Na jakim etapie kariery zawodowej jesteście?

Dlaczego rekompensować? To zabrzmiało trochę tak, jakby nie istniały aspiracje, marzenia dot. pracy, a chęć realizowania się w ten sposób była no... niewłaściwa. Albo chociaż czymś, co może tylko zastąpić "prawdziwe powołanie", którym praca być nie może.

- jestem tym kim zdecydowalam, ze bede jako dziecko.
- Stanowisko na ktorym jestem jest docelowe, ale teraz wspinam sie z tym stanowiskiem w gore.
-Jak teraz pomysle, to przeszlam ogromna droge w kazdym aspekcie zycia. Zawodowym tez.
-kariera to dla mnie praca, ktora uwielbiam.

Zawsze chciałam być nauczycielką.Wprawdzie rodzice widzieli mnie w innym zawodzie,ale ja postawiłam na swoim.Praca była moją pasją.
Ciągle organizowałam jakieś spotkania,wieczornice,kółka.Nie interesowało mnie to,że robię to za darmo,że nikt mi za to nie zapłaci (w przeciwieństwie do czasów obecnych).Dla mnie liczył się tylko uczeń.Dość szybko awansowałam i tak już pozostało do emerytury.
W mojej pracy zawodowej osiągnęłam wszystko,co mogłam osiągnąć.

Jako dziecko chciałam zostać psychologiem, a potem tłumaczką. Takie zainteresowania zostały mi aż do dziś, bo chłonę jak gąbka kolejne języki oraz wiedzę z psychologii biznesu i reklamy. Jednak nie chciałam być ani psychologiem, ani tłumaczem, bo chociaż zainteresowania pozostały, to inaczej je ukierunkowałam. Moje zainteresowania ewoluowały na przestrzeni lat i nadal ewoluują. Nie wyobrażam sobie, by robić jedną rzecz do końca życia, więc trudno powiedzieć na jakim obecnie jestem etapie. Chyba na etapie myślenia o czymś nowym. Od jakiegoś czasu gdzieś tam w środku coraz bardziej przebija nieśmiała myśl, by założyć fundację. Na razie jednak muszę jeszcze sporo się nauczyć. A doświadczenie biznesowe i tak bardzo się przyda. Marzy mi się też własne przedszkole/żłobek dla zwierząt, ale tutaj też czuję, że to nie ten moment i że trzeba cierpliwie poczekać, bo wyczucie czasu jest wszystkim.

Nie odnoszę do siebie pojęcia kariery, bo dla mnie kariera to pięcie się wzwyż po kolejnych szczeblach, awansowanie itp. Mnie to nie dotyczy. Wolę pojęcie "sukces". Uważam, że odniosłam sukces, ale pomyłką byłoby powiedzieć, że zrobiłam karierę. Zawsze wiedziałam, że nie chcę mieć spokojnego etatu i pracy "od do", bo wyprułabym sobie żyły z nudów. Moja praca nie służy tylko do zarabiania pieniędzy, ale ma rozwijać moje zainteresowania, no i rozwijać mnie samą. Codziennie czegoś się uczę. Z roku na rok widzę naprawdę ogromne postępy, choć tak na co dzień nie rzuca mi się to w oczy, bo o tym nie myślę. Także praca musi przede wszystkim zaspokajać mój głód wiedzy, ale chciałabym też mieć jakieś poczucie misji. Z tą fundacją właśnie tak jest. W mojej obecnej pracy może ułatwiam ludziom życie, ale to jednak nie jest sens, którego szukam. Ale znowu własna fundacja nie będzie mnie aż tak stymulować intelektualnie jak obecna praca. Chciałabym mieć to i to. I postanowiłam sobie, że będę miała, tylko muszę wykombinować jak.

Będąc dzieckiem chciałam: być aktorką, lekarzem, zakonnicą, nauczycielką, zawodowym kierowcą, gwiazdą tańca..... i pewnie jeszcze kilka pomysłów które cieżko mi odtworzyć

ostatecznie po długiej i cieżkiej pracy zostałam trenerem komunikacji, sprzedaży i tak się teraz zastanowiłam, że trochę jednak się pokrywa z marzeniami ponieważ ten zawód to trochę aktorstwo, ostatecznie uczę innych a w dodatku w branży farm. więc i trochę coś z medycyny nie muszę dodawać, że bardzo dużo czasu spędzam za kółkiem więc kierowaca zawodowy też trochę hmmm została mi kwestia zakonu haha (chyba się już nie uda) i tańca, ale w tym aspekcie mam wrażenie słabo predysponuję na gwiazdę haha

reasumując jestem bardzo zadowolona, że robię to co robię i w dodatku to uwielbiam, jak mawiał Konfucjusz "wybierz sobie zawód, który lubisz a całe życie nie będziesz musiał pracować".

