Facet IGNORANT bądź totalny idiota... Jak go rozszyfrować, co zrobić.?

Więc tak.
Po pierwsze to wydaje mi się, że może nie tyle facet się zmienił, ile Ty przestałaś na niego patrzeć przez różowe okulary zakochania. Z reguły jest tak, że w początkowej fazie związku (pół roku? rok? do dwóch lat powiedzmy) ludziom bardziej się chce i wszystko jest bardziej och ach wspaniałe. Zwraca się większą uwagę na zalety, mniejszą na wady etc. No a po tych dwóch latach związek jest już okrzepnięty, mniej w grę wchodzą emocje a bardziej stabilne uczucia i jesteśmy tacy, jacy jesteśmy.

Po drugie uważam, że wzbudzanie zazdrości to ślepy zaułek, bo owszem, zacznie się wtedy bardziej starać, ale ze względu na swoje ego, a nie dla dobra partnerki czy dla związku. To trochę jak ostroga dla spienionego konia - przez chwilę pojedzie szybciej ale zaraz znów zwolni i wtedy co? Kolejna ostroga? Aż do zajeżdżenia?

Po trzecie, żeby coś się zmieniło on:
a) musi dostrzegać i uznawać problem, póki uważa, że to Twoje fochy jesteś bez szans
b) musi chcieć współpracować i pracować nad związkiem

Po czwarte - serio uważasz, że ciągłe zarzucanie faceta pretensjami, nawet jeśli w Twojej opinii są uzasadnione, to najlepsza opcja, żeby go skłonić do współpracy? Mnie by to zniechęcało, ile mam słuchać, że jestem do bani. Może spróbuj z drugiej strony, zapytaj się jego, co mu w Tobie nie pasuje, jakby widział Wasz związek, co by chciał zmienić, żeby czuć się lepiej. Z tego co piszesz, Ty dla niego też nie jesteś wyśnionym ideałem.

Po piąte musisz się liczyć z ewentualnością, że on po prostu taki jest, taki będzie i za wiele się nie zmieni. W takim układzie pozostanie Ci to albo zaakceptować i odpuścić sobie wymagania razem z narzekaniem, albo jednak się rozstać.

Otóż podzielam opinię Vian.

Trzeba skupić się na pewnych faktach:

*nikt nie lubi być ciągle atakowany, to nie motywuje do zmian, chyba że w odwrotną stronę niż zamierzona
*do tanga trzeba dwojga, stare ale jakże życiowe stwierdzenie- Ty możesz pracować nad sobą, a on powie że on nie musi lub Ty uważasz że on powinien się zmienić, a Ty jesteś święta.
* brakuje Ci wyjść partnerem, siedzicie w pokoju. przecież możesz wyjść bez jaśnieksięcia.

Ja bym popracowała nad sobą i jeśli ta "nowa" szanująca siebie i partnera "ja" nie odniosłaby oczekiwanego skutku to pozostaje rozważyć, czy właśnie tak chce żyć.

*

Zgadzam się z Ala674319. Miałam podobnie, przez pierwsze 3 miesiące związku chłopak się starał, widywaliśmy się 5 razy w tygodniu, ciągle gdzieś jeździliśmy w weekend (nie naciągałam go na kasę, płaciliśmy na przemian), robił mi drobne niespodzianki. Potem on mi powiedział, że musi ode mnie odpocząć, zrobił się oschły, chciał się widywać 2 razy w miesiącu, potrafił odwołać spotkanie godzinę przed, bo nie ma ochoty się spotkać i woli posiedzieć przed komputerem... Po kolejnych 4 miesiącach takiego traktowania powiedziałam sobie dość, ten związek mi daje jedynie smutek i rozczarowanie. Poinformowałam go, że chcę się rozstać. On po tygodniu przyjechał do mnie z kwiatami skruszony (pierwszy raz w życiu był u mnie w domu(!), zawsze widywaliśmy się u niego albo na mieście, nie chciał do mnie jeździć, a ja nie nalegałam). Przeprosił, powiedział, że przemyślał sobie wiele i nie powinien był mnie tak traktować. Od tamtego czasu minęły 2 miesiące, a on dba o mnie bardziej niż na początku związku Widać czasem trzeba potrząsnąć mężczyzną

Hej dziewczyny.

