Na jakim etapie znajomości powiedzieć o chorobie?

Pamietam mój pierwszy związek. Poznałam chłopaka na początku studiów. Po połowie roku powiedział mi ze jest chory na chorobę autoimmunologiczna. Dowiedziałam się przypadkiem kiedy w domu brał leki. Choruje od kilku lat, ale powiedział mi to późno, już jak zdążyłam się zaangażować w związek, a taka choroba to duże wyzwania. Byłam wściekła na niego i pamietam ze się rozpłakałam.

W Twoim przypadku zależy tez co to za choroba.

Macie rację, spore niedopatrzenie z mojej strony, że o tym nie wspomniałam w pierwszym poście.
Choroba to stwardnienie rozsiane. Jest to właśnie choroba autoimmunologiczna, nie jest zakaźna.

Nie ma bezpośredniego wpływu na płodność ani na długość życia.
Obecnie wiąże się głównie z regularnym przyjmowaniem leków - zastrzyków, trochę szybciej się męczę czy mam słabsze nogi (jednak to nie jest dla mnie żadnym ograniczeniem: żyje normalnie, studiuje, czasem pracuje dorywczo, uprawiam sporty).
Jednak ciężko mi powiedzieć o tym, jak będzie kiedyś, bo choroba może być nieprzewidywalna. Wiem tyle, że obecnie dobrze reaguje na leczenie i brak u mnie zaostrzeń choroby, więc postać jest łagodniejsza. Natomiast za kilkadziesiąt lat może mi grozić wózek inwalidzki lub mogę być nadal w tak dobrym stanie, nie potrafię tego przewidzieć.

O ile nie jest to coś "wielkiego kalibru", to nie ma sensu. Znaczy, mówić na pierwszym spotkaniu. Samo wyjdzie...  a i tak pierwsze spotkanie jest na 90% ostatnim. Przecież randki z neta tak działają, że rzadko zaskakuje z obu stron.

Trochę za mało napisane, żeby wyciągać jakiekolwiek wnioski. W końcu astma czy cukrzyca, czyli coś co można kontrolować lekami/badaniami/stylem życia, to nie "mam x i na 90% umrę przed 30".

Jeśli chodzi o spotkania na żywo ze względu na hobby czy wspólne spędzanie czasu- mówiłabym na starcie. Nikt Ciebie nie wywali z grupy planszówkowej ze względu na stwardnienie rozsiane, więc będą mieli okazję Ciebie lepiej poznać i tak.
Jeśli chodzi o spotkania z internetu typowo na płaszczyźnie damsko-męskiej, nie wyskakiwałabym z tym jako pierwszą informacją. Poczekałabym aż oboje lekko się zaangażujemy i zaciekawimy sobą. Ale powiedziałabym przed początkiem chodzenia ze sobą.

O tym, jak często nie zaskakuje dobrze wiem jednak obawiam się, co będzie gdy w końcu 'zaskoczy' albo po prostu uderzy nas od pierwszego spotkania, a ta informacja zostanie przekazana zbyt późno. Bo jednak kaliber jest tutaj całkiem spory.

Z jednej strony boję się mówić od razu, może po to by nie skreślać siebie już w przedbiegach, z drugiej mam świadomość, że 'zbyt późno; jest źle. Jednak chyba zbyt młoda i niedoświadczona jestem, by wiedzieć kiedy to 'zbyt późno' następuje...

Jeśli chodzi o zwykłe spotkania towarzyskie, to raczej i tak nie mówię o chorobie - zwyczajnie nie czuje takiej potrzeby. Wielu znajomych nie ma pojęcia co mi jest, bo w życiu codziennym raczej mi SM nie doskwiera. Problem pojawia się właśnie przy tej drugiej kategorii relacji...

MYale,  że im wcześniej tym lepiej,  może nie na pierwszym spotkaniu, tak na dzień dobry, ale nie należy z tym zwlekać.
Nie każdy to zaakceptuje, a jeszcze inny może mieć pretensje, że wcześniej nie powiedziałaś, co nie znaczy, że ucieknie. Owszem, pewnie nie każdemu będzie to pasowało,  ale miejmy nadzieję,  że nie było by tak źle.

Wykręt od trudnej rozmowy o chorobie ? Może nie tyle wykręt co całkiem spore obawy, bo w takiej sytuacji zwyczajnie jeszcze nie byłam, przez co trochę się boję zarówno rozmowy jak i reakcji drugiej osoby.

