu postanowił znowu ze mną zerwać to ja już odpuściłam,nie błagałam,po prostu to olałam,chociaż serce bolało jak cholera.I od tego czasu nie mamy ze sobą kontaktu,wiesz co dzięki temu zrozumiałam? Że nigdy mnie nie kochal,bo przecież by zabiegał.Radzę ci byś też odpuściła i zobaczyła jak on zareaguje na brak kontaktu,nie nalegam,nie proś,po prostu to zostaw.On musi zobaczyć jak to jest bez ciebie!

Właśnie trochę się zmieniło. Pogadałam z nim na tym spotkaniu popołudniu, że dłuższy czas nie było między nami tak jak powinno to też jeden dzień na powrót uczucia nie wystarczy. Zgodził się dać nam trochę czasu. Oboje walczmy, bo mimo wszystko on chce być ze mną i czuć do mnie to co kiedyś. Nie mamy tylko niestety do końca pojęcia co się takiego stało...Jakie czynniki dokładnie przyłożyły się do zaniknięcia uczucia. Moim zdaniem jest gdzieś głęboko schowane to uczucie przez te wszystkie niepowodzenia, kłótnie, rutynę z której nie zdawaliśmy sobie sprawy. Moje uczucia do niego odżyły na nowo po całej tej sytuacji i dotarło do mnie ile rzeczy było niewłaściwych. Miałam go 24/7 obok + problemy właściwie przestaliśmy się cieszyć sobą i wszystko odbywało się jak w formułce... Ja nie dojdę to Ty też, obwiniałam go niepotrzebnie o pewne rzeczy. Nie cieszył mnie zwykły spacer z nim, a kiedyś to nam wystarczało.. ławka i my. Mogliśmy siedzieć tak godzinami i nie robić nic szczególnego, albo włóczyć się po mieście i być beztrosko szczęśliwi. Później zaczęło się nocowanie u mnie... Wpierw tylko 3 dni w tyg potem 6 potem już non stop tylko był u mnie i praktycznie tu mieszkał i właściwie nigdzie nie miałam siły wychodzić z domu tylko tak siedzieliśmy ciągle albo wspólnie pograliśmy na komputerze, jakiś film coś.., proponował wyjścia niby chciałam, ale ciągle coś mi nie pasowało mimo, że  koniecznie chciałam, żebyśmy wychodzili na imprezy, do kina, basen i tak stale, bo przecież zwykły spacer to ''bezsensu'' nie zdając sobie sprawy w czym tkwi problem. Zaczęłam go wręcz już odrzucać i on podejrzewa, że to wypalilo uczucie do reszty. Co raz częściej nie czułam potrzeby, żeby mnie przytulił. Przestałam chodzić z nim do łóżka o tej samej godzinie... usypiał sam lecz chciał, żebym go budziła jak będę szła spać, budziłam to potem narzekalam ,że jest zaspany i nie ma siły na seks... Następnie gdy on w ciągu dnia próbował ja wgl nie miałam na to ochoty... a chociaż w łozku zawsze nam się układało teraz już nawet ono stało się dla mnie rutyną, bo nigdy nie doszłam podczas seksu z nim... Pogubiliśmy się kompletnie i za szybko zaczęliśmy przenosić ten związek na 24godzinne spędzanie ze sobą czasu i dzielenia życia. Co o tym sądzicie? Staram się jak mogę, żeby znowu zaczęło mu na mnie zależeć, żeby mnie kochał... On też tego chcę i się spotkaliśmy i wczoraj i dzisiaj więc jednak moim zdaniem musi coś tam być jeszcze w środku niego skoro próbuje... + dalej jest zazdrosny o innych facetów.