Gdy On nie chce dziecka...

najlepiej jeśli szczerze z mężem porozmawiasz nie uciekaj się do kłamstwa bo kłamstwo ma zawsze krótkie nogi i albo się wyda albo będziesz się męczyć z wyrzutami sumienia

ja mam partnera duzo starszego od siebie i u mnie było tak że, on ma już dorosłą córkę a ja mam dwójkę dzieci z poprzedniego małżeństwa i są już w wieku nastoletnim ponieważ mój partner jest duzo starszy ode mnie nie chciał mieć wspólnego dziecka bo bał się że nie zdąży wychować, a ja zaczęłam myśleć o wspólnym dziecku któregoś dnia nagle mi mówi że chce spróbować i co ja na to?? czy zgadzam się na maluszka??? mówię mu ze ja się zgadzam, że jestem gotowa na trzecie dziecko i zaczęłam go zapewniać że na pewno wszystko nam się poukłada i będzie w porządku wszystko i tak oto jestem w 23 tygodniu ciąży

mówi się że tylko krowa nie zmienia poglądów więc najlepiej jest szczerze porozmawiać wyjaśnij mu co czujesz i że bardzo chcesz dziecka może on to przemyśli i jesli jest optymistą to sam się przekona

Ojoj jak ja Ci zazdroszcze ! Piekna sprawa!!! Będziesz miała dzidziusia!!! )
Właśnie mąż jest raczej pesymistą który liczy każdy grosz. A dziecko to "dużo groszy"... Okropnie się boje takiej rozmowy. Bo jeśli on odpowie "nadal nie chce dziecka", to pewnie w ogole przestaniemy się kochać (a i tak robimy to juz wystarczająco rzadko!) ... i moje szanse spadna do zera ((

Cyniczna... nie chce go wrabiać. Wiem, że pewnie czeka mnie rozmowa... ale tak bardzo sie jej boje:(((

Macie racje... powinnam porozmawiać ... Lecz jego odmowy nie uda mi się tak łatwo zaakceptować  
jak mu to powiedzieć ? Prosze pomóżcie mi ułożyć mądrą mowe

Ojoj... aż mnie żołądek rozbolał... Spróbuje tak mu powiedzieć. No i nie wiem jaki moment wybrać. Ja jestem zawsze taka w gorącej wodzie kąpana i jakby tu obok mnie siedział to pewnie juz bym powiedziała, a nie chce tego spalić

A ja uważa,  że powinnaś to zrobić dość łagodnie tzn nie mówić odrazu zmieniłam zdanie chce mieć dziecko tylko zacząć rozmowę na inny temat i wtedy przejść do sedna.  Jak na wejściu powiesz odrazu o dziecku może to odebrać jako atak i pretensje

Jejku bez przesady. Czego tu się bać. Przecież Cię nie zje. Ty się boisz, że usłyszysz niepomyślne dla siebie fakty, a to będzie wymagało ponownego zdefiniowania waszego małżeństwa.  Spójrz na to jednak z drugiej strony. Taka rozmowa nie oznacza definitywnych decyzji, natomiast jest potrzebna żebyście byli wobec siebie szczerzy. Nie obrażaj się na męża jeśli powie, że zdania nie zmienił.  Daj sobie i jemu czas na przemyślenie.
A moment każdy jest dobry. Nie zwlekaj bo tylko Twój strach narasta.
Ja tam zawsze walę prosto z mostu. Im szybciej z siebie wyrzucę tym lepiej. Jak dla mnie żadne podchody nie mają sensu.

Nie wiem, jakim facetem jest Twój mąż, ale mojego by takie krążenie wokół tematu tylko wkurzyło.
Mężczyźni lubią kawa na ławę, a nie jakieś aluzje, kombinowanie.

Zgodzi się.
Myślę, że b. Cię kocha.

Zadzwonił... powiedział to czego się najbardziej obawiałam. parafrazując i cytując jego wszystkie słowa razem "Nie chce mieć dzieci. predzej popełnie samobójstwo niz bede miał dziecko. Dziecko sprawi ze strace sens zycia. Nie zrobie Ci dziecka."... Potem porównał dziecko do seksu przedmałżeńskiego. Co było mega głupie... Bo stwierdził, ze ja sie kieruje emocjami i nie przemyślałam tego ... I ze osoby ktore przed slubem uprawiają seks tez sie kkierują emocjami i potem żałują i robią coś złego (bo my jestesmy ogolnie temu przeciwni...). No a ja mu odpowiedziałam, zeby mi nie porównywał popełnienia grzechu do błogosławieństwa jakim jest dziecko.
Nie ważne... tak czy siak. Załamałam się teraz.
I teraz nie wiem jak opanowac tę silną potrzebe ((

Wnioskuję, że Twój mąż wierzący.  To nie wie,że według kościoła jednym z głównych celów małżeństwa jest prokreacja? No ale to nie na temat.