Druga sprawa, żeby nie było, bo czuje się trochę ,,obskoczona"...

Nie wydaje mi się żeby to we mnie był problem, ponieważ nie raz starałam się tak ,a on wcale i myślałam, że może on nie rozumie, że może trzeba mu to wytłumaczyć na przykładzie tzn w życiu, żeby sam tego doświadczył i poczuł.
Wytłumaczę wam.

Był wieczór, miałam wolne mieszkanie, on był w pracy.
Ja w tym czasie przygotowałam nam fantastyczną kolacje i deser.
Pogasiłam światła, dookoła było 25 rozpalonych świec.

Gdy wrócił, to można by powiedzieć że aż ,,oczy mu się świeciły" był zadowolony, pod wielkim wrażeniem mojej niespodzianki.
Było fantastycznie.

Napisałam mu list (Bo wiem że, on to woli niż kolejne tłumaczenia w formie konwersacji)
Napisałam mu, że go kocham, że jest dla mnie ważny i że sprawiają mi przykrość ..... rzeczy takie i takie.
Przeprosił powiedział że rozumie. Noc była fantastyczna.
I na tym się zakończyło, noc z bajki, czar prysł.
Bo on nic z tego znowu nie wywnioskował, lub porostu nie chciało mu się.

Kończąc temat tego wieczoru dodam, że każde nasze wyjście z domu, do znajomych czy gdziekolwiek indziej jest powodowane tym że... to JA muszę organizować.. to JA zawsze muszę myśleć co zrobić żebyśmy znów nie siedzieli w domu... Bo on nigdy nie dorzuci nawet trzech groszy do tego bo albo mu się nie chce, albo nie wie, albo nie mam pomysłów.. I tak jest zawsze..
Na jedyny pomysł jaki wpadł jak narzekałam to był spacer dookoła bloku.
A gdy pojechaliśmy na spacer do parku specjalnie, dobry kawał drogi, to po 20 minutach spacerowania, zadzwoniła do niego matka i do końca spaceru z nią rozmawiał przez telefon a ja szłam obok smutna.

Teraz z innej beczki..
K. jest zdrowy, Marta gotuje wszystko podaje zawsze pod ,,paszcze", sprząta, robi wszystko
K. jest chory - to samo -
JA JESTEM CHORA - -to samo -

Chciałam żebyście o tym wiedziały i może trochę inaczej na to spojrzały...

I dziękuje za rady, kilka z nich przypadło mi do gustu, z kilkoma już się spotkałam, już bez cytowania.

Skoro wcześniej był inny to może obecnie ma jakieś problemy i nie chce o tym mówić? Dół może powodować brak aktywności
Albo po prostu ma za dobrze. Z tego co piszesz co bardzo się starałaś - może to dlatego?

Jeżeli nie wierzysz w zmiany dla drugiej osoby to jak wytłumaczysz np zmianę zachowania mojego faceta który od jakiegoś czasu stał się zupełnie innym człowiekiem?

Może pod Twoim wpływem zmienił tylko swoje postępowanie. Jeśli bodziec przestanie działać po jakimś czasie wraca się do poprzedniego. Zmiana zanika. Mogłaś również coś w nim odblokować. On taki był, tylko z jakiś powodów tak nie postępował. Zmiany w ludziach następują. Przeżycia wojenne albo małżeńskie potrafią nawet zniszczyć psychikę człowieka a co dopiero zmienić. Ale te mniejsze i pożądane zmiany u chłopaka o których tu jest mowa, mogą nastąpić tylko jak coś jest w człowieku. Podobnie do talentu muzycznego można go rozwinąć lub nie, zależnie od okoliczności ale jak ktoś go nie ma, to nie stanie się światowej sławy muzykiem. A ludzie chcą zmian życzeniowych, chciałabym żeby był taki. Człowiek trochę jak rzeźba z gliny. Tu usunę, tam trochę dodam i będzie super człowiek. Psychika ludzka bardziej przypomina kostkę Rubika. Coś zmienisz tu, to automatycznie zmieni się coś innego. Dlatego prawdziwe i długotrwałe zmiany w psychice są trudno osiągalne. Po co byłoby tyle pisania na forum o problemach małżeńskich jakby wystarczyło łatwo zmienić choćby tylko zachowanie męża. Dlatego zdecydowanie łatwiej jest zmienić partnera na innego, niż zmienić jego charakter.

