Wiele się mówi o narcyzach, piotrusiach panach, manipulantach i katastrofalnych skutkach ich postawy dla związków.
A są i postawy na przeciwnym biegunie.
Co myślicie o takim typie?
Ktoś się spotkał?
Jak sobie radzi- samemu bądź w relacji z takim człowiekiem?
Osobowość unikająca (lękliwa)– zaburzenie osobowości, w którym na pierwszy plan wysuwają się trudności w kontaktach społecznych i unikanie ich (skrajna introwersja), mimo dążenia do bycia akceptowanym i pragnienia relacji interpersonalnych oraz zaniżona nieprawidłowa samoocena. Przeżywane jest cierpienie z powodu braku umiejętności wiązania się z innymi ludźmi i wycofywania się.
Osoby dotknięte tym zaburzeniem wykazują chroniczną postawę unikającą wobec ludzi, ryzykownych sytuacji i wyzwań, popadają w społeczną izolację. Wynika to z nadmiernej wrażliwości, zwłaszcza z nieradzenia sobie z przejawami odrzucenia, upokorzenia lub poczuciem wstydu. Unikanie związków z innymi ludźmi jest konsekwencją przewidywania, że zostanie się upokorzonym lub odrzuconym; jedynie przejawy bezwarunkowej akceptacji umożliwiają nawiązanie bliższych relacji interpersonalnych.
Kryteria diagnostyczne ICD-10
Aby osobowość mogła być zakwalifikowana jako unikająca, konieczne jest spełnienie ogólnych kryteriów zaburzeń osobowości i dodatkowo co najmniej cztery z następujących:
1.stałe napięcie i niepokój,
2.poczucie nieatrakcyjności indywidualnej,
3.koncentracja na krytyce,
4.niechęć do wchodzenia w związki,
5.ograniczony styl życia – zapewnianie sobie fizycznego bezpieczeństwa,
6.unikanie kontaktów społecznych z obawy przed krytyką, brakiem akceptacji, odrzuceniem[2].
Kryteria diagnostyczne DSM-IV
Aby zaliczyć osobowość do typu osobowości unikającej, konieczne jest spełnienie czterech lub więcej kryteriów:
1.unikanie działalności zawodowej, która wymaga znaczących kontaktów interpersonalnych, spowodowane obawami przed krytyką, dezaprobatą lub odrzuceniem,
2.niechęć do wiązania się z innymi ludźmi, z wyjątkiem niektórych lubianych osób,
3.powściągliwość w związkach intymnych spowodowana obawą przed zawstydzeniem lub wykpieniem przez innych,
4.zaabsorbowanie krytyką lub odrzuceniem w sytuacjach społecznych,
5.powstrzymywanie się przed wchodzeniem w nowe relacje interpersonalne z powodu poczucia niedopasowania
6.postrzeganie siebie jako społecznie niekompetentnego, niepociągającego lub gorszego od innych,
7.niezwykła niechęć do podejmowania osobistego ryzyka lub do angażowania się w jakiekolwiek nowe działania, ponieważ mogą one okazać się kłopotliwe
[za wikipedia]
Nie jestem pewna, czy dobrze osadziłam tematycznie- może bardziej by pasowało w Psychologii.
Jeśli tak- bardzo proszę Moderatorów o przeniesienie..
Czasem jest to męczące, ale im jestem starsza, tym łatwiej przychodzi mi akceptować to, jaka jestem. Nie lubię ludzi - trudno, taka moja uroda. Wywieram "trudne" pierwsze wrażenie? Nauczyłam się z tym żyć. Lubię kogo lubię, kilka osób lubi mnie, nie wszyscy muszą. Nie wiem, czy to jest problem psychiczny, osobowość unikająca, dolegliwość, któą trzeba leczyć, poddać terapii, czy po prostu taki charakter. Jestem jaka jestem, inna nie będę. Mam się martwić?