W jakim wieku i okolicznościach rozpoczęliście życie seksualne?

Nie ma na to reguły... Musisz być na to gotowa i pewna, że tego chcesz :-)

W wieku 17 lat w związku. A tak jak pisały koleżanki wyżej grunt aby być gotowym. Ten dzień pamiętam jak by to było wczoraj . Sadzę że nie ma co się śpieszyć z tym a na bank robić tego z kimś kogo się krótko zna lub pod wpływem chwili. Osobiście miałem takie szczęście w nieszczęściu że byłem z moją byłą prawie 7 lat i tego nie żałowaliśmy.

Girls, moim zdaniem wiek powinien być taki, w którym jesteśmy gotowi psychicznie do podjęcia współżycia. Na pewno tym wiekiem nie powinno być ani 15 ani 17 lat. W tym wieku bowiem rzadko myśli się o wizycie u ginekologa, o dopasowaniu środków antykoncepcyjnych... o możliwości niechcianej ciąży... 
Są to sprawy równie ważne co sam seks

Ja nawet w wieku 20 lat nie miałam kontaktów na tyle z mamą żeby iść po środki anty, jedynym zabezpieczeniem były gumki

W wieku prawie 19 lat. W moim obecnym mężem, po pół roku znajomości. W samochodzie (co mnie akurat nie cieszy)
Pamiętam, że w wieku 15-16 lat matka mi powiedziała, że jakbym zaszła w ciążę to by mnie z domu wyrzuciła. Więc kiedy decydowałam się na współżycie, wiedziałam, że robię to z człowiekiem, który w razie czego z pewnością się mną zajmie.

Ja mialam swoj pierwszy raz w wieku 16lat z moim exmezem.

Vian

Oczywiście, że tak. Przykre ale prawdziwe, Dzieci, przechwalające się z kim już spały, komu w kiblu "obiciągnęły", zabawy w butelke, zabawy w słoneczko, a potem ciąża 10-latek. Rzeczywistość. Fakty. Przerażające ale fakty. Co zawodzi? Nie wiem..system szkolnictwa? Rodzice? Którzy zaniedbują swoje dzieci, samowolka, brak oparcia, autorytetu...Brak Miłości?

W wieku 18 lat ale nie zdradzę jakie to było miejsce bo samej mi wstyd
Z facetem który przyszedł na imprezę ze swoją dziewczyną i ona zaproponowała mi trójkąt... Odmówiłam. W ogóle ich związek jakiś dziwny był,ona dużo piła,zrobiła awanturę nie wiadomo o co i się zmyła. A my skończyliśmy razem. Wiem że to było nie fair ale na drugi dzień porozmawiali i oboje doszli do wniosku że to już nie ma sensu. Byliśmy ze sobą kilka miesięcy i wspominam z uśmiechem ten czas

Dziewczyny, z całym szacunkiem dla wszelkich związków (nie mam tu nic złego na myśli)...zadam Wam pytanie...
Czy uważacie że związek zaczynający się w wieku 13-14 lat i trwający na przykład 4-5 lat, można uznać za poważny (wieloletni) już związek, a osoby w tym wieku za dojrzałe już psychicznie i gotowe do rozpoczęcia współżycia? Czy jednak (ja się skłaniam ku temu stwierdzeniu), od tej 17-18stki zaczynamy dopiero się uczyć "bycia w związku", gdyż większość z nas zaczyna dopiero bardziej poważnie myśleć?

13-14 lat jest to dopiero dziecko pod względem fizycznym jak i psychicznym. Dzieci, które zaczynają być w związkach w tym wieku, zazwyczaj w wieku 17 lat maja już dziecko. Muszą tak naprawdę stać się "malutkimi, dorosłymi", niestety potem w przyszłości wszystkie te złe relacje kumulują się ...i życie często potem nie rozpieszcza. Ja uważam, że niektóre 17,18 latki nie są gotowe pod względem psychicznym na współżycie i zakładanie związku. a a co dopiero dziecko w wieku 13 lat.

Wiesz, ja znam przypadki inicjacji seksualnej w wieku lat 6-10 i jakkolwiek nie mówię tu o stricte gwałcie, zawsze było to z patologią w tle, zwykle z wykorzystaniem tego dziecka. To nie jest norma i mówiąc szczerze nie wierzę, żeby kiedykolwiek stało się to jakieś powszechne, bo 99% dzieci zwyczajnie nie myśli o seksie w ten sposób. Wiadomo, że małe dzieciaki, nawet w wieku przedszkolnym, lubią się oglądać wzajemnie nago, albo bawić się w dom łącznie z tym że "tata" wchodzi na "mamę" i "robią dzieci", ale jednak od seksu to dla mnie dość odległe.