Ktoś tu czegoś mocno nie rozumie.

Powiedz mi, jak można nie ochrzanic kogoś. Kogo przez cały rok grzecznie się prosiło, bez unoszenia głosu i jakichkolwiek złośliwości.

Nie zgodzę się z Twoją wypowiedzią.
Zresztą wole rozmawiać, z kobietami, po to weszłam na to forum.

Czyli wszyscy faceci to ograniczone umysłowo,egoistyczne i brudne  świnki?

Nie nie wszyscy. Twój pewnie też umysłowo ograniczony nie jest, co do reszty to może i w jego przypadku to prawda. A ile lat ma to dziecko, które chcesz wychowywać?

Pozwól, ze Ci wytłumaczę jak to wygląda od strony faceta.I proszę, nie wyzywaj się na facetach tylko dlatego ze związałaś się z takim, który Ci nie pasuje.
Twoja logika jest typowa dla (większości) młodych kobiet.Prosisz faceta o coś; najpierw ładnie, potem mniej, potem się awanturujesz.Tak?
Zapodam Ci analogie w druga stronę: ja proszę dziewczynę żeby przefarbowała włosy i zerwała kontakt z jedna z przyjaciółek.
I jakie mamy opcje: panna uznaje ze faktycznie, lepiej jej będzie w innym kolorze, a przyjaciółka jest durna, wiec nie ma sensu jej znać.Opcja dwa: nie widzi sensu ani jednego ani drugiego, ale zrobi to dla mnie.To na początku związku częsta opcja .Poświęcenie.
I opcja 3; najczęstsza i najrozsądniejsza: oleje moja prośbę, bo włosy uważa za fajne, a kumpela jest dla niej ważna.
I wyobraź sobie co ja mogę i co powinienem: nalegać bardziej, awanturować się, czy uszanować fakt, ze moja prośba nie została uwzględniona.
Przykład trochę absurdalny, ale może łatwiej zaczaisz o co kaman: PROŚBA TO NIE ROZKAZ; osoba proszona ma prawo prośbę spełnić albo olać.
Dla Ciebie rozmemłane łózko jest nieakceptowalne ; dla Twojego mena to nie problem- choćbyś nie wiem jak się namęczyła nie zmienisz jego podejścia. Dla Ciebie fajnym sposobem spędzania czasu jest wychodzenie do ludzi- on woli patrzenie w kompa.Po prostu.Czego oczekujesz- zahipnotyzujesz go, żeby mu się preferencje i gusty zmieniły???
Ciągłym truciem, awanturami, jakimś szantażem możesz - owszem- skłonić go do chwilowego udawania ze jest inny niż jest naprawdę. Ale dorosły, uformowany człowiek się nie zmieni.

Przyjmij do wiadomości, że ON TAKI JEST. Wyobraź teraz sobie wasze życie za 5,10,15 lat.....widzisz to? jemu nadal nie przeszkadza rozmemłane łóżko, gary nie umyte i nadal siedzi przed kompem, bo nie lubi wychodzić do ludzi. Zastanów się, czy takie właśnie życie chcesz prowadzić???

Ps. mnie też denerwowałoby zachowanie twojego faceta, różnica polega na tym że ja wiem kiedy się pożegnać. Ty trzymasz się go na siłę, jakby był ostatnim mężczyzną na ziemi

Mam trochę podobną sytuację do autorki wątku. I właśnie zacytowałam najlepszą (moim zdaniem) odpowiedź jaka mogła paść. Jest dokładnie tak jak Gary napisał.