Po pierwsze to myślę,  że takich decyzji nie podejmuje się w jeden dzień. W tobie gotowość do macierzyństwa też dojrzewała przez długi czas a od męża wymagasz decyzji już, teraz, natychmiast. Dla mnie sam fakt, że od razu nie zaprzeczył chęci posiadania dziecka oznacza,że być może gdzieś tam w głębi serca nie jest do końca pewny. Powiedział też, że jeszcze nie jest gotowy.
Odnoszę wrażenie,  że po zgodzie twojego męża chciałaś sie od razu zacząć starać o dziecko. Może twój mąż też to tak odebrał?

Myślę,  że rozmowę trzeba skończyć. Dopytaj męża czy nie chce mieć dziecka teraz czy w ogóle nie chce go mieć. Bo kilka lat można zaczekać, ale trzeba wiedzieć,  że jest na co.

Jeśli mąż kategorycznie odmówi to nie pozostaje niz innego jak przemyśleć sobie czy bedziesz w stanie żyć z mężem bez dziecka.

Dokładnie to samo sobie pomyślałam co Lee Bee. Zakładając, że jest bardzo wierzącym i praktykującym katolikiem (sądząc po jego nastawieniu do sexu przedmalzenskiego) to nie powinien w ogóle zbliżać się do ciebie w celu innym niż prokreacja . Poza tym kościół nakazuje się rozmnażać :-)
Musisz się głęboko zastanowić na sensem trwania w małżeństwie, które w tym przypadku skazane jest na porażkę.  Nawet jeżeli z nim zostaniesz to prędzej czy później podświadomie wylejesz na niego całą frustrację związaną z niezaspokojona potrzebą macierzyństwa. Pomijam fakt, ze ta potrzeba będzie tylko narastac, szczególnie w tym momencie. Cos czego nie możemy mieć staje się jeszcze bardziej atrakcyjne.
Przykro mi, nie zazdroszczę ci tej sytuacji. Kolejne potwierdzenie,,że powiedzenie nigdy nie mów nigdy, jest ponadczasowe.

Ta bardzo się różnimy i zycie w takim małżeństwie bedzie trudne. Ale nie wyobrażam sobie rozwodu. Kocham go bardzo. On mnie też. I skoro juz tyle rzeczy różniących nas pokonaliśmy to moze i ta pokonamy... tylko ze to kolejny raz gdy to ja musze zmieniać nastawienie.

Dla Niego dziecko to przeszkoda. On nawet mówił mi kiedys kiedyś ze drażnią o butelki, zabawki i jakieś wózeczki związane z dziećmi. Dlatego teraz tak bardzo bałam sie tej rozmowy.
Nie wiem jak zabić w sobie potrzebe bycia mamą.
Czy może ginekolog ma jakąś magiczną pigułkę na to?

Nie ma takich pigułek. Ale musisz sobie przewartościować swoje małżeństwo i zastanowić się czy jesteś w stanie spędzić resztę życia z tym człowiekiem i bez dzieci. Bo jeśli nie, to rozwiązanie jest jedno. Niemniej jednak znam przykłady ludzi, którzy nie chcieli mieć dzieci, a dziś za nimi szaleją.

walcze z tą checią mniej więcej od ponad pół roku, mozliwe ze juz prawie rok... ale powoli walke przegrywam.
Tez to czarno widze ((
skoro nie ma pigułek to nie wiem jakie są metody by przestać chcieć dziecka ???

Justyna opowiadaj!!!

Dzięki za wasze wsparcie. Jest nieocenione i daje mi więcej nadziei niz rozmowa z mężem. A teraz nie potrzebuje niczego bardziej jak własnie nadziei.
Pytalam czy kiedykolwiek bedzie chciał - powiedział, ze raczej nie. On jest zawzięty. Myśle ze zdania nie zmieni. Ja bede musiała... albo zwariuje.
Za to Justyna napisałas ze deja vu ? Co to znaczy ? Miałaś podobnie ?? Błagam napisz jak sie skonczyło ????

