Lęk w miejscach publicznych

Ja próbowałam różnych metod,również tej, o której pisze sluu. Jednak było to już tak zaawansowane, że nie byłam w stanie powstrzymać ataków paniki, dlatego w końcu zaczęłam brać antydepresanty. Zwróć się o poradę do specjalisty, nie obawiaj się tego. A doraźnie pomagaj sobie głębokim oddychaniem przeponą - brzuchem, nie klatką piersiową, pomaga chociaż oddalić atak paniki.

To co masz nazywa sie agrofobia:"... lęk przed otwartymi przestrzeniami lub przebywania w zatłoczonych, miejscach publicznych, takich jak rynki. Lęk przed opuszczeniem bezpiecznego miejsca. Lęk przed przebywaniem na otwartej przestrzeni, wyjściem z domu, wejściem do sklepu, tłumem, miejscami publicznymi, samotnym podróżowaniem, połączony często z antycypacją ataku lęku w unikanej sytuacji. Częstą cechą zarówno obecnego, jak i poprzednich epizodów jest występowanie lęku napadowego..."

Mozna probowac tez droga analityczna by przekonac podswiadomosc,ze  to nie jest realne niebezpieczenstwo a "tylko moja glowa". Mnie samo powtarzanie tych slow w roznych sytuacjach lekowych pomagalo. Na czym polega taka analiza: czego sie boje? co mi moze sie stac?  o co sie boje? itp...tak jak napisala Zbytdelikatna, w chwili ataku oddychaj przepona, rozluznij miesnie, ramiona przede wszystkim i barki. Czy znasz te metode oddychania? Dlaczego nie mozesz przemoc sie z wizyta u specjalisty? co Cie powstrzymuje?

Dzięki za rady Próbuję tego o czym pisze Sluu, ponieważ widzę, że gdy ograniczam wychodzenie z domu jest jeszcze gorzej. Można powiedzieć, że po tym czasie lęk wraca ze zdwojoną siłą. Gdy już wyjdę, boję się tego, że zachowam się jakoś nienormalnie, że będzie widać u mnie ten lęk, że wszyscy będą na mnie patrzeć, można powiedzieć, że boję się zdemaskować czyli właściwie wstydzę się tych psychosomatycznych objawów. To chyba już lęk przed lękiem. Zauważyłam też, że u mnie to zależy od relacji z ludźmi. Dopóki mam jakieś bliższe relacje ze znajomymi, spotykam się z nimi jakoś częściej to jest w miarę okej. Gdy kontakt się ograniczy, zaczynam się bać i wpadać w depresję. Tak jakby o tym kim jestem, mojej wartości decydowali ludzie.Wiem, że każdy potrzebuje ludzi do życia, ale u mnie to przybiera jakąś nienormalną postać. Wizyty u psychologa chyba jak narazie zwyczajnie się wstydzę, ale też wierzę, że może uda mi się to samej przezwyciężyć.

Ej kolezanko _OOna to o czym piszesz,ja to wszystko znam doskonale.Tylko ze ja z tym nic nie robilem 7-8lat,sam probowalem z tym walczyc,bo nie wiedzialem tak naprawde co mi jest.Ale u mnie tzw. "skok na gleboka wode przynosil mizerne zkutki". Studia zaczynalem pare razy, przrywalem,do pracy nie moglem posc.Nerwica i deprecha.Te wszystkie porazki bolaly i praktycznie z domu nie wychodzilem.Czasami gdzies przemknalem jak juz musialem.Nikomu o tym nie mowilem a wybrac sie do psychologa to byl dla mnie wstyd straszny...a co jesli sie znajomi dowiedza....No ale w koncu musialem przyznac sie w domu,bo rodzina nie wiedziala co jest granie...nie uczylem sie,nie pracowalem.
Poszedlem do psychologa i dopiero kiedy ten strach zaczal troche ustepowac moglem zrobic "skok na gleboka wode" zaczalem powoli wychodzic,podjalem prace,znowu spotykalem sie ze znajomymi i juz nie kontrolowalem kazdego swojego ruchu zaczalem sie tym bawic odczuwac jakas radosc i w koncu po roku dwoch praktycznie o tym leku zapomnialem.Oczywiscie ten proces uzdrawiania opisalem w skrocie.
Wiadomo ze kazda osoba ma ten lek w sobie inny.Ale ja przy swoim nie moglem juz wychodzic z domu!!!!A dzisiaj po prostu uwielbiam pojsc na koncert,usiasc sobie na rynku przy kawie,rozmawiac z ludzmi,smiac sie,lubie podrozowac.Sam pojechalem za granice,sam znalazlem tam prace.Od tamtych "zlych czasow" pare razy sie juz zakochalem i tez bylo fajnie(obecnie szukam ale nie mam nic jeszcze na oku:))Nie pamietam juz o tamtym leku.