A jeżeli chcesz mieć w domu czysto jak wracasz z pracy, to:

a) wyślij mu sms około 2 godziny przed powrotem "Kochanie, strasznie źle się czuję, chciałabym się położyć jak wrócę z pracy, ale jak nie pozmywam naczyń to nie będziemy mieli na czym zjeść kolacji. Czy mógłbyś zrobić to za mnie zanim przyjadę?" - oczywiście proś tylko o jedną czynność, za której wykonaniem stoją naprawdę mocne argumenty.
(nie polecam tej metody, ponieważ jej skuteczność zależy od: knajp z żarciem na wynos w Waszej okolicy, ilości brudnych naczyń w zlewie, stopnia ciekawości zajęcia, które facet akurat wykonuje i wiele innych)

b) wynajmij pomoc domową
(99,99% skuteczności, zależna głównie od kwoty jaką zapłacisz)

Macie inne priorytety. Tak jak dla niego ważne jest ulepszanie komputera, czy auta tak dla Ciebie ważne jest utrzymanie porządku w mieszkaniu. On gra, Ty wyjdź z kumpelą, albo zaproś ją do siebie. Idź na zakupy, na lody, do biblioteki (ja czytam książki jak mój gra na kompie).
Już nawet nie proszę żeby zaniósł ciuchy do prania, bo i tak tego nie zrobi. Patelni po jajecznicy też nie umyje. I kibla też nie machnie szczotą po s-raniu. Czasem kłamie zupełnie bez sensu. I przesiaduje godzinami przy komputerze.
Ale kocham gnoja i zawsze jakoś się w końcu dogadujemy Spójrz na niego z miłością, musicie grać w jednej drużynie a nie po przeciwnych stronach.

Edit: I też nigdy nie zabrał mnie na randkę do ... wczoraj. Bo znalazłam sobie wyjście z sytuacji takiej jak Twoja i gdy widzę, że on zaczyna mieć mnie coraz bardziej w nosie to ewakuuję się i jadę do rodziny. Zazwyczaj już na drugi dzień za wszelką cenę chce się dowiedzieć kiedy wrócę do domu i czy w ogóle wrócę, bo on wie, że nie zachowywał się tak jak powinien i boi się, że odejdę. Na tej podstawie wyciągnęłam wniosek, że raz na jakiś czas (jaki to kwestia indywidualna) potrzeba w związku trochę wrzucić na luz i sobie gdzieś pojechać, przenocować u kumpeli, czy u ciotki, bo faktycznie nie da się ciągle patrzeć sobie w oczka i szeptać czułych słówek. Tym sposobem on zatęskni za Tobą, a Ty za nim. A jak nie zatęskni to wtedy się martw

A dlaczego miałoby być posprzątane? On pracuje 12 godzin dziennie, a Ty tylko leżysz i pachniesz i jest to dla niego niesprawiedliwe, że jedna osoba zasuwa tyle godzin, a druga tylko wypoczywa?

Gary masz rację, ale trzeba wierzyć w cuda.

Powtórzę to co zawsze i czego większość kobiet z forum i tak nie zastosuje.

Czasem zakochujemy się w kimś kto zupełnie do nas nie pasuje. Mężczyzna autorki nie jest złym człowiekiem ale kompletnie nie zgrali się pod względem charakterów i potrzeb. Po co siłować się przez resztę życia i próbować zmieniać siebie lub jego? Lepiej uruchomić rozum i się rozstać. Nigdy nie zrozumiem dlaczego tak rozpaczliwie czepiamy się jednej osoby i próbujemy sobie i wszystkim dookoła udowodnić, że się "uda". To chore!!!

I żeby nie było, że teoretyzuję byłam w podobnej sytuacji i sama "dojrzałam" do decyzji o rozstaniu - to była najmądrzejsza rzecz jaką zrobiłam w życiu

To samo radzę autorce wątku

To prawdziwe Ja może się ujawnić dopiero po trzech latach znajomości?