- jak potoczyły się Wasze kariery w stosunku do dziecięcych/młodzieńczych/planów? - ogólnie sie spełniły:) jestem z tego zadowolona:)
- czy stanowisko, na którym się znajdujecie jest Waszym hm... docelowym, czy staracie się o awans/zamierzacie się przebranżowić? marzy mi się posada dyrektorska może kiedyś;)
- jak daleko zaszliście od momentu "tuż po szkole/studiach"? moim zdaniem JA bardzo, i to mnie cieszy bo lubie dawać z siebie maksimum!
- czy w ogóle odnosicie pojęcie kariery do siebie, czy dla Was jest to po prostu praca - nieważne jaka, byle płacili na czas i był w miarę spokój? dla mnie to jest coś co daje szczęście i radość:) Lubię swoją pracę;)
A jeszcze raz pozwolę sobie wrucić Wam filmik - https://www.youtube.com/watch?v=ABLFbOxScnQ  - trzeba wierzyć w siebie i realizować swoje marzenia i postanowienia:)

moi rodzice i dziadkowie chcieli bym byla lekarzem ,w szkole podstawowej wypełniało sie jakies ankiety odnosnie zawodu.
Dałam że weterynarz. Mama zaczela sie smiac ze bede krowie w duu***e grzebać.
A później to było różnie piosenkarka, aktorka, kimś sławnym ,cenionym , ładnie ubranym ,kogo ludzie szanują, podziwiają.
W liceum była jeszcze projektantka, pojawiła się kosmetyczka, i fryzjerka.
Tych dwóch ostatnich próbowałam.
Poddałam się na fryzjerstwie (choć to nawet nie był kurs tylko mamy koleżanka mnie przyuczała) i gadanie że jestm za cicha na fryzjerke. Po paru lekcjach zrezygnowałam.
Z czasem kosmetyczka, porobiłam kursy ,szkolenia na paznokcie ale te też mnie męczyły, odpadały ,żel mi się kleił wszędzie. Zajęłam się w zasadzie makijażem bardziej w tą stronę poszłam.
Od czasu do czasu mam klientkę i lubię to robić.
Ciągle się czegoś uczę. Próbuję odkryć swoje możliwości...
Lekarzem wiedziałam że nie będę już pod koniec 6 klasy i w gimnazjum ,biolga i chemia zaczely sprawiac mi klopty.
Kiedy było mi źle marzyłam o sławie i wielu przyjaciołach
A takim moim najskrytszym marzeniem to własny biznes.
Tylko jaki ? - oczywiście taki co przynosi dochody. Coś co zapewni mi byt i pozwoli seplnic reszte marzen : podróże ,wieksze mieszkanie itp.

A teraz szara rzewczywistosc pracuje za granica majac szare prace.

A co myslicie o ludziach którzy majac studia , piekny zawód, możliwość rozwoju ,bogate cv rzucają prace i wyjeżdżają za granice pracowac przy sprzataniu na zmywaku.
Kiedys zazdroscilam mojej kolezance ( w dobym slowa tego znaczeniu), podziwiałam bardziej. Stanowisko pani manager w salonie spa ( ale ponoć mało płacili bo małe miasteczko to było)
bogate cv, bo ciagle gdzieś zmieniała prace i brała tam gdzie lepiej płacą.
A ja za granicom bez zawodu.
Teraz kolezanka wyjechala na sprzatanie i dorabia sie zycia jaa przed 30stką mogę wracać do domu.

Heja;)

No ja chciałam być farmaceutką, dentystką, ale tak naprawdę do lekarzem- pediatrą. Nie mam nikogo w rodzinie w tym fachu. Nie wiem dlaczego chciałam- pewnie za to, że jestem dosyc ambitna i chcialam robić coś niebanalnego, ważnego. Poważnie (nawet zbyt poważnie) podeszłam do sprawy, nawet nie zastanawiałam się czy klasa biol-chem i matura rosszerzona nie będą dla mnie za trudne. No, maturę zdałam przyzwoicie, ale za mało na jakikolwiek z tych kierunków. Poszłam na UM i skończyłam studia, mam mgr z innego kierunku. W czasie nauki pracowałam dorywczo w markecie (wykładając towar na półki), bylam hostessą, dawałam korepetycje, pół roku na umowę o pracę w call center i ostatnio..pół roku stażu w zawodzie. Teraz nie mam pracy, zabieram się już za to szukanie, ale nawet nie wiem gdzie..smutno mi tak siedzieć w domu, co z tego, że rodzice mi pomagają, jak..wiadomo. Udzielam tylko korepetycji, mam trochę stałych uczniów, mam z tego parę groszy, chodze też na kurs językowy i chce zrobić certyfikat. Niestety również doskwiera mi trochę samotność. Pozdrawiam.