Dlatego bardzo Cie prosze _OONA nie walcz z tym tylko sama,nie wiadomo jaki bedzie to mialo skutek a szkoda  zycia.Ja zmarnowalem 7-8lat dlatego Ci nie pozwole na gadke "wstydze sie pojsc do psychologa" Ty masz zrobic wszystko co Ci moze pomoc.A za miesiac,dwa pol roku masz byc bardzo szczesliwa,skakac i wrzeszcec na koncercie,smiac sie na kabarecie,tanczyc z chlopakiem w klubie, nie bac sie ludzi i cieszyc sie zyciem:)

Prosze Cie,poszukaj jutro w necie jakiegos psychologa i zadzwon!!!!!!!!!!!!!!!!!!ale na pewno!!!!!!!
A jak sie boisz to ja Ci moge zadzwonic

Bedzie dobrze trzymam kciuki:)

Cieszę się, że opisaliście swoje lęki, wreszcie ludzie, którzy mają/mieli podobne problemy co ja Wydaje się, że naokoło same odporne i bardzo silne osoby i nikt cie nie rozumie. Zawsze to jakiś element wsparcia. Od razu jakoś lżej się robi, noo chociaż trochę ;p Co do psychologa to wydaje mi się, że znalazłam w internecie odpowiednią osobę, ale jeszcze czekam na odwagę, myślę, że w przeciągu tygodnia, dwóch zdecyduję się na dalszy krok.

Ciesze sie strasznie,ze juz w interniecie patrzylas,zawsze jakis pierwszy krok:)Wiem,ze ciezko zdecydowac sie by zadzwonic,bo tez sie balem.Ale moze wlasnie to jest ten rodzaj"skoku na gleboka wode" ktory mozesz wykonac.To beda sekundy...zadzwonisz i mozesz sie tylko zapytac kiedy sa wolne terminy,nie musisz od razu sie zapisywac na wizyte(chociaz fajnie by bylo) i juz na 50% oswoisz sie z ta nowa sytuacja.a za 2-3 dni zadzwonisz i umowisz sie konkretnie.

Kitkaat napisalas "Im bardziej walczyłam ten lęk narastał".U mnie tez podobnie to wygladalo,bo im bardziej chcialem pokonac ten strach,tym bardziej o nim myslalem.Przykladowo...na sile poszedlem na studia ale kazdy dzien byl gorszy,bo balem sie ze po mnie cos widac i ludzie wiedza ze mam jakies problemy(to chyba bylo za wczesnie).Oczywiscie trzeba probowac tych "skokow na gleboka" ale pewnie to jest zalezne od stopnia tego leku i rodzaju nerwicy,jednej osobie pomoze innej niekoniecznie.Ale drobne kroczki,ktore nie paralizuja trzeba na pewno robic.

_OONA jak juz wyszukalas psychologa w necie i nastawiasz sie by zadzwonic to bedzie dobrze.Tylko prosze Cie zadzwon jak najszybciej

Trzymam za Ciebie kciuki:)

Rzeczywiście, oddychanie przeponą bardzo pomaga. Dotychczas stosowałam oddychanie klatką piersiową i nie było to aż tak skuteczne. Autosugestii też próbuję, ale czasem działa a czasem zupełnie nie. Wizytę u psychologa na pewno opiszę, ale to oczywiście za jakiś czas.

Chciałabym się umówić już w tym tygodniu, ale jeszcze się namyślam do kogo. Rodzina mi poleciła (mówiłam im, bo już zauważyli, że coś jest nie tak) jedną dobrą psycholog ale nie pamięta jej nazwiska. A jak ktoś polecony to od razu lepiej, podobno bardzo miła i ciepła osoba. No i jeszcze czekam, może zdobędę jej nazwisko a jak nie to pójdę do kogoś z neta. A jutro zaczyna mi się kolejny rok akademicki i nie wiem jak sobie poradzę. Najchętniej to już bym z kimś porozmawiała.

Pozdrowienia

witajcie jak u was wasze lęki bo ja nie mogę się pozbierac przedtem jakos sobie radziłam teraz  jakas masakra panikuje niesamowicie pozdrawiam

witaj kitkaat- biorę już długo leki paro gen 20 mg i doraznie hydroxyzinum 10 mg na psychoterapie nie chodziłam ale byłam dzis u swojego psychiatry i zwiększył mi dawke paro genu z 1 tabletki na 1/1i2 przepisał hydroxyzinum ale 25 mg 3razy po 1 dziennie i dorażnie w razie silnego lęku afobam0,25 mg więc niewiem zobaczę czy cos to da a miał ktos ten afobam pozdrawiam

dziękuje ci kitkaat muszę się przełamac muszę zacząc panowac nad lękiem pozdrawiam

co tu tak smutno

Super! bardzo sie ciesze,ze sie odwazylas i jak widzisz nie jest to takie okropne Zycze Ci powodzenia i szybkiego powrotu do calkowitego zdrowia!!!