Natomiast, że wiek inicjacji w wielu przypadkach obniżył się do 13-15 lat, to możemy podziękować reformie szkolnictwa, która wprowadziła gimnazja. Kiedyś była podstawówka, kiedy każdy (ok - zasadnicza większość) instynktownie czuł że na coś poważniejszego niż ta butelka i jakieś całowanki jest za wcześnie i liceum, kiedy każdy już wiedział, że może zacząć myśleć o czymś powazniejszym, więc pierwsze razy oscylowały wokół tych 16-19 lat. Teraz dzieciaki w gimnazjach nie potrafią się w tym odnaleźć, dorośli też ich nie potrafią odnaleźć. Niby to jeszcze dzieci, ale w sumie to już nie bardzo, bo to nastolatki, bo hormony buzują, bo nastoletni bunt - one się już czują tak dorosłe jak ci z liceów. I robi się problem.

Nie wiem, czy Cię dobrze rozumiem...
A kiedy jest się gotowym do seksu i kiedy do związku..? Tzn co to wg Ciebie znaczy, o.

Nie mówię tutaj o seksie 13 latków .

Jeśli chodzi o to kiedy się jest gotowym,  do związku czy do seksu. Nie umiem stwierdzić, bo nie ma jednego wieku.
Ja byłam gotowa do seksu mając lat 15, moja koleżanka nie była mając lat 20.
Niektórzy nie są nigdy gotowi na poważny związek, bo po prostu nie do tego są stworzeni,  ale do uprawiania seksu są jak najbardziej gotowi.
To tak samo jak mówienie, nie jesteś gotowa na dziecko nie uprawiaj seksu. Ok, ale ja nie chce mieć dzieci i nigdy nie chciałam. Więc podwiązuje jajowody i mogę uprawiać seks z mężem bez żadnego ryzyka.

Seks,nie równa się związek ani ciąża. Mimo, że się z nimi łączy nierozerwalnie.

21 lat. Z moim chłopakiem.

W wieku 15 lat, związek parę miesięcy wtedy . Zaczęło się od nieśmiałego chodzenia za rączki, potem coraz bardziej namiętne pocałunki, zbliżenia ciał. Potem pogadaliśmy o tym i postanowiliśmy rozpocząć współżycie. Byłam z tym chłopakiem 2 lata. Oczywiście zabezpieczaliśmy się- prezerwatywy.
Jednak samemu trzeba być pewnym, nie sugeruj się opiniami kiedy kto, bo to kwestia indywidualna i zrobisz sobie więcej krzywdy jeśli będziesz się sugerować tym albo np opiniami otoczenia.

Ok, czyli nawet 13-14 latka może "być gotowa" i wiek oraz dojrzałość emocjonalna nie ma żadnego znaczenia?

Ja miałam 21 lat, było to u niego w domu, było bardzo romantycznie. Kwaity, czerwone wino, spokojna muzyka. Bardzo tego chciałam, bo czekałam na to na prawdę długo. Ale Ty również musisz tego chcieć, nie może to się opierać tylko na jednej stronie
Bardzo proszę o pomoc! Pytanko znajduję się u mnie.

Ten wątek skłonił mnie do zastanowienia się, czym w ogóle jest "gotowość do podjęcia współżycia". Czy brak gotowości wyklucza pozytywne wrażenia z inicjacji? Ja dziewictwo straciłam w wieku 16 lat - wcześnie, i jak teraz na to patrzę z perspektywy czasu, to myślę, że nie byłam w pełni gotowa na to psychicznie i emocjonalnie. Zrobiłam to raczej z ciekawości, niż z uczucia (choć chłopaka kochałam i kocham do tej pory ), no i oczywiście z powodu ogromnego napięcia seksualnego, jakie zwykle pojawia się w tym wieku. Podeszłam do tego chyba mało dojrzale, nie traktowałam tego jako "dopełnienia miłości", nie umieliśmy wtedy nawet otwarcie i bez skrępowania porozmawiać ze sobą o tym pierwszym seksie (dla nas obojga był to pierwszy raz). Nie było wcześniejszego przygotowania w postaci pettingu, pieszczot - skoczyliśmy "na głęboką wodę". Nie byłam wtedy też absolutnie przygotowana na ewentualność ciąży, zabezpieczyliśmy się oczywiście, ale gdybym miała odkładać seks do momentu osiągnięcia gotowości do macierzyństwa to pewnie do tej pory byłabym dziewicą. Swój pierwszy raz mimo wszystko wspominam bardzo pozytywnie, nigdy go nie żałowałam i uważam, że był fantastycznym przeżyciem, mimo, że potraktowałam go z małą dojrzałością. Czym więc jest gotowość, dojrzałość do uprawiania seksu?