Sama chyba chciałabym się dowiedzieć zanim 'coś' do tej osoby poczuję. Jednak z drugiej strony nie zbyt wcześnie, bo obawiam się, że taka informacja mogłaby zmienić moje postrzeganie tej osoby i już na wstępie stworzyć barierę nie do przebicia.

Bezpośredniego wpływu nie ma, lecz, żeby zajść w ciąże musisz odstawić leki a to wiąże się z ryzykiem rzutu. Mam przyjaciółkę, która choruje od ponad 10 lat na stwardnienie rozsiane i rzeczywiście odkąd bierze zastrzyki choroba się zatrzymała, a nawet częściowo cofnęła. Jest mężatką lecz na dziecko się nie zdecydowała, właśnie dlatego, że odstawienie leku wiąże się z ryzykiem powrotu choroby. I o tym należy myśleć szukając partnera.
Kiedy powiedzieć? - jak najwcześniej, zanim się zaangażuje - inaczej może czuć się oszukany.

Boisz się rozmowy? To przećwicz ją z kimś życzliwym, kto wie o Twej chorobie. Boisz się reakcji na wieść o chorobie? Co sobie wyobrażasz i co stanie się Tobie w jej efekcie?

To już wiesz, kiedy przekazać tę informację.

Chapeau bas!

Pozwólcie, że odpowiem już tak ogólnie, bez cytowania konkretnych postów

Nie chcę w żaden sposób zatajać mojej choroby. Nie wyobrażam sobie ani udawania, że wszystko jest w porządku i chociażby ukrywania siniaków po zastrzykach, ani 'tracenia' czasu na relacje które mają się skończyć ze względu na ukrywanie czegokolwiek. Tak samo jak nie chcę tracić czasu na relacje które nie mają prawa przetrwać, bo druga osoba z moją chorobą sobie nie poradzi.
Mam świadomość, że być może niewiele osób zechce być z osobą tak chorą i zatajanie tego faktu na etapie bycia razem byłoby co najmniej nieuczciwe.

Raczej potrzebowałam hmm rozmowy, opinii osób bardziej na chłodno podchodzących do tematu. By móc samej ułożyć sobie wszystko w głowie i próbować znaleźć 'ten' najlepszy moment, w którym ja będę się czuła komfortowo, mówiąc o chorobie, natomiast druga osoba nie będzie się czuła przestraszona czy oszukana.
W przypadku poprzedniego związku, znaliśmy się z partnerem wcześniej na stopie koleżeńskiej, więc już od początku wiedziałam, że moje SM jest 'zaakceptowane'. Przez to z koniecznością tej rozmowy na początku relacji damsko - męskich stykam się po raz pierwszy.

Wszystkie Wasze odpowiedzi przybliżają mnie do znalezienia 'tego momentu', chociaż wiem, że muszę to sama przepracować, bo każdy jest inny i każdy ten odpowiedni czas może rozumieć inaczej. Wydaje mi się, że będę próbować mówić o tym wtedy, gdy zrozumiem, że relacja ma szansę przerodzić się w coś więcej, choć oczywiście ciężko przyjąć tu regułę np. zawsze 2/3 spotkanie, bo zarówno ludzie, jak i relacje i ich tempo rozwoju są różne. A czy to będzie dobra decyzja... życie na pewno zweryfikuje

Wielokropku, odpowiadając na Twoje pytanie: czego się boję... Przede wszystkim reakcji na taką wiadomość. Nie lubię, i boje się tego, że ktoś zmienia swoje podejście do mnie, ze względu właśnie na chorobę. Nie lubię też, choć to przecież taki ludzki odruch, współczucia... Pewnie przez to, że zwykle staram się być silna i wszystkie ograniczenia czy trudności pokonywać, zamiast nad nimi rozpaczać... a z chorobą w tym przypadku jest tak, że jej pokonać do końca nie jestem w stanie...
Chociaż oczywiście mogę, nawet muszę z nią żyć i szukać rozwiązań dla tych problemów, tak jak robię to właśnie dziś z Waszą pomocą...

Postaram się tak do tego podejść. Chociaż chwilowo sobie dopiero to 'układam' w głowie, to z czasem pewnie będzie łatwiej. Mam nadzieję.

Powiedziałabym jak najszybciej - by potencjalnie nie marnować czasu sobie i drugiej stronie.