A najgorsze ze źle myśle o naszym małżeństwie przez to wszystko ... Nie cieszy mnie to, ze bedziemy sobie jeździć na wakacje, ze bedziemy sobie kuować różźne rzeczy i żyć "wolno"... Cieszy to JEGO ... nie mnie ... Skąd u niego taka niechęć do dzieci? Przecież jak sie z nimi bawi to cały tata! Potrafi mieć cierpliwość i być zabawny ! O co chodzi!!!????
Masakra moze ma to po ojcu ? Jego ojciec tez wyglada na takiego co nie chciał miec dzieci ;/

Dobrze ze porozmawialas z mężem,  odstawienie antykoncepcji bez jego wiedzy byłoby najgorszym z możliwych rozwiązań.
Niestety nie ma pigułek które by tu pomogły. Może z czasem ta potrzeba nie będzie aż taka paląca że będzie zaprzatala wszystkie Twoje myśli, ale wątpię żebyś dała radę na dłuższą metę funkcjonować w tym małżeństwie jeśli wasze priorytety aż tak się rozmijaja. 
Domyślam się co czujesz bo mnie instynkt macierzyński dopadł jak miałam 22 lata, byłam jeszcze na studiach i było zdecydowanie zbyt wcześnie na macierzyństwo, ale potrafiłam przeplakac cały wieczór bo na spacerze zobaczyłam kobietę w ciąży.
Urodziłam dziecko 5 lat później i wiem ze żaden mężczyzna nie zrekompensowal by mi rezygnacji z roli matki.
Spróbuj dać mężowi jeszcze trochę czasu, nie drąż tematu, nie namawiaj, niech on sobie to wszystko poukładać w głowie.

Sienna- dla mnie te rzeczy ktore wymieniłam nie mają już dzisiaj większego sensu. Nigdy rzeczy materialne dla mnie nie znaczyły nic.
Macie racje bym spokojnie poczekała... i obawiam sie tego co mówicie, ze nie zabije tego uczucia. Ale tak bardzo bym chciała nie chcieć
Rozmawialiśmy jeszcze po jego powrocie z pracy. Rozmowa już nie była łatwa, bo ja płakałam on sie denerwował. Potem sie opanowałam, ale on juz nie był spokojny.
Stwierdził, ze on nie umie w zyciu isc takim tempem jak ja. Że on dopiero czuje, ze staneliśmy na nogi (....???) a ja wystrzelam z dzieckiem. No i załamany powiedział " Już wolałbym umrzec to byś sobie znalazła partnera który by spełnił Twoje oczekiwania"... Dośc mocno przydramatyzował. Ale na mnie takie dramnaty działają. Powiedziałam mu, ze Ok... Żeby dał mi czas pogodzić się z brakiem nadziei na dziecko i normalną rodzinę. Zeby zrozumiał, ze będą dni w ktorych bede płakać i nie powiem mu dlaczego. Ale ze nie przestane czekać na dzień w którym sie zdecyduje na dziecko.
A on powiedział, ze nie chce zebym sie tak męczyła i ze on cos wymyśli...
Co?
"Nie wiem".
Ja też nie wiem co on wymyśli bo sytuacja jest patowa- jak napisałyście.
Jeszcze w trakcie rozmowy zapytał mnie "Ale PO CO nam dziecko ? PO CO???" ... on jakby nie rozumie po co ludziom sa dzieci... a ja powiedziałam tak jak czułam :
"To po co brałeś ze mną slub? "
"Bo Cię kocham"
"A ja chce miec dziecko z miłości! Bo chce kochac więcej i więcej !"...
Przyklepał to minuta ciszy.
Jestem ciekawa jak akcja sie rozegra... bo u nas jak jest temat na patelnie wrzucony to nawet jak płomień przygaśnie na chwile to temat nadal gorący a jego zapach czuć w całym mieszkaniu...
A tak swoją drogą... zastanawiam sie czy on teraz w ogole bedzie chciał sie ze mna kochać ?
ps... i choć dobrze zrobiłam bedac z nim szczera... to mam momentami niegrzeczną myśl, ze mogłam go oszukac i zrobić kontrolowana wpadkę;/ ... głupie myśli.

Sienna ... zdaje sobie z tego sprawę. Dlatego wybralam szczerość a nie wrabianie. Bede pokornie czekac- może któregoś dnia mnie zaskoczy. Albo ktoregoś dnia ja sama się zaskoczę, ze nie chce miec dzieci... cokolwiek przyjdzie... bedzie lesze niz to co jest teraz.

Cześć. Długo mnie nie było.
Temat wracał co jakiś czas, ale mój jest nieugięty. Ja też staram się w sobie zabijac tę potrzebę. I prawie mi się udaje, bo niedawno sie dowiedziałam, ze cierpie na zaburzenia osobowosci , wiec nie chciałabym fundować dziecku takiej rozrywki

Tak. Całe życie cos się działo. Ale teraz jak wydawało mi się, ze wyszłam na prostą to wyszło, że jadnak nie. I nie waryo po prostu wydawać dziecko ktore mogłoby w tym uczestniczyć. Okromna szkoda, ale moze łatwiej mi sie będzie z tym uporac...
W ogóle dzięki, ze pytasz :*