Więc gotowość do współżycia to robienie to z wielkiej miłości ? Gotowość na ewentualność ciąży?
To jest ta dojrzałość?
Seks, jest dopełnieniem uczucia w związku i miłości, ale seks jest też zaspokajaniem potrzeb fizycznych, czynnością, która może nie mieć nic wspólnego z uczuciem.
To tylko punkt widzenia. To nie znaczy, że ktoś nie jest gotowy, to nie jest rzecz święta ani mistyczna.
A co do ciąży jak mówię nie byłam , nie jestem i nigdy nie będę gotowa na taką ewentualność.
Co też nie sprawi, że teraz w związku małżeńskim i nigdy w moim życiu nie będę uprawiała seksu.

Seks wychodzi z pożądania, potrzeby, ja miałam taką potrzebę i dlatego to zrobiłam.
To są dobre powody by robić coś pierwszy raz, nie nacisk koleżanek, czy traktowanie dziewictwa jako czegoś złego. Z perspektywy czasu, nie wyobrażam sobie siebie tracącej dziewictwo w innym momencie życia. To kompletnie by do mnie nie pasowało.
Nie może ktoś komuś powiedzieć 'jesteś gotowy' , nie może też wyznacznikiem być wiek.

ja mialam 16lat gdy przezylam swoj pierwszy raz...
uczylam sie z chlopakiem 3 lata, siedzielismy za soba w lawkach, podkochiwalismy sie w sobie ale nigdy nie bylo odw,agi wystarczajaco duzo zeby byc para, choc na ogniskach klasowych zawsze trzymalismy sie za reke czy sie calowalismy...pol roku przed poncem szkoly zaczelismy byc razem a na wakacjach stalo sie, pamietam jak dzis 26lipiec okolo 9-10 rano gdy przyszlam po niego zeby wyjsc do znajomych, on jeszcze spal w lozku, w poscieli i sie zaczelo i jakos poszlo...
uwazam ze bylam na to gotowa, z tym ze moja dojrzalosc zawsze byla duzo bardziej posunieta niz u rowiesnikow.
teraz mam 25lat i mam 2 dzieci, meza itd i to mi odpowiada, tak wlasnie chcialam i naprawde wiedzialam co robie w wieku 16lat i jakie sa tego konsekfencje...

nie wiem czemu wiek jest miernikiem czegokolwiek
to jest tak indywidualna sprawa ze szok, a majac siostre 12letnia widze jak o wiele bajrdziej sa powazne i uswiadomione od nas, takze co do antykoncepcji to mimo ze mamy jedna matke to ze mna nikt o tym nie rozmawial, z mloda juz mama przeprowadzila rozmowe i jest gotowa, choc ewidentnie temat seksu jeszcze ja nie kreci i wogole nieinteresuje

dobre czy zle decyzje czesto nie maja nic wspolnego z wiekiem...

akurat mi chodzilo o to ze dojrzalosc to BARDZO indywidualna sprawa.

moja ciocia z wujkiem sa ze soba od 8klasu podstawowki, i sa juz pewnie z 15lat po slubie...
znam takie dziewczyny co w wieku 16lat uprawialy seks
a znam takie ktore w wieku 18lat baly sie wciaz ewentualnej ciazy czy bolu zwiazanego z peirwszym razem...

nie ma czegos takiego jak "odpowiedni wiek na seks"
choc owszem po nizej 13-14roku zycia chyba nie powianno sie probowac aby nie zrobic sobei krzywdy i nie pomylic ciekawosci z namietnoscia czy gotowowoscia na seks.
grunt aby robic to z wlasnej checi a nie przyusu otoczenia czy co gorsze partnera

Moim zdaniem branie konsekwencji za złe decyzje przychodzi z wiekiem, samo podejmowanie złych decyzji zostaje ludziom na zawsze. Im starsi tym większe błędy powiedziałabym nawet.
Dla mnie to skandal mając lat 14 nie wiedzieć jak dochodzi do zapłodnienia, i zadawać jakieś dziwne pytania na forum. To brak edukacji po prostu. Coś strasznego.

W kazdym wieku zdarza sie podejmowac zle lub nieprzemyslane Do konca decyzje.
Troche mnie to przeraza Fakt ze coraz wiecej malolatow bierze sie za uprawianie w tak mlodym wieku , sexu.
Ja moglam w sumie rok dluzej poczekac ale takie rzeczy widzi sie z wiekiem.

Tak myslalam o NAS powaznie na tyle powaznie ,ze nasz zwiazek zakonczyl malzenstwem.

Adler :-)

Gotowość do współżycia w moim odczuciu jest jakimś ogółem, mieszanką wiedzy teoretycznej, czasami praktycznej ( peeting, pocałunki inne 'grzeczne' zachowania przedseksualne ) i pewnej dojrzałości emocjonalnej. Oczywiście ta ostatnia kwestia ( choć nie tylko ona ) jest bardzo indywidualna i zależy od wielu czynników ale ogólnie np: nastolatki mają nieco inne podejście i inaczej to traktują a inaczej podchodzi do tego człowiek po dwudziestce powiedzmy. Oczywiście zależnie od osoby wspomniane wcześniej elementy mogą nie występować 'w pełni' lub wcale, w różnych proporcjach ( ktoś może być gotowy fizycznie ale ma np: obawy o podłożu psychologicznym ) itd. Brak gotowości nie wyklucza pozytywnych odczuć z pierwszego razu ale z tego co mi wiadomo pierwszy raz do najlepszych się nie zalicza. Choć w takim momencie zapewne mimo wszystkich niedogodności odczuwa się pewną radochę.

Myślę że takiej ścisłej, jednoznacznej definicji 'dojrzałości do seksu' nie ma i raczej nie będzie. Można ją tylko albo aż określać przez jakieś odgórnie ustalone kryteria, które powstały na bazie 'badania' ogółu. Za dużo jest w takim momencie danych i zależności by szukać jednej, jedynej właściwej definicji dojrzałości do seksu gdyż taka po prostu nie istnieje, każdy ma swoją i ją 'rozwija' wraz z doświadczeniem i wiekiem. Bo chyba nie raz się zdarza, że ludzie tak jak Ty skaczą na głęboką wodę i dopiero po x czasu bycia i sypiania razem czują się 'dojrzali' tudzież 'nauczeni' w tej materii.

Nie, nie traktowałam go poważnie, nikogo nie traktowałam poważnie.  Dla mnie cały ten związek, to był od początku do końca zaplanowany przeze mnie czas, na poznanie tego wszystkiego. Ja zawsze miałam bardzo chłodne podejście do życia i wszystko kalkulowałam i sobie planowałam. Zakochanie i wierzenie , że to już na zawsze nie leży w mojej naturze, w dodatku nie zmieniam często zdania.
Zdecydowanie ciesze się, że moim pierwszym kochankiem, nie był mój mąż, bo to po prostu nie pasuje do mojej osobowości i życia tak jak np nie pasują do mnie rude włosy albo pobożność.

d

19 lat, pierwszy rok studiów, on rok starszy- byliśmy wtedy ze sobą niecałe 3 tygodnie
Pod względem emocjonalnym i fizycznym ciągnęło nas do siebie od samego początku. Nie ukrywam, że byliśmy też ciekawi, ,,jak to z tym całym seksem jest."
Porozmawialiśmy ze sobą i ustaliliśmy, że nie będziemy robić niczego na siłę - nie tylko w kwestii seksu, ale i z naszym związkiem Oboje zgodziliśmy się, że jeśli nam nie wyjdzie i się rozstaniemy, żadne seksu nie będzie żałować.
Nie spieszyło nam się, ale też niczego nie przeciągaliśmy na siłę- pewnego dnia po prostu zdecydowaliśmy się na ten krok. Nie było kwiatów i wina, bo akurat na ten konkretny dzień seksu nie planowaliśmy (może to i lepiej- nie było stresu) ale było sympatycznie. Oczywiście zabezpieczyliśmy się.
Dla nas obojga był to pierwszy raz i jest teraz naprawdę dobrym wspomnieniem.
A my jesteśmy obecnie razem 4,5 roku

W wieku 16 lat. Z moim ex byłym.